गीत १३९
नव्या जगी स्वतःला पाहा!
१. झा-ले न-वे सा-रे पा-हा,
कि-ती सु-रे-ख हे दृ-श्य, अ-हा!
न-वे आ-काश, पृ-थ्वी न-वी,
ना-ही दुः-खां-ची ल-के-र-ही!
डो-ळ्यां-म-ध्ये ना को-णा-च्या,
भी-ती, नि-रा-शा ना वे-द-ना.
का-ळो-खी ती रा-त्र वि-रू-न गे-ली,
न-वे गी-त गा-ते
प-हा-ट ही न-वी:
(कोरस)
“तु-झी-च या-हा, सा-री कि-म-या!
के-ल्या पु-ऱ्या तू प्र-ति-ज्ञा तु-झ्या.
आज ओ-सं-ड-तो ह-र्ष गी-ता-तू-न या,
आ-भा-र, स्तु-ती, म-हि-मा मि-ळो तु-ला!”
२. न-व्या ज-गी, तु-म्ही आ-म्ही,
पा-हू सा-रे हे स्व-तः डो-ळ्यां-नी,
शां-ती ख-री, मु-क्ती ख-री,
चा-खू प्र-त्ये-क श्वा-सा-तु-नी!
आ-सा-व-लो जे पा-ह-ण्या,
घ-डे-ल रा-ज्या-त ख्रि-स्ता-च्या.
दे-तील मृ-त-ही त्या-च्या हा-के-ला साद,
उप-का-र-स्तु-ती-चा
क-रू-न हा नि-नाद:
(कोरस)
“तु-झी-च या-हा, सा-री कि-म-या!
के-ल्या पु-ऱ्या तू प्र-ति-ज्ञा तु-झ्या.
आज ओ-सं-ड-तो ह-र्ष गी-ता-तू-न या,
आ-भा-र, स्तु-ती, म-हि-मा मि-ळो तु-ला!”
(स्तो. ३७:१०, ११; यश. ६५:१७; योहा. ५:२८; २ पेत्र ३:१३ ही वचनंसुद्धा पाहा.)