उपदेशक
१ यरुशलेममध्ये असलेला राजा, दावीदचा मुलगा,+ उपदेशक*+ याचे हे शब्द आहेत.
२ उपदेशक म्हणतो, “व्यर्थ* आहे! व्यर्थ आहे!
सगळंच व्यर्थ आहे!”+
६ वारा दक्षिणेला जातो आणि परत फिरून उत्तरेकडे येतो;
तो असा गोल गोल फिरतच राहतो; वाऱ्याच्या या फेऱ्या सतत सुरू राहतात.
७ सगळ्या नद्या* सागराला जाऊन मिळतात, तरी सागर भरून जात नाही;+
त्या जिथून वाहत आल्या, तिथेच परत जातात आणि पुन्हा वाहू लागतात.+
८ सगळ्याच गोष्टी थकवणाऱ्या आहेत;
कोणीच त्यांचं वर्णन करू शकत नाही.
कितीही पाहिलं, तरी डोळ्यांचं समाधान होत नाही;
कितीही ऐकलं, तरी कानांचं समाधान होत नाही.
९ जे घडून गेलंय, तेच परत घडणार
आणि जे करून झालंय, तेच पुन्हा केलं जाणार;
सूर्याखाली नवीन असं काहीच नाही.+
१० अशी एकतरी गोष्ट आहे का, जिला पाहून म्हणावं, “पाहा, ही नवीन आहे”?
ती तर फार पूर्वीपासूनच होती;
आपल्या काळाच्या आधीपासूनच ती होती.
११ पूर्वीच्या लोकांची कोणालाही आठवण राहत नाही;
जे पुढे येतील त्यांचीही राहणार नाही.
आणि जे त्यांच्यानंतर येतील, त्यांचीही कोणाला आठवण राहणार नाही.+
१२ मी, उपदेशक, यरुशलेममध्ये इस्राएलवर राजा म्हणून राज्य करत आलोय.+ १३ मी आपल्या बुद्धीचा+ वापर करून, आकाशाखाली चाललेल्या सर्व कामांचा अभ्यास आणि परीक्षण करायचं ठरवलं.+ देवाने माणसांना दिलेल्या या त्रासदायक उद्योगात, ते आयुष्यभर गुंतून राहतात.
१५ जे वाकडं आहे, ते सरळ केलं जाऊ शकत नाही,
आणि जे नाही, ते मोजणं अशक्य आहे.
१६ तेव्हा मी मनात म्हणालो: “मी भरपूर बुद्धी मिळवली आहे. यरुशलेममध्ये आजपर्यंत होऊन गेलेल्या कोणत्याही माणसापेक्षा जास्त बुद्धी मी मिळवली आहे.+ मी आपल्या हृदयात पुष्कळ बुद्धीच्या गोष्टी आणि ज्ञान साठवलं.”+ १७ बुद्धी, वेडेपणा* आणि मूर्खपणा काय असतो, हे जाणून घेण्याकडे मी आपलं मन लावलं.+ पण हेही वाऱ्यामागे धावण्यासारखंच आहे.
१८ कारण जितकी बुद्धी वाढते, तितकीच निराशाही वाढते.
त्यामुळे जो जास्त ज्ञान मिळवतो, तो आपल्या दुःखात भर घालतो.+