ईयोब

“मी लहान* आहे

आणि तुम्ही वयाने मोठे आहात.+

तुमच्याबद्दल आदर असल्यामुळे मी गप्प बसलो,+

आणि मला जे कळतं ते सांगायचं मी धैर्य केलं नाही.

 ९ फक्‍त वयामुळे* माणसाला शहाणपण* येत नाही,

आणि योग्य काय ते फक्‍त म्हाताऱ्‍या माणसांनाच समजतं, असं नाही.+

१० म्हणून म्हणतो, ‘माझं ऐका,

म्हणजे मला जे कळतं ते मीही तुम्हाला सांगीन.’

११ तुमचं बोलणं संपेपर्यंत मी थांबलो;+

तुम्ही उत्तरं शोधत होता

१२ तुमचं बोलणं मी लक्ष देऊन ऐकलं,

पण ईयोबला खोटं ठरवणं;*

१३ म्हणून, ‘आम्हीच बुद्धिमान आहोत,

आणि माणूस नाही, तर देवच ईयोबला ताडन करतोय’ असं म्हणू नका.

१४ तो काही माझ्याविरुद्ध बोलला नाही;

त्यामुळे मी त्याला तुमच्यासारखी उत्तरं देणार नाही.

१५ ही माणसं कावरीबावरी झाली आहेत, काय बोलावं हे त्यांना सुचत नाही;

आता त्यांच्याजवळ द्यायला उत्तरच नाही.

१६ मी वाट पाहतोय, पण ते काही बोलतच नाहीत;

ते नुसतेच गप्प उभे आहेत.

१७ म्हणून आता मी उत्तर देईन;

मला जे कळतं ते मीही सांगीन.

१८ मला खूप काही बोलायचंय;

पवित्र शक्‍ती मला बोलायला भाग पाडत आहे.

१९ आता मला बोलल्याशिवाय राहवत नाही,*

मी गप्प बसलो, तर माझं हृदय फाटेल.*+

२१ मी कोणाचीही बाजू घेणार नाही;+

माणसांची खोटी प्रशंसा करणार नाही,*

२२ कारण खोटी प्रशंसा करणं मला जमतच नाही;

आणि जर मी केली, तर माझा निर्माणकर्ता लगेच माझा नाश करेल.