ईयोब

१४ स्त्रीच्या पोटी जन्मलेल्या माणसाचं आयुष्य,

फक्‍त काही काळाचं+ आणि दुःखाने भरलेलं असतं.+

 २ तो कळीसारखा उमलून कोमेजून जातो,*+

सावलीसारखा तो पाहता पाहता नाहीसा होतो.+

 ३ हो, तू त्याच्यावर आपली नजर रोखली आहेस,

तू त्याला* न्यायालयात नेतोस.+

ते कापून टाकलं तरी त्याला पुन्हा पालवी फुटते,

आणि त्याच्या फांद्या वाढत जातात.

 ८ त्याचं मूळ जमिनीत जुनाट झालं

आणि त्याचं खोड मातीत सुकून गेलं,

 ९ तरी पाण्याचा गंध येताच त्याला अंकुर फुटेल;

आणि नवीन रोपासारख्या त्याला फांद्या येतील.

१० पण माणूस मेल्यावर तो असाहाय्यपणे पडून राहतो;

मनुष्याचा मृत्यू झाल्यावर, त्याचं काय उरतं?*+

११ समुद्रातलं पाणी नाहीसं होतं,

आणि नदीचं पाणी आटून ती कोरडी पडते.

आकाश नाहीसं होईपर्यंत, तो उठणार नाही,

त्याच्या झोपेतून तो जागा होणार नाही.+

१३ कृपा करून, मला कबरेत* लपव,+

तुझा राग शांत होईपर्यंत मला नजरेआड ठेव;

माझ्यासाठी एक निश्‍चित वेळ ठरवून माझी आठवण कर!+

माझ्या गुलामीचे* दिवस संपेपर्यंत;

माझ्या सुटकेची वेळ येईपर्यंत, मी वाट पाहत राहीन.+

मला पुन्हा पाहण्यासाठी तू आतुर होशील,*

कारण तू मला आपल्या हातांनी निर्माण केलंस.

१६ पण आता तू माझ्या प्रत्येक पावलावर नजर ठेवतोस;

तू फक्‍त माझ्या पापावर लक्ष ठेवतोस.

१७ तू माझा अपराध थैलीत बांधून ठेवतोस,

तू माझ्या चुका सांभाळून ठेवतोस.

१८ जसा पर्वत कोसळून त्याची माती होते,

आणि जसा खडक आपल्या जागेवरून निखळून पडतो,

१९ जसे पाण्याच्या प्रवाहाने खडक झिजतात,

आणि जसे पाण्याचे लोंढे मातीला वाहून नेतात,

तशी तू नाशवंत मानवाची आशा नष्ट केली आहेस.

२० त्याचा नाश होईपर्यंत तू त्याला चिरडत राहतोस,+

त्याचं स्वरूप बदलून तू त्याला पाठवून देतोस.

२१ त्याच्या मुलांचा सन्मान होतो, पण त्याला याची जाणीव नसते;

त्यांची दुर्दशा होते, पण त्याला ते समजत नाही.+

२२ शरीरात प्राण असेपर्यंतच त्याला दुःख जाणवतं;

तो जिवंत असेपर्यंतच शोक करतो.”