“കോഴി മഴയത്ത്‌ പിന്തു​ട​രു​ന്നത്‌ ...”

നൈജീരിയയിലെ ഉണരുക! ലേഖകൻ

ലോക​മൊ​ട്ടാ​കെ വിതരണം ചെയ്യപ്പെട്ട രാജ്യ​വാർത്ത നമ്പ. 34-ന്റെ ശേഖരം, തെക്കേ നൈജീ​രി​യ​യി​ലുള്ള ഞങ്ങളുടെ കൊച്ചു സഭയ്‌ക്കു ലഭിച്ച​പ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ പ്രദേ​ശ​ത്തി​ന്റെ ഭാഗങ്ങ​ളി​ലേ​ക്കെ​ല്ലാം അതിന്റെ പ്രതികൾ കൊണ്ടു​പോ​കാൻ ഞങ്ങൾക്ക്‌ ഉത്സാഹ​മാ​യി​രു​ന്നു. അത്‌ അത്ര എളുപ്പ​മുള്ള ജോലി​യാ​യി​രു​ന്നില്ല. ഞങ്ങളുടെ പ്രദേ​ശത്ത്‌ മരച്ചീ​നി​യും ചേനയും കൂടാതെ മറ്റു ഭക്ഷ്യവ​സ്‌തു​ക്ക​ളും കൃഷി​ചെ​യ്യുന്ന സ്ഥലങ്ങളു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. ഈ കൃഷി​യി​ടങ്ങൾ അങ്ങ്‌ ഉഷ്‌ണ​മേ​ഖലാ വനാന്ത​ര​ത്തി​ലാ​യി​രു​ന്നു. അവിടെ എത്തി​പ്പെ​ടു​ന്നതു ബുദ്ധി​മു​ട്ടു​തന്നെ, എന്നാൽ അസാധ്യ​മ​ല്ല​താ​നും. സുവാർത്ത എല്ലാ തരത്തി​ലുള്ള ആളുക​ളു​ടെ​യും, വനത്തിലെ കൃഷി​ക്കാ​രു​ടെ പോലും അടുക്കൽ എത്തണ​മെ​ന്ന​താ​ണ​ല്ലോ ദൈ​വേഷ്ടം.—1 തിമൊ​ഥെ​യൊസ്‌ 2:3, 4.

അതു​കൊണ്ട്‌, 1995 ഒക്‌ടോ​ബർ 16-ാം തീയതി രാവിലെ 7:30-ന്‌ ഞങ്ങൾ 18 പേർ പുറ​പ്പെട്ടു. ഏതാണ്ട്‌ മൂന്നര കിലോ​മീ​റ്റർ അകലെ​യുള്ള അബൊം​പാഡ എന്ന ഒരു കൃഷി​യി​ട​ത്തി​ലേക്ക്‌. വഴിക്കു​വെച്ച്‌ ഞങ്ങൾക്ക്‌ അരയ്‌ക്കൊ​പ്പം വെള്ളമുള്ള ഒരു തോട്‌ കുറുകെ കടക്കണ​മാ​യി​രു​ന്നു.

അതേ ദിവസം മറ്റൊരു കൃഷി​യി​ട​ത്തി​ലെ​ത്താൻ ഞങ്ങൾക്ക്‌ കുറേ​ക്കൂ​ടെ വലി​യൊ​രു തോട്‌ കടക്കണ​മാ​യി​രു​ന്നു. ഇപ്രാ​വ​ശ്യം നാലു സഹോ​ദ​ര​ന്മാ​രും ഒരു സഹോ​ദ​രി​യും മാത്രമേ അക്കരെ കടന്നുള്ളൂ. കൂട്ടത്തി​ലെ മറ്റാരും പോയില്ല.

ആ ദിവസം, ശ്രദ്ധി​ക്കാൻ സന്നദ്ധരായ ഒട്ടേറെ ആളുകളെ ഞങ്ങൾ കണ്ടെത്തി. വനബത്ത എന്നു ഞങ്ങൾ വിളിച്ച ഒന്ന്‌ ഞങ്ങളുടെ സന്തോഷം വർധി​പ്പി​ച്ചു. പോകുന്ന വഴിക്ക്‌ ഞങ്ങൾ വനത്തിൽ കായി​ച്ചു​നി​ന്നി​രുന്ന ചില പഴങ്ങൾ പറിച്ചു​തി​ന്നു. ആതിഥ്യ​മ​ര്യാ​ദ​യുള്ള കൃഷി​ക്കാ​രെ ഞങ്ങൾ കണ്ടുമു​ട്ടി. അവരുടെ അടുക്ക​ലെ​ത്തി​പ്പെ​ടാൻ ഞങ്ങൾ നടത്തിയ ശ്രമങ്ങളെ അവർ വിലമ​തി​ച്ചു; ദാഹം ശമിപ്പി​ക്കാൻ അവർ ഞങ്ങൾക്ക്‌ ഓറഞ്ചു​കൾ തന്നു. ഏതാണ്ട്‌ 250 പേരെ ഞങ്ങൾ കണ്ടുമു​ട്ടി. കൈവ​ശ​മു​ണ്ടാ​യി​രുന്ന ലഘു​ലേ​ഖ​ക​ളെ​ല്ലാം ഞങ്ങൾ വിതരണം ചെയ്‌തു.

ഒരു വൻ വെല്ലു​വി​ളി

യഥാർഥ​ത്തി​ലുള്ള വെല്ലു​വി​ളി ഉണ്ടായത്‌ രണ്ടു ദിവസ​ത്തി​നു​ശേ​ഷ​മാ​യി​രു​ന്നു. 12 കിലോ​മീ​റ്റർ അകലെ​യു​ള്ള​താണ്‌ ഓഷേ അനാസി, ഒരുപക്ഷേ സംഘടി​ത​മായ പ്രസം​ഗ​പ്ര​വർത്തനം ഒരിക്ക​ലും നടത്ത​പ്പെ​ട്ടി​ട്ടി​ല്ലാത്ത ഒരു കൃഷി​യി​ടം. ചിലർ അവി​ടേക്കു പോകു​ന്ന​തിൽ വൈമു​ഖ്യ​മു​ള്ള​വ​രാ​യി​രു​ന്നു. യൂറാസി നദി കടക്കു​ന്നത്‌ അപകടം നിറഞ്ഞ ഒരു സംരം​ഭ​മാ​യി​രു​ന്നു. ഞങ്ങളിൽ പലർക്കും നീന്തലു​മ​റി​യി​ല്ലാ​യി​രു​ന്നു. കൂർത്ത മരക്കു​റ്റി​കൾ ഉള്ളതു​കൊണ്ട്‌ വെള്ളത്തിൽ ഇറങ്ങി​ക്ക​ട​ക്കു​ന്നത്‌ അപകട​ക​ര​മാ​യേ​ക്കാം. ചെളി​യുള്ള സ്ഥലങ്ങളിൽ വഴുക്ക​ലു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു, വീഴ്‌ച​യിൽ പരുക്കു പറ്റി​യേ​ക്കാം. കൈ​കൊ​ണ്ടു നിർമിച്ച പാലങ്ങ​ളിൽ ചിലത്‌ ഉറപ്പി​ല്ലാ​ത്ത​വ​യാ​യി​രു​ന്നു. പാമ്പുകൾ, മുതലകൾ എന്നിവ​യ്‌ക്കു പുറമേ അട്ടകൾ നിറഞ്ഞ അരുവി​ക​ളു​മു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു.

ഞങ്ങൾ പതിനാ​റു പേർ എന്തായാ​ലും പോകാൻതന്നെ തീരു​മാ​നി​ച്ചു. ഒന്നര കിലോ​മീ​റ്റ​റോ​ളം നടന്ന​ശേഷം കുത്തൊ​ഴു​ക്കുള്ള, അപകടം നിറഞ്ഞ യൂറാസി നദി കടക്കാൻ ഞങ്ങൾ ഒരു ചിറ്റോ​ട​ത്തിൽ കയറി. ചിറ്റോ​ട​ത്തി​ലെ​ത്താൻ ഞങ്ങൾ ചെങ്കു​ത്തായ ഒരു കുന്ന്‌ ഇറങ്ങി​വ​രേ​ണ്ട​തു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. മഴക്കാ​ല​മാ​യ​തു​കൊണ്ട്‌ നദി കരകവി​ഞ്ഞൊ​ഴു​കു​ക​യാ​യി​രു​ന്നു. പ്രദേശം മുഴുവൻ കളിമണ്ണ്‌; മഴക്കാ​ലത്ത്‌ അവിടെ നല്ല വഴുക്ക​ലാണ്‌. ചിറ്റോ​ട​ത്തിൽനിന്ന്‌ ഇറങ്ങി​യ​പ്പോൾ നടപ്പാത ഒരു അരുവി​യാ​യി മാറി​യി​രി​ക്കു​ന്നതു ഞങ്ങൾ കണ്ടെത്തി. അതിന്റെ ചില ഭാഗങ്ങ​ളിൽ ഒരു മീറ്റർ താഴ്‌ച​യു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. ശരിക്കുള്ള കുഴപ്പങ്ങൾ ആരംഭി​ച്ചത്‌ അവി​ടെ​നി​ന്നാ​യി​രു​ന്നു.

അരുവി​യാ​യി മാറിയ ഈ പാതയി​ലൂ​ടെ ഞങ്ങൾ 30 മിനി​റ്റോ​ളം ആയാസ​പ്പെട്ടു നടന്നു. നിലത്ത്‌ നല്ല വഴുക്ക​ലു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്ന​തു​കൊണ്ട്‌ ഞങ്ങളിൽ പലരും ചെളി​വെ​ള്ള​ത്തിൽ വീണു​പോ​യി. ബൈബി​ളും മാസി​ക​ക​ളും ലഘു​ലേ​ഖ​ക​ളു​മെ​ല്ലാം നനഞ്ഞു​കു​തിർന്നു. ഞങ്ങൾ നല്ല ഉത്സാഹ​ത്തി​ലാ​യി​രു​ന്ന​തു​കൊണ്ട്‌ ആരെങ്കി​ലും വീണാൽ എല്ലാവ​രും ചിരി​ക്കും, വീണയാ​ളുൾപ്പെടെ.

ചെറി​യൊ​രു തോട്‌ മുറി​ച്ചു​ക​ട​ക്കു​ന്ന​തി​നി​ടെ ഞങ്ങളുടെ കാലി​ലെ​ല്ലാം അട്ടകൾ കടിച്ചു​തൂ​ങ്ങി. കാലിൽ അട്ട കടിച്ചു​തൂ​ങ്ങി​യ​പ്പോൾ ഒരു യുവ സഹോ​ദരി ഉച്ചത്തിൽ നിലവി​ളി​ച്ചു. അട്ടയെ നീക്കം ചെയ്‌തി​ട്ടും അവൾ നിലവി​ളി​ച്ചു​കൊ​ണ്ടി​രു​ന്നു. അതും സാഹസി​ക​ത​യു​ടെ ഒരു ഭാഗമാ​യി നർമര​സ​ത്തോ​ടെ ഞങ്ങൾ സ്വീക​രി​ച്ചു, വീണ്ടും യാത്ര തുടർന്നു.

മറ്റൊരു അരുവി മുറി​ച്ചു​ക​ട​ക്കേണ്ടി വന്നപ്പോൾ ഒരു സഹോ​ദരൻ മറ്റുള്ള​വ​രെ​പ്പോ​ലെ വെള്ളത്തി​ലൂ​ടെ ഇറങ്ങി​ക്ക​ട​ക്കു​ന്ന​തി​നു പകരം ചാടി​ക്ക​ട​ക്കാൻ തീരു​മാ​നി​ച്ചു. വെള്ളത്തിൽ അദ്ദേഹം വിജയി​ച്ചെ​ങ്കി​ലും ചെളി​യിൽ അതു വില​പ്പോ​യില്ല. കാൽ തെന്നി അദ്ദേഹം മലർന്ന​ടിച്ച്‌ ചെളി​യിൽ വീണു. അദ്ദേഹം എഴു​ന്നേറ്റു, സ്വയം പരി​ശോ​ധി​ച്ചു. മുറി​വൊ​ന്നും ഇല്ലെന്നു മനസ്സി​ലാ​ക്കി​യ​പ്പോൾ പറഞ്ഞു: “സാരമില്ല; ഇത്‌ ഇതിന്റെ ഒരു ഭാഗമാണ്‌.” അപ്പോ​സ്‌ത​ല​നായ പൗലൊ​സും “നദിക​ളി​ലെ ആപത്തു”—ഒരുപക്ഷേ ഞങ്ങൾ നേരി​ട്ട​തി​ലും ഏറെ വലിയത്‌—നേരി​ട്ടത്‌ ഞങ്ങൾ അനുസ്‌മ​രി​ച്ചു.—2 കൊരി​ന്ത്യർ 11:26.

കൈ​കൊ​ണ്ടു നിർമിച്ച, തകർന്നു​വീ​ഴാ​റായ ഒരു പാലത്തി​ലൂ​ടെ ഞങ്ങൾ നടന്നു. ഒരുവി​ധം ഞങ്ങളെ​ല്ലാ​വ​രും കടന്നു​പറ്റി. തുടർന്നുള്ള പ്രദേശം കൂടുതൽ വഴുക്ക​ലു​ള്ള​താ​യി​രു​ന്നു. കൂടെ​ക്കൂ​ടെ എല്ലാവ​രും വീണു​കൊ​ണ്ടി​രു​ന്നു.

70 വയസ്സോ​ളം പ്രായ​മു​ണ്ടാ​യി​രുന്ന, നിരന്തര പയനി​യ​റാ​യി​രുന്ന ഒരു സഹോ​ദരൻ ഞങ്ങളോ​ടൊ​പ്പ​മു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. രാവിലെ അദ്ദേഹം ഞങ്ങൾക്കു യാത്രാ​മം​ഗ​ളങ്ങൾ നേരാൻ വന്നതാ​യി​രു​ന്നു. എന്നാൽ യഹോ​വ​യു​ടെ അനു​ഗ്ര​ഹ​ത്തി​നാ​യി ഞങ്ങൾ പ്രാർഥി​ച്ച​ശേഷം അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: “നിങ്ങ​ളെ​ല്ലാം പ്രസം​ഗ​വേ​ല​യ്‌ക്കു പോകു​മ്പോൾ ഞാൻ എങ്ങനെ വരാതി​രി​ക്കും?” ഞങ്ങളോ​ടൊ​പ്പം വരണ​മെന്ന്‌ അദ്ദേഹം നിർബന്ധം പിടി​ച്ചു​കൊ​ണ്ടി​രു​ന്നു. എന്തെല്ലാം പറഞ്ഞി​ട്ടും അദ്ദേഹം പിന്മാ​റി​യില്ല. യഹോവ തന്നോ​ടൊ​പ്പം ഉണ്ടാകു​മെന്ന്‌ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ അദ്ദേഹം കൂടെ പോന്നു.

വഴുക്ക​ലു​ള്ള സ്ഥലത്ത്‌ അദ്ദേഹം മലർന്ന​ടി​ച്ചു വീണ​പ്പോൾ ആരും ചിരി​ച്ചില്ല. വല്ലതും പറ്റിയോ എന്ന്‌ ഉത്‌ക​ണ്‌ഠ​യോ​ടെ ഞങ്ങൾ തിരക്കി. അദ്ദേഹം പ്രതി​വ​ചി​ച്ചു: “ഇല്ല, നിലത്തിന്‌ ഒന്നും പറ്റാതി​രി​ക്കാൻ ഞാൻ മെല്ലെ​യാ​ണു വീണത്‌.” ഞങ്ങൾ ആശ്വാ​സ​ത്തോ​ടെ ചിരിച്ചു. ‘യഹോ​വയെ കാത്തി​രി​ക്കു​ന്നവർ ശക്തിയെ പുതു​ക്കും’ എന്ന യെശയ്യാ​വു 40:31 ഞങ്ങൾ ഓർമി​ച്ചു.

വിലമ​തി​പ്പുള്ള ശ്രോ​താ​ക്കൾ

ഒടുവിൽ ഞങ്ങൾ ലക്ഷ്യസ്ഥാ​നത്ത്‌ എത്തി​ച്ചേർന്നു. ആളുക​ളു​ടെ പ്രതി​ക​രണം അത്യന്തം പ്രോ​ത്സാ​ഹ​ജ​ന​ക​മാ​യി​രു​ന്നു. ഒരു മനുഷ്യൻ, തന്റെ കുടി​ലി​നു​നേരെ ഞങ്ങൾ നടന്നടു​ക്കു​ന്നതു കണ്ടപ്പോൾ ഭയന്നു​പോ​യി. എന്നാൽ ഞങ്ങൾ ആരാ​ണെന്നു മനസ്സി​ലാ​ക്കി​യ​പ്പോൾ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ ഇത്ര കഷ്ടപ്പെട്ടു യാത്ര ചെയ്‌തത്‌ ഞങ്ങളോ​ടും പ്രസം​ഗി​ക്കാൻ വേണ്ടി മാത്ര​മാ​യി​രു​ന്നു​വെ​ന്നത്‌ എനിക്കു വിശ്വ​സി​ക്കാൻ കഴിയു​ന്നില്ല. ഞങ്ങൾ അതു വിലമ​തി​ക്കു​ന്നു.” മറുപ​ടി​യാ​യി ഞങ്ങൾ പറഞ്ഞത്‌ അവിടു​ത്തെ ഒരു പഴഞ്ചൊ​ല്ലാണ്‌: “കോഴി മഴയത്ത്‌ പിന്തു​ട​രു​ന്നത്‌ അതിനു വില​പ്പെ​ട്ട​താണ്‌.” അയാൾക്കു കാര്യം പിടി​കി​ട്ടി.

മറ്റൊരു കൃഷി​ക്കാ​രൻ പറഞ്ഞു: “പ്രസം​ഗ​പ്ര​വർത്തനം ഈ സ്ഥലത്ത്‌ എത്തി​ച്ചേർന്നി​ട്ടു​ണ്ടെ​ങ്കിൽ അതിന്റെ അർഥം രക്ഷ ഞങ്ങളുടെ അടുക്കൽ എത്തി​ച്ചേർന്നെ​ന്നാണ്‌.” പലർക്കും ചോദ്യ​ങ്ങ​ളു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു, ഞങ്ങൾ അവയ്‌ക്കെ​ല്ലാം മറുപടി നൽകി. വീണ്ടും വരണ​മെന്ന്‌ അവർ ആവശ്യ​പ്പെട്ടു. വരാ​മെന്നു ഞങ്ങൾ വാക്കു​കൊ​ടു​ത്തു.

ഓഷേ അനാസി​യിൽ ഞങ്ങൾ 112 ലഘുപ​ത്രി​കകൾ സമർപ്പി​ക്കു​ക​യു​ണ്ടാ​യി. അതായത്‌, കൈവ​ശ​മു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നതു മുഴുവൻ. ഞങ്ങൾ മൊത്തം ഏതാണ്ട്‌ 220 ആളുകൾക്കു സാക്ഷ്യം നൽകി.

തിരി​ച്ചു​വ​രു​മ്പോൾ ഞങ്ങൾക്കു വഴി​തെറ്റി. കൃഷി​യി​ട​ത്തി​ലേക്കു തിരി​ച്ചു​ചെ​ല്ലാ​നുള്ള വഴി വീണ്ടും കണ്ടുപി​ടി​ക്ക​ണ​മെ​ങ്കിൽത്തന്നെ ഒന്നര മണിക്കൂർ എടുക്കും. രാത്രി​യാ​കാ​റാ​യി. ഞങ്ങൾ യഹോ​വ​യോ​ടു നിശബ്ദം പ്രാർഥി​ച്ചു. അരയ്‌ക്കൊ​പ്പം വെള്ളമു​ണ്ടാ​യി​രുന്ന, അപകടം പതിയി​രി​ക്കുന്ന ഒരു അരുവി​യി​ലൂ​ടെ പോ​കേ​ണ്ട​തു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നെ​ങ്കി​ലും മുന്നോ​ട്ടു പോകാൻതന്നെ ഞങ്ങൾ തീരു​മാ​നി​ച്ചു.

അരുവി മുറി​ച്ചു​ക​ട​ന്ന​പ്പോൾ ഞങ്ങൾക്കു വഴി പിടി​കി​ട്ടി. ഞങ്ങളെ വിസ്‌മ​യി​പ്പി​ക്കു​മാറ്‌ വീട്ടി​ലേ​ക്കി​നി അൽപ്പം ദൂരമേ ഉള്ളു​വെന്നു ഞങ്ങൾ കണ്ടെത്തി. വഴി​തെറ്റി ഞങ്ങൾ വന്നത്‌ ഒരു കുറു​ക്കു​വ​ഴി​യി​ലൂ​ടെ​യാ​യി​രു​ന്നു. അങ്ങനെ ഒരു മണിക്കൂർ നേരത്തെ യാത്ര​യെ​ങ്കി​ലും കുറഞ്ഞു​കി​ട്ടി​യി​രു​ന്നു. ഞങ്ങൾ എല്ലാവ​രും സന്തുഷ്ട​രാ​യി​രു​ന്നു. യഹോ​വ​യോ​ടു ഞങ്ങൾ നന്ദി പറഞ്ഞു. സന്ധ്യ മയങ്ങവേ ഞങ്ങൾ വസതി​ക​ളിൽ തിരി​ച്ചെത്തി. ക്ഷീണിച്ച്‌, വിശന്നു​വ​ലഞ്ഞ്‌, എന്നാൽ അതീവ സന്തുഷ്ട​രാ​യി.

പിന്നീട്‌ അന്നത്തെ അനുഭ​വ​ങ്ങ​ളെ​ക്കു​റി​ച്ചു സംസാ​രി​ക്കവേ ഒരു സഹോ​ദരി പറഞ്ഞു: “ആ സ്ഥലത്തെ​ക്കു​റി​ച്ചു ഞാൻ മുമ്പു കേട്ടി​ട്ടുണ്ട്‌. അതു​കൊണ്ട്‌ വീഴു​മെന്ന്‌ എനിക്ക​റി​യാ​മാ​യി​രു​ന്നു. സുവാർത്ത​യ്‌ക്കു​വേണ്ടി അല്ലായി​രു​ന്നെ​ങ്കിൽ ഞാൻ ഈ സ്ഥലത്തേക്കു പോകു​ക​യി​ല്ലാ​യി​രു​ന്നു, ഈ ലോക​ത്തി​ലെ ധനം മുഴുവൻ എനിക്കു തരാ​മെന്നു പറഞ്ഞാൽപ്പോ​ലും!” ഒരു സഹോ​ദരൻ വിസ്‌മ​യ​ത്തോ​ടെ പറഞ്ഞു: “ഒടുവിൽ ഓഷേ അനാസി​യി​ലും സുവാർത്ത എത്തിയി​രി​ക്കു​ന്നു!”

[23-ാം പേജിലെ ചിത്രങ്ങൾ]

ഒരു പാലത്തി​ലൂ​ടെ കടക്കുന്നു

അട്ടകൾ നിറഞ്ഞ ഒട്ടേറെ അരുവി​കൾ ഞങ്ങൾ മുറി​ച്ചു​ക​ട​ന്നു

അപകടം പതിയി​രി​ക്കുന്ന ഈ പാതയു​ടെ അടിവാ​ര​ത്തിൽവെ​ച്ചാണ്‌ ഞങ്ങൾ ഒരു ചിറ്റോ​ട​ത്തിൽ കയറി​യത്‌, യൂറാസി നദി കടക്കാൻ