സഭയ്‌ക്കു സ്വാധീ​നം നഷ്ടപ്പെ​ടു​ന്ന​തെ​ന്തു​കൊണ്ട്‌?

“ഏതൊരു സ്‌റ്റോ​യി​ക്യ​നും ഒരു സ്‌റ്റോ​യി​ക്യ​നാ​യി​രു​ന്നു; എന്നാൽ ക്രൈ​സ്‌ത​വ​ലോ​ക​ത്തിൽ ക്രിസ്‌ത്യാ​നി​യെ​വി​ടെ?”

19-ാം നൂറ്റാ​ണ്ടിൽ അമേരി​ക്ക​യി​ലെ ഉപന്യാ​സ​കൃ​ത്തും കവിയു​മാ​യി​രുന്ന റാൽഫ്‌ വാൽഡൊ എമെർസൻ.

“ഞാൻ ഒരു കത്തോ​ലി​ക്ക​യാണ്‌—ഞാൻ പക്ഷേ അത്‌ അനുഷ്‌ഠി​ക്കു​ന്ന​വളല്ല,” ഒരു യുവ മാതാവു വിശദീ​ക​രി​ക്കു​ന്നു. “മതത്തെ ആവോളം ഞാൻ അവഗണി​ച്ചി​രി​ക്കു​ക​യാണ്‌,” ഒരു കൗമാ​ര​പ്രാ​യ​ക്കാ​രൻ കൂട്ടി​ച്ചേർക്കു​ന്നു. ഇവ യൂറോ​പ്യൻ യുവ തലമു​റ​യു​ടെ സാധാരണ അഭി​പ്രാ​യ​ങ്ങ​ളാണ്‌. അവരുടെ മാതാ​പി​താ​ക്കൾ—അല്ലെങ്കിൽ ഏറെ സാധ്യ​ത​യ​നു​സ​രിച്ച്‌ അവരുടെ വല്യമ്മ​വ​ല്യ​പ്പൻമാർ—ഇപ്പോ​ഴും പള്ളിയിൽ പോകു​ന്ന​വ​രാ​ണെ​ങ്കി​ലും മതവി​ശ്വാ​സം യുവത​ല​മു​റ​യി​ലേക്കു കൈമാ​റ​പ്പെ​ട്ടി​ട്ടില്ല.

യൂറോ​പ്യൻമാർ തലമു​റ​ക​ളാ​യി ആദരി​ച്ചു​പോന്ന ആ മത ശീലങ്ങൾ ഉപേക്ഷി​ക്ക​പ്പെ​ട്ടി​രി​ക്കു​ന്ന​തെ​ന്തു​കൊണ്ട്‌?

ഭയം മേലാൽ ഒരു ഘടകമല്ല

അഗ്നിന​ര​ക​ത്തെ​ക്കു​റി​ച്ചോ ശുദ്ധീ​ക​ര​ണ​സ്ഥ​ല​ത്തെ​ക്കു​റി​ച്ചോ ഉള്ള ഭയം നൂറ്റാ​ണ്ടു​ക​ളോ​ളം യൂറോ​പ്യൻമാ​രിൽ ശക്തമായ സ്വാധീ​നം ചെലു​ത്തി​യി​രു​ന്നു. കെടാതെ കത്തി​ക്കൊ​ണ്ടി​രി​ക്കുന്ന നരക​ത്തെ​പ്പ​റ്റി​യുള്ള തീപ്പൊ​രി പ്രഭാ​ഷ​ണ​ങ്ങ​ളും പള്ളിയി​ലെ വർണനാ​ത്മ​ക​മായ ചായച്ചി​ത്ര​ങ്ങ​ളും മറ്റും പള്ളിയി​ലെ ഭക്തിപൂർവ​മായ ഹാജരാ​കൽ മാത്രമേ തങ്ങളെ ശിക്ഷാ​വി​ധി​യിൽനി​ന്നു രക്ഷിക്കു​ക​യു​ള്ളൂ​വെന്ന തോന്നൽ അൽമാ​യ​രിൽ ഉളവാക്കി. കൂടാതെ, “‘ഞായറാ​ഴ്‌ച​ക​ളി​ലും വിശേഷ ദിവസ​ങ്ങ​ളി​ലും ദിവ്യ കുർബാ​ന​യിൽ പങ്കെടു​ക്കാൻ’ സഭ വിശ്വാ​സി​കളെ നിർബ​ന്ധി​ക്കു​ന്നു” എന്ന്‌ കാറ്റെ​ക്കി​സം ഓഫ്‌ ദ കാത്തലിക്ക്‌ ചർച്ച്‌ പ്രസ്‌താ​വി​ക്കു​ന്നു.a നാട്ടിൻ പുറങ്ങ​ളിൽ ഗണ്യമായ സാമൂ​ഹിക സമ്മർദ​വു​മു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു—ഞായറാ​ഴ്‌ച​ക​ളിൽ എല്ലാവ​രും പള്ളിയിൽ ഹാജരാ​കാൻ പ്രതീ​ക്ഷി​ക്ക​പ്പെട്ടു.

എന്നാൽ കാലം മാറി. ആഗ്രഹി​ക്കു​ന്ന​തെ​ന്തും ചെയ്യാ​നുള്ള സ്വാത​ന്ത്ര്യം ആളുകൾക്കി​പ്പോൾ തോന്നു​ന്നു. ഭയം മേലാൽ ഒരു ഘടകമല്ല. യൂറോ​പ്യ​രായ മിക്ക കത്തോ​ലി​ക്ക​രും നരകത്തിൽ വിശ്വ​സി​ക്കാ​ത്ത​തി​നാൽ നരകത്തെ ആരോ​രു​മ​റി​യാ​തെ പരവതാ​നി​ക്ക​ടി​യിൽ പൂഴ്‌ത്തി​യി​രി​ക്കു​ക​യാണ്‌.

ഞായറാഴ്‌ച കുർബാ​ന​യിൽ പങ്കു​കൊ​ള്ളാ​തി​രി​ക്കു​ന്നതു വാസ്‌ത​വ​ത്തിൽ ഗുരു​ത​ര​മായ ഒരു “പാപ”മായി കണക്കാ​ക്കു​ന്നില്ല. സ്‌പെ​യി​നി​ലെ മാഡ്രി​ഡി​ലുള്ള ഒരു കത്തോ​ലി​ക്കാ പുരോ​ഹി​ത​നായ റ്റിർസോ വാകി​റോ ഇപ്രകാ​രം സമ്മതി​ക്കു​ന്നു: “ഒരു [കത്തോ​ലി​ക്കാ] ക്രിസ്‌ത്യാ​നി ഞായറാ​ഴ്‌ചത്തെ കുർബാ​ന​യ്‌ക്കു വരുന്നി​ല്ലെ​ങ്കിൽ ഞങ്ങൾക്ക്‌ ആത്മാർഥ​മായ ഖേദമുണ്ട്‌. അത്‌ ദൈവ​ത്തോ​ടും തന്റെ സഹോ​ദ​ര​ങ്ങ​ളോ​ടും ആശയവി​നി​യമം നടത്താ​നുള്ള ആ അവസരം അയാൾക്കു നഷ്ടപ്പെ​ട്ട​തു​കൊ​ണ്ടാണ്‌, അല്ലാതെ അയാൾ ഒരു പാപം ചെയ്‌ത​തു​കൊ​ണ്ടല്ല. അതു രണ്ടാമതേ വരുന്നു​ള്ളൂ.”

അതു​കൊണ്ട്‌ ഭയം മേലാൽ ഭക്തിയെ ഉൾനടു​ന്നില്ല. സഭയു​ടെ​യും അതിന്റെ നേതാ​ക്കൻമാ​രു​ടെ​യും ധാർമിക അധികാ​രം സംബന്ധി​ച്ചെന്ത്‌—അവർക്കു തങ്ങളുടെ ആട്ടിൻകൂ​ട്ട​ങ്ങ​ളോട്‌ കൂറ്‌ ആവശ്യ​പ്പെ​ടാൻ കഴിയു​മോ?

ഒരു അധികാര പ്രതി​സ​ന്ധി

മതപര​മായ ഭയത്തിന്റെ തിരോ​ധാ​ന​വും സഭയുടെ ധാർമിക നിലയു​ടെ ശ്രദ്ധേ​യ​മായ അധഃപ​ത​ന​വും ഒന്നിച്ചു സംഭവി​ച്ചി​രി​ക്കു​ന്നു. “നൂറ്റാ​ണ്ടു​ക​ളാ​യി നമുക്ക്‌ ധാർമി​ക​മൂ​ല്യ​ങ്ങൾ പഠിപ്പി​ക്കുന്ന ഗുരു​ക്കൻമാർ വളരെ​യേ​റെ​യും എന്നാൽ ധാർമി​ക​മൂ​ല്യ​ങ്ങൾ പിൻപ​റ്റുന്ന ഗുരു​ക്കൻമാർ വളരെ ചുരു​ക്ക​വു​മാ​യി​രു​ന്നു” എന്ന്‌ ഇറ്റാലി​യൻ ചരി​ത്ര​കാ​ര​നായ ജോർഡാ​നോ ബ്രൂണോ ഗ്വെറി പരാതി​പ്പെ​ടു​ന്നു. ക്രൈ​സ്‌ത​വ​ലോ​കത്തെ താറു​മാ​റാ​ക്കിയ രണ്ടു ലോക യുദ്ധങ്ങ​ളിൽ നിഴലി​ച്ചത്‌ ധാർമിക നേതൃ​ത്വ​ത്തി​ന്റെ ഈ അഭാവ​മാണ്‌. കൂട്ടക്കു​രു​തി​ക​ളിൽ ഏർപ്പെ​ടു​ന്ന​തിൽനി​ന്നു വിശ്വാ​സി​കളെ തടയാ​നുള്ള ശക്തി യൂറോ​പ്യൻ സഭകൾക്കി​ല്ലാ​യി​രു​ന്നു. അതിലും മോശ​മാ​യി, ഇരുപ​ക്ഷ​ങ്ങ​ളി​ലെ​യും യുദ്ധ മുന്നേ​റ്റ​ങ്ങ​ളിൽ സഭകൾ സജീവ​മാ​യി ഉൾപ്പെട്ടു.

“ക്രിസ്‌തീയ വിഭാ​ഗ​ങ്ങൾക്കി​ട​യി​ലെ ഒരു ആഭ്യന്തര യുദ്ധമാ​യി​രുന്ന ഒന്നാം ലോക​യു​ദ്ധം ക്രിസ്‌ത്യാ​നി​ത്വ​ത്തിന്‌ ദുരന്ത​ത്തി​ന്റെ​യും നിന്ദയു​ടെ​യും ഒരു കാലഘട്ടം തുറന്നു​കൊ​ടു​ത്തു. രണ്ടാം ലോക​യു​ദ്ധം ക്രിസ്‌തീയ വിശ്വാ​സ​ത്തി​ന്റെ ധാർമിക നിലയു​ടെ​മേൽ ആദ്യത്തെ യുദ്ധ​ത്തെ​ക്കാ​ള​ധി​കം കനത്ത ആഘാതങ്ങൾ ഏൽപ്പിച്ചു. മതനവീ​ക​ര​ണ​ത്തി​ന്റെ ഈറ്റി​ല്ല​മാ​യി​രുന്ന ജർമനി​യി​ലെ സഭകളു​ടെ പൊള്ള​ത്ത​ര​വും പാപ്പാ​ധി​പ​ത്യ​ത്തി​ന്റെ ഭീരു​ത്വ​വും സ്വാർഥ​ത​യും വെളി​ച്ചത്തു കൊണ്ടു​വന്നു” എന്നു ചരി​ത്ര​കാ​ര​നായ പോൾ ജോൺസൻ നിരീ​ക്ഷി​ക്കു​ന്നു.

ഹിറ്റ്‌ല​റു​ടെ നാസി ഭരണകൂ​ടം, ഇറ്റലി​യി​ലെ മുസ്സോ​ളി​നി​യു​ടെ​യും സ്‌പെ​യി​നി​ലെ ഫ്രാ​ങ്കോ​യു​ടെ​യും ഫാസിസ്റ്റ്‌ ഗവൺമെ​ന്റു​കൾ എന്നിവ​യു​മാ​യി വത്തിക്കാൻ ചെയ്‌ത ഉടമ്പടി​ക​ളും സഭയുടെ ധാർമി​ക​മായ ആധികാ​രി​ക​ത​യ്‌ക്കു ക്ഷതമേൽപ്പി​ച്ചു. ഒടുവിൽ, അത്തരം രാഷ്ട്രീയ അവസര​വാ​ദ​ത്തി​നു മതം കൊടുത്ത വില സ്വന്തം വിശ്വാ​സ്യ​ത​യു​ടെ നഷ്ടമാ​യി​രു​ന്നു.

സഭയും രാഷ്ട്ര​വും—ബന്ധം അഴിക്കു​ന്നു

20-ാം നൂറ്റാ​ണ്ടിൽ, മിക്ക യൂറോ​പ്യൻ രാജ്യ​ങ്ങ​ളും സഭയെ​യും രാഷ്ട്ര​ത്തെ​യും ബന്ധിക്കുന്ന കെട്ട്‌ ഒടുവിൽ അഴിച്ചി​രി​ക്കു​ന്നു. വാസ്‌ത​വ​ത്തിൽ, ഇപ്പോൾ പ്രമുഖ യൂറോ​പ്യൻ രാജ്യ​ങ്ങ​ളൊ​ന്നും റോമൻ കത്തോ​ലി​ക്കാ മതത്തെ ഔദ്യോ​ഗിക മതമായി അംഗീ​ക​രി​ക്കു​ന്നില്ല.

പ്രമുഖ സഭകൾക്ക്‌ ഇപ്പോ​ഴും രാഷ്ട്രീയ ധനസഹാ​യം ലഭിക്കു​ന്നു​ണ്ടാ​യി​രി​ക്കാ​മെ​ങ്കി​ലും നേരത്തെ അവ കയ്യാളി​യി​രുന്ന രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീ​നം അവയ്‌ക്കു നഷ്ടമാ​യി​രി​ക്കു​ക​യാണ്‌. എല്ലാ സഭാം​ഗ​ങ്ങ​ളും ഈ പുതിയ യാഥാർഥ്യം അംഗീ​ക​രി​ക്കു​ന്നില്ല. “[കത്തോ​ലി​ക്കാ] സഭാ നേതാക്കൾ—പലരും പൂർണ ആത്മാർഥ​ത​യോ​ടെ—ഒരു മാനു​ഷിക ‘അധികാര’ അടിത്ത​റ​യി​ല്ലാ​തെ തങ്ങൾക്ക്‌ ഇടയവേല നടത്താൻ കഴിക​യി​ല്ലെന്നു വിചാ​രി​ക്കുന്ന”തായി പ്രമുഖ സ്‌പാ​നിഷ്‌ ജെസ്യൂ​ട്ടായ ഹോസെ മാരിയാ ഡിയെസ്‌-ആലെ​ഗ്രി​യാ വിശ്വ​സി​ക്കു​ന്നു.

എന്നാൽ ഈ “മാനു​ഷിക ‘അധികാര’ അടിത്തറ” തകർന്നു വീണി​രി​ക്കു​ക​യാണ്‌. 1975 വരെ ഒരു “ദേശീയ-കത്തോ​ലി​ക്കാ” ഗവൺമെൻറ്‌ നിലവി​ലു​ണ്ടാ​യി​രുന്ന സ്‌പെ​യിൻ ഈ സ്ഥിതി​വി​ശേ​ഷത്തെ ഉദാഹ​രി​ക്കു​ന്നു. കഴിഞ്ഞ വർഷങ്ങ​ളിൽ സഭക്കുള്ള ധനസഹാ​യം സംബന്ധി​ച്ചു സ്‌പാ​നിഷ്‌ പുരോ​ഹി​ത​മേ​ധാ​വി​ത്വ​വും സോഷ്യ​ലിസ്റ്റ്‌ ഗവൺമെ​ന്റും തമ്മിൽ ഒരു തുടർച്ച​യായ പോരാ​ട്ടം നടന്നി​രു​ന്നു. സ്‌പാ​നിഷ്‌ ഗവൺമെൻറ്‌ സഭയ്‌ക്കു വേണ്ടത്ര സാമ്പത്തിക സഹായം നൽകാ​ത്ത​തു​കൊണ്ട്‌ “ഒരു കത്തോ​ലി​ക്ക​നെ​ന്ന​നി​ല​യിൽ പീഢി​പ്പി​ക്ക​പ്പെ​ടുന്ന”തുപോ​ലെ തനിക്കു തോന്നു​ന്നു എന്ന്‌ സ്‌പെ​യി​നി​ലെ റ്റെറു​യെ​ലി​ലെ ബിഷപ്പ്‌ തന്റെ ഇടവകാം​ഗ​ങ്ങ​ളോട്‌ അടുത്ത​കാ​ലത്തു പരാതി​പ്പെട്ടു.

സ്‌പാ​നിഷ്‌ സമൂഹം “മനസ്സാ​ക്ഷി​യു​ടെ​യും ധാർമി​ക​ത​യു​ടെ​യും കനത്ത പ്രതി​സന്ധി”യിലാ​ണെന്ന്‌ 1990-ൽ സ്‌പാ​നിഷ്‌ ബിഷപ്പു​മാർ പ്രഖ്യാ​പി​ച്ചു. ഈ ‘ധാർമിക പ്രതി​സന്ധി’ക്ക്‌ അവർ ആരെയാ​ണു കുറ്റ​പ്പെ​ടു​ത്തി​യത്‌? “പൊതു​ഭ​രണം [സ്‌പാ​നിഷ്‌ ഗവൺമെൻറ്‌] കൂടെ​ക്കൂ​ടെ പ്രോ​ത്സാ​ഹി​പ്പിച്ച സംശയ​ഭാ​വമാ”യിരുന്നു ഒരു മുഖ്യ കാരണ​മെന്ന്‌ ബിഷപ്പു​മാർ അവകാ​ശ​പ്പെട്ടു. ഗവൺമെൻറ്‌, കത്തോ​ലി​ക്കാ ആശയസം​ഹി​തയെ പ്രോ​ത്സാ​ഹി​പ്പി​ക്കാ​നും അതു​പോ​ലെ​തന്നെ ധനസഹാ​യങ്ങൾ പ്രദാനം ചെയ്യാ​നും ബിഷപ്പു​മാർ പ്രതീ​ക്ഷി​ക്കു​ന്ന​താ​യി കാണുന്നു.

വൈദി​കർ പ്രസം​ഗി​ക്കു​ന്നതു പ്രവർത്തി​ക്കു​ന്നു​ണ്ടോ?

കത്തോ​ലി​ക്കാ സഭയുടെ വമ്പിച്ച ധനം ദരി​ദ്ര​മായ ഇടവക​ക​ളിൽ ജോലി​ചെ​യ്യുന്ന പുരോ​ഹി​തൻമാർക്ക്‌ എല്ലായ്‌പോ​ഴും ലജ്ജയ്‌ക്കു കാരണ​മാ​യി​രു​ന്നി​ട്ടുണ്ട്‌. “യുദ്ധാ​നന്തര ഇറ്റലി​യി​ലെ ഏറ്റവും മോശ​മായ സാമ്പത്തിക അപവാദം” എന്ന്‌ ടൈം മാസിക വിളിച്ച വിവാ​ദ​ത്തിൽ വത്തിക്കാൻ ബാങ്ക്‌ കുടു​ങ്ങി​യ​പ്പോൾ അത്‌ അതി​ലേറെ ലജ്ജാക​ര​മാ​യി​രു​ന്നു. 1987-ൽ ഇറ്റാലി​യൻ മജിസ്‌​ട്രേ​റ്റു​മാർ ഒരു ആർച്ചു​ബി​ഷ​പ്പി​നെ​യും മറ്റു രണ്ട്‌ വത്തിക്കാൻ ബാങ്ക്‌ അധികാ​രി​ക​ളെ​യും അറസ്റ്റു ചെയ്യു​ന്ന​തി​നു​വേണ്ടി വാറന്റു​കൾ പുറ​പ്പെ​ടു​വി​ച്ചു. എന്നാൽ വത്തിക്കാ​ന്റെ പ്രത്യേക പരമാ​ധി​കാര പദവി നിമിത്തം കുറ്റാ​രോ​പി​ത​രായ സഭാം​ഗ​ങ്ങ​ളു​ടെ അറസ്റ്റ്‌ ഒഴിവാ​ക്ക​പ്പെട്ടു. അപരാ​ധ​ങ്ങ​ളൊ​ന്നും ചെയ്യ​പ്പെ​ട്ടി​ട്ടില്ല എന്ന്‌ വത്തിക്കാൻ ബാങ്ക്‌ ശഠിച്ചു​വെ​ങ്കി​ലും സഭ പ്രസം​ഗി​ക്കു​ന്നത്‌ പ്രവർത്തി​ക്കു​ന്നില്ല എന്ന ധാരണ മായി​ച്ചു​ക​ള​യാൻ അതു പരാജ​യ​പ്പെട്ടു.—മത്തായി 23:3 താരത​മ്യം ചെയ്യുക.

വലുതാ​യി കൊട്ടി​ഘോ​ഷി​ക്ക​പ്പെട്ട ലൈം​ഗിക ദുഷ്‌പെ​രു​മാ​റ്റം അതിലു​മ​ധി​കം ക്ഷതം വരുത്തി​യി​രി​ക്കു​ന്നു. ബ്രഹ്മച​ര്യം പ്രോ​ത്സാ​ഹി​പ്പി​ക്കു​ന്ന​തി​നു പേരു​കേട്ട ഒരു ഐറിഷ്‌ ബിഷപ്പ്‌ “തന്നോടു ക്ഷമിക്കണ”മെന്നും “തനിക്കു​വേണ്ടി പ്രാർഥി​ക്കണ”മെന്നും 1992 മേയിൽ അദ്ദേഹ​ത്തി​ന്റെ രൂപത​യോട്‌ അപേക്ഷി​ച്ചു. അദ്ദേഹം 17 വയസ്സുള്ള ഒരു ആൺകു​ട്ടി​യു​ടെ പിതാ​വാ​ണെ​ന്നും ആ കുട്ടി​യു​ടെ വിദ്യാ​ഭ്യാ​സ​ത്തി​നു​വേണ്ടി സഭയുടെ ഫണ്ടുകൾ ഉപയോ​ഗി​ച്ചി​രു​ന്നു​വെ​ന്നു​മുള്ള സംഗതി പുറത്താ​യ​പ്പോൾ രാജി​വ​യ്‌ക്കാൻ അദ്ദേഹം നിർബ​ന്ധി​ത​നാ​യി. ഒരു കത്തോ​ലി​ക്കാ പുരോ​ഹി​തൻ ഒരു മാസം മുമ്പു ജർമനി​യി​ലെ ടെലി​വി​ഷ​നിൽ തന്റെ “കൂട്ടു​കാ​രി”യോടും അവരുടെ രണ്ടു കുട്ടി​ക​ളോ​ടു​മൊ​പ്പം പ്രത്യ​ക്ഷ​പ്പെട്ടു. വളരെ​യ​ധി​കം പുരോ​ഹി​തൻമാർ അനുവർത്തി​ച്ചു​പോ​രുന്ന രഹസ്യ​മായ അവിഹിത ബന്ധങ്ങൾ സംബന്ധിച്ച്‌ “ഒരു ചർച്ച തുടങ്ങാ”ൻ താൻ ആഗ്രഹി​ക്കു​ന്ന​താ​യി അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

അപകീർത്തി​കൾ തീർച്ച​യാ​യും അവയുടെ കളങ്കം അവശേ​ഷി​പ്പി​ക്കും. “സഭ നൂറ്റാ​ണ്ടു​ക​ളാ​യി ഇറ്റലി​ക്കാർക്ക്‌ ദുഷ്‌പേ​രു​ണ്ടാ​ക്കി​യി​രി​ക്കു​ന്നു”വെന്ന്‌ ചരി​ത്ര​കാ​ര​നായ ഗ്വെറി, യ്‌ലി ഇറ്റാല്യാ​നി സോട്ടോ ലാ ക്യേസാ (സഭയുടെ കീഴി​ലുള്ള ഇറ്റലി​ക്കാർ) എന്ന തന്റെ പുസ്‌ത​ക​ത്തിൽ ഉറപ്പി​ച്ചു​പ​റ​യു​ന്നു. “വിശ്വാ​സി​ക​ളു​ടെ ഇടയിൽപ്പോ​ലു​മുള്ള പൗരോ​ഹി​ത്യ​വി​രോ​ധ​ത്തി​ന്റെ വർധനവ്‌” അതിന്റെ ഒരു ഫലമാ​ണെന്ന്‌ അദ്ദേഹം പറയുന്നു. അപ്പോ​സ്‌ത​ല​നായ പൗലോസ്‌ റോമാ​ക്കാ​രോ​ടു ചോദിച്ച പിൻവ​രുന്ന അതേ ചോദ്യ​ങ്ങൾത്തന്നെ തങ്ങളുടെ വൈദി​ക​രോ​ടും ചോദി​ക്കാൻ ധാർമി​ക​രോ​ഷം കൊള്ളുന്ന കത്തോ​ലി​ക്കർ പ്രചോ​ദി​ത​രാ​യേ​ക്കാം: “ഉദാഹ​ര​ണ​മാ​യി, നിങ്ങൾ മോഷ​ണ​ത്തി​നെ​തി​രെ പ്രസം​ഗി​ക്കു​ന്നു, എന്നാൽ നിങ്ങളു​ടെ സത്യസന്ധത സംബന്ധിച്ച്‌ നിങ്ങൾക്കു​റ​പ്പു​ണ്ടോ? നിങ്ങൾ വ്യഭി​ചാര നടപടി​യെ അധി​ക്ഷേ​പി​ക്കു​ന്നു, എന്നാൽ നിങ്ങളു​ടെ ശുദ്ധി​യെ​ക്കു​റി​ച്ചു നിങ്ങൾക്കു​റ​പ്പു​ണ്ടോ?”—റോമർ 2:21, 22, ഫിലി​പ്‌സ്‌.

വൈദി​കർക്കും അൽമാ​യർക്കും ഇടയിലെ വിടവ്‌

അത്ര പ്രകട​മ​ല്ലാ​ത്ത​തെ​ങ്കി​ലും സാധ്യ​ത​യ​നു​സ​രി​ച്ചു കൂടുതൽ തളർത്തുന്ന പ്രശ്‌നം വൈദി​ക​രും അൽമാ​യ​രും തമ്മിലുള്ള അകൽച്ച​യാണ്‌. ബിഷപ്പു​മാ​രിൽനി​ന്നുള്ള ഇടയ ലേഖനങ്ങൾ ഇടവക​ക്കാ​രെ പ്രബോ​ധി​പ്പി​ക്കു​ന്ന​തി​നു​പ​കരം അലോ​സ​ര​പ്പെ​ടു​ത്തു​ന്ന​താ​യി തോന്നു​ന്നു. ഒരു സ്‌പാ​നിഷ്‌ സർവേ​യിൽ അഭിമു​ഖം നടത്ത​പ്പെ​ട്ട​വ​രിൽ 28 ശതമാനം മാത്രമേ “ബിഷപ്പു​മാ​രു​ടെ പ്രസ്‌താ​വ​ന​ക​ളോ​ടു യോജി​ച്ചു​ള്ളൂ.” അത​ത്തോ​ളം പേർ “തികഞ്ഞ വിപ്ര​തി​പത്തി പ്രകടി​പ്പി​ച്ചു.” തങ്ങൾക്ക്‌ “അവർ [ബിഷപ്പു​മാർ] എന്താണു സംസാ​രി​ക്കു​ന്ന​തെന്നു മനസ്സി​ലാ​കു​ന്നി​ല്ലെ”ന്ന്‌ 18 ശതമാനം പറഞ്ഞു. സ്‌പെ​യി​നി​ലെ മജോർകാ​യി​ലുള്ള ആർച്ചു​ബി​ഷ​പ്പായ ഊബെഡാ ഇപ്രകാ​രം സമ്മതി​ച്ചു​പ​റഞ്ഞു: “ക്രിസ്‌ത്യാ​നി​ത്വം ജനം ഉപേക്ഷി​ച്ചു പോകു​ന്ന​തിൽ നമ്മുടെ ഉത്തരവാ​ദി​ത്വം ബിഷപ്പു​മാ​രായ നാമും അംഗീ​ക​രി​ച്ചേ പറ്റൂ—അതൊരു വസ്‌തു​ത​യാണ്‌.”

ഒരു വ്യക്തമായ തിരു​വെ​ഴു​ത്തു സന്ദേശ​ത്തി​ന്റെ അഭാവം അൽമാ​യരെ പിന്നെ​യും അകറ്റുന്നു. കാത്തലിക്ക്‌ ഹെറാൾഡ്‌ പറയു​ന്ന​ത​നു​സ​രിച്ച്‌, “[ഫ്രാൻസി​ലെ] പുരോ​ഹി​ത​ന്മാർ” ആത്മീയ കാര്യ​ങ്ങ​ളിൽ ശ്രദ്ധ​കേ​ന്ദ്രീ​ക​രി​ക്കാൻ അവരുടെ ഇടവക​ക്കാ​രിൽ മിക്കവ​രും ആഗ്രഹി​ക്കു​ന്നെ​ങ്കി​ലും “അവരിൽ പലരും ‘കേമന്മാർ’ ആകുന്ന​തി​നു​വേണ്ടി രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്ത​ന​ങ്ങ​ളിൽ ഏർപ്പെ​ടാൻ തീരു​മാ​നി​ച്ചി​രി​ക്കു​ന്നു.” ഇറ്റലി​യി​ലെ പുരോ​ഹി​ത​നും സാമൂ​ഹിക ശാസ്‌ത്ര​ജ്ഞ​നു​മായ സിൽവാ​നോ ബുർഗാ​ലാ​സ്സി ഇപ്രകാ​രം സമ്മതിച്ചു പറയുന്നു: “ഒരുപക്ഷേ അവർ [യുവജ​നങ്ങൾ] ഞങ്ങളുടെ മോശ​മായ മാതൃക കാരണം ദൈവ​ത്തിൽനിന്ന്‌ അകന്നു​പോ​യി​ട്ടു​ണ്ടാ​യി​രി​ക്കാം. അനുര​ഞ്‌ജനം, മതം, ബിസി​നസ്‌, സ്വാർഥത, മായം എന്നിവ​യു​ടെ ഒരു ‘മിശ്രിത’മാണ്‌ ഞങ്ങൾ അവർക്കു കൊടു​ത്തി​രി​ക്കു​ന്നത്‌.” പുരോ​ഹി​ത​ന്മാർക്കു സാമൂ​ഹിക പദവി നഷ്ടമാ​യി​ക്കൊ​ണ്ടി​രി​ക്കു​ന്ന​തിൽ അതിശ​യി​ക്കാ​നില്ല. “ഞാൻ ഒരു കത്തോ​ലി​ക്ക​നാണ്‌, എന്നാൽ എനിക്കു പുരോ​ഹി​ത​ന്മാ​രിൽ വിശ്വാ​സ​മില്ല” എന്നതു സ്‌പെ​യി​നി​ലെ കത്തോ​ലി​ക്കർ പലപ്പോ​ഴും പറയാ​റു​ള്ള​താണ്‌.

ചില കത്തോ​ലി​ക്കർക്ക്‌ വൈദി​ക​രിൽ ആശ്രയം വയ്‌ക്കു​ന്നത്‌ പ്രയാ​സ​മാ​യി തോന്നു​ന്നു. മറ്റുചി​ലർക്കു സഭയുടെ ഉപദേ​ശത്തെ സംബന്ധിച്ച്‌—പ്രത്യേ​കിച്ച്‌, യുക്തി​ര​ഹി​ത​വും അപ്രാ​യോ​ഗി​ക​വു​മാ​യി അവർ കണക്കാ​ക്കുന്ന പഠിപ്പി​ക്ക​ലു​ക​ളെ​ക്കു​റിച്ച്‌—കാര്യ​മായ സംശയ​ങ്ങ​ളുണ്ട്‌.

ദുർഗ്ര​ഹ​മായ ഉപദേ​ശ​ങ്ങൾ

സുവ്യ​ക്ത​മായ ഒരു ഉദാഹ​രണം നരകം എന്ന വിഷയത്തെ സംബന്ധിച്ച ഔദ്യോ​ഗി​ക​മായ കത്തോ​ലി​ക്കാ പഠിപ്പി​ക്ക​ലാണ്‌. കാറ്റെ​ക്കി​സം ഓഫ്‌ ദ കാത്തലിക്ക്‌ ചർച്ച്‌ ഇപ്രകാ​രം പ്രസ്‌താ​വി​ക്കു​ന്നു: “സഭയുടെ പഠിപ്പി​ക്കൽ നരകത്തി​ന്റെ അസ്‌തി​ത്വ​ത്തെ​യും അതിന്റെ നിത്യ​ത​യെ​യും സ്ഥിരീ​ക​രി​ക്കു​ന്നു.” എന്നിരു​ന്നാ​ലും, ഫ്രഞ്ച്‌ കത്തോ​ലി​ക്ക​രു​ടെ നാലി​ലൊ​ന്നും സ്‌പെ​യി​നി​ലെ കത്തോ​ലി​ക്ക​രു​ടെ മൂന്നി​ലൊ​ന്നും മാത്രമേ നരകമു​ണ്ടെന്നു വിശ്വ​സി​ക്കു​ന്നു​ള്ളൂ​വെന്ന്‌ അടുത്ത​കാ​ലത്തെ സർവേകൾ സൂചി​പ്പി​ക്കു​ന്നു.

അതു​പോ​ലെ​ത​ന്നെ, ധാർമിക വിഷയ​ങ്ങ​ളു​ടെ കാര്യ​ത്തിൽ “അവനവനു തോന്നി​യതു ചെയ്യുന്ന ക്രിസ്‌ത്യാ​നി​കൾ” ആയിരി​ക്കാൻ യൂറോ​പ്യൻമാർ പ്രവണത കാട്ടുന്നു. വിവാ​ഹ​ബ​ന്ധ​ത്തി​നു പുറത്തു കുട്ടി​ക​ളു​ണ്ടാ​യി​രി​ക്കു​ന്ന​തു​പോ​ലുള്ള ധാർമിക പ്രശ്‌നങ്ങൾ “ഒരുവൻ സ്വയം തീരു​മാ​നി​ക്കേണ്ട സംഗതി”യാണെന്ന്‌ സ്വീഡ​നി​ലെ ലൂഥറൻ സഭക്കാ​രി​യായ ഒരു കൗമാ​ര​പ്രാ​യ​ക്കാ​രി വിശ്വ​സി​ക്കു​ന്നു. ഫ്രാൻസി​ലെ മിക്ക കത്തോ​ലി​ക്ക​രും അവളോ​ടു യോജി​ക്കും. ജീവി​ത​ത്തിൽ പ്രധാന തീരു​മാ​നങ്ങൾ എടു​ക്കേ​ണ്ടി​വ​രു​മ്പോൾ തങ്ങൾ സഭയുടെ മാർഗ​നിർദേശം പിൻപ​റ്റു​ന്ന​തി​നു പകരം മനഃസാ​ക്ഷി​യു​ടെ മാർഗ​നിർദേശം പിൻപ​റ്റു​മെന്ന്‌ 80 ശതമാനം പറഞ്ഞു.

പണ്ടായി​രു​ന്നെ​ങ്കിൽ വിയോ​ജി​പ്പി​ന്റെ ഏതൊരു ശബ്ദത്തെ​യും അമർച്ച​ചെ​യ്യാൻ സഭയുടെ അധികാ​രം മതിയാ​യി​രു​ന്നു. വത്തിക്കാ​ന്റെ കാഴ്‌ച​പ്പാ​ടിൽ ഒന്നും മാറി​യി​ട്ടില്ല. “തിരു​വെ​ഴു​ത്തി​ന്റെ വ്യാഖ്യാ​ന​രീ​തി സംബന്ധി​ച്ചു പറഞ്ഞി​ട്ടുള്ള സംഗതി​ക​ളെ​ല്ലാം ആത്യന്തി​ക​മാ​യി സഭയുടെ തീർപ്പി​നു വിധേ​യ​മാണ്‌“ എന്നു കാറ്റെ​ക്കി​സം ഒട്ടും വഴങ്ങി​ക്കൊ​ടു​ക്കാ​തെ പ്രസ്‌താ​വി​ക്കു​ന്നു. എന്നാൽ അധികാ​രി​ക​ളു​ടെ സമീപ​ന​ത്തി​നു തീരെ​ക്കു​റച്ചു പിന്തു​ണയേ ലഭിക്കു​ന്നു​ള്ളു. “അധികാ​രം സംബന്ധിച്ച വിവാദം കൊടു​മ്പി​രി​ക്കൊ​ള്ളു​ക​യാണ്‌” എന്നു രാഷ്ട്രീ​യ​പ​ഠ​ന​ങ്ങ​ളു​ടെ ഒരു സ്‌പാ​നിഷ്‌ പ്രൊ​ഫ​സ​റായ ആന്റോൺയോ എലോർസാ പരാതി​പ്പെ​ടു​ന്നു. “ചരി​ത്ര​ത്തി​ന്റെ മുമ്പിൽ, പാരമ്പ​ര്യ​ത്തി​ന്റെ സാധുത കാത്തു​സൂ​ക്ഷി​ക്കു​ന്ന​തി​നാ​യി സഭ അതിനു ചുറ്റും മതിൽ കെട്ടി നിർത്താൻ താത്‌പ​ര്യ​പ്പെ​ടു​ന്നു.” “മതിൽക്കെട്ടി”ന്റെ പുറത്തു സഭയുടെ സ്വാധീ​ന​വും അധികാ​ര​വും കുറഞ്ഞു​കൊ​ണ്ടേ​യി​രി​ക്കു​ന്നു.

ആത്മീയ അധഃപ​തനം കൂടാ​തെ​തന്നെ മതപര​മായ വിപ്ര​തി​പ​ത്തി​ക്കു നിദാ​ന​മായ മറ്റൊരു പ്രധാ​ന​പ്പെട്ട ഘടകമാ​ണു സാമൂ​ഹിക കാരണങ്ങൾ. വിനോ​ദ​ത്തി​നും ഉല്ലാസ​ത്തി​നും വേണ്ട ധാരാളം അവസരങ്ങൾ ഉപഭോ​ക്‌തൃ സമൂഹം പ്രദാനം ചെയ്യുന്നു—മിക്ക യൂറോ​പ്യ​ന്മാർക്കും അവ രുചി​ച്ചു​നോ​ക്കു​ന്ന​തി​നുള്ള മനസ്സും മാർഗ​വു​മുണ്ട്‌. താരത​മ്യ​ത്തിൽ, പള്ളിയിൽ പോകു​ന്നതു ഞായറാ​ഴ്‌ചത്തെ പ്രഭാതം വിരസ​മാ​യി ഉപയോ​ഗി​ക്കുന്ന ഒരു വിധമാ​ണെന്നു തോന്നു​ന്നു. മാത്രമല്ല, പള്ളിയി​ലെ മതപര​മായ ചടങ്ങുകൾ ആളുക​ളു​ടെ ആത്മീയ ആവശ്യ​ങ്ങളെ തൃപ്‌തി​പ്പെ​ടു​ത്തു​ന്ന​താ​യി തോന്നു​ന്നു​മില്ല.

യൂറോ​പ്യൻ ജനതതി​യു​ടെ​മേൽ പരമ്പരാ​ഗത മതം അതിന്റെ പിടി വീണ്ടും മുറു​ക്കാൻ സാധ്യ​ത​യി​ല്ലാ​ത്ത​താ​യി തോന്നു​ന്നു. ഡിനോ​സ​റി​നെ​പ്പോ​ലെ തിരോ​ഭ​വി​ക്കാൻ വിധി​ക്ക​പ്പെട്ട കഴിഞ്ഞ​കാല സ്വാധീ​ന​ശ​ക്തി​യാ​ണോ മതം?

[അടിക്കു​റിപ്പ്‌]

[6-ാം പേജിലെ ആകർഷ​ക​വാ​ക്യം]

ഉല്ലാസ ആസക്തി ക്രൈ​സ്‌ത​വ​ലോ​ക​ത്തി​ന്റെ ഹൃദയ​ഭാ​ഗ​ത്തെ​തന്നെ പിടി​ച്ച​ട​ക്കി​യി​രി​ക്കു​ന്നു

[7-ാം പേജിലെ ചിത്രം]

പള്ളിപ്രസംഗം വേണോ സൂര്യ​സ്‌നാ​നം വേണോ എന്നു തീരു​മാ​നി​ക്കേ​ണ്ടി​വ​രു​മ്പോൾ, മിക്ക യൂറോ​പ്യ​ന്മാ​രും മടികൂ​ടാ​തെ കടൽത്തീ​ര​ത്തേ​ക്കു​തന്നെ പോകു​ന്നു