യഥാർഥ വിശ്വാ​സം കണ്ടെത്താ​നുള്ള എന്റെ ദീർഘ​നാ​ളത്തെ കഠിന പോരാ​ട്ടം

നരകത്തിൽ പോകു​മെന്നു ഞാൻ എല്ലായ്‌പോ​ഴും ഭയപ്പെ​ട്ടി​രു​ന്നു, സ്വർഗ​ത്തിൽ പോകാൻമാ​ത്രം ഞാൻ നല്ലവള​ല്ലെന്ന്‌ എനിക്ക​റി​യാ​മാ​യി​രു​ന്നു. ശുദ്ധീ​ക​ര​ണ​സ്ഥ​ലത്ത്‌ എത്തി​പ്പെ​ടാ​നുള്ള ഭാഗ്യം എനിക്കു ലഭി​ച്ചേ​ക്കാ​മെന്നു ഞാൻ വിചാ​രി​ച്ചു. അങ്ങനെ, ഞാൻ നരകത്തിൽ ചെന്നു​പെ​ടാ​തി​രി​ക്കാ​നാ​യി ഉള്ളുരു​കി പ്രാർഥി​ക്കു​ക​യും മെഴു​കു​തി​രി കത്തിക്കു​ക​യും ചെയ്‌തു.

യു.എസ്‌.എ.-യിലെ ഒറിഗ​ണി​ലുള്ള ഹിമം മൂടിയ ചുരത്തിൽവെച്ച്‌ എന്റെ കാറിന്റെ ചക്രങ്ങൾ വഴുതി​യ​പ്പോൾ ഞാൻ എന്തു കുഴപ്പ​ത്തി​ലാ​ണു ചെന്നു​പെ​ട്ട​തെന്ന്‌ അതിശ​യി​ച്ചു. മഞ്ഞിലൂ​ടെ വണ്ടി​യോ​ടി​ക്കുന്ന ആദ്യത്തെ അനുഭ​വ​മാ​യി​രു​ന്നു എനിക്കത്‌. പരിച​യ​മി​ല്ലാത്ത പാതക​ളിൽ ഒരു ഹിമവാ​ത​ത്തി​ന്റെ നടുവി​ലാ​യി​രു​ന്നു ഞാൻ. ഇരു വശങ്ങളി​ലും കിഴു​ക്കാം​തൂ​ക്കായ മലയി​ടു​ക്കു​ക​ളും ഉണ്ടായി​രു​ന്നു, കാറിന്റെ ബോണ​റ്റി​ന​പ്പു​റ​ത്തേക്ക്‌ എനിക്കു കാണാനേ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞങ്ങളുടെ കഥകഴി​ഞ്ഞെന്നു ഞാൻ വിചാ​രി​ച്ചു. അതു​കൊണ്ട്‌ എന്നെയും എന്റെ യാത്ര​ക്കാ​രി​യെ​യും രക്ഷിക്ക​ണ​മെ​ന്നും പള്ളിയി​ലേക്കു മടങ്ങി​ച്ചെ​ന്നു​കൊണ്ട്‌ അതിനു പകരം നൽകി​ക്കൊ​ള്ളാ​മെ​ന്നും ഞാൻ ദൈവ​ത്തോ​ടു പ്രാർഥി​ച്ചു.

ഞങ്ങൾ ലക്ഷ്യസ്ഥാ​നത്ത്‌ എത്തി​ച്ചേ​രു​ക​തന്നെ ചെയ്‌തു. പള്ളിയി​ലേക്കു മടങ്ങി​ച്ചെ​ന്നു​കൊ​ള്ളാ​മെ​ന്നുള്ള പ്രതിജ്ഞ ഞാൻ നിറ​വേറ്റി. ഞാൻ ടെല​ഫോൺ ഡയറക്ട​റി​യിൽ നോക്കി സിയാ​റ്റി​ലി​ലെ ഒരു പ്രാ​ദേ​ശിക പള്ളി കണ്ടുപി​ടി​ച്ചു. അടുത്ത ഞായറാഴ്‌ച അവിടെ പോകു​ക​യും ചെയ്‌തു. മുമ്പ്‌ അനുഭ​വ​പ്പെ​ട്ടു​കൊ​ണ്ടി​രുന്ന അതേ ശൂന്യ​താ​ബോ​ധ​മാണ്‌ അവി​ടെ​ച്ചെ​ന്ന​പ്പോ​ഴും എനിക്കു​ണ്ടാ​യത്‌. ഞാൻ മുമ്പു പോയ പള്ളിയി​ലെ​പ്പോ​ലെ​തന്നെ ഈ പള്ളിയും പണത്തി​നാണ്‌ ഊന്നൽ നൽകി​യത്‌. സംഭാ​വനാ കൂടയു​മാ​യി മൂന്നു പ്രാവ​ശ്യം മുമ്പി​ലൂ​ടെ കടന്നു​പോ​യി! ദൈവത്തെ ആരാധി​ക്കാ​നുള്ള മറ്റൊരു മാർഗം എനിക്കു കണ്ടെ​ത്തേ​ണ്ട​തു​ണ്ടെന്നു ഞാൻ ദൈവ​ത്തോ​ടു പറഞ്ഞതാ​യി ഓർമി​ക്കു​ന്നു.

ഒരു കുട്ടി​യാ​യി​രി​ക്കെ, പട്ടാള​ച്ചി​ട്ട​യുള്ള കുടും​ബ​ത്തിൽ ഒരു അടിയു​റച്ച കത്തോ​ലി​ക്ക​യാ​യി​ട്ടാണ്‌ എന്നെ വളർത്തി​ക്കൊ​ണ്ടു​വ​ന്നത്‌. ഒരു കത്തോ​ലി​ക്കാ സ്‌കൂ​ളി​ലാ​ണു ഞാൻ പഠിച്ചത്‌. വേദപാ​ഠ​ക്ലാ​സ്സിൽ ആയിരി​ക്കു​മ്പോൾ “നാം ഒരിക്ക​ലും ബൈബിൾ ഉപയോ​ഗി​ക്കാ​ത്ത​തെ​ന്തു​കൊ​ണ്ടാണ്‌?” എന്ന്‌ കന്യാ​സ്‌ത്രീ​യോ​ടു ചോദി​ച്ചതു ഞാൻ ഓർമി​ക്കു​ന്നു. എന്റെ വിശ്വാ​സം ബലിഷ്‌ഠ​മ​ല്ലെന്ന്‌ അവർ എന്നോടു പറഞ്ഞു. എന്റെ ബലഹീ​ന​ത​യെ​ക്കു​റിച്ച്‌ ഒന്നില​ധി​കം പ്രാവ​ശ്യം എന്റെ മാതാ​പി​താ​ക്കളെ അവർ അറിയി​ക്കു​ക​യും ചെയ്‌തു.

സ്ഥിരമായ ദൈവ​ഭ​യ​ത്തോ​ടെ​യാ​ണു ഞാൻ വളർത്ത​പ്പെ​ട്ടത്‌. എനിക്ക്‌ അവനെ​ക്കു​റിച്ച്‌ ഒരു അവ്യക്ത ധാരണ​യാ​യി​രു​ന്നു ഉണ്ടായി​രു​ന്നത്‌. ദൈവം ആരാധ​ന​യർഹി​ക്കു​ന്ന​വ​നും ശരിയായ വിധത്തിൽ അവനെ ആരാധി​ച്ചി​ല്ലെ​ങ്കിൽ പീഡി​പ്പി​ക്കു​ന്ന​വ​നു​മാ​യി​രു​ന്നു. എനിക്ക്‌ 17 വയസ്സാ​യ​പ്പോൾ ഞാൻ മേലാൽ പള്ളിയിൽ പോകു​ക​യി​ല്ലെന്നു മാതാ​പി​താ​ക്ക​ളോ​ടു പറഞ്ഞു. പള്ളിയി​ലൊ​ഴി​കെ മറ്റെവി​ടെ​യും എനിക്കു ദൈവ​ത്തോ​ടു കൂടുതൽ അടുപ്പം തോന്നി​യി​രു​ന്നു. ഞാൻ കടൽത്തീ​ര​ത്തു​കൂ​ടെ നടക്കുക പതിവാ​യി​രു​ന്നു. എന്നെ അലട്ടു​ന്ന​തെ​ന്തെ​ങ്കി​ലു​മു​ണ്ടെ​ങ്കിൽ ഞാൻ ദൈവ​ത്തോട്‌ അതേപ്പറ്റി സംസാ​രി​ക്കു​മാ​യി​രു​ന്നു. മനസ്സി​ലു​ള്ളത്‌ അവനോ​ടു പറയണ​മെ​ന്നു​മാ​ത്രമേ എനിക്കു​ള്ളൂ എന്ന്‌ ദൈവത്തെ അറിയി​ച്ചു​കൊണ്ട്‌ ഒരു പുരോ​ഹി​തനെ ഉപയോ​ഗി​ക്കാ​തെ അവനോ​ടു സംസാ​രി​ക്കു​ന്ന​തിൽ ഞാൻ ക്ഷമയാ​ചി​ച്ചു. ലോക​ത്തിൽ സംഭവി​ക്കു​ന്ന​തെ​ല്ലാം കണ്ടിട്ട്‌ ഞാൻ നിരാ​ശ​യാ​യി​ത്തീ​രു​ക​യും ചെയ്‌തി​രു​ന്നു. അത്‌ ഹിപ്പി കാലഘ​ട്ട​മാ​യി​രു​ന്നു. ലൈം​ഗി​ക​ത​യും മയക്കു​മ​രു​ന്നും സംബന്ധിച്ച്‌ എന്തുമാ​കാം എന്ന ചിന്താ​ഗ​തി​യോ​ടു​കൂ​ടി എന്റെ കൂട്ടു​കാർ അവയിൽ ഏർപ്പെട്ടു. അനാവശ്യ ഗർഭധാ​ര​ണ​ങ്ങ​ളു​ടെ​യും ഗർഭച്ഛി​ദ്ര​ങ്ങ​ളു​ടെ​യും അമിത മയക്കു​മ​രു​ന്നു​പ​യോ​ഗ​ത്തി​ന്റെ​യും ദുഃഖ​ക​ര​മായ പരിണ​ത​ഫ​ലങ്ങൾ ഞാൻ ദർശിച്ചു—അതിന്റെ ഭാഗമാ​യി​രി​ക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹി​ച്ചില്ല!

അന്വേ​ഷണം തുടങ്ങു​ന്നു

മെച്ചമായ ഒന്നിനു​വേണ്ടി അന്വേ​ഷണം നടത്തു​ന്ന​തി​നാ​യി കോ​ളെജ്‌ വിടാൻ ഞാനും എന്റെ​യൊ​രു അടുത്ത സുഹൃ​ത്തായ ബെക്കി​യും തീരു​മാ​നി​ച്ചു. മെച്ചമായ എന്തെങ്കി​ലു​മൊന്ന്‌ ഉണ്ടായി​രി​ക്ക​ണ​മാ​യി​രു​ന്നു! വാഷി​ങ്‌ടൺ സ്റ്റേറ്റി​ലുള്ള അവളുടെ അമ്മയെ സന്ദർശി​ക്കാൻ ഞങ്ങൾ തീരു​മാ​നി​ച്ചു. എന്നെ അലട്ടി​ക്കൊ​ണ്ടി​രുന്ന പ്രശ്‌ന​ങ്ങ​ളിൽനി​ന്നു മനസ്സിന്‌ ഒരു മോചനം കിട്ടാൻ അവി​ടെ​നി​ന്നും മാറി​നിൽക്കേ​ണ്ട​തു​ണ്ടെന്നു ഞാൻ എന്റെ മാതാ​പി​താ​ക്ക​ളോ​ടു പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ, ഡ്രൈവ്‌ ചെയ്‌തു​പോ​കു​മ്പോ​ഴാ​ണു ഞങ്ങൾ ഒറിഗ​ണി​ലെ ഹിമവാ​ത​ത്തിൽ ചെന്നു​പെ​ട്ടത്‌. അന്നു ഞായറാഴ്‌ച സിയാ​റ്റി​ലി​ലെ പള്ളിയിൽനി​ന്നു വെറു​പ്പോ​ടെ പോന്ന​തി​നു​ശേഷം ഞാൻ വീട്ടിൽ ചെന്ന്‌ ബെക്കി​യു​ടെ അമ്മയായ എഡ്‌ന​യോട്‌ എന്റെ മനോ​വി​കാ​ര​ങ്ങ​ളെ​ക്കു​റി​ച്ചു സംസാ​രി​ച്ചു. എന്റെ ചോദ്യ​ങ്ങൾക്ക്‌ ഉത്തരം നൽകാൻ കഴിയുന്ന ഒരാളെ തനിക്ക​റി​യാ​മെന്ന്‌ അവൾ എന്നോടു പറഞ്ഞു. അവർ രാജ്യ​ഹാ​ളി​ലെ യഹോ​വ​യു​ടെ സാക്ഷി​കളെ വിളിച്ചു.

അവർ വരാനാ​യി കാത്തി​രു​ന്നതു ഞാനോർമി​ക്കു​ന്നു. മൂന്നു ദിവസം കഴിഞ്ഞാണ്‌ അവർ എത്തിയത്‌. അവർ വന്നപ്പോൾ എന്റെ ജീവി​ത​ത്തിൽ കണ്ടിട്ടു​ള്ള​തിൽവെച്ച്‌ ഏറ്റവും നല്ല ക്രിസ്‌ത്യാ​നി​കൾ അവരാ​ണെന്ന്‌ എനിക്കു തോന്നി. ക്ലാരൻസും എഡിത്ത്‌ മ്യൂ​ന്യെ​യു​മാ​യി​രു​ന്നു വന്നവർ. ക്ലാരൻസ്‌ വാച്ച്‌ടവർ ഗിലെ​യാദ്‌ ബൈബിൾ സ്‌കൂ​ളി​ന്റെ ഒരു ബിരു​ദ​ധാ​രി​യാ​യി​രു​ന്നു, സ്‌പഷ്ട​മാ​യും അദ്ദേഹ​ത്തി​നു തിരു​വെ​ഴു​ത്തു​ക​ളിൽ നല്ല പാണ്ഡി​ത്യ​വു​മു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. ദൈവ​ത്തിന്‌ യഹോ​വ​യെന്ന്‌ ഒരു പേരു​ണ്ടെന്ന്‌ അവർ വിശദ​മാ​ക്കി​യ​പ്പോൾ എനിക്കു പെട്ടെന്നു മതിപ്പു​തോ​ന്നി. എന്റെ തലയ്‌ക്ക​കത്ത്‌ ഒരു പ്രകാശം തെളി​ഞ്ഞ​തു​പോ​ലെ എനിക്കു തോന്നി. ആദ്യത്തെ ചർച്ച മൂന്നു മണിക്കൂർ നീണ്ടു​നി​ന്നു. മറ്റൊരു ചർച്ചക്കാ​യി അവർ രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞു മടങ്ങി​വന്നു.

ഞാൻ വളരെ​യ​ധി​കം ആവേശ​ഭ​രി​ത​യാ​യി​രു​ന്നു. ഉടൻതന്നെ എന്റെ മാതാ​പി​താ​ക്കൾക്കു ഫോൺ ചെയ്‌ത്‌ ഞാൻ സത്യം കണ്ടെത്തി​യി​രി​ക്കു​ന്നു​വെന്നു പറഞ്ഞു. ദൈവ​ത്തിന്‌ യഹോ​വ​യെന്ന്‌ ഒരു പേരു​ണ്ടെ​ന്നും യഹോ​വ​യു​ടെ സാക്ഷികൾ ബൈബി​ളി​ലെ സത്യം പഠിപ്പി​ക്കു​ന്നു​വെ​ന്നും ഞാൻ അവരോ​ടു പറഞ്ഞു. യഹോ​വ​യു​ടെ സാക്ഷി​ക​ളെ​ക്കു​റിച്ച്‌ അവർ ഒരിക്ക​ലും കേട്ടി​ട്ടി​ല്ലെ​ന്നും ഞാൻ പഠിച്ചി​രി​ക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കാൻ അവർ ആവേശ​ഭ​രി​ത​രാ​യി​രി​ക്കു​മെ​ന്നും എനിക്ക​റി​യാ​മാ​യി​രു​ന്നു. എന്നാൽ അവർ യഹോ​വ​യു​ടെ സാക്ഷി​ക​ളെ​ക്കു​റി​ച്ചു കേട്ടി​രു​ന്നു, അവർ വളരെ അസ്വസ്ഥ​രാ​യി​ത്തീ​രു​ക​യും ചെയ്‌തു. എന്നെ കാലി​ഫോർണി​യ​യി​ലേക്കു തിരി​ച്ചു​കൊ​ണ്ടു​പോ​കാ​നാ​യി അവർ എത്തി.

വീട്ടിൽ ചെന്ന​പ്പോൾ സഭയു​മാ​യി ഉടനടി ബന്ധം പുലർത്തേ​ണ്ട​തു​ണ്ടെന്നു ഞാൻ മനസ്സി​ലാ​ക്കി. ഞാൻ രാജ്യ​ഹാൾ കണ്ടുപി​ടി​ക്കു​ക​യും അടുത്ത യോഗ​ത്തി​നു​തന്നെ ഹാജരാ​കു​ക​യും ചെയ്‌തു. ഒരു സഹോ​ദരി എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചി​രി​തൂ​കി. അതു​കൊണ്ട്‌ എന്നെ ബൈബിൾ പഠിപ്പി​ക്കാ​മോ​യെന്നു ഞാൻ അവരോ​ടു ചോദി​ച്ചു. അവർക്ക്‌ എന്തെന്നി​ല്ലാത്ത വിസ്‌മയം തോന്നി, ഉടനടി സമ്മതി​ക്കു​ക​യും ചെയ്‌തു. സഭയു​മാ​യി വീണ്ടും ബന്ധം പുലർത്താൻ കഴിഞ്ഞ​തിൽ എനിക്കു വളരെ സന്തോഷം തോന്നി. എന്തു​കൊ​ണ്ടെ​ന്നാൽ ഒറ്റപ്പെ​ട്ട​തു​പോ​ലെ എനിക്കു തോന്നി തുടങ്ങി​യി​രു​ന്നു. എനിക്ക്‌ സഹവാ​സ​ത്തി​ന്റെ ആവശ്യ​മു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു.—എബ്രായർ 10:24, 25.

കുടും​ബ​ത്തിൽനി​ന്നുള്ള പീഡനം തുടങ്ങു​ന്നു

എന്റെ പുതിയ മതത്തോ​ടു മാതാ​പി​താ​ക്കൾക്ക്‌ അപ്പോ​ഴും വളരെ​യ​ധി​കം എതിർപ്പാ​യി​രു​ന്നു. അവർ എന്നെ ഒരു മനോ​രോഗ ചികി​ത്സ​കന്റെ അടു​ത്തേ​ക്ക​യച്ചു. മാതാ​പി​താ​ക്കൾ ഒരു റിപ്പോർട്ട്‌ ആവശ്യ​പ്പെ​ട്ട​പ്പോൾ ഞാൻ മത്സര മനോ​ഭാ​വം കാട്ടു​ക​യാ​ണെന്ന്‌ അദ്ദേഹം അവരോ​ടു പറഞ്ഞു. മത്സരി​ക്കു​ക​യ​ല്ലെന്നു ഞാൻ അവരോ​ടു പറഞ്ഞു. ജീവി​ത​ത്തിൽ എനിക്ക്‌ ഉത്തരങ്ങ​ളും ജീവി​ക്കു​ന്ന​തി​നുള്ള കാരണ​വും പ്രദാനം ചെയ്‌ത ഒരു സംഗതി ഞാൻ കണ്ടെത്തിയ ആദ്യ അവസര​മാ​യി​രു​ന്നു അത്‌.

അതിൽപ്പി​ന്നെ, ഞാൻ രാജ്യ​ഹാ​ളിൽ പോകു​മ്പോൾ എന്റെ മാതാ​പി​താ​ക്കൾ വളരെ കുപി​ത​രാ​കു​മാ​യി​രു​ന്നു. ഞാൻ ആഗ്രഹി​ക്കുന്ന ഏതു കോ​ളെ​ജി​ലും പോകാ​നോ ആഗ്രഹി​ക്കുന്ന ഏതു പ്രവർത്തന രംഗത്തും സേവി​ക്കാ​നോ എനിക്കു കഴിയു​മെ​ന്നും അവയ്‌ക്കുള്ള ചെലവ്‌ തങ്ങൾ വഹിച്ചു​കൊ​ള്ളാ​മെ​ന്നും അവർ എന്നോടു പറഞ്ഞു. പക്ഷേ യഹോ​വ​യു​ടെ സാക്ഷി​ക​ളു​മാ​യി എനിക്കു യാതൊ​രു ബന്ധവു​മു​ണ്ടാ​യി​രി​ക്കാൻ പാടി​ല്ലാ​യി​രു​ന്നു. ഇതു സഹിക്കാൻ പ്രത്യേ​കി​ച്ചും പ്രയാ​സ​ക​ര​മാ​ക്കി​ത്തീർത്ത സംഗതി, എനിക്ക്‌ എന്റെ കുടും​ബ​ത്തോ​ടുള്ള സ്‌നേ​ഹ​മാ​യി​രു​ന്നു. ഒരു യഹോ​വ​യു​ടെ സാക്ഷി​യാ​യി​ട്ടല്ല, ഒരു വേശ്യ​യാ​യി​ട്ടാണ്‌ എന്നെ കാണു​ന്ന​തെന്ന്‌ പ്രത്യേ​കി​ച്ചും അസുഖ​ക​ര​മായ ഒരു ദിവസം അമ്മ എന്നോടു പറഞ്ഞു. എനിക്കു മറ്റാരു​മാ​കാം, പക്ഷേ ഒരു യഹോ​വ​യു​ടെ സാക്ഷി​യാ​യി​രി​ക്കാൻ പാടി​ല്ലാ​യി​രു​ന്നു. ഞാൻ വീടു​വി​ട്ടു​പോ​ക​ണ​മെന്നു മാതാ​പി​താ​ക്കൾ എന്നോടു പറഞ്ഞു. സങ്കീർത്തനം 27:10 എന്റെ മനസ്സി​ലേ​ക്കു​വന്നു: “എന്റെ അപ്പനും അമ്മയും എന്നെ ഉപേക്ഷി​ച്ചി​രി​ക്കു​ന്നു; എങ്കിലും യഹോവ എന്നെ ചേർത്തു​കൊ​ള്ളും.” സഭയിലെ ഒരു സഹോ​ദ​രിക്ക്‌ ആൾപ്പാർപ്പി​ല്ലാത്ത ഒരു വീടു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. അത്‌ ഉപയോ​ഗി​ക്കാൻ അവർ എന്നെ അനുവ​ദി​ച്ചു.

എന്നെ​പ്പോ​ലെ​ത​ന്നെ വളരെ പുതിയ ഒരു സഹോ​ദ​രി​യെ ഞാൻ രാജ്യ​ഹാ​ളിൽവെച്ചു കണ്ടുമു​ട്ടി. അവളുടെ പേര്‌ ക്രിസ്‌ കെംപ്‌ എന്നായി​രു​ന്നു. വളരെ നല്ല സുഹൃ​ത്തു​ക്ക​ളാ​യി​ത്തീർന്ന ഞങ്ങൾ ഒരുമി​ച്ചു താമസം തുടങ്ങി. ലോസാ​ഞ്ച​ല​സി​ലെ ഡോഡ്‌ജർ സ്റ്റേഡി​യ​ത്തിൽവെച്ച്‌ 1969 ജൂലൈ 18-ന്‌ ഞങ്ങൾ സ്‌നാ​പ​ന​മേറ്റു.

സഭാമീ​റ്റിം​ഗു​ക​ളിൽവെച്ച്‌ ഞങ്ങൾ ഡാനാ വോൾഫ്‌ എന്ന ഒരു മുഴു​സമയ പയനിയർ സഹോ​ദ​രി​യെ ശ്രദ്ധി​ക്കു​മാ​യി​രു​ന്നു. നല്ല ആത്മീയ​ത​യു​ള്ള​വ​ളാ​യി​രു​ന്നു അവൾ. അവൾക്കു താമസി​ക്കാൻ ഒരു സ്ഥലം ആവശ്യ​മാ​ണെന്നു ഞങ്ങൾ മനസ്സി​ലാ​ക്കി. അങ്ങനെ കൂടെ താമസി​ക്കാൻ വളരെ നല്ല ഒരു കൂട്ടു​കാ​രി​യെ ഞങ്ങൾക്കു ലഭിച്ചു.

യോഗ​ത്തിൽ ആദ്യമാ​യി ഒരു പരിപാ​ടി നടത്തി​യതു ഞാൻ ഓർമി​ക്കു​ന്നു. എനി​ക്കൊ​രു പ്രകടനം ലഭിച്ചി​രു​ന്നു. ഞാൻ അത്‌ അനേക തവണ തയ്യാറാ​യി. അത്‌ ഒരു പുസ്‌തകം സമർപ്പി​ക്കുന്ന പ്രകട​ന​മാ​യി​രു​ന്നു. എനിക്കതു കാണാ​തെ​യ​റി​യാ​മാ​യി​രു​ന്നു. എങ്കിലും, അവസാന നിമി​ഷ​ത്തിൽ ഞാനത്‌ എഴുതി പോക്ക​റ്റി​ലി​ട്ടു. സ്റ്റേജിൽ കയറിയ എനിക്ക്‌ ഒന്നും ഓർമി​ക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. “ഹലോ . . . ഹലോ . . . ഹലോ” എന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞു. ഞാൻ ഏതാണ്ട്‌ അഞ്ചു തവണ ഹലോ പറഞ്ഞു. എനി​ക്കൊ​ന്നും ഓർമി​ക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അതു​കൊണ്ട്‌ ഞാൻ സദസ്സിനെ നോക്കി​യിട്ട്‌ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “സാധാരണ വീടു​ക​ളിൽവെച്ച്‌ ഞാൻ ഇങ്ങനെ​യൊ​ന്നും ചെയ്യാ​റില്ല.” എന്നിട്ട്‌ ഞാൻ ചുളു​ങ്ങി​ക്കൂ​ടിയ എന്റെ നോട്ട്‌ബുക്ക്‌ പേപ്പർ വലി​ച്ചെ​ടുത്ത്‌ പറയേ​ണ്ടി​യി​രു​ന്ന​തെ​ല്ലാം പദാനു​പദം വായിച്ചു. വായി​ച്ചു​തീർന്ന​പ്പോൾ ഞാൻ സീറ്റിൽ പോയി​രു​ന്നു കരഞ്ഞു.

ആ പരിപാ​ടി നടത്താൻ എന്നോട്‌ ആവശ്യ​പ്പെട്ട സഹോ​ദരൻ സദസ്സി​നോട്‌ ഇപ്രകാ​രം ചോദി​ച്ചു: “ഈ അവതര​ണ​ത്തിൽനി​ന്നു നാം എന്താണു പഠിച്ചത്‌?” ആരും ഒന്നും ശബ്ദിച്ചില്ല. അപ്പോൾ ഞാൻ എഴു​ന്നേ​റ്റു​നി​ന്നു സദസ്സിനെ നോക്കി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “അവർക്ക്‌ എങ്ങനെ​യാണ്‌ എന്തെങ്കി​ലും പഠിക്കാൻ കഴിയുക? ഞാൻ വളരെ മോശ​മാ​യി​ട്ടാ​ണു ചെയ്‌തത്‌! തീർച്ച​യാ​യും അവരൊ​ന്നും പഠിച്ചില്ല!” ഞാൻ ഇരുന്നിട്ട്‌ പിന്നെ​യും കരച്ചിൽ തുടങ്ങി. ഇപ്പോൾ എന്റെ പരിപാ​ടി​കൾ അൽപ്പം​കൂ​ടെ ഭേദമാ​ണെന്ന്‌ എനിക്ക​റി​യാം—അവ മോശ​മാ​കാൻ തരമില്ല.

അധികം താമസി​യാ​തെ, ആവശ്യം അധിക​മു​ള്ളി​ട​ത്തു​പോ​യി തന്നോ​ടു​കൂ​ടെ പയനി​യ​റിങ്‌ ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ഒരാളെ കണ്ടുപി​ടി​ക്കാൻ ആഗ്രഹി​ക്കു​ന്ന​താ​യി ഡാനാ സംസാ​രി​ച്ചു​തു​ടങ്ങി. അന്നു രാത്രി​യിൽ ക്രിസ്സും ഞാനും ഞങ്ങളുടെ മുറി​യിൽച്ചെന്ന്‌ അതി​നെ​ക്കു​റി​ച്ചു സംസാ​രി​ച്ചു. “ഞങ്ങൾ വരുന്ന​തി​നെ​ക്കു​റി​ച്ചെന്തു പറയുന്നു?” എന്ന്‌ പിറ്റേന്നു ഡാനാ​യോ​ടു ഞങ്ങൾ ചോദി​ച്ചു. ഡാനാ വളരെ​യ​ധി​കം അമ്പരന്നു​പോ​യി. ഞങ്ങൾ പുതി​യ​വ​രാ​യി​രു​ന്നു, മാത്രമല്ല നിരന്തര പയനി​യർമാ​രാ​കാൻ തക്കവണ്ണം ഞങ്ങൾ സ്‌നാ​പ​ന​മേ​റ്റിട്ട്‌ അധികം നാളാ​യി​രു​ന്നു​മില്ല! ഞങ്ങൾ പങ്കാളി​ക​ളാ​യി​രി​ക്കു​ന്ന​തി​നെക്കു​റിച്ച്‌ അവൾ ചിന്തി​ച്ചി​ട്ടു​പോ​ലു​മി​ല്ലാ​യി​രു​ന്നു. ഏതായാ​ലും അവൾ വാച്ച്‌ടവർ സൊ​സൈ​റ്റി​ക്കെ​ഴു​തി. സൊ​സൈറ്റി ഞങ്ങൾ മൂന്നു​പേ​രെ​യും കെന്റക്കി​യി​ലെ മിഡൽസ്‌ബ​റോ​യിൽ നിയമി​ച്ചു.

എന്റെ കുടും​ബ​ത്തി​ന്റെ എതിർപ്പു നിഷ്‌ഫ​ല​മാ​കു​ന്നു

ഞങ്ങൾ പുറ​പ്പെ​ടാ​നാ​യി സാധനങ്ങൾ പായ്‌ക്കു ചെയ്‌തു​കൊ​ണ്ടി​രി​ക്കു​മ്പോ​ഴാണ്‌ എന്റെ കാർ കാലി​ഫോർണിയ സ്റ്റേറ്റിനു വെളി​യി​ലേക്കു കൊണ്ടു​പോ​കാൻ പറ്റി​ല്ലെന്നു പറയാ​നാ​യി എന്റെ മാതാ​പി​താ​ക്കൾ എനിക്കു ഫോൺ ചെയ്‌തത്‌. കാറി​നു​വേണ്ടി ലോ​ണെ​ടു​ത്ത​പ്പോൾ അവർക്കും ഷെയറു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. സ്റ്റേറ്റിനു വെളി​യി​ലേക്ക്‌ കാർ കൊണ്ടു​പോ​കാൻ ശ്രമി​ച്ചാൽ പൊലീ​സി​നെ വിളി​ക്കു​ന്ന​താ​യി​രി​ക്കു​മെന്ന്‌ അവർ എന്നോടു പറഞ്ഞു. അതു​കൊ​ണ്ടു ഞങ്ങൾ ബസിൽ പോകാൻ തീരു​മാ​നി​ച്ചു. ഞങ്ങൾക്കു​വേണ്ടി നടത്തിയ വിടവാ​ങ്ങൽ യോഗ​ത്തിൽവെച്ച്‌ ഒരിക്കൽ ഞാൻ കണ്ടുമു​ട്ടിയ ഒരു സഹോ​ദരൻ അടുത്തു വന്നിട്ട്‌ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾക്കു കാറിന്റെ വകയായി 3,000 ഡോളർ കടമു​ണ്ടെന്ന്‌ എനിക്ക​റി​യാം.” ഉണ്ടെന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞു. താൻ അത്‌ അടയ്‌ക്കാൻ ആഗ്രഹി​ക്കു​ന്നു​വെന്ന്‌ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. അതു ചെയ്യാൻ അദ്ദേഹത്തെ തനിക്ക്‌ അനുവ​ദി​ക്കാൻ സാധ്യ​മ​ല്ലെന്ന്‌ ഞാൻ പറഞ്ഞു. എനിക്ക്‌ ഞങ്ങളുടെ സഭയിലെ സഹോ​ദ​ര​ങ്ങ​ളു​മാ​യി കൂടി​വ​രാൻത​ക്ക​വണ്ണം അദ്ദേഹം ക്രമീ​ക​രണം ചെയ്‌തു. അവർ ഇപ്രകാ​രം പറഞ്ഞു: “അദ്ദേഹം അത്‌ ആഗ്രഹി​ക്കു​ന്നെ​ങ്കിൽ അങ്ങനെ ചെയ്യട്ടെ. യഹോ​വ​യു​ടെ ആത്മാവി​നോട്‌ എതിർക്ക​രുത്‌.” അങ്ങനെ കാറിന്റെ വില കൊടു​ത്തു​തീർത്തു. എന്റെ മാതാ​പി​താ​ക്കൾ വളരെ അസ്വസ്ഥ​രാ​കു​ക​യും അതേസ​മയം ആരെങ്കി​ലും അങ്ങനെ ചെയ്യു​മോ​യെന്ന്‌ അമ്പരക്കു​ക​യും ചെയ്‌തു. അടുത്ത​ദി​വസം ഞങ്ങൾ കെന്റക്കി​യി​ലേക്കു തിരിച്ചു.

മിഡൽസ്‌ബ​റോ​യിൽ എത്തി​ച്ചേർന്ന​പ്പോൾ ഞങ്ങൾക്കു താമസ​ത്തി​നാ​യി ഒരു മുറി ലഭിച്ചു. അത്‌ ഒരു പഴയ രാജ്യ​ഹാ​ളി​ന്റെ പിന്നി​ലാ​യി​രു​ന്നു. അതിന്‌ ഇൻസു​ലേഷൻ ഇല്ലായി​രു​ന്നു. മഞ്ഞുകാ​ലത്തു വളരെ​യ​ധി​കം തണുപ്പ​നു​ഭ​വ​പ്പെട്ടു. വേനൽക്കാ​ല​ത്തു​പോ​ലും തണുപ്പാ​യി​രു​ന്നു. എങ്കിലും വാടക താങ്ങാൻ കഴിയാ​ഞ്ഞ​തു​കൊണ്ട്‌ അതു കിട്ടി​യ​തിൽ ഞങ്ങൾ സന്തുഷ്ട​രാ​യി​രു​ന്നു. ഞങ്ങൾക്ക്‌ മുറി ചൂടാ​ക്കാ​നുള്ള ഒരു ചെറിയ ഹീറ്റർ മാത്രമേ ഉണ്ടായി​രു​ന്നു​ള്ളൂ. മഞ്ഞുകാ​ലത്തു ഞങ്ങൾ പല അടുക്കു വസ്‌ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചു, കിടക്കാൻ പോകു​മ്പോൾ പോലും. ചില​പ്പോൾ രാവിലെ തറയിൽ മൊത്തം ഒരു മഞ്ഞുപാ​ളി കാണാം. ഞങ്ങളുടെ സോക്‌സ്‌ അതിൽ ഒട്ടിപ്പി​ടി​ക്കു​മാ​യി​രു​ന്നു. കുളി​മു​റി​യിൽ മഞ്ഞുകട്ട അടിച്ചു​പൊ​ട്ടി​ക്കു​ന്ന​തി​നു ഞങ്ങൾ എല്ലായ്‌പോ​ഴും ഒരു ചുറ്റിക കരുതി​വെ​ച്ചി​രു​ന്നു. എന്തു​കൊ​ണ്ടെ​ന്നാൽ രാത്രി​യിൽ കുളി​മു​റി​യി​ലെ വെള്ളം തണുത്തു​റ​യു​മാ​യി​രു​ന്നു.

ഞാനും ക്രിസും മുഴു​സമയ ശുശ്രൂ​ഷ​ക​രാ​യി​രു​ന്നിട്ട്‌ അഞ്ചു മാസമേ ആയിരു​ന്നു​ള്ളൂ. എന്നാൽ അതി​നോ​ടകം തന്നെ ഞങ്ങൾക്ക്‌ അനേകം നല്ല ബൈബിൾ അധ്യയ​നങ്ങൾ ലഭിച്ചി​രു​ന്നു. അവി​ടെ​യാ​യി​രി​ക്കു​ന്നത്‌ ആവേശ​ക​ര​മാ​യി​രു​ന്നു. പയനി​യ​റി​ങ്ങി​ന്റെ ആദ്യത്തെ ആ ഏതാനും ചില മാസങ്ങ​ളിൽ ഞങ്ങൾക്കെ​ല്ലാ​വർക്കും ഓരോ മാസവും ശരാശരി 150 മണിക്കൂ​റിൽ കൂടു​ത​ലു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്ന​തിൽ ഞങ്ങൾ വളരെ​യ​ധി​കം സന്തുഷ്ട​രാ​യി​രു​ന്നു. വേനൽക്കാ​ലത്ത്‌ ഒരു താത്‌കാ​ലിക പ്രത്യേക പയനി​യ​റാ​യി സേവി​ക്കാൻ ഡാനാ ആഗ്രഹി​ച്ചു. അതു​കൊണ്ട്‌ സാക്ഷി​ക​ളു​ടെ ന്യൂ​യോർക്കി​ലുള്ള ആസ്ഥാന​ത്തേക്കു പോകാൻ അവൾ തീരു​മാ​നി​ച്ചു. ഞങ്ങൾ ഒരിക്ക​ലും അവിടെ പോയി​രു​ന്നില്ല. അതു​കൊണ്ട്‌ അവളോ​ടു​കൂ​ടെ പോകാൻ ഞങ്ങളും തീരു​മാ​നി​ച്ചു. അവി​ടെ​യാ​യി​രി​ക്കെ ഡാനാ സർവീസ്‌ ഡിപ്പാർട്ടു​മെൻറി​ലേക്കു ചെന്നു. ഞങ്ങളും അവളോ​ടൊ​പ്പം പോയി. ഞങ്ങളെ അമ്പരപ്പി​ക്കു​മാറ്‌ അവർ ഞങ്ങൾ മൂന്നു പേരെ​യും പ്രത്യേക മുഴു​സമയ പയനി​യർമാ​രാ​യി നിയമി​ച്ചു.

എന്റെ പിതാവ്‌ വാക്കു തെറ്റി​ക്കു​ന്നു, തിരു​വെ​ഴുത്ത്‌ തെറ്റായി ബാധക​മാ​ക്കു​ന്നു

ഞാൻ പ്രത്യേക പയനി​യ​റിങ്‌ തുടങ്ങിയ ആ മാസം തന്നെ എന്നെ തളർത്തി​ക്ക​ള​യാ​നുള്ള ശ്രമങ്ങൾ സാത്താൻ വർധി​പ്പി​ച്ചു. എനിക്കു ബാങ്കിൽനി​ന്നും ഇനംതി​രി​ച്ചെ​ഴു​തിയ ഒരു ബില്ല്‌ ലഭിച്ചു. എന്റെ കോ​ളെജ്‌ വിദ്യാ​ഭ്യാ​സ​ത്തി​നു​വേണ്ടി മാസം​തോ​റും 32.80 ഡോളർ ഞാൻ അടച്ചു​തു​ട​ങ്ങ​ണ​മെന്ന്‌ അതിൽ പ്രസ്‌താ​വി​ച്ചി​രു​ന്നു. അത്‌ അപ്രതീ​ക്ഷി​ത​മാ​യി​രു​ന്നു. എന്തു​കൊ​ണ്ടെ​ന്നാൽ ശരാശരി എ ഗ്രേഡ്‌ ഞാൻ നിലനിർത്തി​പ്പോ​ന്നാൽ കോ​ളെജ്‌ വിദ്യാ​ഭ്യാ​സ​ത്തി​ന്റെ ചെലവ്‌ എന്റെ മാതാ​പി​താ​ക്കൾ വഹിച്ചു​കൊ​ള്ളാ​മെന്ന്‌ അവർ എന്നോട്‌ എപ്പോ​ഴും പറയു​മാ​യി​രു​ന്നു. ഞാൻ അതു നിലനിർത്തി​യി​രു​ന്നു. ഞാൻ എന്റെ പിതാ​വിന്‌ എഴുതി, ഈ കാര്യ​ത്തിൽ എന്നെ ഒരു യഹോ​വ​യു​ടെ സാക്ഷി​യാ​യി കാണാതെ അദ്ദേഹ​ത്തി​ന്റെ പുത്രി​യാ​യി കാണണ​മെന്ന്‌ ആവശ്യ​പ്പെട്ടു. അദ്ദേഹം ആവശ്യ​പ്പെട്ട ഗ്രേഡു​കൾ നിലനിർത്തു​ക​യാ​ണെ​ങ്കിൽ എന്റെ വിദ്യാ​ഭ്യാ​സ​ത്തി​നുള്ള ചെലവ്‌ എല്ലായ്‌പോ​ഴും അദ്ദേഹം വഹിച്ചു​കൊ​ള്ളു​മെന്ന, എന്റെ വിദ്യാ​ഭ്യാ​സ​ത്തെ​ക്കു​റിച്ച്‌ ഞങ്ങൾ നടത്തിയ കരാറി​നെ​ക്കു​റി​ച്ചു സ്‌നേ​ഹ​പു​ര​സ്സ​ര​മായ ഒരു വിധത്തിൽ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ ഓർമി​പ്പി​ച്ചു. ഒരു മാസം ലഭിക്കുന്ന വെറും 50 ഡോള​റു​കൊണ്ട്‌ ജീവിതം കഴിച്ചു​കൂ​ട്ടി​യി​രുന്ന എനിക്ക്‌ ഇത്‌ അടച്ചു​കൊ​ണ്ടി​രി​ക്കു​ന്നതു വലിയ ബുദ്ധി​മു​ട്ടാ​യി​രി​ക്കു​ന്ന​തി​നാൽ ദയവായി ഈ ഭാരം എന്റെമേൽ വെക്കരു​തെന്നു ഞാൻ ആവശ്യ​പ്പെട്ടു. മാസം 32.80 ഡോളർ അടച്ചു​ക​ഴി​ഞ്ഞാൽപ്പി​ന്നെ കഴിഞ്ഞു​കൂ​ടാൻ 17.20 ഡോളറേ ബാക്കി​യു​ണ്ടാ​യി​രി​ക്കൂ.

ഒരു തിരു​വെ​ഴുത്ത്‌ ഉൾപ്പെ​ടു​ത്തി​ക്കൊണ്ട്‌ എന്റെ പിതാവ്‌ മറുപടി എഴുതി. അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ എഴുതി: “എല്ലായ്‌പോ​ഴും ബൈബിൾ ഉപയോ​ഗി​ക്കുന്ന നീ ഈ തിരു​വെ​ഴു​ത്തി​നെ​ക്കു​റിച്ച്‌ എന്തു പറയുന്നു: ‘വേല​ചെ​യ്‌വാൻ മനസ്സി​ല്ലാ​ത്തവൻ തിന്നു​ക​യു​മ​രു​തു.’ നീ നിന്റെ വിദ്യാ​ഭ്യാ​സം പ്രയോ​ജ​ന​ക​ര​മായ എന്തി​നെ​ങ്കി​ലും വേണ്ടി ഉപയോ​ഗി​ക്കു​ന്നില്ല, അതു​കൊണ്ട്‌ ഈ പണം നീ ബാങ്കി​ല​ട​യ്‌ക്കണം.”—2 തെസ്സ​ലൊ​നീ​ക്യർ 3:10.

ചെറു​തും സംക്ഷി​പ്‌ത​വു​മായ ആ സന്ദേശം ലഭിച്ച​പ്പോൾ അതെന്നെ വളരെ​യ​ധി​കം മുറി​പ്പെ​ടു​ത്തി. ഞാനെന്റെ കാറിൽ കയറി ഒറ്റയ്‌ക്ക്‌ എവി​ടെ​യോ ചെന്നി​രു​ന്നു കരഞ്ഞു. എന്തു​കൊ​ണ്ടെ​ന്നാൽ എനിക്ക്‌ എന്തു ചെയ്യണ​മെ​ന്ന​റി​യി​ല്ലാ​യി​രു​ന്നു. പിന്നെ ഞാൻ കരച്ചിൽ നിർത്തി കുപി​ത​യാ​യി​ത്തീർന്നു. എനി​ക്കെ​തി​രെ പ്രവർത്തി​ക്കു​ന്നത്‌ എന്റെ മാതാ​പി​താ​ക്കളല്ല, സാത്താ​നാ​ണെന്നു ഞാൻ തിരി​ച്ച​റി​ഞ്ഞു. സാത്താൻ ജയിക്കാൻ പോകു​ന്നി​ല്ലെ​ന്നും എന്നെ​ക്കൊണ്ട്‌ പയനി​യ​റിങ്‌ നിർത്തി​ക്കു​ന്ന​തിൽ അവൻ വിജയി​ക്കാൻ പോകു​ന്നി​ല്ലെ​ന്നും എന്നെ വിട്ടു​പോ​കാ​നും പറഞ്ഞു​കൊണ്ട്‌ ഞാൻ സാത്താ​നോട്‌ അലറി.

അനേകം കഷ്ടങ്ങൾ, അനേകം അനു​ഗ്ര​ഹ​ങ്ങൾ

ആഴ്‌ച​യിൽ 20 മണിക്കൂർ—അതായത്‌ ഒരു ദിവസം 11-ഉം പിറ്റേ​ദി​വസം 9-ഉം മണിക്കൂർ—ജോലി​ചെ​യ്യേണ്ട ഒരു അംശകാല ജോലി എനിക്കു കിട്ടി. ഞാൻ പ്രത്യേക പയനി​യ​റിങ്‌ തുടരു​ക​യും ചെയ്‌തു. രണ്ടാം​കിട സാധനങ്ങൾ വിൽക്കുന്ന കടകൾ എങ്ങനെ പ്രയോ​ജ​ന​പ്പെ​ടു​ത്താ​മെന്നു ഞാൻ വേഗം പഠിച്ചു. എന്റെ ശൈത്യ​കാല വസ്‌ത്ര​ശേ​ഖരം ഒരു ഡോള​റി​നു വാങ്ങിയ നാലു പാവാ​ട​ക​ളാ​യി​രു​ന്നു. ശൈത്യ​കാ​ല​ത്തി​ടാ​നുള്ള എന്റെ കോട്ടി​ന്റെ വില 1.50 ഡോള​റാ​യി​രു​ന്നു. ഞാൻ തറകൾ തേച്ചു​ക​ഴു​കി​യാണ്‌ 20 ഡോള​റി​ന്റെ ഒരു ജോടി ബൂട്ട്‌സ്‌ വാങ്ങി​യത്‌. ഞങ്ങൾക്കെ​ല്ലാ​വർക്കും പാടു​പെ​ടേണ്ടി വന്നു. പണം സൂക്ഷി​ക്കു​ന്ന​തി​നുള്ള ശ്രമമാ​യി ഞാൻ ഒരു സേവി​ങ്‌സ്‌ അക്കൗണ്ട്‌ തുടങ്ങി. ചില​പ്പോൾ ഞാൻ 25 സെന്റു നിക്ഷേ​പി​ച്ചിട്ട്‌ പിന്നെ അതു പെ​ട്രോ​ളി​നു​വേണ്ടി എടുക്കു​മാ​യി​രു​ന്നു. ഞാൻ ചെല്ലു​ന്നതു കാണു​ന്നത്‌ ബാങ്കിലെ കാഷ്യർമാർക്ക്‌ വെറു​പ്പാ​യി​രു​ന്നു​വെ​ന്നാണ്‌ എനിക്കു തോന്നു​ന്നത്‌. ഒടുവിൽ അവർ എന്റെ അക്കൗണ്ട്‌ ക്ലോസു ചെയ്‌തു—എല്ലായ്‌പോ​ഴും അതിൽ തീരെ കുറച്ചു പണമേ ഉണ്ടായി​രു​ന്നു​ള്ളു. ഞാൻ എല്ലാ സേവന​ങ്ങ​ളും ചെയ്‌തു​ത​രുന്ന ഒരു പെ​ട്രോൾ പമ്പിൽ ചെന്ന്‌ 25 സെൻറി​ന്റെ പെ​ട്രോൾ വാങ്ങു​മാ​യി​രു​ന്നു. കുറെ​നാൾ കഴിഞ്ഞ​പ്പോൾ ഞാൻ അവിടെ എപ്പോൾ ചെന്നാ​ലും അറ്റൻഡർമാർ ഒന്നു ദീർഘ​ശ്വാ​സം വിടു​മാ​യി​രു​ന്നു. പെ​ട്രോൾ വാങ്ങാൻ ഒട്ടും പണമി​ല്ലാ​യി​രുന്ന സമയങ്ങ​ളു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നി​ട്ടുണ്ട്‌. ഇന്ധനം കുറവാ​ണെ​ന്നും അതേസ​മ​യം​തന്നെ ഒരു ബൈബി​ള​ധ്യ​യ​ന​ത്തി​നു ചെല്ലേ​ണ്ട​തു​ണ്ടെ​ന്നും മനസ്സി​ലാ​ക്കി​ക്കൊ​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു ഞങ്ങൾ പലപ്പോ​ഴും കാറിൽ കയറി​യി​രു​ന്നത്‌. ചില​പ്പോൾ ഞങ്ങൾ പോ​സ്റ്റോ​ഫീ​സിൽ പോകു​മ്പോൾ ഞങ്ങൾക്കുള്ള കത്തിൽ ആരെങ്കി​ലും അയച്ച ഒരു ഡോളർ ഞങ്ങൾ കണ്ടെത്തും—അതു കഷ്ടിച്ചു കഴിഞ്ഞു​കൂ​ടാൻ ഞങ്ങളെ സഹായി​ക്കും. ഈ പ്രശ്‌ന​ങ്ങ​ളു​ടെ​യെ​ല്ലാം മധ്യേ യഹോ​വ​യു​ടെ സഹായം ഞങ്ങളുടെ ജീവി​ത​ത്തിൽ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. അത്‌ വളരെ​യ​ധി​കം ഹൃദയ​സ്‌പർശ​ക​മാ​യി​രു​ന്നു.

കത്തുക​ളി​ലൊ​ട്ടി​ക്കാൻ സ്റ്റാമ്പി​നു​വേണ്ടി കുപ്പികൾ പെറു​ക്കി​യെ​ടു​ത്തു വിറ്റി​രു​ന്നത്‌ ഞാനോർക്കു​ന്നു. 8 ഡോള​റി​ന്റെ ഒരു ജോടി ഷൂസ്‌ വാങ്ങി​ക്കു​ന്ന​തിന്‌ എനിക്കു മൂന്നു മാസ​ത്തേക്ക്‌ അങ്ങനെ പണം സൂക്ഷി​ക്കേണ്ടി വന്നു. പിന്നെ എനിക്ക്‌ അങ്ങേയറ്റം വ്യക്തി​പ​ര​മായ ഒരു കാര്യം സംഭവി​ച്ചു. എനിക്കു വാസ്‌ത​വ​ത്തിൽ രണ്ടു ജോടി അടിവ​സ്‌ത്ര​ങ്ങളെ ഉണ്ടായി​രു​ന്നു​ള്ളു. ഞാൻ യഹോ​വ​യോ​ടു പ്രാർഥി​ക്കു​ക​യും ഇത്‌ വാസ്‌ത​വ​ത്തിൽ പ്രാർഥി​ക്കാൻ പറ്റിയ ഒരു സംഗതി​യ​ല്ലെന്ന്‌ എനിക്കു തോന്നു​ന്നു​വെ​ന്നും എന്നാൽ എന്തു ചെയ്യണ​മെന്ന്‌ എനിക്ക​റി​യാൻ പാടി​ല്ലെ​ന്നും ഞാൻ അവനോ​ടു പറയു​ക​യും ചെയ്‌തു. രണ്ടാഴ്‌ച കഴിഞ്ഞ​പ്പോൾ 17 ജോടി ഷഡ്ഡിക​ളും ഒരു പെറ്റി​ക്കോ​ട്ടും ഒരു ബ്ലൗസും മറ്റിന​ങ്ങ​ളും അടങ്ങുന്ന ഒരു പാക്കറ്റ്‌ എനിക്കു ലഭിച്ചു! ഒരു വർഷ​ത്തോ​ളം എനിക്ക്‌ ഒരു വിവര​വും ലഭിക്കാ​തി​രുന്ന ഒരാളിൽനി​ന്നാ​യി​രു​ന്നു അതെല്ലാം എത്തിയത്‌.

ആ പ്രദേ​ശത്തെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്‌ന​ങ്ങ​ളി​ലൊ​ന്നു നിയമ​വി​രുദ്ധ മദ്യവിൽപ്പ​ന​യാ​യി​രു​ന്നു. അവരുടെ നിയമ​വി​രുദ്ധ നടപടി​കൾ നിമിത്തം ചില ഭാഗങ്ങ​ളി​ലുള്ള ആളുകൾ ചില​രോ​ടു മാത്രം സഹവസി​ക്കു​ന്ന​വ​രും അപരി​ചി​ത​രെ​ക്കു​റി​ച്ചു സംശയാ​ലു​ക്ക​ളു​മാ​യി​രു​ന്നു. എങ്കിലും എനിക്ക്‌ അനേകം അധ്യയ​ന​ങ്ങ​ളു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. അവസാ​ന​മാ​യ​പ്പോൾ ആഴ്‌ച​യിൽ 25 മണിക്കൂ​റോ​ളം എനിക്കു വയൽസേ​വ​ന​ത്തിൽ ഒറ്റയ്‌ക്കു പ്രവർത്തി​ക്കേ​ണ്ടി​വന്നു. ആ സമയത്ത്‌ എനിക്കു യഹോ​വ​യോ​ടു തോന്നി​യി​രുന്ന അടുപ്പം മറ്റൊ​രി​ക്ക​ലും തോന്നി​യി​രു​ന്നില്ല. എന്തു​കൊ​ണ്ടെ​ന്നാൽ എനിക്കു പൂർണ​മാ​യും അവനിൽ ആശ്രയി​ക്കേ​ണ്ട​തു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. നിങ്ങൾക്കുള്ള വസ്‌തു​വ​ക​കളല്ല പിന്നെ​യോ യഹോ​വ​യു​മാ​യുള്ള നിങ്ങളു​ടെ ബന്ധമാണു പ്രാധാ​ന്യ​മർഹി​ക്കു​ന്ന​തെന്നു നിങ്ങൾക്കു മനസ്സി​ലാ​കും. ഭൗതിക വസ്‌തു​ക്കൾ നിങ്ങളെ സന്തുഷ്ട​രാ​ക്കു​ന്നില്ല; യഹോ​വ​യാ​ണു നിങ്ങളെ സന്തുഷ്ട​രാ​ക്കു​ന്ന​തെന്നു നിങ്ങൾ മനസ്സി​ലാ​ക്കു​ന്നു.—ലൂക്കൊസ്‌ 12:15.

ഞാൻ സ്‌നേ​ഹ​മുള്ള ഒരു പുതിയ കുടും​ബത്തെ സമ്പാദി​ക്കു​ന്നു

എന്റെ കോ​ളെജ്‌ വിദ്യാ​ഭ്യാ​സ​ത്തി​ന്റെ ബില്ല്‌ അടച്ചു​തീർന്ന അതേ മാസം തന്നെയാണ്‌ ഞാൻ എന്റെ ഭാവി ഭർത്താ​വും ഉത്തമ സുഹൃ​ത്തു​മായ ജെഫ്‌ മലോ​ണി​നെ കണ്ടുമു​ട്ടി​യത്‌. അദ്ദേഹം ബെഥേ​ലി​ലാ​യി​രു​ന്നു. ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞ്‌ ഞങ്ങൾ വിവാ​ഹി​ത​രാ​യി. ഞാൻ ജെഫിനെ വിവാഹം കഴിച്ച​പ്പോൾ എനിക്ക്‌ അദ്ദേഹത്തെ ഭർത്താ​വാ​യി ലഭി​ച്ചെന്നു മാത്രമല്ല അദ്ദേഹ​ത്തി​ന്റെ മമ്മി​യെ​യും സഹോ​ദ​രി​യെ​യും അമ്മാവ​നെ​യും എനിക്കു ലഭിച്ചു. അവരെ ഞാൻ വളരെ​യ​ധി​കം സ്‌നേ​ഹി​ക്കു​ന്നു. ഞങ്ങൾക്ക്‌ യഹോ​വ​യോ​ടു പൊതു​വാ​യുള്ള സ്‌നേഹം മറ്റേതു ബന്ധത്തെ​ക്കാ​ളു​മ​ധി​ക​മാ​യി ഞങ്ങളെ ഏകീക​രി​ക്കു​ന്നു. എനിക്കും ജെഫി​നും ടെന്നി​സീ​ലെ യൂണിയൻ നഗരത്തിൽ പ്രത്യേക പയനി​യർമാ​രാ​യി നിയമനം ലഭിച്ചു. അവിടെ വെറും മൂന്നോ നാലോ മാസം പ്രവർത്തി​ച്ചു കഴിഞ്ഞ​പ്പോൾ ഞങ്ങൾ ബെഥേൽ സേവന​ത്തി​നു​വേണ്ടി അപേക്ഷി​ച്ചു. അപേക്ഷ സ്വീക​രി​ക്ക​പ്പെ​ടു​ക​യും ചെയ്‌തു.

ഞങ്ങൾ 1980-ൽ ബെഥേൽ വിട്ടു. ആ വർഷം ഒടുവിൽ ഞങ്ങളുടെ പുത്രി മെഗൻ ജനിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ പുത്രൻ ജെ. റ്റി., ജനിച്ചത്‌ 1983-ലാണ്‌. ഇപ്പോൾ ഞാനും ജെഫും ടെക്‌സാ​സി​ലെ ഫോർട്ട്‌ വെർത്തി​ലുള്ള ഫോറസ്റ്റ്‌ ഹിൽ സഭയോ​ടൊ​ത്തു നിരന്തര പയനി​യർമാ​രാ​യി സേവി​ക്കു​ക​യാണ്‌.

യഹോ​വ​യെ സ്‌നേ​ഹി​ക്കാൻ തക്കവണ്ണം ഞങ്ങളുടെ കുട്ടി​കളെ വളർത്തി​ക്കൊ​ണ്ടു​വ​രു​ന്ന​തി​നു കഴിയു​ന്ന​തെ​ല്ലാം ചെയ്യു​മെന്നു ഞങ്ങൾ തീരു​മാ​നി​ച്ചി​രു​ന്നു. ഒരു മൂപ്പനാ​യി സേവി​ക്കു​ന്നു​വെ​ങ്കി​ലും ജെഫ്‌ ഞങ്ങളുടെ കുടും​ബ​ത്തി​ന്റെ ആത്മീയ താത്‌പ​ര്യ​ങ്ങൾ എല്ലായ്‌പോ​ഴും ഒന്നാമതു വെക്കുന്നു. യോഗ​ത്തി​ലെ ക്രമമായ ഹാജരാ​കൽ, കുട്ടി​കളെ വായി​ച്ചു​കേൾപ്പി​ക്കൽ, വയൽസേ​വ​ന​ത്തിൽ പങ്കെടു​ക്കൽ, ദിനവാ​ക്യം ചർച്ച​ചെയ്യൽ, രാജ്യ​ഹാൾ നിർമാണ പദ്ധതി​കൾക്കു പോകൽ എന്നിവ സംബന്ധിച്ച സൊ​സൈ​റ്റി​യു​ടെ നിർദേ​ശങ്ങൾ ഞങ്ങൾ പിൻപ​റ്റി​യി​രി​ക്കു​ന്നു. കുട്ടി​കളെ കട്ടിലിൽ കിടത്തി അവരെ പാട്ടു​പാ​ടി കേൾപ്പി​ച്ചു​കൊ​ണ്ടും ബൈബിൾ കഥകൾ വായി​ച്ചു​കേൾപ്പി​ച്ചു​കൊ​ണ്ടും ഓരോ​രു​ത്ത​രു​ടെ​യും കൂടെ പ്രത്യേ​കം പ്രത്യേ​കം ഇരുന്ന്‌ പ്രാർഥി​ച്ചു​കൊ​ണ്ടും ഞങ്ങളി​രു​വ​രും മിക്ക​പ്പോ​ഴും ഒരു മണിക്കൂ​റി​ല​ധി​കം ചെലവ​ഴി​ക്കു​ന്നു. ഞങ്ങളെ​ല്ലാ​വ​രും ഒരുമിച്ച്‌ മുഴു​സ​മ​യ​സേ​വ​ന​ത്തിൽ ഉണ്ടായി​രി​ക്ക​ണ​മെ​ന്ന​താ​ണു ഞങ്ങളുടെ കുടുംബ ലക്ഷ്യം. ഇക്കണ്ട വർഷങ്ങ​ളി​ലെ​ല്ലാം എല്ലായ്‌പോ​ഴും ഞങ്ങൾക്കു വളരെ ശക്തമായി തോന്നി​യി​രി​ക്കുന്ന ഒരാശയം, ജോലി​യാ​യാ​ലും കളിയാ​യാ​ലും ഒരു കുടും​ബ​മെന്ന നിലയിൽ ഒറ്റക്കെ​ട്ടാ​യി നിന്നു​കൊണ്ട്‌, ഒരു കുടും​ബ​മെ​ന്ന​നി​ല​യിൽ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുക എന്നതാണ്‌.

“യഹോവ എനിക്കു ചെയ്‌ത സകല ഉപകാ​ര​ങ്ങൾക്കും ഞാൻ അവന്നു എന്തു പകരം കൊടു​ക്കും?” എന്ന്‌ ദാവീദ്‌ ഉചിത​മാ​യി​ത്ത​ന്നെ​യാ​ണു പറഞ്ഞ​തെന്ന്‌ പിന്തി​രി​ഞ്ഞു നോക്കു​മ്പോൾ എനിക്കു സ്ഥിരീ​ക​രി​ക്കാൻ കഴിയും. (സങ്കീർത്തനം 116:12) സാത്താൻ ചെയ്‌ത ഏതെങ്കി​ലു​മൊ​രു കാര്യം യഹോ​വ​യ്‌ക്ക്‌ നിഷ്‌ഫ​ല​മാ​ക്കാൻ കഴിയാ​തി​രു​ന്നി​ട്ടില്ല. യഹോ​വ​യു​ടെ സേവന​ത്തിൽ ഏകീകൃ​ത​രായ ജെഫും മെഗനും ജെ. റ്റി.-യും ഉൾപ്പെട്ട, അടുപ്പ​വും സ്‌നേ​ഹ​വും ഉള്ള ഒരു കുടും​ബം എനിക്കുണ്ട്‌; കൂടാതെ യഹോ​വ​യു​ടെ സ്ഥാപന​ത്തി​ന്റെ ഭാഗമാ​യി​രി​ക്കു​ന്ന​തി​നാൽ എനിക്ക്‌ അത്ഭുത​ക​ര​മായ ഒരു ലോക​വ്യാ​പക കുടും​ബ​ത്തെ​യും ലഭിച്ചി​രി​ക്കു​ന്നു. അതിനു​വേണ്ടി ഞാൻ എന്നു​മെ​ന്നും നന്ദിയു​ള്ള​വ​ളാ​യി​രി​ക്കും.—കാരൻ മലോൺ പറഞ്ഞ​പ്ര​കാ​രം.

[23-ാം പേജിലെ ചിത്രം]

കാരൻ ഭർത്താ​വി​നോ​ടും രണ്ടു കുട്ടി​ക​ളോ​ടു​മൊ​പ്പം