ការធ្វើដំណើរទៅតំបន់ទន្លេម៉ារ៉ូនី
ព្រៃអាម៉ាហ្សូនជាតំបន់ដែលនៅឆ្ងាយពីទីក្រុងដែលមានមនុស្សអ៊ូអរ។ តំបន់នោះស្ថិតនៅទ្វីបអាម៉េរិកខាងត្បូង ហើយមានមនុស្សដែលមកពីកុលសម្ព័ន្ធ ជនជាតិ និងនិយាយភាសាផ្សេងៗជាច្រើនរស់នៅទីនោះ។ ដូច្នេះ នៅខែកក្កដា ឆ្នាំ២០១៧ មានសាក្សីព្រះយេហូវ៉ាមួយក្រុមដែលមានគ្នា១៣នាក់បានធ្វើដំណើរទៅទន្លេម៉ារ៉ូនី និងតំបន់ដែលមានទន្លេតូចៗជាច្រើននៅភាគខាងកើតនៃប្រទេសហ្គីអាណាបារាំង។ តើពួកគេមានគោលដៅអ្វី? គឺដើម្បីទៅប្រាប់មនុស្សដែលរស់នៅទន្លេទាំងនោះអំពីសេចក្ដីសង្ឃឹមក្នុងគម្ពីរ។
ការត្រៀមខ្លួនដើម្បីធ្វើដំណើរ
មួយខែមុនធ្វើដំណើរ អ្នកចូលរួមទាំងអស់បានជុំគ្នាដើម្បីរៀបចំគម្រោងផ្សព្វផ្សាយនៅទីនោះ១២ថ្ងៃ។ បងប្រុសវីនស្លីចាំថា៖«យើងបានស្វែងយល់អំពីភូមិសាស្ត្រនិងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃតំបន់នោះ ហើយរបៀបដែលយើងម្នាក់ៗអាចត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ការធ្វើដំណើរនេះ»។ អ្នកចូលរួមម្នាក់ៗមានធុងមិនជ្រាបទឹកមួយដើម្បីដាក់អង្រឹងនិងមុង។ ពួកគេត្រូវជិះយន្តហោះពីរជើង និងធ្វើដំណើរអស់ជាច្រើនម៉ោងតាមទូកឈើ។
ខ្លូតនិងលីសេត
តើបងប្អូនដែលបានត្រូវជ្រើសរើសឲ្យទៅកន្លែងនោះមានអារម្មណ៍យ៉ាងណា? បងខ្លូតនិងបងលីសេតដែលបានចូលនិវត្តន៍ហើយ រំភើបចិត្តដែលពួកគាត់មានឱកាសចូលរួម។ ខ្លូតបាននិយាយថា៖«ខ្ញុំសប្បាយចិត្តណាស់ ប៉ុន្តែក៏ភ័យខ្លាចបន្តិចដែរ។ ខ្ញុំបានឮថាទន្លេនោះហូរយ៉ាងខ្លាំង ហើយអាចមានគ្រោះថ្នាក់ដែរ»។ លីសេតរៀបរាប់ថា៖«ខ្ញុំបារម្ភថាខ្ញុំអាចនិយាយភាសាជនជាតិភាគតិចនៅទីនោះបានឬយ៉ាងណា»។
បងប្រុសម្នាក់ដែលបានចូលរួមឈ្មោះមីកែលក៏មានអារម្មណ៍ស្រដៀងគ្នាដែរ។ គាត់និយាយថា៖«ខ្ញុំមិនសូវស្គាល់កុលសម្ព័ន្ធវ៉ាយ៉ាណាទេ ដូច្នេះខ្ញុំបានស្រាវជ្រាវអំពីកុលសម្ព័ន្ធនេះតាមអ៊ីនធឺណិត ហើយរៀននិយាយភាសារបស់ពួកគេពីរបីម៉ាត់»។
បងស៊ើលីនិងបងចូហានជាប្ដីរបស់គាត់ បានធ្វើបញ្ជីមួយអំពីភាសាផ្សេងៗដែលមនុស្សនៅតំបន់នោះនិយាយ។ គាត់ពន្យល់ថា៖«យើងបានថតចម្លងវីដេអូខ្លះជាភាសាទាំងនោះពីគេហទំព័រjw.org ហើយទិញសៀវភៅរៀនភាសាវ៉ាយ៉ាណា»។
ការទៅតំបន់ជនជាតិដើមភាគតិចអាម៉េរិក
នៅថ្ងៃអង្គារ ទី៤ ខែកក្កដា សាក្សីមួយក្រុមនេះជិះយន្តហោះទៅក្រុងសាំងឡូរេនឌូម៉ារ៉ូនី ហើយក្រោយមកពួកគាត់បានជិះយន្តហោះមួយជើងទៀតទៅក្រុងម៉ារីផាសូឡា នៅបែកខាងត្បូងនៃប្រទេសហ្គីអាណាបារាំង។
បួនថ្ងៃបន្ទាប់មក ក្រុមពួកគាត់បានធ្វើដំណើរតាមដងទន្លេម៉ារ៉ូនី ដោយជិះទូកឈើបំពាក់ដោយម៉ាស៊ីន។ បងរ៉ូឡេនបាននិយាយថា៖«យើងឃើញថាជនជាតិដើមភាគតិចអាម៉េរិកចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងទៅលើគម្ពីរ។ ពួកគេមានសំណួរច្រើន ហើយចង់ឲ្យយើងបង្រៀនគម្ពីរដល់ពួកគេ»។
នៅភូមិមួយ ស៊ើលីនិងចូហានបានជួបប្ដីប្រពន្ធមួយគូដែលមានសាច់ញាតិដែលបានសម្លាប់ខ្លួន។ ចូហានរៀបរាប់ថា៖«យើងបានបង្ហាញគាត់នូវវីដេអូដែលមានចំណងជើងថាជនជាតិដើមនៅអាម៉េរិកបានរកឃើញអ្នកបង្កើតរបស់គាត់ពីJWទូរទស្សន៍។ វីដេអូនេះមានឥទ្ធិពលខ្លាំងទៅលើចិត្តរបស់ប្ដីប្រពន្ធមួយគូនោះ។ ក្រោយមក ពួកគេឲ្យអ៊ីមែលរបស់ពួកគេដល់យើងដើម្បីយើងអាចបន្តទាក់ទងគ្នា»។
តំបន់ដែលឆ្ងាយបំផុតដែលសាក្សីមួយក្រុមនេះបានទៅគឺអាន់ថាឃូម ផាតា។ មេភូមិបានអនុញ្ញាតឲ្យសាក្សីដែលបានធ្វើដំណើរយ៉ាងហត់នឿយទាំងនេះចងអង្រឹងសម្រាកនៅទីនោះ។ ពួកគេក៏បានងូតទឹកនៅទន្លេដូចអ្នកភូមិដែរ។
ពីទីនោះ សាក្សីមួយក្រុមនេះបានធ្វើដំណើរទៅភូមិធ្វេនគី។ អ្នកនៅភូមិនោះកំពុងកើតទុក្ខដោយសារបាត់បង់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់។ បងអេរិចដែលជាអ្នកជួយរៀបចំការធ្វើដំណើរនេះបាននិយាយថា៖«មេកុលសម្ព័ន្ធបានអនុញ្ញាតឲ្យយើងចូលក្នុងភូមិនោះដើម្បីសម្រាលទុក្ខអស់អ្នកដែលកំពុងកើតទុក្ខ»។ គាត់បន្ថែមថា៖«មេភូមិនិងក្រុមគ្រួសារគាត់សប្បាយចិត្ត ពេលយើងអានបទគម្ពីរភាសាវ៉ាយ៉ាណាឲ្យពួកគាត់ស្ដាប់។ យើងក៏បានបង្ហាញវីដេអូអំពីសេចក្ដីសន្យាក្នុងគម្ពីរអំពីការប្រោសឲ្យរស់ឡើងវិញដែរ»។
ការទៅដល់ក្រានសានទី និងអាផាធូ
បន្ទាប់មក សាក្សីមួយក្រុមនេះបានជិះយន្តហោះកន្លះម៉ោងពីក្រុងម៉ារីផាសូឡា ទៅក្រុងតូចមួយហៅថាក្រានសានទី។ នៅថ្ងៃអង្គារនិងថ្ងៃពុធ ពួកគាត់បានចែករំលែកដំណឹងពីគម្ពីរដល់មនុស្សនៅតំបន់នោះ។ នៅថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ ពួកគាត់ចាប់ផ្ដើមធ្វើដំណើរតាមដងទន្លេម៉ារ៉ូនីអស់ប្រាំម៉ោងកន្លះដើម្បីទៅភូមិអាផាធូ។
ទន្លេម៉ារ៉ូនី និងព្រៃស្ដុកអាម៉ាហ្សូនដែលនៅចន្លោះម៉ារីផាសូឡា និងក្រានសានទី
នៅថ្ងៃបន្ទាប់ សាក្សីមួយក្រុមនេះបានទៅភូមិមួយចំនួននៅក្នុងព្រៃដែលមានកុលសម្ព័ន្ធម៉ារូនរស់នៅ។ កុលសម្ព័ន្ធនោះជាកូនចៅទាសករជនជាតិអាហ្វ្រិក ដែលគេបាននាំទៅទ្វីបអាម៉េរិកខាងត្បូងក្នុងសម័យអាណានិគមសូរីណាមជាប្រទេសជិតខាង។ សាក្សីមួយក្រុមនេះបានអញ្ជើញមនុស្សទាំងអស់នៅក្នុងភូមិនោះឲ្យចូលកិច្ចប្រជុំ។ ពួកគាត់បានដំឡើងតង់ធំមួយជាពិសេសសម្រាប់កិច្ចប្រជុំនេះ។ ខ្លូតបាននិយាយថា៖«យើងមានអំណរក្រៃលែងពេលឃើញមនុស្សជាច្រើនចូលរួម សូម្បីតែយើងទើបតែអញ្ជើញពួកគេភ្លាមៗនៅព្រឹកក៏ដោយ!»។ នៅកិច្ចប្រជុំនោះ បងខាស្ទិនបានថ្លែងសុន្ទរកថាសាធារណៈជាភាសាអូខាន ដែលមានចំណងជើងថា«តើជីវិតយើងមានតែប៉ុណ្ណេះឬ?»។ មនុស្ស៩១នាក់ពីភូមិផ្សេងៗបានចូលរួមកិច្ចប្រជុំនោះ។
«យើងពិតជាចង់ទៅម្ដងទៀតណាស់!»
នៅទីបំផុត សាក្សីមួយក្រុមនេះបានត្រឡប់ទៅក្រុងសាំងឡូរេនឌូម៉ារ៉ូនីវិញ។ ពួកគាត់នឹកអស្ចារ្យក្នុងចិត្តណាស់ដោយសារអ្នកភូមិទាំងនោះមានប្រតិកម្មល្អ ហើយទទួលយកសៀវភៅផ្សេងៗ និងមើលវីដេអូជាច្រើនដែលអង្គការសាក្សីព្រះយេហូវ៉ាបានរៀបចំ។
លីសេតពន្យល់ថា៖ «ការចូលរួមធ្វើដំណើរនេះនាំឲ្យខ្ញុំមានអំណរក្រៃលែងមិនអាចរកពាក្យពណ៌នាបានទេ»។ ស៊ីនឌីក៏គិតដូចលីសេតដែរ ហើយគាត់និយាយថា៖«បើសិនជាអាច ខ្ញុំនឹងសុំចូលរួមឱកាសបែបនេះម្ដងទៀត។ អ្នកត្រូវតែពិសោធន៍ដោយផ្ទាល់ដើម្បីដឹងថានេះសប្បាយខ្លាំងយ៉ាងណា!»។
ការធ្វើដំណើរនេះនាំឲ្យអ្នកចូលរួមខ្លះរំភើបចិត្តចង់ទៅម្ដងទៀត។ មីកែលនិយាយថា៖«យើងពិតជាចង់ទៅម្ដងទៀតណាស់!»។ វីនស្លីបានរើទៅក្រុងសាំងឡូរេនឌូម៉ារ៉ូនី។ រីឯខ្លូតនិងលីសេតដែលមានអាយុជាង៦០ឆ្នាំបានសម្រេចចិត្តរើទៅភូមិអាផាធូ។