អត្ថបទសិក្សា៤៨
ចម្រៀងលេខ១២៩ យើងនឹងស៊ូទ្រាំ
សៀវភៅយ៉ូបអាចជួយអ្នកពេលអ្នករងទុក្ខ
«ពិតប្រាកដណាស់ ព្រះមិនធ្វើអំពើទុច្ចរិតជាដាច់ខាត»។—យ៉ូប ៣៤:១២
ចំណុចផ្ដោត
មេរៀនដែលយើងអាចរៀនពីសៀវភៅយ៉ូបអំពីមូលហេតុដែលព្រះអនុញ្ញាតឲ្យមានទុក្ខវេទនា និងរបៀបដែលយើងអាចស៊ូទ្រាំពេលយើងរងទុក្ខ។
១-២. ហេតុអ្វីជាការល្អឲ្យយើងអានសៀវភៅយ៉ូប?
តើថ្មីៗនេះអ្នកបានអានសៀវភៅយ៉ូបឬទេ? សៀវភៅនេះបានត្រូវសរសេរប្រហែលជា៣.៥០០ឆ្នាំមុន ប៉ុន្តែមនុស្សជាច្រើននៅតែចាត់ទុកថាជាសៀវភៅដ៏ល្អបំផុតមួយ។ មនុស្សសរសើរដល់អ្នកសរសេរសៀវភៅនេះ ដោយសារគាត់មិនគ្រាន់តែប្រើពាក្យដែលស្រួលយល់ប៉ុណ្ណោះទេ តែក៏ប្រើពាក្យដែលពីរោះនិងមានន័យដែរ។ ពិតមែនតែម៉ូសេគឺជាអ្នកសរសេរសៀវភៅនេះ តែគំនិតនៅក្នុងសៀវភៅនេះគឺមកពីព្រះយេហូវ៉ា។—២ធី. ៣:១៦
២ សៀវភៅយ៉ូបគឺជាសៀវភៅសំខាន់មួយនៅក្នុងគម្ពីរ។ ហេតុអ្វីយើងអាចនិយាយដូច្នោះ? មូលហេតុមួយគឺ សៀវភៅនេះបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់អំពីរឿងដ៏សំខាន់ដែលជាប់ទាក់ទងនឹងបុគ្គលគ្រប់រូប ពោលគឺការធ្វើឲ្យនាមរបស់ព្រះយេហូវ៉ាបានបរិសុទ្ធ។ សៀវភៅនេះក៏បង្រៀនយើងអំពីគុណសម្បត្តិដ៏ថ្លៃថ្លារបស់ព្រះយេហូវ៉ា ដូចជាសេចក្ដីស្រឡាញ់ ប្រាជ្ញា យុត្តិធម៌ និងឫទ្ធានុភាពរបស់លោក។ ជាឧទាហរណ៍ សៀវភៅយ៉ូបបានហៅព្រះយេហូវ៉ាអស់ជាច្រើនដងថា ជា«ព្រះដ៏មានឫទ្ធានុភាពខ្លាំងក្លាបំផុត»។ សៀវភៅយ៉ូបក៏ផ្ដល់ចម្លើយចំពោះសំណួរដែលមនុស្សជាច្រើនឆ្ងល់អំពីជីវិត រួមមានសំណួរដែលថា ហេតុអ្វីព្រះអនុញ្ញាតឲ្យមានទុក្ខវេទនា?
៣. តើយើងអាចរៀនអ្វីពីសៀវភៅយ៉ូប?
៣ យើងអាចប្រដូចការអានសៀវភៅយ៉ូបទៅនឹងការឡើងភ្នំ។ ពេលយើងនៅលើភ្នំ យើងអាចឃើញអ្វីៗដែលនៅជុំវិញយើងយ៉ាងច្បាស់។ ស្រដៀងគ្នាដែរ ពេលយើងអានសៀវភៅយ៉ូប យើងអាចឃើញយ៉ាងច្បាស់នូវទស្សនៈរបស់ព្រះយេហូវ៉ាចំពោះទុក្ខវេទនារបស់យើង។ ក្នុងអត្ថបទនេះ យើងនឹងរៀនអំពីរបៀបដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលអាចទទួលប្រយោជន៍ពីកំណត់ហេតុរបស់យ៉ូប និងរបៀបដែលយើងអាចទទួលប្រយោជន៍ពីកំណត់ហេតុនេះ។ យើងក៏អាចរៀនដែរអំពីរបៀបដែលយើងអាចប្រើកំណត់ហេតុនេះដើម្បីជួយអ្នកឯទៀត។
ព្រះអនុញ្ញាតឲ្យយ៉ូបរងទុក្ខវេទនា
៤. តើយ៉ូបខុសគ្នាយ៉ាងណាពីជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនៅស្រុកអេហ្ស៊ីប?
៤ ក្នុងអំឡុងពេលដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលកំពុងរងទុក្ខជាខ្ញុំបម្រើនៅស្រុកអេហ្ស៊ីប មានបុរសម្នាក់ឈ្មោះយ៉ូបរស់នៅស្រុកអ៊ូស។ ស្រុកនោះប្រហែលជានៅខាងកើតស្រុកសន្យា និងនៅភាគខាងជើងស្រុកអារ៉ាប់។ នៅស្រុកអេហ្ស៊ីប ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលចាប់ផ្ដើមគោរពបូជារូបព្រះ។ ប៉ុន្តែ ផ្ទុយពីពួកគេ យ៉ូបបម្រើព្រះយេហូវ៉ាយ៉ាងស្មោះត្រង់។ (យ៉ូស. ២៤:១៤; អេគ. ២០:៨) ព្រះយេហូវ៉ាបានមានប្រសាសន៍អំពីយ៉ូបថា៖ «នៅផែនដី គ្មានមនុស្សណាម្នាក់ដូចគាត់ឡើយ»។a (យ៉ូប ១:៨) យ៉ូបជាបុគ្គលដែលមានស្ដុកស្ដម្ភនិងមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បីរន្ទឺជាងបុគ្គលណាទាំងអស់ដែលនៅភាគខាងកើត។ (យ៉ូប ១:៣) ពេលសាថានឃើញដូច្នោះ វាទំនងជាខឹងយ៉ាងខ្លាំង ដោយសារបុរសនេះដែលល្បីឈ្មោះនិងមានគេស្រឡាញ់រាប់អាន កំពុងបម្រើព្រះយេហូវ៉ាយ៉ាងស្មោះឥតងាករេ!
៥. ហេតុអ្វីព្រះយេហូវ៉ាអនុញ្ញាតឲ្យយ៉ូបរងទុក្ខវេទនា? (យ៉ូប ១:២០-២២; ២:៩, ១០)
៥ សាថានអះអាងថា យ៉ូបនឹងឈប់បម្រើព្រះយេហូវ៉ាបើគាត់រងទុក្ខ។ (យ៉ូប ១:៧-១១; ២:២-៥) ទោះជាព្រះយេហូវ៉ាស្រឡាញ់យ៉ូបយ៉ាងខ្លាំងក្ដី ការអះអាងយ៉ាងឥតកោតក្រែងរបស់សាថាន បាននាំឲ្យមានសំណួរសំខាន់ៗជាច្រើន។ ដូច្នេះ ព្រះយេហូវ៉ាបានទុកឱកាសឲ្យសាថានបង្ហាញថា អ្វីដែលវានិយាយអំពីយ៉ូបគឺត្រឹមត្រូវឬយ៉ាងណា។ (យ៉ូប ១:១២-១៩; ២:៦-៨) សាថានបានធ្វើឲ្យយ៉ូបបាត់បង់ហ្វូងសត្វ ហើយនាំឲ្យកូន១០នាក់របស់គាត់ស្លាប់។ វាក៏បានធ្វើឲ្យយ៉ូបកើតដំបៅរលួយពេញខ្លួន តាំងពីក្បាលរហូតដល់ចុងជើងដែរ។ ទោះជាសាថានធ្វើឲ្យយ៉ូបរងទុក្ខវេទនាជាខ្លាំងក្ដី យ៉ូបបន្តបម្រើព្រះយេហូវ៉ាយ៉ាងស្មោះត្រង់។ (សូមអាន យ៉ូប ១:២០-២២; ២:៩, ១០) នៅពេលក្រោយមក ព្រះយេហូវ៉ាបានធ្វើឲ្យយ៉ូបជាសះស្បើយ មានទ្រព្យសម្បត្តិ និងមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះឡើងវិញ ព្រមទាំងឲ្យគាត់មានកូន១០នាក់ថែមទៀត។ លោកក៏បានឲ្យយ៉ូបរស់នៅបាន១៤០ឆ្នាំទៀត គឺឲ្យគាត់មានជីវិតយូរអង្វែងរហូតដល់ឃើញកូនចៅរបស់គាត់ដល់បួនជំនាន់។ (យ៉ូប ៤២:១០-១៣, ១៦) តើកំណត់ហេតុនេះអាចមានប្រយោជន៍យ៉ាងណាចំពោះអ្នកបម្រើព្រះនៅអតីតកាល ហើយចំពោះយើងនៅសព្វថ្ងៃនេះ?
៦. តើជនជាតិអ៊ីស្រាអែលអាចទទួលប្រយោជន៍យ៉ាងណាពីការដឹងអំពីមូលហេតុដែលព្រះអនុញ្ញាតឲ្យមានទុក្ខវេទនា? (សូមមើលរូបភាពផងដែរ)
៦ របៀបដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនៅសម័យមុនអាចទទួលប្រយោជន៍។ ជីវិតរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនៅស្រុកអេហ្ស៊ីបគឺមិនស្រួលទេ។ ជាឧទាហរណ៍ យ៉ូស្វេនិងកាលែបបានធ្វើជាខ្ញុំបម្រើអស់ជាច្រើនឆ្នាំនៅទីនោះ។ ក្រោយមក ពួកគាត់ត្រូវរស់នៅក្នុងតំបន់ស្ងាត់ជ្រងំអស់៤០ឆ្នាំ ដោយសារជនជាតិអ៊ីស្រាអែលឯទៀតមិនស្ដាប់បង្គាប់ព្រះយេហូវ៉ា។ បើជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដឹងអំពីទុក្ខលំបាករបស់យ៉ូប និងអ្វីដែលកើតឡើងក្នុងជីវិតរបស់គាត់នៅពេលក្រោយមក នោះច្បាស់ជាជួយពួកគេ ព្រមទាំងជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនៅជំនាន់ក្រោយៗមកឲ្យយល់ថា អ្នកណាជាដើមហេតុនៃទុក្ខវេទនា។ ពួកគេក៏អាចយល់ច្បាស់ជាងអំពីមូលហេតុដែលព្រះអនុញ្ញាតឲ្យមានទុក្ខវេទនា ហើយថាលោកឲ្យតម្លៃយ៉ាងខ្លាំងចំពោះមនុស្សដែលមានចិត្តស្មោះឥតងាករេនិងភាពស្មោះត្រង់ចំពោះលោក។
ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដែលធ្វើជាខ្ញុំបម្រើនៅស្រុកអេហ្ស៊ីបអស់ជាច្រើនឆ្នាំ ច្បាស់ជាបានរៀនអំពីយ៉ូបនៅពេលក្រោយមក។ គំរូរបស់គាត់អាចជួយពួកគេ (សូមមើលវគ្គ៦)
៧-៨. តើសៀវភៅយ៉ូបអាចជួយពួកអ្នកដែលរងទុក្ខយ៉ាងដូចម្ដេច? សូមរៀបរាប់អំពីបទពិសោធន៍មួយ។
៧ ប្រយោជន៍ដែលយើងអាចទទួល។ គួរឲ្យស្ដាយណាស់ មនុស្សជាច្រើននៅសព្វថ្ងៃនេះលែងមានជំនឿលើព្រះ ដោយសារពួកគេមិនយល់អំពីមូលហេតុដែលរឿងអាក្រក់កើតឡើងលើមនុស្សល្អទេ។ សូមគិតអំពីបទពិសោធន៍របស់បងស្រីហេស៊េលbពីប្រទេសរវ៉ាន់ដា។ ពេលគាត់នៅក្មេង គាត់មានជំនឿលើព្រះ។ ប៉ុន្តែក្រោយមក មានអ្វីអាក្រក់ជាច្រើនកើតឡើងក្នុងជីវិតរបស់គាត់។ ឪពុកម្ដាយរបស់គាត់បានលែងលះគ្នា ហើយម្ដាយរបស់គាត់បានរៀបការជាមួយនឹងបុរសម្នាក់ទៀត។ បុរសនោះប្រព្រឹត្តយ៉ាងអាក្រក់មកលើបងហេស៊េល។ ពេលបងហេស៊េលមានវ័យជំទង់ មានបុរសម្នាក់បានរំលោភគាត់។ គាត់បានទៅកិច្ចប្រជុំផ្សេងៗនៅវិហាររបស់គាត់ដើម្បីទទួលការសម្រាលទុក្ខ តែគាត់មិនបានទទួលការសម្រាលទុក្ខនៅទីនោះទេ។ ក្រោយមក បងហេស៊េលបានសរសេរសំបុត្រទៅព្រះ។ ក្នុងនោះគាត់សរសេរថា៖ «ឱព្រះអើយ ខ្ញុំអធិដ្ឋានទៅលោក ហើយព្យាយាមធ្វើល្អ តែលោកបែរជានាំឲ្យខ្ញុំរងទុក្ខវេទនាទៅវិញ។ ឥឡូវ ខ្ញុំនឹងឈប់គោរពប្រណិប័តន៍លោក ហើយខ្ញុំនឹងធ្វើអ្វីណាក៏ដោយដែលនាំឲ្យខ្ញុំសប្បាយ»។ យើងពិតជាអាណិតបុគ្គលដែលគិតដូចបងហេស៊េល ថាព្រះគឺជាដើមហេតុនៃទុក្ខវេទនារបស់ពួកគេ។
៨ យើងបានរៀនពីសៀវភៅយ៉ូបថា ព្រះមិនមែនជាដើមហេតុនៃទុក្ខវេទនារបស់យើងទេ តែគឺសាថាន។ យើងក៏បានរៀនដែរថា យើងមិនគួរសន្និដ្ឋានថា អ្នកដែលរងទុក្ខកំពុងតែទទួលផលតាមអ្វីដែលពួកគេបានសាបព្រោះនោះទេ។ គម្ពីរប្រាប់យើងថា អ្នកណាក៏ដោយ«អាចជួបហេតុការណ៍ដែលមិនបានរំពឹងទុក នៅពេលដែលពួកគេមិននឹកស្មានដល់»។ (អទ. ៩:១១; យ៉ូប ៤:១, ៨) យើងបានរៀនថា ពេលយើងស៊ូទ្រាំនឹងទុក្ខលំបាកដោយស្មោះត្រង់ យើងបើកឱកាសឲ្យព្រះយេហូវ៉ាតបឆ្លើយនឹងការតិះដៀលរបស់សាថាន។ នោះអាចជួយការពារកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់លោក។ (យ៉ូប ២:៣; សុភ. ២៧:១១) យើងសប្បាយដែលយើងបានរៀនអ្វីទាំងនេះពីគម្ពីរ ដោយសារឥឡូវយើងដឹងអំពីមូលហេតុដែលយើងនិងមនុស្សជាទីស្រឡាញ់របស់យើងរងទុក្ខវេទនា។ នៅពេលក្រោយមក បងហេស៊េលបានសិក្សាគម្ពីរជាមួយនឹងសាក្សីព្រះយេហូវ៉ា ហើយយល់ថាព្រះមិនមែនជាដើមហេតុនៃទុក្ខវេទនារបស់គាត់នោះទេ។ គាត់និយាយថា៖ «ខ្ញុំបានអធិដ្ឋានទៅព្រះម្ដងទៀតអស់ពីដួងចិត្តរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំប្រាប់ព្រះយេហូវ៉ាថា ពេលខ្ញុំនិយាយថាខ្ញុំឈប់បម្រើលោក ខ្ញុំមិនមែនចង់ធ្វើដូច្នេះទេ តែខ្ញុំនិយាយអ្វីទាំងនោះ ដោយសារខ្ញុំមិនស្គាល់លោកប៉ុណ្ណោះ។ ឥឡូវខ្ញុំយល់ថា លោកស្រឡាញ់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំសប្បាយនិងស្កប់ចិត្តជាខ្លាំង»។ យើងអរសប្បាយដែលដឹងអំពីមូលហេតុដែលព្រះអនុញ្ញាតឲ្យមានទុក្ខវេទនា! ឥឡូវ សូមឲ្យយើងពិចារណាអំពីរបៀបដែលសៀវភៅយ៉ូបអាចជួយយើងផ្ទាល់ពេលមានទុក្ខលំបាក។
របៀបដែលកំណត់ហេតុរបស់យ៉ូបជួយយើងឲ្យស៊ូទ្រាំ
៩. តើយ៉ូបមានស្ថានភាពយ៉ាងណាពេលគាត់អង្គុយនៅក្នុងផេះ? (យ៉ាកុប ៥:១១)
៩ សូមស្រមៃគិតអំពីយ៉ូបថាគាត់អង្គុយតែម្នាក់ឯងនៅក្នុងផេះ មានដំបៅពេញខ្លួន ហើយឈឺចាប់ជាខ្លាំង។ ស្បែកគាត់ខ្មៅ ហើយរបកចេញពីរូបកាយដែលស្គមរីងរៃ។ យ៉ូបអស់កម្លាំងយ៉ាងខ្លាំង។ គាត់អង្គុយ ហើយយកអំបែងមកកោសស្បែក ព្រមទាំងត្អូញត្អែរអំពីការឈឺចាប់របស់គាត់។ ប៉ុន្តែ យ៉ូបមិនគ្រាន់តែរស់ទាំងវេទនាប៉ុណ្ណោះទេ គាត់កំពុងស៊ូទ្រាំ។ (សូមអាន យ៉ាកុប ៥:១១) តើអ្វីបានជួយយ៉ូបឲ្យស៊ូទ្រាំ?
១០. តើអ្វីបង្ហាញថាយ៉ូបមានចំណងមិត្តភាពជិតស្និទ្ធជាមួយនឹងព្រះយេហូវ៉ា? សូមពន្យល់។
១០ យ៉ូបបានប្រាប់ព្រះយេហូវ៉ាយ៉ាងចំៗអំពីអារម្មណ៍របស់គាត់។ (យ៉ូប ១០:១, ២; ១៦:២០) ជាឧទាហរណ៍ នៅជំពូកទី៣ប្រាប់ថា យ៉ូបត្អូញត្អែរយ៉ាងខ្លាំងអំពីរឿងខ្លោចផ្សាដែលបានកើតឡើងលើគាត់។ គាត់យល់ច្រឡំថារឿងខ្លោចផ្សាទាំងនោះ គឺមកពីព្រះយេហូវ៉ា។ ក្រោយមក បុរសបីនាក់ដែលស្គាល់យ៉ូបបាននិយាយម្ដងហើយម្ដងទៀតថា ព្រះដាក់ទោសយ៉ូបចំពោះការខុសឆ្គងរបស់គាត់។ ប៉ុន្តែ យ៉ូបបន្តនិយាយថា គាត់ស្មោះត្រង់ចំពោះព្រះយេហូវ៉ា។ ពាក្យសម្ដីរបស់យ៉ូបបង្ហាញថា អស់មួយរយៈពេល គាត់ចាត់ទុកថាខ្លួនសុចរិតជាងព្រះ។ (យ៉ូប ១០:១-៣; ៣២:១, ២; ៣៥:១, ២) ប៉ុន្តែតាមពិត គាត់សារភាពថា ដោយសារគាត់ខំប្រឹងនិយាយការពារខ្លួនថាមានចិត្តស្មោះឥតងាករេ ជួនកាលគាត់បាន«ពោលពាក្យដោយមិនបានគិត»។ (យ៉ូប ៦:៣, ២៦) នៅជំពូកទី៣១ យ៉ូបចង់ឲ្យព្រះតបឆ្លើយគាត់ ហើយនិយាយថាគាត់មិនសមនឹងទទួលការដាក់ទោសទេ។ (យ៉ូប ៣១:៣៥) ប៉ុន្តែ យ៉ូបមិនគួរទទូចឲ្យព្រះប្រាប់គាត់អំពីមូលហេតុដែលគាត់រងទុក្ខវេទនាឡើយ។
១១. តើព្រះយេហូវ៉ាមានប្រតិកម្មយ៉ាងណាពេលយ៉ូបនិយាយថាគាត់មានចិត្តស្មោះឥតងាករេ?
១១ ឥឡូវយើងយល់ថា ពេលយ៉ូបនិយាយទៅកាន់ព្រះយេហូវ៉ាតាមរបៀបនោះ គឺដោយសារគាត់មានចំណងមិត្តភាពរឹងមាំជាមួយនឹងព្រះយេហូវ៉ា ហើយទុកចិត្តទាំងស្រុងថា ព្រះយេហូវ៉ានឹងវិនិច្ឆ័យគាត់យ៉ាងយុត្តិធម៌។ ពេលព្រះយេហូវ៉ាតបឆ្លើយយ៉ូបពីខ្យល់ព្យុះ លោកមិនបានប្រាប់គាត់យ៉ាងល្អិតល្អន់អំពីមូលហេតុដែលគាត់រងទុក្ខវេទនានោះទេ។ លោកក៏មិនបានផ្ដន្ទាទោសយ៉ូបចំពោះការត្អូញត្អែររបស់គាត់ ឬលើកឡើងអំពីការដែលយ៉ូបនិយាយការពារខ្លួនថាខ្លួនគ្មានកំហុសនោះដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះយេហូវ៉ាបានណែនាំយ៉ូបដូចឪពុកណែនាំកូន។ នោះគឺជារបៀបដ៏ល្អបំផុតដើម្បីជួយយ៉ូប។ ជាលទ្ធផល យ៉ូបទទួលស្គាល់ដោយចិត្តរាបទាបថា ការយល់ដឹងរបស់គាត់គឺមានកម្រិត ហើយគាត់ប្រែចិត្តពីការពោលពាក្យដោយឥតបើគិត។ (យ៉ូប ៣១:៦; ៤០:៤, ៥; ៤២:១-៦) តើកំណត់ហេតុនេះអាចមានប្រយោជន៍យ៉ាងណាចំពោះអ្នកបម្រើព្រះនៅអតីតកាល ហើយចំពោះយើងនៅសព្វថ្ងៃនេះ?
១២. តើតាមរបៀបណាជនជាតិអ៊ីស្រាអែលអាចទទួលប្រយោជន៍ពីកំណត់ហេតុរបស់យ៉ូប?
១២ របៀបដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនៅសម័យមុនអាចទទួលប្រយោជន៍។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលអាចរៀនពីអ្វីដែលបានកើតឡើងចំពោះយ៉ូប។ ជាឧទាហរណ៍ សូមគិតអំពីម៉ូសេ។ គាត់បានស៊ូទ្រាំនឹងការពិបាក ការខកចិត្ត និងការធ្លាក់ទឹកចិត្តជាច្រើន ពេលដែលគាត់នាំមុខប្រជាជាតិអ៊ីស្រាអែល។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលច្រើនតែរអ៊ូរទាំទាស់នឹងព្រះយេហូវ៉ា ពេលដែលជួបនឹងការពិបាក។ រីឯម៉ូសេវិញ គាត់បានអធិដ្ឋានសុំជំនួយពីព្រះយេហូវ៉ា។ (ដច. ១៦:៦-៨; ជប. ១១:១០-១៤; ១៤:១-៤, ១១; ១៦:៤១, ៤៩; ១៧:៥) គំរូរបស់យ៉ូបក៏អាចជួយម៉ូសេដែរ ពេលដែលព្រះយេហូវ៉ាកែតម្រង់គាត់។ ជាឧទាហរណ៍ ប្រហែលជានៅឆ្នាំទី៤០ក្នុងអំឡុងការធ្វើដំណើរនៅតំបន់ស្ងាត់ជ្រងំ ពេលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានបោះជំរុំនៅតំបន់កាដេស ម៉ូសេបាននិយាយ«ដោយមិនគិតពិចារណា» ហើយមិនបានសរសើរតម្កើងនាមរបស់ព្រះយេហូវ៉ាទេ។ (ចសព. ១០៦:៣២, ៣៣) ជាលទ្ធផល ព្រះយេហូវ៉ាមិនបានអនុញ្ញាតឲ្យម៉ូសេចូលក្នុងស្រុកសន្យាទេ។ (បច. ៣២:៥០-៥២) ការប្រៀនប្រដៅនេះច្បាស់ជាធ្វើឲ្យម៉ូសេឈឺចិត្ត តែគាត់ទទួលយកដោយចិត្តរាបទាប។ ម្យ៉ាងទៀត កំណត់ហេតុអំពីយ៉ូបអាចជួយជនជាតិអ៊ីស្រាអែលជំនាន់ក្រោយៗឲ្យស៊ូទ្រាំនឹងទុក្ខលំបាកដែលពួកគេជួបប្រទះ។ ដោយរំពឹងគិតអំពីកំណត់ហេតុនោះ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដ៏ស្មោះត្រង់អាចរៀនឲ្យចេះប្រាប់អារម្មណ៍របស់ពួកគេដល់ព្រះយេហូវ៉ា ហើយជៀសវាងពីការគិតថាខ្លួនសុចរិតជាងលោក។ ពួកគេក៏អាចរៀនដែរអំពីរបៀបទទួលយកការប្រៀនប្រដៅពីព្រះយេហូវ៉ាដោយចិត្តរាបទាប។
១៣. តើតាមរបៀបណាកំណត់ហេតុយ៉ូបអាចជួយយើងឲ្យស៊ូទ្រាំ? (ហេប្រឺ ១០:៣៦)
១៣ ប្រយោជន៍ដែលយើងអាចទទួល។ ក្នុងនាមជាគ្រិស្តសាសនិក យើងក៏ត្រូវស៊ូទ្រាំដែរ។ (សូមអាន ហេប្រឺ ១០:៣៦) ជាឧទាហរណ៍ យើងខ្លះកំពុងប្រឈមមុខនឹងបញ្ហាសុខភាពខាងផ្លូវកាយឬខាងផ្លូវចិត្ត ការពិបាកក្នុងក្រុមគ្រួសារ ការបាត់បង់បុគ្គលជាទីស្រឡាញ់ ឬបញ្ហាធ្ងន់ធ្ងរផ្សេងទៀត។ ម្យ៉ាងទៀត ជួនកាលពាក្យសម្ដីឬការប្រព្រឹត្តរបស់អ្នកឯទៀត ធ្វើឲ្យយើងកាន់តែពិបាកស៊ូទ្រាំនឹងស្ថានភាពរបស់យើង។ (សុភ. ១២:១៨) ប៉ុន្តែ សៀវភៅយ៉ូបបង្រៀនយើងថា យើងអាចប្រាប់អារម្មណ៍ដ៏កប់ជ្រៅរបស់យើងទៅព្រះយេហូវ៉ា ទាំងមានទំនុកចិត្តថាលោកនឹងស្ដាប់យើង។ (១យ៉ូន. ៥:១៤) ព្រះយេហូវ៉ានឹងមិនខឹងពេលយើងប្រាប់អារម្មណ៍របស់យើងដល់លោកនោះទេ សូម្បីតែពេលដែលយើងនិយាយ«ដោយមិនគិតពិចារណា»ក៏ដោយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះនឹងផ្ដល់កម្លាំងនិងប្រាជ្ញាដែលយើងត្រូវការដើម្បីឲ្យយើងស៊ូទ្រាំ។ (២ប្រ. ១៦:៩; យ៉ា. ១:៥) នៅពេលចាំបាច់ លោកក៏ប្រហែលជាកែតម្រង់យើងដូចលោកបានកែតម្រង់យ៉ូបដែរ។ សៀវភៅយ៉ូបក៏បង្រៀនយើងអំពីរបៀបស៊ូទ្រាំ បើយើងទទួលឱវាទឬការប្រៀនប្រដៅពីបណ្ដាំរបស់ព្រះយេហូវ៉ា អង្គការរបស់លោក ឬមិត្តភក្តិដែលមានភាពចាស់ទុំ។ (ហេ. ១២:៥-៧) ដូចយ៉ូបទទួលប្រយោជន៍ពីការទទួលយកការកែតម្រង់ដោយចិត្តរាបទាប យើងក៏ទទួលប្រយោជន៍ពេលយើងព្រមទទួលយកការកែតម្រង់ដោយចិត្តរាបទាបដែរ។ (២កូ. ១៣:១១) យើងបានរៀនមេរៀនដ៏មានតម្លៃជាច្រើនពីសៀវភៅយ៉ូប! ឥឡូវ សូមឲ្យយើងពិចារណាអំពីរបៀបដែលយើងអាចប្រើកំណត់ហេតុយ៉ូបដើម្បីជួយអ្នកឯទៀត។
ចូរប្រើសៀវភៅយ៉ូបដើម្បីជួយអ្នកឯទៀត
១៤. ក្នុងកិច្ចបម្រើផ្សាយ តើយើងអាចពន្យល់យ៉ាងណាអំពីមូលហេតុដែលមានទុក្ខវេទនា?
១៤ នៅក្នុងកិច្ចបម្រើផ្សាយ តើអ្នកធ្លាប់ជួបបុគ្គលណាម្នាក់ដែលសួរអ្នកអំពីមូលហេតុដែលមានទុក្ខវេទនាឬទេ? តើអ្នកបានឆ្លើយសំណួរនោះយ៉ាងដូចម្ដេច? អ្នកប្រហែលជាប្រាប់ពួកគេនូវអ្វីដែលគម្ពីរចែងអំពីអ្វីដែលបានកើតឡើងនៅសួនអេដែន។ អ្នកប្រហែលជាចាប់ផ្ដើមដោយលើកឡើងថា សាថានដែលជាបុគ្គលវិញ្ញាណដ៏អាក្រក់បានកុហកប្ដីប្រពន្ធមួយគូដំបូង ហើយនោះនាំឲ្យពួកគេបះបោរប្រឆាំងព្រះ។ (ដក. ៣:១-៦) បន្ទាប់មក អ្នកប្រហែលជាពន្យល់ថា ដោយសារអាដាមនិងអេវ៉ាមិនបានស្ដាប់បង្គាប់ព្រះ មនុស្សរងទុក្ខវេទនា ហើយស្លាប់។ (រ៉ូម ៥:១២) ក្រោយមក អ្នកប្រហែលជាពន្យល់ថា ព្រះទុកពេលគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីបង្ហាញបុគ្គលគ្រប់រូបថាអ្វីដែលសាថាននិយាយគឺមិនពិត ហើយថាព្រះប្រើពេលវេលានោះដើម្បីឲ្យមនុស្សដឹងថា លោកនឹងបំបាត់ចោលទុក្ខវេទនាទាំងអស់ ហើយពួកគេនឹងសប្បាយនឹងជីវិតជារៀងរហូត។ (បប. ២១:៣, ៤) នេះគឺជារបៀបវែកញែកដ៏ល្អមួយ ហើយបានជួយមនុស្សជាច្រើនឲ្យយល់អំពីមូលហេតុដែលមនុស្សល្អរងទុក្ខ។
១៥. តើតាមរបៀបណាយើងអាចប្រើសៀវភៅយ៉ូបដើម្បីជួយនរណាម្នាក់ដែលសួរសំណួរអំពីមូលហេតុដែលមានទុក្ខវេទនា? (សូមមើលរូបភាពផងដែរ)
១៥ របៀបមួយទៀតដែលយើងអាចពន្យល់មនុស្សអំពីមូលហេតុដែលយើងមានទុក្ខវេទនា គឺដោយប្រាប់ពួកគេអំពីយ៉ូប។ អ្នកអាចចាប់ផ្ដើមដោយសរសើរបុគ្គលដែលសួរសំណួរដ៏ល្អបែបនោះ។ បន្ទាប់មក អ្នកអាចនិយាយថា យ៉ូបដែលជាបុរសដ៏ល្អម្នាក់ក៏បានសួរអំពីមូលហេតុដែលគាត់មានទុក្ខវេទនាដែរ។ គាត់បានគិតថា ព្រះបណ្ដាលឲ្យគាត់រងទុក្ខវេទនា។ (យ៉ូប ៧:១៧-២១) បុគ្គលដែលអ្នកនិយាយជាមួយ ប្រហែលជានឹកអស្ចារ្យដោយដឹងថាតាំងពីយូរមកហើយ មនុស្សចង់ដឹងអំពីមូលហេតុដែលយើងមានរងទុក្ខវេទនា។ ក្រោយមក អ្នកអាចពន្យល់ដោយមិនធ្វើឲ្យទើសចិត្តថា សាថានជាអ្នកបណ្ដាលឲ្យយ៉ូបរងទុក្ខវេទនា មិនមែនព្រះទេ។ មេកំណាចសាថាននិយាយថា មនុស្សបម្រើព្រះដោយសារតែលោកផ្ដល់អ្វីល្អៗឲ្យពួកគេប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែ បើពួកគេរងទុក្ខ ពួកគេនឹងឈប់បម្រើព្រះ។ អ្នកអាចបន្ថែមទៀតថា ពិតមែនតែព្រះមិនមែនជាអ្នកដែលបណ្ដាលឲ្យយ៉ូបរងទុក្ខវេទនា តែលោកបានអនុញ្ញាតឲ្យមានទុក្ខវេទនានោះ។ នេះបង្ហាញថា ព្រះទុកចិត្តថាមនុស្សស្មោះត្រង់នឹងបង្ហាញថាអ្វីដែលសាថាននិយាយគឺខុស។ ចុងក្រោយ អ្នកអាចពន្យល់ថា នៅពេលក្រោយមក ព្រះបានឲ្យពរយ៉ូបចំពោះភាពស្មោះត្រង់របស់គាត់។ យ៉ាងនេះ យើងអាចសម្រាលទុក្ខអ្នកឯទៀតដោយពង្រឹងទំនុកចិត្តពួកគេថា ទុក្ខវេទនាមិនមែនមកពីព្រះយេហូវ៉ាទេ។
តើតាមរបៀបណាអ្នកអាចប្រើសៀវភៅយ៉ូបដើម្បីពង្រឹងទំនុកចិត្តអ្នកឯទៀតថា«ព្រះមិនធ្វើអំពើទុច្ចរិតជាដាច់ខាត»? (សូមមើលវគ្គ១៥)
១៦. សូមរៀបរាប់បទពិសោធន៍អំពីរបៀបដែលសៀវភៅយ៉ូបអាចជួយបុគ្គលដែលរងទុក្ខវេទនា។
១៦ សូមគិតអំពីរបៀបដែលសៀវភៅយ៉ូបបានជួយបុរសម្នាក់ឈ្មោះម៉ារីអូ។ នៅឆ្នាំ២០២១ បងស្រីយើងម្នាក់បានផ្សព្វផ្សាយតាមទូរសព្ទ។ ពេលគាត់ទូរសព្ទជាលើកដំបូង គាត់បានជួបម៉ារីអូ ហើយបានប្រាប់ខគម្ពីរមួយ។ គាត់បានពន្យល់ថា ព្រះមិនគ្រាន់តែស្ដាប់សេចក្ដីអធិដ្ឋានរបស់យើងប៉ុណ្ណោះទេ តែលោកក៏ចង់ឲ្យយើងមានសេចក្ដីសង្ឃឹមនិងអនាគតល្អប្រសើរដែរ។ ពេលបងស្រីយើងសួរទស្សនៈរបស់ម៉ារីអូ ម៉ារីអូបានប្រាប់បងស្រីយើងថា ពេលបងស្រីយើងទូរសព្ទមក គាត់កំពុងសរសេរបណ្ដាំចុងក្រោយ។ គាត់និយាយថា៖ «ខ្ញុំជឿលើព្រះ។ ប៉ុន្តែព្រឹកនេះខ្ញុំគិតថា ព្រះបានបោះបង់ចោលខ្ញុំហើយ»។ ក្រោយមក ពេលបងស្រីយើងទូរសព្ទទៅម៉ារីអូជាលើកទី២ ពួកគេបានពិភាក្សាអំពីទុក្ខវេទនារបស់យ៉ូប។ ម៉ារីអូសម្រេចចិត្តថា គាត់ត្រូវអានសៀវភៅយ៉ូបទាំងមូល។ ដូច្នេះ បងស្រីរបស់យើងបានផ្ញើតំណភ្ជាប់នៃគម្ពីរបរិសុទ្ធសេចក្ដីបកប្រែពិភពលោកថ្មីឲ្យម៉ារីអូ។ តើមានលទ្ធផលអ្វី? ម៉ារីអូបានយល់ព្រមសិក្សាគម្ពីរ ហើយសប្បាយរៀនថែមទៀតអំពីព្រះដែលបានយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះគាត់។
១៧. ហេតុអ្វីអ្នកដឹងគុណព្រះយេហូវ៉ាដែលលោកបានរួមបញ្ចូលសៀវភៅយ៉ូបក្នុងបណ្ដាំរបស់លោក? (យ៉ូប ៣៤:១២)
១៧ គម្ពីរមានឫទ្ធានុភាពជួយមនុស្សទាំងអស់ រួមមានពួកអ្នកដែលរងទុក្ខដែរ។ (ហេ. ៤:១២) យើងពិតជាមានចិត្តកតញ្ញូដែលព្រះយេហូវ៉ារួមបញ្ចូលកំណត់ហេតុអំពីយ៉ូបនៅក្នុងបណ្ដាំរបស់លោក! (យ៉ូប ១៩:២៣, ២៤) សៀវភៅយ៉ូបពង្រឹងទំនុកចិត្តយើងថា «ពិតប្រាកដណាស់ ព្រះមិនធ្វើអំពើទុច្ចរិតជាដាច់ខាត»។ (សូមអាន យ៉ូប ៣៤:១២) សៀវភៅយ៉ូបបង្រៀនយើងអំពីមូលហេតុដែលព្រះអនុញ្ញាតឲ្យមានទុក្ខវេទនា ហើយរបៀបដែលយើងអាចស៊ូទ្រាំ។ ម្យ៉ាងទៀត សៀវភៅនេះក៏ជួយយើងឲ្យសម្រាលទុក្ខពួកអ្នកដែលរងទុក្ខដែរ។ នៅក្នុងអត្ថបទបន្ទាប់ យើងនឹងពិចារណាអំពីរបៀបដែលសៀវភៅយ៉ូបអាចជួយយើង ពេលយើងឲ្យយោបល់អ្នកឯទៀត។
ចម្រៀងលេខ១៥៦ ដោយមានជំនឿ
a តាមមើលទៅ យ៉ូបរស់នៅក្នុងរវាងការស្លាប់របស់យ៉ូសែបដែលជាអ្នកបម្រើដ៏ស្មោះត្រង់(ឆ្នាំ១៦៥៧ មុនគ.ស.) និងការតែងតាំងរបស់ម៉ូសេជាអ្នកនាំមុខជនជាតិអ៊ីស្រាអែល(ប្រហែលជាឆ្នាំ១៥១៤ មុនគ.ស.)។ ការសន្ទនារវាងព្រះយេហូវ៉ានិងសាថាន ព្រមទាំងទុក្ខលំបាកដែលយ៉ូបជួបប្រទះ ទំនងជាបានកើតឡើងនៅអំឡុងពេលទាំងនោះ។
b ឈ្មោះខ្លះបានត្រូវផ្លាស់ប្ដូរ។