Neyðaraðstoð um allan heim vegna heimsfaraldurs

Í mars árið 2020, þegar Alþjóðaheilbrigðismálastofnunin tilkynnti að COVID-19 væri heimsfaraldur, ímynduðu fáir sér að veiran myndi enn hafa áhrif á allan heiminn meira en ári síðar. Milljónir manna, þar á meðal sumir vottar Jehóva, hafa orðið fyrir barðinu á faraldrinum, bæði líkamlega, tilfinningalega og efnahagslega. Hvernig hafa Vottar Jehóva skipulagt og framkvæmt hjálparstarf á meðan faraldurinn geisar?

Hjálp fyrir þá sem þurfa

Undir handleiðslu ritaranefndar hins stjórnandi ráðs Votta Jehóva hefur meira en 950 hjálparstarfsnefndum verið komið á laggirnar um allan heim til að bregðast við COVID-19 faraldrinum. Í sumum tilfellum hafa þær séð til þess að bræður og systur hafa veitt hjálp á sínu svæði og í öðrum tilfellum hafa vottar notið góðs af hjálparstarfi sem yfirvöld sjá fyrir. Hjálparstarfsnefndirnar hafa líka skipulagt víðtækari neyðaraðstoð.

Tökum sem dæmi ástandið í Paragvæ. Dagblað greindi frá því að farsóttin hafi haft þannig áhrif á efnahagsástandið að „stór hluti íbúa Paragvæ hefur ekki nóg að borða“. En hjálparstarfsnefndin í Paragvæ hafði þegar byrjað að dreifa pökkum með tveggja vikna byrgðum af mat og hreinlætisvörum fyrir fjögurra manna fjölskyldur. Hver pakki er að verðmæti um 30 bandaríkjadala.

Hvernig geta þeir sem vinna við þetta hjálparstarf varið sig og aðra fyrir smiti? Þeir eru með andlitsgrímur og halda viðeigandi fjarlægð. Og þeir ganga úr skugga um að fyrirtækin sem selja matinn geri skýrar varúðarráðstafanir og gæti hreinlætis. Það felur meðal annars í sér að allir sem handleika kassana fá leiðbeiningar um að vera í hlífðarfatnaði, eru á hreinum og sótthreinsuðum bílum og setja kassana með hjálpargögnunum á sótthreinsaða fleti. Að lokum eru þeir sem afhenda bræðrunum kassana látnir halda viðeigandi fjarlægð.

Framlögin notuð skynsamlega

Í janúar 2021 hafði ritaranefndin samþykkt að nota meira en 25 milljónir bandaríkjadala til neyðaraðstoðar vegna COVID-19 faraldursins. Deildarnefndir og hjálparstarfsnefndir nota þetta fé skynsamlega og kappkosta að semja um gott verð fyrir vörur sem þörf er á. Í Síle vildu til dæmis bræður sem skipulögðu neyðaraðstoð kaupa 750 kíló af linsubaunum. En verðið á linsubaununum hafði tvöfaldast á einum mánuði! Tveim klukkustundum eftir að samþykkt hafði verið að kaupa þær á hærra verðinu tilkynnti seljandinn að annar kaupandi hefði hætt við sína pöntun. Seljandinn lofaði því bræðrunum linsubaununum á gamla verðinu.

En þegar bræðurnir komu til að ná í linsubaunirnar sakaði sölumaðurinn þá um að dreifa matnum á ósanngjarnan hátt, eins og önnur samtök hafa gert, og reyndi að rifta kaupunum. Eftir stutta bæn í hljóði sagði einn bróðirinn honum að hver og einn söfnuður hefði þegar metið vandlega hverjir væru raunverulega þurfandi. Bræðurnir útskýrðu líka að þeir sem fengju pakkanna væru af ólíkum menningaruppruna og að hver pakki væri sérsniðinn að þörfum hverrar fjölskyldu. Að lokum fullvissuðu þeir sölumanninn um að öll vinna væri sjálfboðavinna og peningarnir frjáls framlög sem vottar Jehóva hefðu gefið. Hann var hrifinn. Sölumaðurinn samþykkti ekki einungis lægra verðið heldur bætti aukalega við 400 kílóum af linsubaunum við næstu pöntun vottanna.

„Sönnun um einlægan kærleika“

Lusu er öldruð ekkja í Líberíu. Hún býr með dóttur sinni og fjölskyldu hennar. Dag einn voru þau að borða morgunverð og lesa dagstextann og ræða um hann. Þá tók sjö ára dóttursonur Lusu eftir því að það var enginn matur til á heimilinu. Hann spurði: „Hvað eigum við að borða?“ Lusu sagði honum að hún hefði beðið Jehóva um hjálp og væri alveg viss um að hann myndi sjá þeim fyrir mat. Seinni partinn sama dag hringdi safnaðaröldungur í Lusu til að láta hana vita að hún gæti komið og sótt matarpakka. Hún segir: „Dóttursonur minn segist núna vita að Jehóva heyri bænir og svari þeim vegna þess að hann svaraði minni bæn.“

Kona í Lýðstjórnarlýðveldinu Kongó býr í næsta húsi við vottafjölskyldu. Eftir að hún sá fjölskylduna taka við mat frá trúsystkinum sagði hún: „Við ætlum að verða vottar eftir faraldurinn vegna þess að söfnuðurinn hefur hugsað vel um sitt fólk á þessum erfiða tíma.“ Maðurinn hennar spurði hana: „Ætlarðu að verða vottur Jehóva fyrir poka af hrísgrjónum?“ Hún svaraði: „Auðvitað ekki, en hrísgrjónapokinn er sönnun um einlægan kærleika.“

Vottar Jehóva hafa getað brugðist fljótt við þörfum bræðra og systra í faraldrinum vegna rausnarlegra framlaga. Við þökkum ykkur fyrir framlög ykkar sem hafa borist gegnum donate.jw.org.