Í þjónustu Jehóva á Kúbu í um 70 ár

Ég man hversu friðsælt lífið var í litla þorpinu okkar. Við áttum marga ættingja í nágrenninu, ömmu, afa, frændur og frænkur. Það var nóg að borða og við vorum hamingjusöm.

Þegar ég var um fimm ára byrjuðu foreldrar mínir að kynna sér Biblíuna með aðstoð Waltons Jones. Hann var kappsamur boðberi og gekk í um tíu klukkustundir til að komast í þorpið okkar. Alltaf þegar hann kom söfnuðust margir úr fjölskyldunni saman heima hjá ömmu og afa og ræddu við hann um Biblíuna í margar klukkustundir. Mamma og pabbi, og Pedro frændi og Ela frænka voru hrifin af því sem þau lærðu og létu fljótlega skírast sem vottar Jehóva. Ela er orðin næstum 100 ára núna og er enn þá brautryðjandi á Kúbu.

Á þessum árum var vottum Jehóva frjálst að tilbiðja Jehóva á Kúbu. Við vorum vel þekkt fyrir boðun okkar hús úr húsi þar sem við komum með töskurnar fullar af verðmætum biblíuritum. Og við löbbuðum heilmikið. Ég á góðar minningar frá þessum ‚hagstæðu tímum‘ þegar ég var lítill. En ‚erfiðir tímar‘ voru handan við hornið. – 2. Tím. 4:2.

ERFIÐIR TÍMAR HEFJAST

Þegar ég var um fimm ára gamall fóru pabbi minn og frændi yfir á annan hluta eyjunnar til að sækja mót. Því miður smituðust þeir báðir í þessari ferð af taugaveiki af því að drekka mengað vatn. Ég man að eftir þessa ferð missti frændi hárið, en hann lifði af. En pabbi lést. Hann var aðeins 32 ára.

Eftir að pabbi lést ákvað mamma að við fjölskyldan flyttum til bróður hennar. Hann bjó í þorpinu Lombillo. Það þýddi að við þurftum að yfirgefa ættingja okkar sem okkur þótti mjög vænt um, þar á meðal ömmu og afa. En við héldum áfram að þjóna Jehóva.

Þann 26. ágúst 1957 lét ég skírast í uppistöðulóni nálægt Lombillo. Ég var tíu ára. Þá hafði ég ekki hugmynd um að innan við tveim árum síðar myndi líf votta Jehóva á Kúbu gerbreytast. Árið 1959 var ríkisstjórninni steypt af stóli og kommúnistastjórn tók við völdum.

Við vorum komin undir stjórn sem lagði mikla áherslu á herþjónustu. Það hafði áhrif á þjóna Jehóva, sem eru um allan heim hlutlausir í pólitískum og hernaðarlegum málum. Þar af leiðandi misstum við stig af stigi það frelsi sem við höfðum lengi haft til að boða trúna og sækja samkomur. Að lokum bannaði stjórnin starfsemi okkar og mörg hundruð trúföst trúsystkini voru fangelsuð. Sum voru oftsinnis barin og fengu lítið að borða. Stundum var þeim gefinn matur sem innihélt blóð, sem Biblían bannar okkur að borða.

Þrátt fyrir bannið héldum við áfram að koma saman og tilbiðja Jehóva. (Hebr. 10:25) Við héldum jafnvel mót á sveitabæjum og öðrum óvenjulegum stöðum um landið. Ég man eftir að einu sinni leyfði bróðir okkur að nota stórt fjárhús til að halda mót. Okkur tókst ekki að þrífa fjárhúsið og ekki einu sinni að fara út með féð fyrir mótið. En við héldum mótið – með bæði táknrænum og bókstaflegum sauðum. – Míka 2:12.

Við vorum þakklát fyrir erfiði bræðranna í þá daga til að sjá okkur fyrir andlegri fæðu. Til dæmis voru mótsræður teknar upp á kassettur fyrir mótin og sendar út um allt land. Stundum voru bara tveir bræður með það verkefni að undirbúa, flytja og taka upp allar ræðurnar. Þar sem upptökurnar voru gerðar í leyni heyrðum við stundum athyglisverð hljóð í bakgrunninum, eins og hanagal. Ef ekkert rafmagn var þar sem mótið var haldið var rafall tengdur í reiðhjól og bróðir knúði hann með því að stíga reiðhjólið. Þannig fengum við nægt rafmagn fyrir kassettutækin og gátum hlustað á ræðurnar. Við höfðum ekki kjöraðstæður eða öll ritin sem trúsystkini í öðrum löndum höfðu en okkur skorti aldrei andlegu fæðuna og við nutum þess að þjóna Jehóva í sameiningu. – Neh. 8:10.

BRAUTRYÐJENDUR OG FORELDRAR

Þegar ég varð 18 ára byrjaði ég að starfa sem brautryðjandi í bænum Florida. Um ári síðar var ég útnefndur sérbrautryðjandi í Camagüey, höfuðborg héraðsins. Þar kynntist ég Emiliu, fallegri systur frá Santiago de Cuba. Við byrjuðum saman og giftum okkur innan árs.

Ég fór að vinna fulla vinnu í einni af mörgum sykurverksmiðjum ríkisins. Við Emilia gátum ekki lengur verið brautryðjendur en okkur langaði að nota eins mikinn tíma og við gátum til að þjóna Jehóva. Ég bauðst til að vinna vaktir í verksmiðjunni, frá klukkan 3 á næturnar til 11 á morgnana. Mér fannst ekki gaman að fara á fætur á þessum tíma sólarhringsins en með því móti gat ég boðað trúna reglulega og sótt allar samkomur með Emiliu.

Árið 1969 fæddist Gustavo, elsti sonur okkar. Ég hafði verið beðinn um að verða farandhirðir. Á þessum tíma var algengt á Kúbu að sinna því starfi ásamt því að vera með fjölskyldu. Þar með hófst einn ánægjulegasti en jafnframt annasamasti tíminn í lífi okkar. Okkur Emiliu fannst heiður að fá að þjóna bræðrum okkar og systrum á þennan hátt. Á meðan við vorum í farandstarfinu fæddist Obed sonur okkar, síðan Abner og nokkrum árum síðar eignuðumst við dóttur okkar, Mahely.

Ég gleðst þegar ég lít til baka til þessara ára í farandstarfinu og sé hvernig Jehóva annaðist þjóna sína á Kúbu. Og hann blessaði sannarlega viðleitni okkar til að kenna börnunum okkar að elska hann. Mig langar að segja ykkur frá hvernig líf okkar Emiliu var á þeim tíma sem við vorum í farandstarfinu.

FARANDSTARF Á BANNÁRUM

Á sjöunda og áttunda áratugnum fórum við að finna verulega fyrir áhrifunum af banninu. Ríkissölum var lokað. Trúboðarnir okkar voru reknir úr landi. Margir ungir bræður voru handteknir og fangelsaðir. Og deildarskrifstofunni í Havana var lokað.

Vegna bannsins gátum við bara heimsótt söfnuði um helgar. Hver söfnuður fékk því heimsókn tvær helgar í röð. Við ferðuðumst létt og vorum oft hjólandi því að það vakti minnsta athygli. Heimsóknir okkar voru að sjálfsögðu ekki tilkynntar. Það þurfti að líta út eins og við værum að heimsækja ættingja. Það var nú ekkert erfitt. Okkur leið eins og við værum að heimsækja fjölskylduna. Reyndar þurftum við að passa okkur á að gleyma ekki að við værum í farandheimsókn. (Mark. 10:29, 30) En við þurftum að fara varlega. Okkur var ósjaldan veitt eftirför og lögreglan yfirheyrði okkur oft. Gestgjafar okkar áttu jafnvel á hættu að vera handteknir ef kæmist upp um okkur. – Rómv. 16:4.

Á þessum tíma kynntumst við mörgum bræðrum og systrum sem sýndu einstakt örlæti þó að þau ættu lítið efnislega. Á sumum svæðum var mikið af moskítóflugum. En trúsystkini okkar voru svo góð við okkur að láta okkur fá eina flugnanetið sem þau áttu svo að við gætum sofið vært. Og sum hýstu okkur þótt þau ættu mjög lítið af mat. Stundum tókum við með okkur mat til að gefa þeim með okkur.

Við gátum ekki tekið öll börnin með þegar við heimsóttum söfnuði. Við tókum aðeins eitt barn með okkur og mamma mín og systir pössuðu hin heima. Það var reyndar vernd í að ferðast með barn. Stundum leitaði lögreglan á okkur en við földum ritin í poka með óhreinum bleyjum þar sem við vissum að lögreglan myndi ekki leita.

Ég dáist mjög að Emiliu fyrir allt sem hún gerði til að annast börnin og styðja mig jafnframt því að við vorum í fullu starfi í þjónustu Jehóva. Og mér tókst að vinna í verksmiðjunni og starfa sem farandhirðir á sama tíma. Það var hægt með því að taka stundum aukavakt einu sinni til tvisvar í viku til að geta átt helgina lausa. Seinna breyttist þó vinnan hjá mér. Ég var gerður að verkstjóra og þurfti að vinna alla daga vikunnar. Ég gat ekki neitað. En ég komst að því að svo lengi sem ég gaf hópnum nóg að gera um helgi gat ég heimsótt söfnuðina án þess að hafa áhyggjur af þeim. Ég veit ekki til þess að yfirmenn mínir hafi nokkurn tíma komist að því að ég mætti ekki í vinnu um helgar.

AÐ HALDA GLEÐINNI ÞEGAR BREYTINGAR VERÐA

Dag einn árið 1994 kölluðu bræðurnir sem fóru með forystu á Kúbu alla farandumsjónarmenn á sérstakan fund í Havana. Við vorum 80 talsins. Það var mjög ánægjulegt fyrir okkur að hittast loksins eftir öll þessi ár. Til að byrja með ræddum við um skipulagsbreytingar. Síðan kom svakaleg tilkynning. Bræðurnir sögðu okkur að þeir væru að hugsa um að gefa yfirvöldum upp nöfnin okkar! Hví í ósköpunum vildu þeir það?

Þeir sögðust hafa fundað með embættismönnum til að reyna að bæta samskiptin á milli yfirvalda og Votta Jehóva. Þeir voru beðnir um lista með nöfnum allra farandumsjónarmanna. Við gáfum allir leyfi fyrir því að gefa upp nöfnin okkar. Í kjölfarið bötnuðu samskiptin við yfirvöld.

Að lokum var okkur frjálst að koma saman og boða trúna þó að við fengjum trúfélag okkar ekki skráð strax. Seinna komumst við að því að yfirvöld vissu þegar nöfn sumra farandumsjónarmannanna en vildu fá þau staðfest hjá okkur.

Í september 1994 fengum við leyfi frá yfirvöldum til að opna deildarskrifstofuna aftur. Og við gátum meira að segja notað sama húsnæði og hafði verið lokað 20 árum áður.

Árið 1996 var hringt í okkur Emiliu og okkur boðið að starfa á Betel. Þegar við höfðum jafnað okkur aðeins á fréttunum minnti ég bræðurna á að við værum enn með tvö börn heima. Bræðurnir hugleiddu stöðuna en vildu samt að við kæmum á Betel. Við samþykktum það og byrjuðum að undirbúa flutning fjölskyldunnar til Havana.

Satt að segja fannst mér starfið á Betel ekki ánægjulegt til að byrja með. Ég var búinn að vera svo mörg ár í farandstarfinu að hugur minn og hjarta var þar. Ég átti erfitt með að sitja við skrifborð allan daginn. En aðrir Betelítar, ekki síst Emilia konan mín, hjálpuðu mér að leiðrétta hugsunarhátt minn. Með tímanum tók ég gleði mína aftur og núna er ég ánægður með að starfa á Betel.

Við Emilia erum engin unglömb lengur. En það gleður okkur ákaflega að hugsa um alla þá bræður og systur sem við höfum fengið að kynnast og starfa með í gegnum árin. Og við erum sérstaklega ánægð að sjá börnin okkar og barnabörn þjóna Jehóva. Við getum tekið undir orð Jóhannesar postula: „Ekkert gleður mig meira en að heyra að börnin mín gangi á vegi sannleikans.“ – 3. Jóh. 4.

Við Emilia höfum starfað á Betel í næstum 30 ár og gerum okkar besta til að sinna verkefnum okkar þrátt fyrir baráttu við krabbamein og elli. Við höfum þurft að kljást við ýmislegt í þjónustu okkar við Jehóva í gegnum árin. En við gleðjumst yfir því að „hinn hamingjusami Guð“ skuli hafa leyft okkur að þjóna sér hér á Kúbu í um 70 ár. – 1. Tím. 1:11; Sálm. 97:1.