Nóvember

Öldungarnir leitast við að endurspegla umhyggju Jehóva í samskiptum sínum við þann sem hefur verið vísað úr söfnuðinum. Jehóva beið til dæmis ekki eftir að fráhverf þjóð hans, Ísrael til forna, tæki fyrsta skrefið. Hann tók frumkvæði að því að nálgast hana þó að hún hefði enn ekki sýnt nein merki um iðrun. Jehóva sýndi hversu umhyggjusamur hann er þegar hann sagði Hósea spámanni að fyrirgefa konunni sinni og taka saman við hana aftur þó að hún lifði enn í synd. (Hós. 3:1; Mal. 3:7) Öldungarnir líkja eftir Jehóva og þá langar innilega að syndarinn snúi við og þeir gera honum það ekki erfitt. Í dæmisögu Jesú um týnda soninn „hljóp [faðirinn] á móti [syni sínum], faðmaði hann að sér og kyssti hann blíðlega“. (Lúk. 15:20) Taktu eftir að faðirinn beið ekki þangað til sonur hans kom og baðst fyrirgefningar heldur tók hann frumkvæðið og hljóp á móti honum því að honum þótti vænt um hann. w24.08 27–28 gr. 7, 8

Eins og þessi orð gefa til kynna lúrir Jehóva ekki á viskunni. Hann er örlátur á hana. Tökum líka eftir að þegar Jehóva gefur einhverjum visku gerir hann það „án þess að finna að þeim“. Hann lætur okkur aldrei líða illa þegar við biðjum hann um leiðsögn. Hann vill gjarnan að við biðjum um hana. (Orðskv. 2:1–6) Hvað um okkur? Getum við líkt eftir Jehóva að þessu leyti? (Sálm. 32:8) Þjónar Jehóva hafa mörg tækifæri til að deila með öðrum því sem þeir hafa lært. Við þjálfum til dæmis nýja í boðuninni. Öldungar kenna safnaðarþjónum og skírðum bræðrum að sinna verkefnum í söfnuðinum. Og þeir sem hafa reynslu af viðhaldi og byggingarframkvæmdum á vegum safnaðarins þjálfa þá sem eru reynsluminni. w24.09 28–29 gr. 11, 12

Bræður, til að verða hæfir sem öldungar megið þið ekki „liggja undir ámæli“, það er að segja þið verðið að hafa gott mannorð í söfnuðinum og enginn ætti að geta sakað ykkur um ámælisverða hegðun. (1. Tím. 3:2) Þið ættuð líka að hafa góðan orðstír hjá þeim sem eru fyrir utan. Þeir sem þjóna ekki Jehóva gætu gagnrýnt þig fyrir trúarskoðanir þínar en þeir ættu ekki að hafa neina ástæðu til að efast um að þú sért heiðarlegur og vandaður maður. (Dan. 6:4, 5) Spyrðu þig hvort þú hafir góðan orðstír innan sem utan safnaðarins. Ef þú ‚elskar hið góða‘ leitarðu að hinu jákvæða í fari annarra og hrósar þeim fyrir góða eiginleika þeirra. (Tít. 1:8) Þú reynir líka að gera öðrum gott, jafnvel þótt enginn krefjist þess eða vænti þess. Hvers vegna er svona mikilvægt að öldungar séu þess konar menn? Þeir eiga þá auðveldara með að vera fórnfúsir þegar þeir annast bræður og systur og sinna öðrum störfum í söfnuðinum. (1. Pét. 5:1–3) En gleðin sem þeir finna þegar þeir þjóna öðrum vegur miklu þyngra en fórnirnar sem þeir færa. – Post. 20:35. w24.11 20–21 gr. 3–5

Safnaðarþjónar vinna mikilvægt starf í söfnuðunum. Páll postuli mat þessa trúföstu menn greinilega mjög mikils. Til dæmis stílaði hann Filippíbréfið meðal annars á safnaðarþjóna og öldunga. (Fil. 1:1) Margir skírðir bræður, bæði ungir og gamlir, eru mjög ánægðir að vera safnaðarþjónar. Devan var 18 ára þegar hann var útnefndur safnaðarþjónn. En bróðir að nafni Luis var útnefndur þegar hann var á sextugsaldri. Margir safnaðarþjónar geta eflaust tekið undir það sem hann segir: „Ég er svo ánægður að geta þjónað bræðrum og systrum í söfnuðinum með þessum hætti. Þau hafa sýnt mér svo mikinn kærleika og nú get ég endurgoldið þeim kærleikann.“ Ef þú ert skírður bróðir og ekki enn safnaðarþjónn gætirðu þá gert það að markmiði þínu? w24.11 14 gr. 1–3

Hiskía konungur í Júda varð alvarlega veikur þegar hann var 39 ára. Jesaja spámaður kom með orð frá Jehóva um að Hiskía myndi deyja af völdum veikindanna. (2. Kon. 20:1) Útlitið virtist vonlaust fyrir Hiskía. Hann var niðurbrotinn og grét sárlega. Hann bað innilega til Jehóva. Þegar Jehóva heyrði grátbeiðni Hiskía fann hann til samúðar og sagði við hann: „Ég hef heyrt bæn þína. Ég hef séð tár þín. Ég ætla að lækna þig.“ Fyrir milligöngu Jesaja lofaði Jehóva að lengja líf Hiskía og bjarga Jerúsalem úr höndum Assýringa. (2. Kon. 20:4–6) Ert þú að glíma við heilsuvandamál sem fyllir þig vonleysi? Leitaðu þá til Jehóva í bæn, jafnvel þótt þú gerir það grátandi. Biblían fullvissar okkur um að „faðir innilegrar samúðar og Guð allrar huggunar“ huggi okkur í öllum prófraunum okkar. – 2. Kor. 1:3, 4. w24.12 24 gr. 15–17

Hugsaðu þér hvað verður gaman að taka á móti þeim sem verða reistir upp. Og verður ekki dásamlegt að læra meira um Jehóva með því að rannsaka fjölbreytileikann í sköpunarverki hans? (Sálm. 104:24; Jes. 11:9) Og best af öllu er að geta tilbeðið Jehóva án þess að finna nokkurn tíma til sektarkenndar. Myndirðu fórna því að lifa í paradís framtíðarinnar til að „njóta unaðar af syndinni um skamman tíma“? (Hebr. 11:25) Auðvitað ekki! Lífið í paradís er miklu meira virði en nokkuð sem við getum eignast í þessum heimi. Mundu að vonin um paradís verður að veruleika og þá er paradísin raunveruleikinn sem við búum við. Allt þetta er innan seilingar af því að Jehóva elskaði okkur svo mikið að hann sá fyrir lausnargjaldinu. w25.01 29 gr. 12

Hebreabréfið nefnir marga sem sýndu sterka trú. Einn þeirra, Móse, hafði einstaka trú. (Hebr. 3:2–5; 11:23–25) Og Guð olli honum ekki vonbrigðum því að hann sá fólkinu fyrir mat og vatni með kraftaverki í hrjóstrugum óbyggðunum. (2. Mós. 15:22–25; Sálm. 78:23–25) Móse hafði vissulega sterka trú en um það bil ári eftir að Guð frelsaði Ísraelsmenn frá Egyptalandi velti hann fyrir sér hvort Jehóva gæti gefið fólki sínu kjöt eins og hann hafði lofað. Hann gat ekki ímyndað sér hvernig Jehóva gæti séð milljónum manna í óbyggðunum fyrir nægu kjöti. Þá spurði Jehóva Móse: „Er hönd Jehóva of stutt?“ (4. Mós. 11:21–23) Jehóva var í raun að spyrja Móse hvort hann héldi í alvöru að hann gæti ekki staðið við það sem hann segist ætla að gera. w25.03 26 gr. 1, 2

Ættum við að líta á frásöguna af flóðinu sem spádómlega fyrirmynd? Nei. Það er ekkert í Biblíunni sem styður það. Það er rétt að Jesús líkti dögum Nóa við nærveru sína en hann gaf ekki í skyn að hver persóna og hver atburður hefði nákvæma samsvörun. Og hann sagði ekki heldur að það hefði spádómlega þýðingu að dyrum arkarinnar var lokað. (Matt. 24:37–39) Hvernig brást Nói við þegar Jehóva varaði hann við? Nói sýndi trú með því að smíða örk. (Hebr. 11:7; 1. Pét. 3:20) Fólk sem heyrir fagnaðarboðskapinn um ríki Guðs nú á tímum verður einnig að sýna trú sína í verki. (Post. 3:17–20) Pétur kallaði Nóa „boðbera réttlætisins“. Boðunin nú á dögum er á heimsvísu og við kappkostum að eiga fullan þátt í henni. En sama hvað við reynum munum við aldrei ná til allra á jörðinni með fagnaðarboðskapinn áður en endirinn kemur. w24.05 9 gr. 3–5

Við ættum að leita leiða til að sýna vinum Jehóva góðvild og virðingu. (Rómv. 12:10) Hvernig getum við gert það? Sálmurinn bendir á að gestur í tjaldi Jehóva ‚haldi loforð sín þó að það komi sér illa fyrir hann‘. Við getum sært aðra ef við svíkjum loforð okkar. (Matt. 5:37) Til dæmis væntir Jehóva þess af hjónum að þau standi við hjúskaparheit sitt. Hann er líka ánægður þegar foreldrar gera sitt besta til að standa við það sem þau hafa lofað börnunum sínum. Kærleikur okkar til Guðs og til náungans fær okkur til að gera allt sem við getum til að standa við orð okkar. Við heiðrum líka vini Guðs með því að vera gestrisin og örlát við þá. (Rómv. 12:13) Þegar við eigum félagsskap við trúsystkini í frítíma okkar styrkjum við vináttuböndin við þau og Jehóva. Og við líkjum eftir Jehóva með því að sýna gestrisni. w24.06 12 gr. 15, 16

Jehóva opinberar auðmjúkum sannleikann. (Matt. 11:25) Við sýndum auðmýkt þegar við þáðum hjálp til að læra sannleikann. (Post. 8:30, 31) En við verðum samt að gæta þess að verða ekki stolt. Annars gætum við farið að álíta eigin skoðanir jafn gildar og meginreglur Biblíunnar og leiðbeiningarnar frá söfnuði Jehóva. Til að vera auðmjúk þurfum við að muna hversu smá við erum í samanburði við mikilleika Jehóva. (Sálm. 8:3, 4) Við getum líka beðið Jehóva að hjálpa okkur að vera auðmjúk og móttækilegri fyrir kennslu hans sem hann kemur á framfæri fyrir atbeina orðs síns og safnaðar. Hann hjálpar okkur þá að meta hugsanir sínar meira en okkar eigin. Vertu vakandi fyrir vísbendingum í Biblíunni sem sýna hversu mikið Jehóva metur auðmýkt en hatar stolt, hroka og dramb. Og reyndu sérstaklega að vera auðmjúkur ef þú færð verkefni þar sem athyglin beinist að þér. w24.07 10 gr. 8, 9

Frá 1919 hefur Jesús stýrt boðun trúarinnar og séð fylgjendum sínum fyrir andlegri fæðu fyrir milligöngu lítils hóps andasmurðra manna. (Lúk. 12:42) Það er augljóst að Jehóva blessar verk þessa hóps. (Jes. 65:13, 14) Ef söfnuðurinn væri ekki skipulagður gætum við ekki unnið verkið sem Jesús fól okkur. (Matt. 28:19, 20) Ímyndum okkur til dæmis að það væru engin úthlutuð starfssvæði og allir myndu boða trúna þar sem þeim þóknaðist. Farið væri yfir sum svæði aftur og aftur en önnur yrðu alveg út undan. Kemur þú auga á önnur svið þar sem kemur sér vel að söfnuðurinn skuli vera skipulagður? Það sem Jesús gerði á meðan hann var á jörðinni er fyrirmynd að því hvernig hann skipuleggur starf fylgjenda sinna nú á dögum. w24.04 8–9 gr. 2–4

Kain var fyrsti sonur Adams og Evu. Hann fékk syndugar tilhneigingar í arf frá foreldrum sínum. Biblían segir líka ‚að hans eigin verk hafi verið vond‘. (1. Jóh. 3:12) Kannski skýrir það hvers vegna Jehóva „leit ekki með velþóknun á Kain“ og þá fórn sem hann færði. Í stað þess að bæta ráð sitt varð Kain „ákaflega reiður og bitur“. Hvað gerði Jehóva þá? Hann talaði við Kain. (1. Mós. 4:3–7) Við tökum eftir að Jehóva ræddi vingjarnlega við Kain, veitti honum von og varaði hann við því að hann ætti á hættu að syndga. En Kain hlustaði því miður ekki. Hann þáði ekki hjálp Jehóva til að iðrast. Hætti Jehóva að hvetja syndara til að iðrast eftir að hafa fengið þessi neikvæðu viðbrögð? Alls ekki! w24.08 10 gr. 8

Móse minnti Ísraelsþjóðina á að hún ætti möguleika á bjartri framtíð. Með blessun Jehóva gætu Ísraelsmenn átt langa ævi í landinu sem hann hafði heitið þeim. Þetta var gott og gjöfult land. Móse dró upp mynd af því og sagði það vera „land með stórum og fögrum borgum sem þú reistir ekki, húsum fullum af alls kyns góðum hlutum sem þú vannst ekki fyrir, vatnsþróm sem þú hjóst ekki í klöpp og víngörðum og ólívutrjám sem þú gróðursettir ekki“. (5. Mós. 6:10, 11) Móse sagði Ísraelsmönnum að þeir þyrftu að hlýða boðorðum Jehóva til að fá að halda áfram að búa í þessu frjósama landi. Hann hvatti þá til að ‚velja lífið‘ með því að hlusta á Jehóva og ‚halda sig fast við hann‘. (5. Mós. 30:20) En Ísraelsmenn höfnuðu Jehóva. Fyrir vikið leyfði hann Assýringum og síðar Babýloníumönnum að sigra þá og fara með þá í útlegð. – 2. Kon. 17:6–8, 13, 14; 2. Kron. 36:15–17, 20. w24.11 9 gr. 5, 6

Margir nú á dögum segjast trúa á Jesú og álíta hann frelsara sinn. (Jóh. 6:29) En sumir í mannfjölda sem trúðu á hann í fyrstu yfirgáfu hann. Hvers vegna? Flestir þeirra sem Jesús gaf að borða fylgdu honum eins lengi og hann sá þeim fyrir því sem þeir vildu. Þeir höfðu áhuga á lækningu fyrir kraftaverk, ókeypis mat eða kennslu sem passaði við þeirra eigin hugmyndir. En Jesús sýndi að meira er krafist af sönnum lærisveinum hans. Hann kom ekki til jarðar einfaldlega til að uppfylla langanir fólks. Fólk þurfti að ‚koma til hans‘ með því að hlýða og fylgja öllu sem hann kenndi. – Jóh. 5:40. w24.12 12 gr. 12, 13

Hvað getur hjálpað eiginmanni að hætta ofbeldisfullri og niðurlægjandi hegðun? Hann getur lagt sig fram um að líkja eftir Jesú. Framkoma hans við lærisveinana er fyrirmynd um hvernig eiginmaður á að koma fram við eiginkonu sína. Hvernig talaði Jesús við postulana? Hvernig kom hann fram við þá og hvað geta eiginmenn lært af því? Jesús var alltaf hlýlegur við postula sína og sýndi þeim virðingu. Hann var aldrei hranalegur eða ráðríkur. Honum fannst hann ekki þurfa að sanna vald sitt með því að vera ógnandi í framkomu. Hann var öllu heldur auðmjúkur og þjónaði þeim. (Jóh. 13:12–17) Hann sagði við lærisveinana: „Lærið af mér því að ég er ljúfur í lund og lítillátur í hjarta, og þá endurnærist þið.“ (Matt. 11:28–30) Við tökum eftir að Jesús var ljúfur í lund. Slíkur maður er ekki veikgeðja heldur býr hann yfir innri styrk og sjálfstjórn. Hann heldur ró sinni þegar honum er ögrað og hefur stjórn á tilfinningum sínum. w25.01 10 gr. 10, 11

Eftir því sem líður að endalokum núverandi heimsskipanar getum við vænst þess að efnahagsástandið versni enn meir. Glundroði í stjórnmálum, hernaðarátök, náttúruhamfarir eða nýjar farsóttir gætu kostað okkur óvænt fjárútlát. Við gætum líka misst vinnuna, eigur okkar eða heimili. Hvernig getum við tekið ákvarðanir sem sýna að við treystum á Jehóva? Mikilvægast af öllu er að tala við Jehóva um áhyggjurnar. Það er mikil hjálp í því. Biddu hann um visku til að taka góðar ákvarðanir og hugarró til að forðast ‚að vera áhyggjufullur‘ yfir ástandinu. (Lúk. 12:29–31) Biddu hann líka stöðugt um að hjálpa þér að vera sáttur við að hafa það nauðsynlegasta. (1. Tím. 6:7, 8) Finndu greinar í ritunum okkar til að fá góð ráð til að takast á við fjárhagserfiðleika. Margir hafa nýtt sér efni á jw.org í sambandi við slík mál. w25.03 28–29 gr. 10, 11

Tíminn var runninn upp fyrir fólk af öðrum þjóðum að verða hluti af þjóð Guðs. Pétur postuli fékk það verkefni að boða Kornelíusi fagnaðarboðskapinn en hann var meðal þeirra fyrstu af þessum hóp til að taka kristna trú. Gyðingar voru vanir að forðast samskipti við fólk af þjóðunum þannig að Pétur þurfti að breyta hugarfari sínu til að sinna þessu verkefni. Þegar hann skildi viðhorf Guðs í þessu máli lagaði hann sig að því. Hann fór því „mótmælalaust“ þegar sent var eftir honum. (Post. 10:28, 29) Hann boðaði Kornelíusi og fjölskyldu hans trúna og þau létu skírast. (Post. 10:21–23, 34, 35, 44–48) Mörgum árum síðar hvatti Pétur trúsystkini sín til að vera „samhuga“. (1. Pét. 3:8) Við getum verið samhuga bræðrum okkar og systrum ef við líkjum eftir hugarfari Jehóva sem við kynnumst í Biblíunni. w25.03 9 gr. 7, 8

Viðhorf heimsins verða stöðugt ólíkari viðhorfum Guðs til málanna. (Orðskv. 17:15) Það er því mjög mikilvægt að geta komið auga á ranghugmyndir og hafnað þeim. Við megum ekki láta andstæðinga draga úr okkur kjarkinn þannig að við fjarlægjumst Jehóva. Ráðin sem Páll postuli gaf kristnum Hebreum um að sækja fram til þroska eiga líka erindi til okkar. Það felur meðal annars í sér að dýpka þekkingu okkar á sannleikanum og tileinka okkur betur hugsunarhátt Jehóva. Þetta á ekki síður við eftir að við höfum vígt Jehóva líf okkar og látið skírast. Við þurfum öll að lesa og hugleiða orð Guðs óháð því hversu lengi við höfum verið í sannleikanum. (Sálm. 1:2) Góðar námsvenjur geta hjálpað okkur að styrkja þann eiginleika sem Páll lagði áherslu á í bréfi sínu til Hebreanna – það er að segja trú. – Hebr. 11:1, 6. w24.09 10 gr. 7, 8

Ef Jehóva er náinn vinur okkar er auðveldara fyrir okkur að vera honum trúföst. Jósef átti þannig samband við Guð. Hann var ákveðinn í að halda sig frá siðleysi, Jehóva var honum raunverulegur og hann vildi ekki gera neitt sem særði hann. (1. Mós. 39:9) Við verðum að taka okkur tíma til að biðja til Jehóva og rannsaka orð hans til að hann sé okkur raunverulegur. Þannig styrkjum við vináttuna við hann. Þegar við höfum náið samband við Jehóva, eins og Jósef, forðumst við að gera hvaðeina sem honum mislíkar. Þeir sem gleyma að Jehóva er hinn lifandi Guð geta auðveldlega fjarlægst hann. Skoðum hvað gerðist þegar Ísraelsmenn voru í óbyggðunum. Þeir viðurkenndu að Jehóva væri til en fóru að efast um að hann annaðist þarfir þeirra. (2. Mós. 17:2, 7) Á endanum gerðu þeir uppreisn gegn Guði. Þeir eru okkur víti til varnaðar. Við viljum alls ekki falla í sömu gryfju og þeir. – Hebr. 3:12. w24.06 24 gr. 14, 15

Endir þessarar heimskipanar er mjög nálægur og við getum því vænst þess að upplifa meiri erfiðleika sem valda okkur sársauka. Jehóva sér tár okkar og þau snerta hann mjög. Hann elskar okkur fyrir að vera honum trúföst þrátt fyrir sársaukann og hann gleymir ekki tárum okkar. Við viljum úthella hjarta okkar í bæn til Jehóva þegar við glímum við erfiðar aðstæður. Einangrum okkur aldrei frá kærleiksríkum bræðrum og systrum í söfnuðinum. Og með því að lesa í Biblíunni fáum við huggun frá Jehóva. Við getum verið fullviss um að Jehóva launi okkur ef við höldum trúföst áfram. Hann lofar að sá tími komi að hann þerri hvert tár sem kemur til vegna sorgar, svika eða örvæntingar. (Opinb. 21:4) Þá grátum við einungis af gleði. w24.12 20 gr. 3; 25 gr. 19

Jehóva hefur útnefnt okkur til að vera vottar sínir og hann hjálpar okkur að vera hugrökk. (Jes. 43:10, 11) Hugleiddu fernt sem hann gerir til þess. Jesús er með okkur í hvert sinn sem við boðum fagnaðarboðskapinn. (Matt. 28:18–20) Jehóva sér til þess að englar veiti okkur hjálp. (Opinb. 14:6) Hann hefur gefið okkur heilagan anda sinn til að hjálpa okkur að muna það sem við höfum lært. (Jóh. 14:25, 26) Og hann hefur séð okkur fyrir bræðrum og systrum til að vinna með okkur. Með stuðningi Jehóva og okkar kæru trúsystkina höfum við allt sem við þurfum til að ná árangri. Ef þér finnst niðurdrepandi þegar fáir eru heima skaltu spyrja þig: Hvar er fólkið á mínu svæði núna? (Post. 16:13) Er það í vinnunni eða kannski að versla? Ef svo er gætirðu þá talað við fleira fólk á förnum vegi? w24.04 17 gr. 10, 11

Ef þú ert eiginmaður og vilt verða öldungur verður fjölskylda þín að vera til fyrirmyndar. Þess vegna þarftu að „veita heimili [þínu] góða forystu“. Þú þarft að vera þekktur fyrir að vera kærleiksríkur og ábyrgðarfullur fjölskyldufaðir. Það felur í sér að fara með forystuna í öllu sem tilheyrir tilbeiðslunni á Jehóva. Ef þú ert faðir eiga ‚börn þín að vera hlýðin og sýna virðingu‘. (1. Tím. 3:4) Þú þarft að kenna þeim og ala þau upp með kærleika. Að sjálfsögðu viltu að þau njóti þess að vera börn og hlæi og leiki sér. En þau hlýða, sýna virðingu og eru þæg ef þú elur þau vel upp. Þú verður líka að gera þitt besta til að hjálpa börnunum að eignast gott samband við Jehóva, fylgja meginreglum Biblíunnar, taka framförum og skírast. w24.11 22 gr. 10, 11

Því meiri þátt sem við eigum í boðuninni því betur finnum við fyrir stuðningi Jehóva og traust okkar til hans vex. (1. Kor. 3:9) Það er gott að minna sig á að Jehóva ber okkur ekki saman við aðra. Hann sér hvað býr í hjarta þínu. Hann er ánægður að sjá hversu þakklátur þú ert fyrir lausnargjaldið, þá dýrmætu gjöf sem hann gaf. (1. Sam. 16:7; Mark. 12:41–44) Það er aðeins vegna lausnargjaldsins sem við fáum syndir okkar fyrirgefnar, eigum vináttu við Jehóva og von um eilíft líf. Við skulum alltaf sýna þakklæti fyrir kærleika Jehóva sem knúði hann til að gefa okkur þessar dásamlegu gjafir. (1. Jóh. 4:19) Sýnum líka að við erum þakklát fyrir það sem Jesús gerði fyrir okkur. Hann elskaði okkur svo mikið að hann fórnaði lífi sínu fyrir okkur. w25.01 31 gr. 16–18

Veltu fyrir þér hvernig ritara Sálms 73 leið. Hann tók eftir því hvernig annað fólk naut lífsins, var heilbrigt, efnað og virtist áhyggjulaust. (Sálm. 73:3–5, 12) Þegar hann hugsaði um þetta fannst honum það sem hann lagði á sig til að þjóna Jehóva vera tilgangslaust. Hann „þjáðist allan daginn“ vegna þessara neikvæðu hugsana. (Sálm. 73:13, 14) Hvernig tókst hann á við þessar vondu tilfinningar? Sálmaritarinn fór í helgidóm Jehóva. (Sálm. 73:16–18) Þar gat hann hugsað skýrt. Hann áttaði sig á að þótt líf sumra gæti virst auðvelt væri framtíðarvon þeirra ótrygg. Þannig öðlaðist hann hugarfrið, vitandi að besta ákvörðunin fælist í því að setja Jehóva í fyrsta sætið í lífinu. Fyrir vikið var hann ákveðinn í að halda áfram að þjóna Jehóva. – Sálm. 73:23–28. w24.10 27 gr. 11, 12

Jehóva hefur valið okkur til að vera vottar sínir. (Jes. 43:10–12) Fyrir nokkrum árum sagði í bréfi frá hinu stjórnandi ráði: „Mesti heiður sem okkur getur hlotnast er að vera kölluð vottar Jehóva.“ Hvers vegna? Tökum dæmi. Ef þú þyrftir að fá einhvern til að bera vitni um persónuleika þinn fyrir rétti myndirðu að sjálfsögðu velja einhvern sem þú þekkir og treystir, einhvern með gott mannorð en það gerir vitnisburð hans traustvekjandi. Með því að velja okkur til að vera vottar sínir sýnir Jehóva að hann þekki okkur vel og treysti okkur til að bera vitni um að hann sé hinn eini sanni Guð. Það er okkur svo mikill heiður að vera vottar hans að við notum hvert tækifæri sem gefst til þess að kunngera nafn hans og sýna fram á að allt það hræðilega sem hefur verið sagt um hann sé rangt. Þannig stöndum við undir því nafni sem við erum svo stolt að bera – vottar Jehóva. – Rómv. 10:13–15. w24.05 18 gr. 13

Að þjóna öðrum gaf Jesú mikla gleði. Eitt sinn þegar Jesús kenndi fólki, annaðist hann einnig líkamlegar þarfir þess. Hann sá fólkinu fyrir mat með kraftaverki og bað lærisveinana að dreifa matnum til fólksins. (Mark. 6:41) Þannig kenndi hann lærisveinunum að þjóna öðrum og sýndi að það er mikilvægt. Postularnir hljóta að hafa verið ótrúlega glaðir að verða vitni að þessu kraftaverki og fá að taka þátt í að dreifa mat þannig að „allir borðuðu og urðu saddir“. (Mark. 6:42) Þetta er aðeins eitt dæmi um að Jesús tók þarfir annarra fram yfir sínar eigin. Hann þjónaði fólki allt sitt líf á jörðinni. (Matt. 4:23) Það gaf Jesú gleði að kenna öðrum og annast þarfir þeirra. w24.11 16 gr. 10, 11

Þegar ástandið „á síðustu dögum“ versnar fáum við vafalaust fleiri tækifæri til að rétta bræðrum og systrum hjálparhönd. Við getum líka veitt trúsystkinum okkar þá hughreystingu og kærleika sem þau þarfnast. Ein leið er að láta þau finna að þau séu velkomin í ríkissalinn. Við viljum gera allt sem í okkar valdi stendur til að bræður og systur finni að þau séu elskuð, endurnærð og örugg þegar þau mæta á samkomur. Öldungar geta verið skjól bræðra og systra þegar bókstaflegir eða táknrænir stormar geisa í lífi þeirra. Þegar þau verða fyrir barðinu á náttúruhamförum, veikindum eða slysum taka öldungar frumkvæði í að veita aðstoð. Þeir gefa einnig leiðbeiningar og uppörvun frá Biblíunni. Bræður og systur eiga auðvelt með að spyrja öldung um hjálp ef hann er þekktur fyrir að vera vingjarnlegur, fús til að hlusta og setja sig í spor annarra. Slíkir eiginleikar stuðla að því að bræðrum og systrum finnst þau elskuð og þau eiga auðveldara með að fara eftir leiðbeiningunum sem öldungur veitir út frá Biblíunni. – 1. Þess. 2:7, 8, 11. w24.06 29 gr. 12, 13

Við ættum ekki að hugsa sem svo að þar sem Jehóva er almáttugur sé hann tilfinningalaus. Við erum sköpuð í hans mynd og erum tilfinningaverur. Það er því rökrétt að álykta að Jehóva hafi tilfinningar. Í Biblíunni er sagt frá því að fólk hafi ‚sært‘ hann og ‚hryggt‘. (Sálm. 78:40, 41) Jehóva hlýtur að hafa verið hryggur þegar hann sá vonda menn pynta son sinn til dauða. Lausnargjaldið kennir okkur að Jehóva elski okkur meira en nokkur annar, jafnvel meira en nánasti ættingi okkar eða besti vinur. (Rómv. 8:32, 38, 39) Það leikur enginn vafi á að Jehóva elskar okkur meira en við elskum okkur sjálf. Viltu lifa að eilífu? Jehóva vill enn frekar að þú gerir það. Viltu að Jehóva fyrirgefi þér syndir þínar? Jehóva vill það enn frekar. Það eina sem hann biður okkur um er að vera þakklát fyrir lausnargjaldið, sýna trú og vera hlýðin. Lausnargjaldið er skýrt merki um kærleika Guðs. – Préd. 3:11. w25.01 22 gr. 8, 9

Öll þurfum við stundum að treysta því sem við sjáum, heyrum og hugsum þegar við tökum ákvarðanir. En það sem við sjáum og heyrum er ekki alltaf áreiðanlegt. En þó að svo væri gætum við á endanum hunsað vilja Guðs eða leiðbeiningar ef við horfðum bara á hið sýnilega. (Préd. 11:9; Matt. 24:37–39) Þegar við tökum ákvarðanir byggðar á trú er líklegra að þær séu ‚Drottni þóknanlegar‘. Við öðlumst innri frið og sanna hamingju þegar við fylgjum leiðbeiningum Guðs. (Sálm. 16:8, 9; Jes. 48:17, 18) Og ef við höldum áfram að lifa í trú hljótum við eilíft líf. (2. Kor. 4:18) Hvernig vitum við hvort við lifum í trú eða eftir því sem við sjáum? Við getum spurt okkur: Hvað er það sem stýrir ákvörðunum mínum? Læt ég einungis stjórnast af því sem ég get séð? Eða treysti ég Jehóva og leiðbeiningum hans? w25.03 20–21 gr. 3, 4

Við eigum hvert og eitt okkar mikilvægu hlutverki að gegna í að gera andlegu paradísina aðlaðandi í augum annarra. Við getum gert það með því að líkja eftir Jehóva. Hann þvingar engan í söfnuð sinn heldur ‚dregur‘ hann fólk mjúklega til sín. (Jóh. 6:44; Jer. 31:3) Hjartahreint fólk sem kynnist góðum eiginleikum Jehóva og aðlaðandi persónuleika dregst óhjákvæmilega að honum. Hvernig getum við laðað fólk að andlegu paradísinni með því að sýna af okkur góða eiginleika og hegðun? Með því að koma fram við trúsystkini okkar af kærleika og vinsemd. Þegar áhugasamir sækja samkomur viljum við að þeir dragi sömu ályktun og fólk í Korintu til forna sem var ekki í trúnni og sótti líklega samkomur. Það sagði: „Guð er sannarlega hjá ykkur.“ (1. Kor. 14:24, 25; Sak. 8:23) Við þurfum þess vegna alltaf að fara eftir hvatningunni í versi dagsins. w24.04 23–24 gr. 16, 17