ژوئن

یَهُوَه مسیحیان قرن اول را زمانی که شرایط جدیدشان را می‌پذیرفتند،‏ برکت می‌داد.‏ آن‌ها اغلب زمانی که انتظار آن را نداشتند مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفتند.‏ توجه کنید وقتی بَرنابا و پولُس رسول در لِستِره موعظه می‌کردند چه اتفاقی افتاد.‏ ساکنان آنجا در ابتدا با گرمی آن‌ها را پذیرفتند و به سخنانشان گوش دادند.‏ اما کمی بعد در همان روز مخالفان،‏ جمعیت را همفکر خود ساختند و پولُس را سنگسار کردند تا بمیرد.‏ (‏اعما ۱۴:‏۱۹‏)‏ اما بَرنابا و پولُس همچنان در جاهای دیگر موعظه می‌کردند.‏ در نتیجه آن‌ها بسیاری را شاگرد ساختند؛‏ اعمال و سخنان آن‌ها هم‌ایمانانشان را تقویت کرد.‏ (‏اعما ۱۴:‏​۲۱،‏ ۲۲‏)‏ چون بَرنابا و پولُس در برابر آزار و اذیت تسلیم نشدند،‏ خیلی‌ها فایده بردند.‏ ما هم اگر از کاری که یَهُوَه به ما سپرده است دست نکشیم،‏ برکت می‌یابیم.‏ ب۲۳/‏۴ ص ۱۶-‏۱۷¶۱۳-‏۱۴

داوود پادشاه با موقعیت‌های خطرناک زیادی روبرو شد،‏ ولی اغلب در دعا به دنبال کمک یَهُوَه بود.‏ او مطمئن بود که یَهُوَه دعاهایش را می‌شنود و به آن‌ها جواب می‌دهد.‏ ما هم می‌توانیم از این موضوع مطمئن باشیم.‏ کتاب مقدّس به ما اطمینان می‌دهد که یَهُوَه به ما حکمت و قدرت لازم را برای تحمّل سختی‌ها می‌دهد.‏ او می‌تواند از هم‌ایمانانمان و حتی از کسانی که در حال حاضر او را نمی‌پرستند،‏ برای کمک به ما استفاده کند.‏ یَهُوَه همیشه به روشی که انتظار داریم دعاهای ما را جواب نمی‌دهد،‏ اما می‌دانیم که او دعاهای ما را مطابق نیازهایمان و در بهترین زمان جواب می‌دهد.‏ پس همچنان با اطمینان به یَهُوَه دعا کنید،‏ چون از شما مراقبت خواهد کرد.‏ او «آرزوی تک‌تک موجودات زنده» را در دنیای جدید برآورده خواهد کرد.‏—‏مز ۱۴۵:‏۱۶‏.‏ ب۲۳/‏۵ ص ۸-‏۹ ¶۴؛‏ ص ۱۳ ¶۱۷-‏۱۸

خیلی مهم است که بر فوایدی تمرکز کنید که بعد از رسیدن به هدفتان به دست آوردید.‏ شما بر چه فوایدی می‌توانید تمرکز کنید؟‏ مثلاً اگر هدف شما خواندن کتاب مقدّس و دعا است،‏ به این فکر کنید که این کار چطور دوستی شما را با یَهُوَه قوی می‌کند.‏ (‏مز ۱۴۵:‏​۱۸،‏ ۱۹‏)‏ اگر هدفتان پرورش یک خصوصیت مسیحی است،‏ به این فکر کنید که آن خصوصیت چطور رابطه‌تان را با دیگران بهبود می‌بخشد.‏ (‏کول ۳:‏۱۴‏)‏ لیستی از تمام دلایلی که می‌خواهید به هدفتان برسید تهیه کنید و مرتباً آن را مرور کنید.‏ همین طور با کسانی معاشرت کنید که شما را تشویق می‌کنند.‏ (‏امث ۱۳:‏۲۰‏)‏ طبیعتاً هر کدام از ما گاهی اوقات انگیزهٔ کافی نداریم.‏ پس آیا باید دست از تلاش بکشیم؟‏ نه.‏ زمانی که انگیزهٔ کافی نداریم هنوز می‌توانیم برای رسیدن به هدفمان تلاش کنیم.‏ ممکن است این کار سخت باشد،‏ اما ارزشش را دارد.‏ ب۲۳/‏۵ ص ۲۷-‏۲۹ ¶۵-‏۸

دانستن این که ما مسئول تصمیممان هستیم باعث می‌شود که گناهمان را اعتراف کنیم،‏ خطاها را اصلاح کنیم و دیگر تکرار نکنیم.‏ به این ترتیب می‌توانیم در مسابقهٔ زندگی بمانیم.‏ اگر نمی‌توانید تصمیمتان را عوض کنید،‏ شرایطتان را بپذیرید.‏ وقت و انرژی خود را صرف توجیه کارتان نکنید یا دیگران را مقصر ندانید.‏ در عوض اشتباه خود را بپذیرید و از موقعیت خود بهترین استفاده را بکنید.‏ اگر به خاطر خطایی احساس گناه دارید،‏ با فروتنی به یَهُوَه دعا کنید،‏ خطای خود را اعتراف و از او طلب بخشش کنید.‏ (‏مز ۲۵:‏۱۱؛‏ ۵۱:‏​۳،‏ ۴‏)‏ کسانی را که رنجانده‌اید از آن‌ها معذرت‌خواهی کنید و در صورت لزوم از پیران جماعت کمک بخواهید.‏ (‏یعقو ۵:‏​۱۴،‏ ۱۵‏)‏ از اشتباهاتتان درس بگیرید و سعی کنید آن‌ها را تکرار نکنید.‏ در این صورت مطمئن باشید که یَهُوَه به شما رحمت نشان می‌دهد و کمکتان می‌کند.‏—‏مز ۱۰۳:‏​۸-‏۱۳‏.‏ ب۲۳/‏۸ ص ۲۸-‏۲۹ ¶۸-‏۹

یِهویاداع تأثیر خوبی بر یِهوآش پادشاه داشت.‏ به همین خاطر یِهوآش می‌خواست که در جوانی‌اش یَهُوَه را خشنود سازد.‏ اما بعد از مرگ یِهویاداع،‏ به امیرانی گوش کرد که یَهُوَه را ترک کرده بودند.‏ (‏۲توا ۲۴:‏​۴،‏ ۱۷،‏ ۱۸‏)‏ یَهُوَه که عمیقاً ناراحت شده بود «پیامبرانی را پیش مردم می‌فرستاد تا آن‌ها را به سوی خود برگرداند،‏ اما آن‌ها نمی‌خواستند گوش دهند.‏» آن‌ها حتی به زَکَریا،‏ پسر یِهویاداع هم گوش نکردند،‏ یعنی کسی که پیامبر یَهُوَه،‏ کاهن و پسر عمهٔ یِهوآش بود.‏ یِهوآش پادشاه،‏ زَکَریا را کشت.‏ (‏۲توا ۲۲:‏۱۱؛‏ ۲۴:‏​۱۹-‏۲۲‏)‏ یِهوآش برای یَهُوَه احترام قائل نشد.‏ یَهُوَه گفته بود:‏ «هر کسی که مرا حقیر کند،‏ حقیر می‌شود.‏» (‏۱سمو ۲:‏۳۰‏)‏ ‹لشکر کوچکی› از سوریه توانست «لشکری بزرگ» از اسرائیلیان را شکست دهد و یِهوآش ‹به شدّت زخمی شد.‏› (‏۲توا ۲۴:‏​۲۴،‏ ۲۵‏)‏ یِهوآش به دست خادمان خود کشته شد،‏ چون زَکَریا را به قتل رسانده بود.‏ ب۲۳/‏۶ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۶-‏۱۷

پولُس رسول مدت زیادی را برای اعلام خبر خوش در اِفِسُس به سر برد.‏ (‏اعما ۱۹:‏​۱،‏ ۸-‏۱۰؛‏ ۲۰:‏​۲۰،‏ ۲۱‏)‏ او هم‌ایمانانش را خیلی دوست داشت و می‌خواست به آن‌ها کمک کند تا به یَهُوَه وفادار بمانند.‏ مسیحیان اِفِسُس قبل از آشنا شدن با حقیقت،‏ اسیر تعلیمات نادرست مذهبی و خرافات بودند.‏ شهر اِفِسُس به رفتار غیراخلاقی و بی‌شرمانه معروف بود.‏ نمایش‌های تئاتر و حتی مراسم مذهبی‌شان،‏ اغلب پر از سخنان زنندهٔ جنسی بود.‏ (‏افس ۵:‏⁠۳‏)‏ خیلی از ساکنان آن شهر ‹حساسیت خود را از لحاظ اخلاقی کاملاً از دست داده بودند.‏› (‏افس ۴:‏​۱۷-‏۱۹‏)‏ وجدان اِفِسُسیان قبل از این که معیارهای یَهُوَه در مورد خوب و بد را یاد بگیرند،‏ حساس نبود و آن‌ها را اذیت نمی‌کرد.‏ به این دلیل پولُس در مورد آن‌ها گفت:‏ ‹ذهن آنان تاریک شده است و از حیاتی که از خداست به دورند.‏› با این حال،‏ بعضی از اِفِسُسیان در تاریکی نماندند.‏ ب۲۴/‏۳ ص ۲۰ ¶۲؛‏ ص ۲۱ ¶۴-‏۶

جِدعون به عنوان شبان قوم باید کار و تلاش فراوانی می‌کرد.‏ وقتی مِدیانیان در طول شب از جنگ فرار می‌کردند،‏ جِدعون از درّهٔ یِزرِعیل تا رود اردن تعقیبشان کرد.‏ (‏داو ۷:‏۲۲‏)‏ آیا جِدعون در اردن توقف کرد؟‏ نه!‏ با وجود خستگی،‏ او و ۳۰۰ نفر از مردانش از رود اردن عبور کردند و به تعقیب مِدیانیان ادامه دادند.‏ در نهایت آن‌ها به مِدیانیان رسیدند و شکستشان دادند.‏ (‏داو ۸:‏​۴-‏۱۲‏)‏ جِدعون مطمئن بود که یَهُوَه او را تقویت می‌کند و اطمینانش بجا بود.‏ (‏داو ۶:‏​۱۴،‏ ۳۴‏)‏ یک بار جِدعون و مردانش دو پادشاه مِدیانی را که احتمالاً سوار بر شتر بودند،‏ با پای پیاده تعقیب کردند.‏ (‏داو ۸:‏​۱۲،‏ ۲۱‏)‏ ولی خدا به آن‌ها کمک کرد تا به مِدیانیان برسند و آن‌ها را شکست دهند.‏ پیران جماعت هم می‌توانند به یَهُوَه توکّل کنند؛‏ خدایی که «هیچ وقت خسته یا درمانده نمی‌شود.‏» او نیروی لازم را به آن‌ها می‌دهد.‏—‏اشع ۴۰:‏​۲۸-‏۲۹‏.‏ ب۲۳/‏۶ ص ۶ ¶۱۴،‏ ۱۶

ما در برابر هر گونه سختی می‌توانیم دلی استوار داشته باشیم و کاملاً به یَهُوَه اطمینان کنیم.‏ توجه کنید که باراق چطور به خاطر اعتمادش به راهنمایی‌های یَهُوَه موفق شد.‏ در زمان او اسرائیلیان آمادهٔ جنگ نبودند و حتی سلاح جنگی هم نداشتند،‏ اما یَهُوَه گفت که به جنگ لشکر کَنعان که تحت فرماندهی سیسِرا و بسیار مسلّح بود بروند.‏ (‏داو ۵:‏⁠۸‏)‏ دِبوره نبیهٔ یَهُوَه به باراق گفت که از منطقهٔ کوهستانی پایین برود و با سیسِرا و ۹۰۰ ارابهٔ جنگی‌اش در زمینی هموار روبرو شود.‏ ارابه‌های دشمن در آن زمین هموار بسیار راحت‌تر می‌توانستند حرکت کنند،‏ با این حال باراق از یَهُوَه اطاعت کرد.‏ به محض این که لشکر باراق شروع به پایین آمدن از کوه کرد یَهُوَه بارانی شدید بارانید.‏ ارابه‌های سیسِرا در گِل فرو رفتند و یَهُوَه باراق را پیروز ساخت.‏ (‏داو ۴:‏​۱-‏۷،‏ ۱۰،‏ ۱۳-‏۱۶‏)‏ به همین شکل اگر ما به یَهُوَه اعتماد کنیم و راهنمایی‌هایش را بپذیریم ما را هم پیروز می‌سازد.‏ ب۲۳/‏۷ ص ۱۹ ¶۱۷-‏۱۸

نجات ما به صبر وابسته است.‏ ما باید مثل خادمان وفادار یَهُوَه در گذشته صبورانه منتظر تحقق وعده‌های یَهُوَه بمانیم.‏ (‏عبر ۶:‏​۱۱،‏ ۱۲‏)‏ کتاب مقدّس ما را به یک کشاورز تشبیه می‌کند.‏ (‏یعقو ۵:‏​۷،‏ ۸‏)‏ کشاورز سخت تلاش می‌کند تا بذر بکارد و آن را آبیاری کند.‏ اما او دقیقاً نمی‌داند که بذر کی رشد می‌کند.‏ پس صبورانه منتظر می‌ماند تا زمانی که محصول را درو کند.‏ ما هم در پیروی از مسیح سخت‌کوشی می‌کنیم با این که نمی‌دانیم ‹در چه روزی سَرورمان خواهد آمد.‏› (‏مت ۲۴:‏۴۲‏)‏ ما صبورانه منتظر می‌مانیم تا یَهُوَه در وقت معین خود همهٔ وعده‌هایش را به تحقق برساند.‏ اگر صبور نباشیم ممکن است خسته شویم و کم‌کم از حقیقت دور شویم.‏ شاید حتی به کارهایی اولویت دهیم که فکر می‌کنیم الآن شادی و رضایت می‌آورد.‏ اما اگر صبور باشیم تا پایان پایداری می‌کنیم و نجات می‌یابیم.‏—‏میکا ۷:‏⁠۷‏.‏ ب۲۳/‏۸ ص ۲۲ ¶۷

وقتی پیشگویی دانیال ۲:‏​۴۱-‏۴۳ را با پیشگویی‌های دیگر در کتاب دانیال و مکاشفه مقایسه می‌کنیم،‏ تشخیص می‌دهیم که پاهای مجسمه مظهر قدرت انگلیس و آمریکاست؛‏ یعنی قدرت جهانی زمان ما.‏ دانیال در مورد این قدرت جهانی گفت:‏ «قسمت‌هایی از آن سلطنت،‏ قوی و قسمت‌هایی ضعیف خواهد بود.‏» چرا قسمت‌هایی از آن ضعیف است؟‏ چون مردم عامی که به گِل نرم تشبیه شده‌اند،‏ قدرت آهنین این ابرقدرت را محدود می‌کنند.‏ از توضیح دانیال در مورد مجسمه درس‌های مهمی می‌گیریم.‏ اولاً قدرت جهانی انگلیس و آمریکا در بعضی جنبه‌ها میزان قدرتشان را نشان داده‌اند.‏ برای مثال در جنگ جهانی اول و دوم پیروز شدند.‏ اما عدم اتحاد بین تابعان آن باعث تضعیف این قدرت جهانی شده است.‏ دوماً زمانی که پادشاهی خدا همهٔ حکومت‌های بشری را از بین ببرد،‏ قدرت انگلیس و آمریکا آخرین قدرت جهانی خواهد بود.‏ ب۲۳/‏۸ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۱۲-‏۱۳

داوود گاهی اوقات به خاطر مشکلات و سختی‌ها نگران می‌شد.‏ (‏مز ۱۸:‏​۴-‏۵‏)‏ اما محبت عمیق و مهربانی یَهُوَه،‏ به او نیرو می‌بخشید.‏ یَهُوَه این دوستش را که خسته بود،‏ به اصطلاح به «چراگاه‌های سرسبز» و «جاهای پر آب» برای استراحت هدایت کرد.‏ به این شکل داوود نیرویی تازه پیدا کرد و خدمتش را با شادی به یَهُوَه ادامه داد.‏ (‏مز ۱۸:‏​۲۸-‏۳۲؛‏ ۲۳:‏⁠۲‏)‏ به طور مشابه ما هم ‹به خاطر محبت پایدار یَهُوَه› در مقابل سختی‌ها و مشکلات ‹نابود نمی‌شویم.‏› (‏مرا ۳:‏۲۲؛‏ کول ۱:‏۱۱‏)‏ زندگی داوود اغلب در خطر بود،‏ چون دشمنان قوی بسیاری داشت.‏ با این وجود محبت یَهُوَه باعث شد احساس امنیت کند.‏ داوود حس کرد که یَهُوَه در هر شرایطی با او بود و به او دلگرمی می‌داد،‏ پس می‌توانست بگوید:‏ ‹یَهُوَه مرا از همهٔ ترس‌هایم نجات داد.‏› (‏مز ۳۴:‏⁠۴‏)‏ ترس‌های داوود بجا بودند،‏ اما به خاطر محبت یَهُوَه،‏ بر آن‌ها چیره شد.‏ ب۲۴/‏۱ ص ۳۰ ¶۱۵-‏۱۷

از تصمیمات بد یِهوآش درس بگیرید.‏ یِهوآش بعد از مرگ یِهویاداع کاهن اعظم دوستان بدی انتخاب کرد.‏ (‏۲توا ۲۴:‏​۱۷،‏ ۱۸‏)‏ او تصمیم گرفت که به امیران یهودا که یَهُوَه را دوست نداشتند گوش دهد.‏ حتماً موافقید که یِهوآش باید از آن دوستان ناباب دوری می‌کرد،‏ اما به جای این کار به راهنمایی‌های آن‌ها گوش داد.‏ حتی وقتی زَکَریا پسر عمهٔ یِهوآش سعی کرد او را اصلاح کند،‏ یهوآش او را کشت.‏ (‏۲توا ۲۴:‏​۲۰،‏ ۲۱؛‏ مت ۲۳:‏۳۵‏)‏ کار او بسیار بد و ناعاقلانه بود!‏ یِهوآش شروع خوبی داشت،‏ ولی متأسفانه مرتد و قاتل شد و در آخر خادمانش او را به قتل رساندند.‏ (‏۲توا ۲۴:‏​۲۲-‏۲۵‏)‏ اگر او همچنان به یَهُوَه و کسانی که یَهُوَه را دوست داشتند گوش می‌داد،‏ چنین اتفاقاتی برایش نمی‌افتاد.‏ ب۲۳/‏۹ ص ۹ ¶۶

عیسی مطمئن بود که پِطرُس رسول می‌تواند وفادار بماند.‏ پس عیسی با مهربانی به پِطرُس گفت «نترس.‏» زندگی پِطرُس به خاطر اعتماد عیسی تغییر کرد.‏ بعدها پِطرُس و برادرش آندریاس ماهیگیری را رها کردند و به طور تمام وقت پیرو مسیح شدند؛‏ تصمیمی که برکات فراوانی به همراه داشت.‏ (‏مرق ۱:‏​۱۶-‏۱۸‏)‏ پِطرُس به عنوان پیرو مسیح،‏ شاهد اتفاقات زیادی بود.‏ او دید که عیسی بیماران را شفا می‌دهد،‏ دیوها را بیرون می‌کند و مردگان را رستاخیز می‌دهد.‏ (‏مت ۸:‏​۱۴-‏۱۷؛‏ مرق ۵:‏​۳۷،‏ ۴۱،‏ ۴۲‏)‏ همین طور جلال عیسی را در پادشاهی‌اش در یک رؤیای فراموش‌نشدنی دید.‏ (‏مرق ۹:‏​۱-‏۸؛‏ ۲پطر ۱:‏​۱۶-‏۱۸‏)‏ پِطرُس شاهد اتفاقاتی بود که هیچ وقت انتظار دیدن آن‌ها را نداشت.‏ او حتماً خیلی خوشحال بود که اجازه نداده احساسات منفی‌اش باعث شود که این برکات را از دست بدهد!‏ ب۲۳/‏۹ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۴-‏۵

پِطرُس رسول در اولین نامهٔ خود نوشت:‏ «با تمام وجود به یکدیگر محبت کنید.‏» چنین محبتی نه فقط تعداد کمی از گناهان،‏ بلکه «انبوه گناهان را می‌پوشاند.‏» (‏۱پطر ۴:‏⁠۸‏)‏ شاید پِطرُس درسی را که عیسی سال‌ها قبل در مورد بخشش به او داده بود،‏ به یاد آورد.‏ در آن زمان پِطرُس گفت که آماده است «تا هفت بار» یکی را ببخشد.‏ او احتمالاً فکر می‌کرد که خیلی بخشنده است،‏ اما عیسی به او و به همهٔ ما یاد داد که باید «تا ۷۷ بار» ببخشیم؛‏ یعنی برای بخشش حد و مرزی نگذاریم.‏ (‏مت ۱۸:‏۲۱‏)‏ اگر به کار بردن این پند برای شما سخت است،‏ مأیوس نشوید.‏ برای تمام خادمان ناکامل یَهُوَه گاهی سخت بوده که دیگران را ببخشند.‏ اما مهم است که قدم‌هایی را برداریم تا هم‌ایمانانمان را ببخشیم و با آن‌ها در صلح باشیم.‏ ب۲۳/‏۹ ص ۲۹ ¶۱۲

یونِس در شکم ماهی مطمئن بود که یَهُوَه به دعاهایش که از روی پشیمانی بود گوش می‌دهد و به او کمک می‌کند.‏ یَهُوَه او را نجات داد و او برای انجام مسئولیتش آماده شد.‏ (‏یون ۲:‏۱۰–‏۳:‏⁠۴‏)‏ آیا تا به حال در سختی‌ها چنان احساس اضطراب کرده‌اید که دعا کردن برایتان سخت باشد؟‏ یا آیا تا به حال به خاطر خستگی،‏ توان مطالعه نداشته‌اید؟‏ مطمئن باشید که یَهُوَه شرایط شما را درک می‌کند.‏ یَهُوَه حتی دعاهای کوتاه را می‌شنود و دقیقاً چیزی را که لازم دارید به شما خواهد داد.‏ (‏افس ۳:‏۲۰‏)‏ اگر به خاطر شرایط روحی یا جسمی مطالعه برایتان سخت است،‏ می‌توانید به فایل‌های صوتی کتاب مقدّس یا نشریاتمان گوش دهید.‏ همین طور می‌توانید به سرودها گوش دهید یا ویدیوها را در وب‌سایتمان تماشا کنید.‏ وقتی به یَهُوَه دعا می‌کنید و هماهنگ با دعاهایتان از تدارکات روحانی استفاده می‌کنید،‏ یَهُوَه شما را قوی می‌سازد.‏ ب۲۳/‏۱۰ ص ۱۳ ¶۶؛‏ ص ۱۴ ¶۹

شکل داخلی خیمهٔ مقدّس و معبدهایی که بعدها در اورشلیم ساخته شدند شبیه هم بود.‏ داخل آن‌ها دو بخش وجود داشت؛‏ مکان مقدّس یا قدس،‏ و قدس‌الاقداس که با یک پردهٔ گلدوزی شده از هم جدا شده بودند.‏ (‏عبر ۹:‏​۲-‏۵؛‏ خرو ۲۶:‏​۳۱-‏۳۳‏)‏ داخل قدس یک چراغدان طلایی،‏ یک مذبح برای سوزاندن بخور و میز نان تقدیمی وجود داشت.‏ فقط «کاهنان مسح‌شده» اجازه داشتند که برای انجام خدمت مقدّس وارد قدس شوند.‏ (‏اعد ۳:‏​۳،‏ ۷،‏ ۱۰‏)‏ داخل قدس‌الاقداس صندوق طلایی عهد که مظهر حضور یَهُوَه بود قرار داشت.‏ (‏خرو ۲۵:‏​۲۱،‏ ۲۲‏)‏ فقط کاهن اعظم در روز کفّاره اجازه داشت که از پرده عبور کند و وارد قدس‌الاقداس شود.‏ (‏لاو ۱۶:‏​۲،‏ ۱۷‏)‏ او خون حیوانات را داخل می‌برد تا برای گناهان خود و تمام قوم کفّاره دهد.‏ بعدها یَهُوَه خود مفهوم واقعی همهٔ ویژگی‌های خیمهٔ مقدّس را توضیح داد.‏—‏عبر ۹:‏​۶-‏۷‏.‏ ب۲۳/‏۱۰ ص ۲۷-‏۲۸ ¶۱۲

در کلام خدا بارها به ما گفته شده است که ‹همدیگر را دوست داشته باشیم.‏› (‏یو ۱۵:‏۱۲؛‏ روم ۱۳:‏۸؛‏ ۱تسا ۴:‏۹؛‏ ۱پطر ۱:‏۲۲؛‏ ۱یو ۴:‏۱۱‏)‏ اما محبت خصوصیتی است که از دل می‌آید و هیچ انسانی نمی‌تواند دل کسی را ببیند.‏ پس دیگران چطور می‌توانند متوجه شوند که ما دوستشان داریم؟‏ با گفتار و رفتارمان.‏ ما با روش‌های مختلفی می‌توانیم به برادران و خواهرانمان نشان دهیم که آن‌ها را دوست داریم.‏ برای مثال ‹به یکدیگر حقیقت را بگوییم.‏› (‏زکر ۸:‏۱۶‏)‏ ‹با هم در صلح و صفا زندگی کنیم.‏› (‏مرق ۹:‏۵۰‏)‏ ‹در احترام گذاشتن به همدیگر پیشقدم شویم.‏› (‏روم ۱۲:‏۱۰‏)‏ ‹یکدیگر را به گرمی بپذیریم.‏› (‏روم ۱۵:‏⁠۷‏)‏ ‹همیشه یکدیگر را ببخشیم.‏› (‏کول ۳:‏۱۳‏)‏ ‹بارهای سنگین همدیگر را حمل کنیم.‏› (‏غلا ۶:‏⁠۲‏)‏ ‹پیوسته یکدیگر را دلگرمی دهیم.‏› (‏۱تسا ۴:‏۱۸‏)‏ ‹همیشه یکدیگر را بنا کنیم.‏› (‏۱تسا ۵:‏۱۱‏)‏ ‹برای هم دعا کنیم.‏›—‏یعقو ۵:‏۱۶‏.‏ ب۲۳/‏۱۱ ص ۹ ¶۷-‏۸

ما هر روز برای تصمیم‌گیری صحیح به ایمان قوی نیاز داریم،‏ برای مثال در مورد معاشران،‏ تفریحات و سرگرمی،‏ تحصیلات،‏ ازدواج،‏ بچه‌دار شدن و شغلمان.‏ ما باید از خودمان بپرسیم آیا با تصمیماتم نشان می‌دهم که مطمئنم این نظام حاضر به زودی تمام می‌شود و دنیای جدید می‌آید،‏ یا اینکه تصمیماتم تحت تأثیر طرز فکر کسانی است که به زندگی ابدی معتقد نیستند؟‏ (‏مت ۶:‏​۱۹،‏ ۲۰؛‏ لو ۱۲:‏​۱۶-‏۲۱‏)‏ اگر به نزدیک بودن دنیای جدید ایمان قوی داشته باشیم تصمیمات درستی می‌گیریم.‏ همین طور برای روبرو شدن با سختی‌ها به ایمان قوی نیاز داریم،‏ مثلاً آزار و اذیت،‏ بیماری سخت یا چیزهای دیگر می‌توانند ما را دلسرد کنند.‏ شاید در ابتدا فکر کنیم که می‌توانیم سختی‌مان را تحمّل کنیم،‏ اما اگر ادامه داشته باشد به ایمان قوی نیاز داریم تا پایدار مانده و در خدمتمان به یَهُوَه شاد باشیم.‏ ۱پطر ۱:‏​۶،‏ ۷‏.‏ ب۲۳/‏۴ ص ۲۷ ¶۴-‏۵

یَهُوَه از ما انتظار دارد که مطابق دعاهایمان عمل کنیم.‏ مثلاً شاید برادری از یَهُوَه بخواهد که به او کمک کند تا برای شرکت در کنگره از محل کار خود مرخصی بگیرد.‏ یَهُوَه به این دعا چطور جواب می‌دهد؟‏ یَهُوَه می‌تواند به او شجاعت لازم را بدهد تا با کارفرمای خود صحبت کند.‏ اما لازم است که آن برادر وارد عمل شود و با کارفرمای خود صحبت کند.‏ شاید نیاز باشد که بارها درخواست کند.‏ او می‌تواند نوبت کاری خود را با یک همکار عوض کند یا مرخصی بدون حقوق تقاضا کند.‏ یَهُوَه از ما انتظار دارد که در مورد نگرانی‌هایمان پیوسته به او دعا کنیم.‏ عیسی اشاره کرد که بعضی از درخواست‌های ما فوراً انجام نمی‌شود.‏ (‏لو ۱۱:‏⁠۹‏)‏ پس تسلیم نشوید و پیوسته و از صمیم دل دعا کنید.‏ (‏لو ۱۸:‏​۱-‏۷‏)‏ اگر چنین کنیم،‏ جدّیت و ایمانمان را به توانایی او برای کمک به ما نشان می‌دهیم.‏ ب۲۳/‏۱۱ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۱۰-‏۱۱

یَهُوَه به دوست خود ابراهیم وعده داد که همهٔ ملت‌های زمین از طریق نسل او برکت پیدا می‌کنند.‏ (‏پیدا ۱۵:‏۵؛‏ ۲۲:‏۱۸‏)‏ ابراهیم به خاطر ایمان قوی به خدا،‏ مطمئن بود که وعده‌اش به حقیقت می‌پیوندد.‏ با این حال،‏ وقتی ابراهیم ۱۰۰ ساله و همسرش ۹۰ ساله بود،‏ هنوز صاحب فرزندی نشده بودند.‏ (‏پیدا ۲۱:‏​۱-‏۷‏)‏ اما کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «ابراهیم بر اساس امیدش ایمان داشت که می‌تواند پدر ملت‌های زیادی شود،‏ چون خدا به او گفته بود.‏» (‏روم ۴:‏۱۸‏)‏ ما می‌دانیم که امید ابراهیم به حقیقت پیوست.‏ او پدر پسری شد که مدت‌ها انتظارش را می‌کشید و نامش را اسحاق گذاشت.‏ چرا ابراهیم مطمئن بود که یَهُوَه به وعده‌اش عمل می‌کند؟‏ ابراهیم رابطهٔ نزدیکی با یَهُوَه داشت.‏ به همین دلیل او «کاملاً مطمئن بود که خدا» وعده‌اش را به انجام می‌رساند.‏ (‏روم ۴:‏۲۱‏)‏ یَهُوَه به خاطر ایمان ابراهیم او را درستکار شمرد.‏—‏یعقو ۲:‏۲۳‏.‏ ب۲۳/‏۱۲ ص ۸ ¶۱-‏۲

مرد جوانی که قابل اعتماد است،‏ با سخت‌کوشی همهٔ مسئولیت‌هایش را انجام می‌دهد.‏ به نمونهٔ کامل عیسی توجه کنید.‏ عیسی شخص بی‌مسئولیتی نبود و هیچ وقت سهل‌انگاری نمی‌کرد.‏ او حتی وقتی برایش سخت بود وظایفی را که یَهُوَه به او سپرده بود انجام می‌داد.‏ او مردم را دوست داشت،‏ مخصوصاً رسولانش را و حاضر بود که جانش را در راه آن‌ها فدا کند.‏ (‏یو ۱۳:‏⁠۱‏)‏ مانند عیسی سخت تلاش کنید تا هر وظیفه‌ای را که به شما سپرده می‌شود انجام دهید.‏ اگر نمی‌دانید چطور وظیفه‌تان را انجام دهید،‏ فروتن باشید و از برادران باتجربه کمک بخواهید.‏ هیچ وقت کم‌کاری نکنید.‏ (‏روم ۱۲:‏۱۱‏)‏ همیشه وظیفهٔ خود را ‹برای یَهُوَه انجام بدهید نه برای انسان.‏› ‏(‏کول ۳:‏۲۳‏)‏ البته شما کامل نیستید،‏ پس فروتن باشید و اشتباهات خود را بپذیرید.‏—‏امث ۱۱:‏⁠۲‏.‏ ب۲۳/‏۱۲ ص ۲۶ ¶۸

تعمید گرفتن و جزو خانوادهٔ یَهُوَه شدن شادی‌بخش است.‏ داشتن چنین رابطهٔ نزدیکی با یَهُوَه افتخار بزرگی است.‏ به این دلیل احساس ما مثل داوود مزمورنویس است که گفت:‏ «شاد و سعادتمند است کسی که او را انتخاب کرده‌ای تا به تو نزدیک شود،‏ و در صحن‌های معبدت ساکن شود!‏» (‏مز ۶۵:‏⁠۴‏)‏ یَهُوَه هر کسی را به صحن‌های خودش راه نمی‌دهد.‏ او کسانی را انتخاب می‌کند که می‌خواهند رابطهٔ نزدیکی با او داشته باشند.‏ (‏یعقو ۴:‏⁠۸‏)‏ وقتی خود را به یَهُوَه وقف می‌کنید و تعمید می‌گیرید،‏ می‌توانید مطمئن باشید که یَهُوَه بعد از تعمیدتان ‹آنقدر بر شما برکت می‌ریزد که دیگر هیچ کمبودی نداشته باشید.‏› (‏ملا ۳:‏۱۰؛‏ ار ۱۷:‏ ۸‏)‏ تعمید فقط شروع خدمت شما به یَهُوَه است.‏ شما حتی با وجود سختی‌ها یا وسوسه‌ها،‏ باید تمام تلاشتان را بکنید تا به وقف خود پای‌بند بمانید.‏ (‏جا ۵:‏​۴،‏ ۵‏)‏ وقتی شاگرد عیسی شدید،‏ باید نمونه و فرامین او را تا حد ممکن دنبال کنید.‏—‏مت ۲۸:‏​۱۹،‏ ۲۰؛‏ ۱پطر ۲:‏۲۱‏.‏ ب۲۴/‏۳ ص ۸ ¶۱-‏۳

اگر شما و همسرتان علاقه‌مند به صرف وقت با هم نیستید،‏ چه کار می‌توانید بکنید؟‏ فکر کنید می‌خواهید برای گرم کردن خود در جنگل آتشی روشن کنید.‏ آتش فوراً شعله‌ور نمی‌شود،‏ باید کم‌کم قطعه‌های چوب بزرگ‌تری روی آن گذاشت.‏ به طور مشابه برای شروع می‌توانید فقط چند دقیقه در روز را با هم وقت صرف کنید.‏ کاری را انجام دهید که هر دوی شما از آن لذّت می‌برید.‏ (‏یعقو ۳:‏۱۸‏)‏ عشق شما می‌تواند با برداشتن قدم‌های کوچک،‏ دوباره شعله‌ور شود.‏ مهم است که زوج‌ها به هم احترام بگذارند.‏ احترام مانند اکسیژن است که کمک می‌کند آتش روشن بماند.‏ بدون اکسیژن آتش زود خاموش می‌شود.‏ به طور مشابه اگر یک زوج به یکدیگر احترام نگذارند،‏ عشقشان نسبت به هم سریع سرد می‌شود.‏ از سوی دیگر زن و شوهری که به یکدیگر احترام می‌گذارند،‏ در حال تلاش برای حفظ عشقشان هستند.‏ شاید شما فکر می‌کنید که به همسرتان احترام می‌گذارید،‏ اما مهم این است که همسرتان چنین حسی داشته باشد.‏ ب۲۳/‏۵ ص ۲۲ ¶۹؛‏ ص ۲۴ ¶۱۴-‏۱۵

خادمان وفادار خدا در کتاب مقدّس در مورد زمان‌هایی صحبت می‌کنند که به خاطر دشمنانشان یا سختی‌های دیگر ترس و دلهره داشتند.‏ (‏مز ۱۸:‏۴؛‏ ۵۵:‏​۱،‏ ۵‏)‏ شاید ما هم در مدرسه،‏ در محل کار،‏ از طرف خانواده یا دولت با مخالفت روبرو شویم.‏ شاید حتی به خاطر یک بیماری با مرگ روبرو شویم.‏ در چنین موقعیت‌هایی ممکن است حس کنیم که مثل یک کودک،‏ ناتوان هستیم؛‏ اما یَهُوَه چطور به ما کمک می‌کند؟‏ او به ما تسلّی و دلداری می‌دهد.‏ پس مرتباً با دعا و خواندن کتاب مقدّس با یَهُوَه وقت صرف کنید.‏ (‏مز ۷۷:‏​۱،‏ ۱۲-‏۱۴‏)‏ به این شکل وقتی مضطرب شدید،‏ قبل از هر کاری از پدر آسمانی‌تان کمک خواهید خواست.‏ در مورد ترس‌ها و نگرانی‌هایتان با یَهُوَه در دعا صحبت کنید و از طریق خواندن کلامش از او تسلّی بگیرید.‏—‏مز ۱۱۹:‏۲۸‏.‏ ب۲۴/‏۱ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۴-‏۱۶

انگیزه نقش بسیار مهمی در رسیدن به اهداف روحانی دارد.‏ شخصی که واقعاً می‌خواهد به هدفش برسد،‏ برای رسیدن به آن سخت تلاش می‌کند.‏ هر چقدر انگیزه‌تان قوی‌تر باشد بیشتر تلاش می‌کنید و نمی‌گذارید چیزی مانع رسیدن به هدفتان شود.‏ پس چه کاری می‌تواند به شما انگیزهٔ قوی‌تری بدهد؟‏ برای داشتن انگیزهٔ قوی‌تر دعا کنید.‏ یَهُوَه از طریق روح‌القدس انگیزهٔ لازم را برای رسیدن به هدف به ما می‌دهد.‏ بعضی وقت‌ها با نیّت خوب برای خود هدف می‌گذاریم،‏ ولی شاید انگیزهٔ کافی برای رسیدن به آن را نداشته باشیم.‏ بر آنچه یَهُوَه برای شما انجام داده است تعمّق کنید.‏ (‏مز ۱۴۳:‏⁠۵‏)‏ پولُس رسول به لطفی که یَهُوَه به او کرده بود تعمّق می‌کرد و این به او انگیزهٔ کافی می‌داد تا به یَهُوَه خدمت کند.‏ (‏۱قر ۱۵:‏​۹،‏ ۱۰؛‏ ۱تیمو ۱:‏​۱۲-‏۱۴‏)‏ به همین شکل شما هم هر چه بیشتر به کارهایی که یَهُوَه برایتان انجام داده است فکر کنید،‏ انگیزه‌تان برای رسیدن به هدف قوی‌تر می‌شود.‏—‏مز ۱۱۶:‏۱۲‏.‏ ب۲۳/‏۵ ص ۲۷ ¶۳-‏۵

ما پدر آسمانی‌مان را با ستایش نامش خشنود می‌کنیم.‏ (‏مز ۱۱۹:‏۱۰۸‏)‏ خدای قادر مطلق مثل انسان ناکامل نیست که به دلیل کمبود اعتمادبه‌نَفْس،‏ به دنبال تحسین و تمجید دیگران باشد.‏ در واقع،‏ ما با ستایش پدر آسمانی‌مان می‌توانیم دروغی را که شیطان در مورد ما گفته است برملا کنیم.‏ شیطان ادعا کرد که هیچ انسانی در سختی‌ها به یَهُوَه وفادار نمی‌ماند و از نام او دفاع نمی‌کند.‏ در واقع شیطان گفت که اگر انسانی فکر کند که خدمت به خدا به نفعش نیست،‏ به او پشت خواهد کرد.‏ (‏ایو ۱:‏​۹-‏۱۱؛‏ ۲:‏⁠۴‏)‏ ایّوب وفادارانه دروغگو بودن شیطان را ثابت کرد.‏ شما چطور؟‏ همهٔ ما این افتخار را داریم که با وفاداری از نام و وجههٔ پدرمان دفاع کنیم و با خدمت و پایداری‌مان او را خوشحال کنیم.‏ (‏امث ۲۷:‏۱۱‏)‏ چه افتخار بی‌نظیری!‏ ب۲۴/‏۲ ص ۹ ¶۳-‏۵

بعد از روزگار موسی و یوشَع،‏ یَهُوَه داوران را برای هدایت قوم خود انتخاب کرد.‏ سپس در دوران پادشاهان،‏ انبیا را برای هدایت قومش منصوب کرد.‏ پادشاهان وفادار هدایت انبیا را پذیرفتند.‏ برای مثال داوود پادشاه با فروتنی پند ناتان نبی را قبول کرد.‏ (‏۲سمو ۱۲:‏​۷،‏ ۱۳؛‏ ۱توا ۱۷:‏​۳،‏ ۴‏)‏ یِهوشافاط پادشاه راهنمایی یَحَزی‌ئیل نبی را دنبال کرد و مردم یهودا را تشویق کرد که ‹به پیامبران خدا ایمان داشته باشند.‏› (‏۲توا ۲۰:‏​۱۴،‏ ۱۵‏)‏ حِزقیای پادشاه در زمانی که آشفته بود به اِشَعْیای نبی مراجعه کرد.‏ (‏اشع ۳۷:‏​۱-‏۶‏)‏ هر وقت که پادشاهان هدایت یَهُوَه را پذیرفتند،‏ برکت یافتند و از قوم محافظت شد.‏ (‏۲توا ۲۰:‏​۲۹،‏ ۳۰؛‏ ۳۲:‏۲۲‏)‏ خیلی واضح بود که یَهُوَه از انبیا برای هدایت قومش استفاده می‌کرد.‏ ب۲۴/‏۲ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۸

شیطان می‌خواهد ما با کسانی معاشرت کنیم که اطاعت از معیارهای یَهُوَه را برایمان سخت می‌کنند.‏ معاشرت ما فقط به کسانی محدود نمی‌شود که با آن‌ها رفت‌وآمد می‌کنیم،‏ بلکه شامل کسانی می‌شود که در شبکه‌های اجتماعی با آن‌ها در ارتباطیم.‏ ما باید با طرز فکر این دنیا که کارهای غیراخلاقی را قابل قبول می‌داند بجنگیم.‏ ما می‌دانیم که چنین کارهایی اشتباه است.‏ (‏افس ۴:‏​۱۹،‏ ۲۰‏)‏ پس باید از خودمان بپرسیم:‏ ‹آیا مواظبم که با همکارانم،‏ هم‌کلاسی‌هایم یا دیگران که معیارهای یَهُوَه را نمی‌پذیرند،‏ بیش از آنچه که لازم است وقت صرف نکنم؟‏ آیا با شجاعت از معیارهای یَهُوَه اطاعت می‌کنم،‏ حتی اگر دیگران مرا متعصب بدانند؟‏› همان طور که در دوم تیموتائوس ۲:‏​۲۰-‏۲۲ آمده،‏ شاید لازم باشد که در انتخاب دوست نزدیک در جماعت دقت کنیم.‏ ما از این موضوع آگاهیم که شاید بعضی‌ها به ما کمک نکنند تا به یَهُوَه وفادار بمانیم.‏ ب۲۴/‏۳ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۱۱-‏۱۲

آیا تا به حال سعی کرده‌اید یَهُوَه را تصوّر کنید؟‏ با وجود این که یَهُوَه نادیدنی است کتاب مقدّس او را به روش‌های مختلفی توصیف می‌کند.‏ یَهُوَه «خورشید و سپر» و «آتشی نابودکننده» خوانده شده است.‏ (‏مز ۸۴:‏۱۱؛‏ عبر ۱۲:‏۲۹‏)‏ محل حضورش به سنگ یاقوت،‏ فلز برّاق و رنگین‌کمان درخشان تشبیه شده است.‏ (‏حز ۱:‏​۲۶-‏۲۸‏)‏ از آنجایی که یَهُوَه را نمی‌بینیم،‏ شاید برایمان سخت باشد که بپذیریم او ما را دوست دارد.‏ ممکن است بعضی‌ها به خاطر تجربهٔ تلخی که در زندگی داشته‌اند فکر کنند که خدا نمی‌تواند آن‌ها را دوست داشته باشد.‏ یَهُوَه چنین احساسی را درک می‌کند و از تأثیر آن واقف است.‏ او برای کمک به ما شخصیت زیبایش را در کلامش آشکار کرده است.‏ محبت بهترین کلمه‌ای است که یَهُوَه را توصیف می‌کند.‏ (‏۱یو ۴:‏⁠۸‏)‏ یَهُوَه محبت است و هر کاری که انجام می‌دهد از روی محبت است.‏ او آنقدر محبت دارد که حتی به کسانی که او را دوست ندارند محبت می‌کند.‏—‏مت ۵:‏​۴۴،‏ ۴۵‏.‏ ب۲۴/‏۱ ص ۲۶-‏۲۷ ¶۱-‏۳

یَهُوَه موسی را منصوب کرد تا اسرائیلیان را از مصر بیرون بیاورد.‏ او ستونی از ابر در روز و ستونی از آتش در شب برای آن‌ها فراهم کرد.‏ (‏خرو ۱۳:‏۲۱‏)‏ موسی با هدایت آن ستون،‏ قوم را به دریای سرخ رساند.‏ وقتی قوم فکر کردند که بین دریای سرخ و لشکر مصریان گرفتار شده‌اند،‏ وحشت کردند.‏ اما اشتباهی در کار نبود!‏ یَهُوَه عمداً قومش را از طریق موسی به آنجا هدایت کرده بود.‏ (‏خرو ۱۴:‏⁠۲‏)‏ خدا می‌خواست آن‌ها را به طور شگفت‌انگیزی نجات دهد.‏ (‏خرو ۱۴:‏​۲۶-‏۲۸‏)‏ موسی تا ۴۰ سال بعد از آن به ستون ابر متکی بود تا قوم خدا را در بیابان هدایت کند.‏ (‏خرو ۳۳:‏​۷،‏ ۹-‏۱۰‏)‏ یَهُوَه از میان ستون ابر با موسی صحبت کرد و موسی دستورالعمل‌های او را به قوم انتقال داد.‏ اسرائیلیان به وضوح می‌توانستند ببینند که یَهُوَه از طریق موسی آن‌ها را هدایت می‌کند.‏ ب۲۴/‏۲ ص ۲۱ ¶۴-‏۵