ژانویه

وقتی عیسی «چشمش به آن زن افتاد،‏ دلش به حال او سوخت.‏» (‏لو ۷:‏۱۳‏)‏ عیسی فقط دلش به حال او نسوخت بلکه این حس دلسوزی،‏ عیسی را به عمل واداشت.‏ عیسی بی‌شک با لحنی دلگرم‌کننده به او گفت:‏ «دیگر گریه مکن.‏» سپس وارد عمل شد و پسر آن بیوه‌زن را رستاخیز داد و «او را به مادرش سپرد.‏» (‏لو ۷:‏​۱۴،‏ ۱۵‏)‏ از این که عیسی پسر آن بیوه‌زن را رستاخیز داد چه یاد می‌گیریم؟‏ اینکه نسبت به اشخاص داغدار دلسوزی نشان دهیم.‏ ما هم مانند عیسی می‌توانیم به این اشخاص توجه کنیم و دلسوزی نشان دهیم.‏ می‌توانیم با حرف‌هایمان به آن‌ها دلداری دهیم و هر کاری که از دستمان بر می‌آید برایشان انجام دهیم.‏ (‏امث ۱۷:‏۱۷؛‏ ۲قر ۱:‏​۳،‏ ۴؛‏ ۱پطر ۳:‏⁠۸‏)‏ حتی کارهای کوچک می‌تواند تأثیر بزرگی داشته باشد.‏ ب۲۳/‏۴ ص ۵-‏۶ ¶۱۳-‏۱۵

با وجود این که عیسی می‌دانست دوستش فوت کرده،‏ دو روز صبر کرد و بعد به بیت‌عَنیا سفر کرد.‏ وقتی عیسی به آنجا رسید چهار روز از مرگ ایلعازَر گذشته بود.‏ عیسی قصد داشت کاری بکند که باعث شادی دوستانش و جلال یَهُوَه شود.‏ (‏یو ۱۱:‏ ۶،‏ ۱۱،‏ ۱۷‏)‏ ما از این گزارش چه درسی در مورد دوستی یاد می‌گیریم؟‏ مریم و مارتا پیامی به عیسی فرستادند،‏ ولی از او نخواستند که به بیت‌عَنیا بیاید.‏ فقط خبر دادند که دوستش ایلعازَر مریض است.‏ (‏یو ۱۱:‏⁠۳‏)‏ وقتی ایلعازَر مرد،‏ عیسی از راه دور می‌توانست او را رستاخیز دهد،‏ اما این کار را نکرد.‏ او به بیت‌عَنیا سفر کرد تا کنار مریم و مارتا باشد.‏ آیا شما دوستی دارید که بدون این که از او بخواهید به کمکتان بیاید؟‏ کسی که ‹می‌توانید در سختی‌ها به او تکیه کنید›؟‏ (‏امث ۱۷:‏۱۷‏)‏ ما هم می‌خواهیم مانند عیسی چنین دوستی برای دیگران باشیم.‏ ب۲۳/‏۴ ص ۱۰ ¶۱۰-‏۱۱

شاید طی سختی‌ها احساس کنیم که دنیای جدید هیچ وقت نمی‌رسد.‏ آیا چنین احساسی نشان می‌دهد که ایمانمان ضعیف است؟‏ لزوماً نه.‏ به این مثال توجه کنید:‏ اگر در سرمای سوزان زمستان باشید شاید احساس کنید که تابستان هیچ وقت نمی‌آید.‏ اما تابستان حتماً فرا می‌رسد.‏ به همین شکل،‏ اگر خیلی دلسرد شده باشیم شاید احساس کنیم که دنیای جدید هیچ وقت نمی‌رسد.‏ اما اگر ایمانمان قوی باشد می‌دانیم که وعده‌های یَهُوَه به تحقق می‌پیوندند.‏ (‏مز ۹۴:‏​۳،‏ ۱۴،‏ ۱۵؛‏ عبر ۶:‏​۱۷-‏۱۹‏)‏ با چنین اعتمادی به وعده‌های یَهُوَه می‌توانیم به خدمتمان به او اولویت دهیم.‏ همچنین برای انجام خدمت موعظه ایمان قوی لازم داریم.‏ وقتی بسیاری از مردم «خبر خوش» دنیای جدید را می‌شنوند فکر می‌کنند که فقط یک رؤیاست.‏ (‏مت ۲۴:‏۱۴؛‏ حز ۳۳:‏۳۲‏)‏ ما هیچ وقت نمی‌خواهیم که دیدگاه آن‌ها به این وعده،‏ روی ما تأثیر بگذارد و به آن شک کنیم.‏ پس باید همچنان ایمانمان را قوی کنیم.‏ ب۲۳/‏۴ ص ۲۷ ¶۶-‏۷؛‏ ص ۲۸ ¶۱۴

آیا گاهی فکر می‌کنید که یَهُوَه به دعاهایتان جواب نمی‌دهد؟‏ اگر چنین احساسی دارید تنها نیستید.‏ بعضی از برادران و خواهرانمان هم در سختی‌ها این احساس را داشته‌اند.‏ شاید برای ما سخت باشد که تشخیص دهیم یَهُوَه چطور در مشکلات به دعاهایمان جواب می‌دهد.‏ چرا می‌توانیم مطمئن باشیم که یَهُوَه دعاهای پرستندگانش را جواب می‌دهد؟‏ کلام خدا ما را مطمئن می‌کند که یَهُوَه ما را عمیقاً دوست دارد و برایمان ارزش زیادی قائل است.‏ (‏حج ۲:‏۷؛‏ ۱یو ۴:‏۱۰‏)‏ به این دلیل از ما می‌خواهد که در دعا از او کمک بخواهیم.‏ (‏۱پطر ۵:‏​۶،‏ ۷‏)‏ یَهُوَه از ما می‌خواهد که نزدیکش بمانیم تا بتوانیم با موفقیت مشکلاتمان را پشت سر بگذاریم.‏ بارها در کتاب مقدّس خوانده‌ایم که یَهُوَه به دعاهای پرستندگانش پاسخ داده است.‏ آیا نمونه‌ای را به خاطر دارید؟‏ ب۲۳/‏۵ ص ۸-‏۹ ¶۱-‏۴

مریم با یَهُوَه رابطه‌ای نزدیک داشت و ایمانش به ایمان یوسِف وابسته نبود.‏ او با نوشته‌های مقدّس خوب آشنا بود و وقتی را برای تعمّق در آن کنار می‌گذاشت.‏ (‏لو ۲:‏​۱۹،‏ ۵۱‏)‏ بدون شک مریم به خاطر رابطهٔ نزدیکش با یَهُوَه همسری فوق‌العاده بود.‏ امروزه بسیاری از زنان مسیحی سعی می‌کنند از مریم سرمشق بگیرند.‏ برای مثال خواهری به نام اِمیکو می‌گوید:‏ «وقتی مجرد بودم برنامهٔ روحانی خودم را داشتم.‏ اما بعد از ازدواج،‏ متوجه شدم که چون شوهرم برای ما دعا می‌کند و پرستش خانوادگی بر عهدهٔ اوست،‏ ایمانم به او وابسته شده است.‏ درک کردم که خودم هم باید رابطه‌ام را با یَهُوَه قوی نگه دارم.‏ پس الآن وقت کنار می‌گذارم تا به خدا دعا کنم،‏ کلامش را بخوانم و روی افکار او تعمّق کنم.‏» (‏غلا ۶:‏⁠۵‏)‏ اگر شما خواهران متأهل رابطه‌تان را با یَهُوَه قوی‌تر کنید،‏ شوهرتان دلایل محکم‌تری دارد تا شما را تحسین کند و بیشتر دوستتان داشته باشد.‏—‏امث ۳۱:‏۳۰‏.‏ ب۲۳/‏۵ ص ۲۲ ¶۶

ما باید خصوصیت خداترسی را در خود پرورش دهیم چون با این خصوصیت متولّد نشده‌ایم.‏ خداترسی را می‌توانیم با دقت در آفرینش شروع کنیم.‏ هر چه بیشتر به آنچه آفریده شده است دقت کنیم،‏ حکمت،‏ قدرت و محبت خدا را بهتر درک می‌کنیم و محبت و احتراممان برای او بیشتر می‌شود.‏ (‏روم ۱:‏۲۰‏)‏ دعای مرتب هم به ما کمک می‌کند تا خداترسی یا احترامی عمیق نسبت به خدا در خود ایجاد کنیم.‏ هر چقدر بیشتر دعا کنیم،‏ یَهُوَه برایمان واقعی‌تر می‌شود.‏ هر بار که از یَهُوَه برای تحمّل سختی‌ها نیرو می‌خواهیم،‏ اطمینانمان را به قدرت بی‌نهایت او نشان می‌دهیم.‏ وقتی از یَهُوَه به خاطر فرستادن پسرش تشکر می‌کنیم،‏ اطمینانمان را به محبت او نشان می‌دهیم.‏ هر وقت به یَهُوَه برای حل مشکلاتمان التماس می‌کنیم،‏ به خود یادآوری می‌کنیم که یَهُوَه چقدر حکیم است.‏ چنین دعاهایی احترام ما را نسبت به یَهُوَه عمیق‌تر می‌کند و ما را بیش از پیش مصمم می‌سازد تا کاری نکنیم که به دوستی ما با یَهُوَه صدمه بزند.‏ ب۲۳/‏۶ ص ۱۵ ¶۶-‏۷

یَهُوَه به عنوان قانون‌گذار اعظم همیشه قوانینی واضح برای مردمش تعیین کرده است.‏ مثلاً هیئت اداره‌کننده در قرن اول به سه مورد اشاره کرد که مسیحیان باید در آن‌ها استوار می‌ماندند:‏ ۱)‏ باید از بت‌پرستی دوری می‌کردند و فقط یَهُوَه را می‌پرستیدند،‏ ۲)‏ باید تقدّس خون را حفظ می‌کردند و ۳)‏ باید معیارهای والای اخلاقی کتاب مقدّس را نگه می‌داشتند.‏ (‏اعما ۱۵:‏​۲۸،‏ ۲۹‏)‏ مسیحیان امروزه چگونه می‌توانند در این سه مورد ثابت‌قدم بمانند؟‏ با پرستش و اطاعت از یَهُوَه.‏ یَهُوَه به اسرائیلیان فرمان داد که خود را فقط به او وقف کنند.‏ (‏تث ۵:‏​۶-‏۱۰‏)‏ وقتی که عیسی توسط شیطان مورد آزمایش قرار گرفت به ما تعلیم داد که باید تنها یَهُوَه را بپرستیم.‏ (‏مت ۴:‏​۸-‏۱۰‏)‏ پس ما هم در پرستشمان از بت‌ها استفاده نمی‌کنیم.‏ ما از انسان‌ها هم بت نمی‌سازیم؛‏ مثلاً از رهبران مذهبی،‏ سیاستمداران یا ستارگان ورزش و سینما.‏ ما فقط یَهُوَه را پرستش می‌کنیم،‏ کسی که همه چیز را آفریده است.‏—‏مکا ۴:‏۱۱‏.‏ ب۲۳/‏۷ ص ۱۴-‏۱۵ ¶۳-‏۴

دنیای شیطان با امور غیراخلاقی و پورنوگرافی پر شده است.‏ (‏افس ۴:‏۱۹‏)‏ پس ما باید احترامی عمیق نسبت به خدا در خودمان پرورش دهیم و از کارهای بد دوری کنیم.‏ کتاب امثال باب ۹ در مورد دو زن صحبت می‌کند؛‏ یکی نشانگر حکمت است و دیگری نشانگر حماقت.‏ هر دوی این زنان از کسانی که بی‌تجربه و «نادان» هستند دعوت می‌کنند و هر کدام می‌گویند «بیایید و از غذایی که آماده کرده‌ام بخورید.‏» (‏امث ۹:‏​۱،‏ ۴-‏۶‏)‏ ولی عاقبت انتخاب‌ها تفاوت زیادی با هم دارند.‏ دعوت «زن احمق» را در نظر بگیرید.‏ (‏امث ۹:‏​۱۳-‏۱۸‏)‏ او با بی‌شرمی به کسانی که بی‌تجربه هستند می‌گوید که ‹پیش او بیایند› و با او جشن بگیرند.‏ نتیجه چه می‌شود؟‏ «عاقبت رفتن به خانهٔ آن زن مرگ است.‏» در آنجا به ما در مورد زن «فاسد» و «بدکاره» هشدار داد شده است.‏ «رفتن به خانهٔ آن زن،‏ مثل رفتن به گور است.‏» (‏امث ۲:‏​۱۱-‏۱۹‏)‏ امثال ۵:‏​۳-‏۱۰ در مورد یک «زن فاسد» دیگر هشدار می‌دهد که «قدم‌هایش او را مستقیم به گور می‌کشاند.‏» ب۲۳/‏۶ ص ۲۲ ¶۶-‏۷

پیران جماعت باید نمونهٔ خوبی از معقول بودن از خود بجا بگذارند.‏ (‏۱تیمو ۳:‏​۲،‏ ۳‏)‏ برای مثال یک پیر جماعت نباید توقع داشته باشد که چون سن بیشتری دارد،‏ دیگران باید همیشه نظرش را بپذیرند.‏ چنین پیر جماعتی تشخیص می‌دهد که یَهُوَه با استفاده از روح مقدّس خود برای گرفتن تصمیمات حکیمانه از هر پیر جماعتی استفاده می‌کند.‏ پیران معقول در صورتی که هیچ اصلی از کتاب مقدّس زیر پا گذاشته نشود،‏ با رضایت خاطر از تصمیمی که اکثریت پیران گرفته‌اند پشتیبانی می‌کنند،‏ حتی اگر نظرشان با اکثریت تفاوت داشته باشد.‏ ما مسیحیان می‌توانیم با معقول بودن برکات زیادی نصیب خود کنیم.‏ می‌توانیم با برادران و خواهرانمان رابطهٔ نزدیک‌تری داشته باشیم و جماعتمان از صلح بیشتری برخوردار خواهد شد.‏ به علاوه تنوع شخصیت و رسوم بین پرستندگان یَهُوَه برای ما خوشایند خواهد بود.‏ مهم‌تر از همه می‌دانیم که از خدای معقولمان سرمشق می‌گیریم و این باعث رضایتمان می‌شود.‏ ب۲۳/‏۷ ص ۲۵ ¶۱۶-‏۱۷

دانیال با انگیزهٔ درست،‏ یعنی با هدف شناخت حقیقت،‏ پیشگویی‌ها را بررسی کرد.‏ دانیال فروتن بود.‏ او می‌دانست که یَهُوَه درک و فهم را به کسانی می‌دهد که او را می‌شناسند و مطابق معیارهایش زندگی می‌کنند.‏ (‏دان ۲:‏​۲۷،‏ ۲۸‏)‏ او از یَهُوَه درخواست کمک کرد و به این شکل فروتنی خود را نشان داد.‏ (‏دان ۲:‏۱۸‏)‏ دانیال به دقت نوشته‌های مقدّسی را که در آن زمان در دسترس بود مطالعه کرد.‏ (‏ار ۲۵:‏​۱۱،‏ ۱۲؛‏ دان ۹:‏⁠۲‏)‏ ما چطور می‌توانیم دانیال را سرمشق قرار دهیم؟‏ انگیزهٔ خود را محک بزنید.‏ اگر انگیزهٔ شما از مطالعهٔ پیشگویی‌های کتاب مقدّس اشتیاق به دانستن حقیقت باشد،‏ یَهُوَه کمکتان می‌کند.‏ (‏یو ۴:‏​۲۳،‏ ۲۴؛‏ ۱۴:‏​۱۶،‏ ۱۷‏)‏ بعضی‌ها دنبال دلایلی می‌گردند تا ثابت کنند کلام خدا از طرف او نیست.‏ به این شکل به خودشان اجازه می‌دهند که معیارهای خوب و بد را تعیین و بر اساس آن زندگی کنند.‏ ولی ما باید پیشگویی‌ها را با انگیزهٔ درست مطالعه کنیم.‏ ب۲۳/‏۸ ص ۹-‏۱۰ ¶۷-‏۸

اگر خودمان را با دیگران مقایسه کنیم،‏ ممکن است انتظارات غیرواقع‌بینانه از خود داشته باشیم.‏ (‏غلا ۶:‏⁠۴‏)‏ با این کار ممکن است در ما روحیهٔ حسادت و رقابت ایجاد شود.‏ (‏غلا ۵:‏۲۶‏)‏ تلاش برای داشتن دست‌آوردهایی مثل دست‌آوردهای دیگران ممکن است ما را تحت فشار قرار دهد و صدمه ببینیم.‏ «انتظاری که طولانی شود،‏ باعث دلسردی و ناامیدی می‌شود،‏» پس چقدر بیشتر انتظاری که هیچ وقت برآورده نشود.‏ (‏امث ۱۳:‏۱۲‏)‏ بنابراین انتظارات غیرواقع‌بینانه می‌تواند باعث سستی و خستگی در ادامهٔ مسابقه شود.‏ یَهُوَه هیچ وقت از شما انتظار بیش از حد ندارد،‏ پس از خودتان توقع بیش از حد نداشته باشید.‏ (‏۲قر ۸:‏۱۲‏)‏ مطمئن باشید یَهُوَه کارهای شما را با کارهای دیگران مقایسه نمی‌کند.‏ (‏مت ۲۵:‏​۲۰-‏۲۳‏)‏ او برای خدمت خالصانهٔ شما‏،‏ وفاداری شما و استقامت شما ارزش قائل است.‏ ب۲۳/‏۸ ص ۲۹ ¶۱۰-‏۱۱

یَهُوَه درخواست کمک سامسون را جواب داد و به طوری معجزه‌آسا چشمهٔ آبی فراهم کرد.‏ وقتی سامسون آب نوشید «حالش جا آمد و دوباره جان گرفت.‏» (‏داو ۱۵:‏۱۹‏)‏ ظاهراً سال‌ها بعد وقتی سموئیل نبی کتاب داوران را می‌نوشت آن چشمه هنوز وجود داشت.‏ ممکن است اسرائیلیان با دیدن آن چشمه به یاد می‌آوردند که یَهُوَه می‌تواند درخواست کمک خادمان وفادارش را در زمان سختی‌ها جواب دهد.‏ ما هم صرف‌نظر از استعدادهایی که داریم یا کارهایی که در خدمت به یَهُوَه انجام داده‌ایم،‏ باید همیشه به یَهُوَه توکّل کنیم.‏ ما باید با فروتنی بپذیریم که موفقیت واقعی فقط با توکّل به یَهُوَه امکان‌پذیر است.‏ همانطور که سامسون با خوردن آبی که یَهُوَه فراهم کرد قدرت گرفت،‏ ما هم با استفاده از تدارکات روحانی‌ای که یَهُوَه فراهم کرده از لحاظ روحانی قدرت می‌گیریم.‏—‏مت ۱۱:‏۲۸‏.‏ ب۲۳/‏۹ ص ۴ ¶۸-‏۱۰

اگر در موقعیت سختی قرار بگیریم که شخصی به خدا تهمت بزند یا کتاب مقدّس را مسخره کند باید چه کار کنیم؟‏ می‌توانیم از یَهُوَه روح مقدّس و حکمت بخواهیم تا با ملایمت رفتار کنیم.‏ اگر بعداً متوجه شویم که خوب رفتار نکرده‌ایم باید چه کار کنیم؟‏ می‌توانیم در مورد آن به یَهُوَه دعا کنیم و فکر کنیم که دفعهٔ بعد چطور رفتار کنیم.‏ یَهُوَه هم روح مقدّسش را به ما می‌دهد تا خودمان را کنترل کنیم و ملایم باشیم.‏ بعضی از آیات کتاب مقدّس به ما کمک می‌کنند که هنگام روبرویی با موقعیتی سخت زبان خود را کنترل کنیم.‏ روح مقدّس خدا می‌تواند به ما کمک کند که آن آیات را به یاد بیاوریم.‏ (‏یو ۱۴:‏۲۶‏)‏ برای نمونه اصولی که در کتاب امثال آمده،‏ می‌تواند به ما کمک کند تا ملایم باشیم.‏ (‏امث ۱۵:‏۱۸‏)‏ این کتاب همچنین به فواید خویشتنداری در موقعیت‌های سخت اشاره می‌کند.‏—‏امث ۱۰:‏۱۹؛‏ ۱۷:‏۲۷؛‏ ۲۱:‏۲۳؛‏ ۲۵:‏۱۵‏.‏ ب۲۳/‏۹ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۶-‏۷

پِطرُس رسول می‌دانست که بزودی به پایان عمر خود می‌رسد.‏ او چندین سال در کنار عیسی خدمت کرده،‏ در محدوده‌های جدید موعظه کرده بود و عضوی از هیئت اداره‌کننده بود.‏ اما یَهُوَه مسئولیت دیگری هم به او داد.‏ پِطرُس طی سال‌های ۶۲ تا ۶۴ میلادی،‏ به الهام خدا دو نامهٔ اول و دوم پِطرُس را نوشت.‏ (‏۲پطر ۱:‏​۱۳-‏۱۵‏)‏ پِطرُس زمانی دو نامهٔ الهامی خود را نوشت که هم‌ایمانانش در «آزمایش‌های گوناگون متحمّل سختی‌ها» شده بودند.‏ (‏۱پطر ۱:‏⁠۶‏)‏ مردانی شریر سعی می‌کردند که تعلیمات غلط و رفتار ناپاک را در جماعت ترویج دهند.‏ (‏۲پطر ۲:‏​۱،‏ ۲،‏ ۱۴‏)‏ مسیحیان اورشلیم به زودی با «پایان همه چیز،‏» یعنی نابودی شهر خود و سیستم یهودی توسط لشکر رومی روبرو می‌شدند.‏ (‏۱پطر ۴:‏⁠۷‏)‏ مطمئناً نامه‌های پِطرُس به مسیحیان کمک کرد تا سختی‌ها را تحمّل کنند و برای آینده آماده باشند.‏ ب۲۳/‏۹ ص ۲۶ ¶۱-‏۲

ما مانند عیسی اغلب در شرایط سخت اطاعت را یاد می‌گیریم.‏ برای مثال وقتی در شروع همه‌گیری از ما خواسته شد جلسات را در سالن جماعت متوقف کنیم و به موعظهٔ خانه‌به‌خانه نرویم،‏ آیا اطاعت کردن سخت بود؟‏ شاید،‏ اما اطاعت از ما محافظت کرد،‏ ما را با هم‌ایمانانمان متحد ساخت و باعث خشنودی یَهُوَه شد!‏ الآن همهٔ ما آماده‌تریم تا در مصیبت عظیم از راهنمایی‌هایی که دریافت می‌کنیم اطاعت کنیم.‏ در آن زمان زندگی ما به اطاعتمان وابسته است.‏ (‏ایو ۳۶:‏۱۱‏)‏ دلیل اصلی اطاعت ما از یَهُوَه،‏ محبت به او و خشنود کردن اوست.‏ (‏۱یو ۵:‏⁠۳‏)‏ ما هرگز نمی‌توانیم کارهایی را که یَهُوَه برای ما انجام داده است جبران کنیم.‏ (‏مز ۱۱۶:‏۱۲‏)‏ اما می‌توانیم از یَهُوَه و از کسانی که بر ما اختیاراتی دارند اطاعت کنیم.‏ ما با اطاعت،‏ از خود حکمت نشان می‌دهیم و دل یَهُوَه را شاد می‌سازیم.‏—‏امث ۲۷:‏۱۱‏.‏ ب۲۳/‏۱۰ ص ۱۱ ¶۱۸-‏۱۹

اگر فرشته‌ای با شما صحبت کند،‏ آیا به حرف او گوش می‌دهید؟‏ امروزه یک فرشته با «هر ملت و طایفه و زبان و قوم» صحبت می‌کند.‏ این فرشته چه می‌گوید؟‏ ‹خداترس باشید و خدا را تمجید کنید و او را که آسمان و زمین را آفرید،‏ بپرستید.‏› (‏مکا ۱۴:‏​۶،‏ ۷‏)‏ یَهُوَه تنها خدای حقیقی است که همه باید او را بپرستند.‏ چقدر قدردانیم که او این فرصت باارزش را به ما داده است تا او را در معبد عظیم روحانی‌اش بپرستیم!‏ معبد روحانی چیست و کجا می‌توانیم جزئیات بیشتری در مورد آن پیدا کنیم؟‏ معبد روحانی یک ساختمان واقعی نیست.‏ معبد روحانی ترتیبی است که یَهُوَه برای پرستش پاک بر اساس قربانی عیسی برقرار کرده است.‏ پولُس رسول این ترتیب را در یک نامه به مسیحیان عبرانی قرن اول که در یهودیه زندگی می‌کردند،‏ توضیح داد.‏ ب۲۳/‏۱۰ ص ۲۴ ¶۱-‏۲

دشمنان یهودیان در سال ۵۲۲ ق.‏م.‏ موفق شدند که حکومت پارس را قانع کنند تا کار بازسازی معبد یَهُوَه را ممنوع کند.‏ اما زَکَریا به یهودیان اطمینان داد که یَهُوَه با روح قدرتمند خود هر مانعی را از سر راه برمی‌دارد.‏ داریوش پادشاه در سال۵۲۰ ق.‏م.‏ آن ممنوعیت را لغو کرد و حتی از طریق مالی و فرمانداران منطقه‌ای،‏ یهودیان را حمایت کرد.‏ (‏عز ۶:‏​۱،‏ ۶-‏۱۰‏)‏ یَهُوَه به قوم خود وعده داد که اگر به کار ساخت معبد اولویت دهند،‏ از آن‌ها حمایت خواهد کرد.‏ (‏حج ۱:‏​۸،‏ ۱۳،‏ ۱۴؛‏ زکر ۱:‏​۳،‏ ۱۶‏)‏ یهودیانی که از تبعید بازگشته بودند با تشویق آن پیامبران کار بازسازی معبد را در سال ۵۲۰ ق.‏م.‏ شروع کردند و در کمتر از ۵ سال آن را به پایان رساندند.‏ آن یهودیان با وجود بی‌ثباتی‌ها به انجام خواست خدا اولویت دادند.‏ یَهُوَه هم آن‌ها را حمایت کرد.‏ در نتیجه،‏ آن‌ها با شادی یَهُوَه را پرستش کردند.‏—‏عز ۶:‏​۱۴-‏۱۶،‏ ۲۲‏.‏ ب۲۳/‏۱۱ ص ۱۵ ¶۶-‏۷

با وجود اینکه بیشتر مردم اسم ابراهیم را شنیده‌اند،‏ اطلاعات کمی از او دارند.‏ اما ما ابراهیم را خوب می‌شناسیم؛‏ مثلاً می‌دانیم که او ‹پدر همهٔ افرادی که ایمان می‌آورند› خوانده شده است.‏ (‏روم ۴:‏۱۱‏)‏ شاید از خود بپرسید،‏ ‹آیا من هم می‌توانم از او سرمشق بگیرم و ایمانی قوی مثل ایمان او داشته باشم؟‏› البته.‏ ما با مطالعهٔ نمونهٔ ابراهیم می‌توانیم ایمانی مثل ایمان او در خود پرورش دهیم.‏ ابراهیم به فرمان خدا به سرزمینی دور مهاجرت کرد و برای ده‌ها سال در چادر زندگی کرد و حتی حاضر شد پسر عزیزش اسحاق را قربانی کند.‏ آن اعمال نشانهٔ ایمانی قوی بود.‏ ایمان و اعمال ابراهیم مورد تأیید یَهُوَه قرار گرفت و به این شکل دوست او شد.‏ (‏یعقو ۲:‏​۲۲،‏ ۲۳‏)‏ یَهُوَه می‌خواهد که همهٔ ما از این برکات برخوردار شویم.‏ به همین دلیل پولُس و یعقوب در کتاب مقدّس به ابراهیم به عنوان نمونه‌ای از ایمان اشاره کرده‌اند.‏ ب۲۳/‏۱۲ ص ۲ ¶۱-‏۲

شما خواهران مهارت گفتگویتان را بالا ببرید.‏ مسیحیان باید هنر گفتگوی مؤثر را بیاموزند.‏ یعقوب در این مورد پند مفیدی به ما می‌دهد که در آیه روز آمده است.‏ وقتی با دقت به حرف دیگران گوش می‌کنید،‏ می‌توانید با آن‌ها «همدردی» کنید.‏ (‏۱پطر ۳:‏⁠۸‏)‏ اگر از منظور یا احساسات شخص مطمئن نیستید از او سؤالات سنجیده بپرسید.‏ همچنین قبل از حرف زدن خوب فکر کنید.‏ (‏امث ۱۵:‏​۲۸‏،‏ پاورقی)‏ از خود بپرسید،‏ آیا چیزی که می‌خواهم بگویم بناکننده و سازنده است؟‏ آیا محترمانه و مهربانانه است؟‏ از خواهران باتجربه که با دقت گوش می‌کنند و با مهربانی صحبت می‌کنند،‏ یاد بگیرید.‏ (‏امث ۳۱:‏۲۶‏)‏ به طرز صحبت کردنشان توجه کنید.‏ هر چه بیشتر این مهارت را یاد بگیرید رابطه‌تان با دیگران بهتر می‌شود.‏ ب۲۳/‏۱۲ ص ۲۱ ¶۱۲

امروزه یَهُوَه از خانواده،‏ دوستان یا پیران جماعت برای حمایت ما استفاده می‌کند.‏ البته وقتی افسرده‌ایم شاید تمایل به انزوا داشته باشیم.‏ این واکنش طبیعی است.‏ در چنین شرایطی چطور می‌توانیم از حمایت یَهُوَه برخوردار شویم؟‏انزواطلب نشویم.‏ وقتی گوشه‌گیری می‌کنیم فقط به فکر خودمان و مشکلاتمان هستیم و ممکن است تصمیمات خوبی نگیریم.‏ البته همهٔ ما در زمان اتفاقات ناگوار نیاز به تنهایی داریم،‏ اما اگر برای مدتی طولانی گوشه‌گیری کنیم،‏ شاید خودمان را از کمک یَهُوَه محروم کنیم.‏ ما باید کمک خانواده،‏ دوستان و پیران جماعت را بپذیریم.‏ یَهُوَه از آن‌ها برای حمایت ما استفاده می‌کند.‏—‏امث ۱۷:‏۱۷؛‏ اشع ۳۲:‏​۱،‏ ۲‏.‏ ب۲۴/‏۱ ص ۲۴ ¶۱۲-‏۱۳

نذیره‌ها نذر می‌کردند که موهایشان را کوتاه نکنند.‏ به این شکل اطاعتشان را به یَهُوَه نشان می‌دادند.‏ متأسفانه در تاریخ اسرائیل زمان‌هایی بود که مردم از نذیره‌ها حمایت نمی‌کردند و برایشان احترامی قائل نبودند.‏ پس بعضی وقت‌ها واقعاً شجاعت می‌خواست که یک نذیره به عهدش پای‌بند بماند و با دیگران متفاوت باشد.‏ (‏عا ۲:‏۱۲‏)‏ وقتی ما هم خواست یَهُوَه را انجام دهیم،‏ دیگران متوجه می‌شوند که با آن‌ها متفاوتیم.‏ ما در محل کار یا در مدرسه به شجاعت نیاز داریم تا خودمان را به عنوان یکی از شاهدان یَهُوَه معرفی کنیم.‏ با بدتر شدن رفتار و طرز فکر مردم این دنیا،‏ زندگی طبق اصول کتاب مقدّس و اعلام خبر خوش برای ما سخت‌تر می‌شود.‏ (‏۲تیمو ۱:‏۸؛‏ ۳:‏۱۳‏)‏ همیشه به یاد داشته باشید که وقتی ما شجاعانه خودمان را از کسانی که به یَهُوَه خدمت نمی‌کنند جدا کنیم،‏ ‹دل او را شاد می‌کنیم.‏›—‏امث ۲۷:‏۱۱؛‏ ملا ۳:‏۱۸‏.‏ ب۲۴/‏۲ ص ۱۶ ¶۷؛‏ ص ۱۷ ¶۹

به تنوع شخصیت‌ها در جماعت شهر روم توجه کنید.‏ علاوه بر یهودیانی که با شریعت موسی بزرگ شده بودند،‏ آن جماعت شامل غیریهودیانی می‌شد که پیشینه‌ای کاملاً متفاوت داشتند.‏ احتمالاً بعضی از آن‌ها بَرده بودند و عده‌ای آزاد،‏ یا حتی ارباب.‏ آن‌ها چطور می‌توانستند با وجود این تفاوت‌ها به یکدیگر محبت نشان دهند؟‏ پولُس آن‌ها را این طور ترغیب کرد:‏ ‹یکدیگر را بپذیرید.‏› منظور پولُس چه بود؟‏ کلمه‌ای که در اینجا «بپذیرید» ترجمه شده به معنی پذیرایی و مهمان‌نوازی است.‏ یعنی دعوت یک شخص به خانه یا پذیرفتن او به عنوان دوست.‏ برای مثال پولُس به فیلیمون گفت که از غلامش به اسم اُنیسیموس که از پیش او فرار کرده بود و می‌خواست دوباره برگردد،‏ پذیرایی کند.‏ پولُس گفت:‏ «از او به گرمی استقبال کن.‏» (‏فیلیمو ۱۷‏)‏ همچنین پِریسکیلا و آکیلا از آپولُس که شناخت کمتری از مسیحیت داشت پذیرایی کردند و او را به خانه‌شان بردند.‏ (‏اعما ۱۸:‏۲۶‏)‏ آن مسیحیان اجازه ندادند که تفاوت‌هایشان موجب تفرقه شود،‏ بلکه به گرمی از یکدیگر استقبال می‌کردند.‏ ب۲۳/‏۷ ص ۶ ¶۱۳

محبت به یَهُوَه دلیل اصلی وقفتان به اوست.‏ این محبت تنها بر اساس احساسات نیست،‏ بلکه همچنین بر اساس «شناخت دقیق» و «درک مسائل روحانی» است.‏ هر چه بیشتر در مورد یَهُوَه یاد بگیرید،‏ محبت شما به او بیشتر می‌شود.‏ (‏کول ۱:‏⁠۹‏)‏ مطالعهٔ کتاب مقدّس شما را متقاعد کرده است که ۱)‏ یَهُوَه خدای واقعی است،‏ ۲)‏ کتاب مقدّس از او الهام شده و ۳)‏ او از سازمانش برای انجام خواستش استفاده می‌کند.‏ کسانی که خودشان را به یَهُوَه وقف می‌کنند با تعالیم پایه‌ای کتاب مقدّس آشنایی دارند و هماهنگ با معیارهای خدا زندگی می‌کنند.‏ آن‌ها مطابق شرایطشان تمام تلاششان را می‌کنند تا با دیگران در مورد ایمانشان صحبت کنند.‏ (‏مت ۲۸:‏​۱۹،‏ ۲۰‏)‏ همچنین محبت آن‌ها به یَهُوَه به مرور زمان بیشتر شده و آرزوی قلبی‌شان این است که فقط یَهُوَه را بپرستند.‏ آیا برای شما هم همین طور است؟‏ ب۲۴/‏۳ ص ۴-‏۵ ¶۶-‏۸

اَبیجایِل با مردی به نام نابال ازدواج کرد که تندخو و بداخلاق بود.‏ (‏۱سمو ۲۵:‏⁠۳‏)‏ بدون شک برای اَبیجایِل سخت بود که با چنین مردی زندگی کند.‏ آیا اَبیجایِل می‌توانست به ازدواجش پایان دهد؟‏ بله.‏ وقتی نابال به داوود،‏ پادشاه آیندهٔ اسرائیل و مردانش توهین کرد،‏ داوود قصد داشت او را بکشد.‏ (‏۱سمو ۲۵:‏​۹-‏۱۳‏)‏ اَبیجایِل می‌توانست فرار کند و شوهرش را به دست داوود رها کند،‏ اما پادرمیانی کرد و داوود را راضی کرد که نابال را نکشد.‏ (‏۱سمو ۲۵:‏​۲۳-‏۲۷‏)‏ انگیزهٔ اَبیجایِل چه بود؟‏ اَبیجایِل یَهُوَه را دوست داشت و به معیارهای او در مورد ازدواج احترام می‌گذاشت.‏ او می‌دانست که یَهُوَه ازدواج را یک پیوند مقدّس می‌داند.‏ او می‌خواست خدا را خشنود کند.‏ پس تمام تلاشش را کرد تا اهل خانه‌اش،‏ منجمله شوهرش را نجات دهد.‏ او سریع وارد عمل شد تا مانع کشته شدن شوهرش شود.‏ ب۲۴/‏۳ ص ۱۶-‏۱۷¶۹-‏۱۰

آیا در جماعت شما کسانی هستند که می‌خواهند برای خدمت بیشتر به یَهُوَه زندگی‌شان را ساده کنند؟‏ آیا جوانانی هستند که با وجود سختی‌ها،‏ همرنگ همکلاسی‌هایشان نمی‌شوند؟‏ آیا کسانی هستند که با مخالفت خانواده روبرو می‌باشند؟‏ ما می‌خواهیم چنین افرادی را در هر فرصت مناسب تشویق کنیم و قدردانی‌مان را بابت ازخودگذشتگی‌ها و شجاعتشان ابراز نماییم.‏ (‏فیلیمو ۴،‏ ۵،‏ ۷‏)‏ یَهُوَه اطمینان دارد که ما می‌خواهیم او را خشنود کنیم و با ازخودگذشتگی طبق وقفمان زندگی کنیم.‏ یَهُوَه به ما این افتخار را داده است که بتوانیم با تصمیماتمان محبتمان را به او ابراز کنیم.‏ (‏امث ۲۳:‏​۱۵،‏ ۱۶‏)‏ ما هم مصممیم که همچنان با دل و جان یَهُوَه را خدمت کنیم.‏ ب۲۴/‏۲ ص ۱۸ ¶۱۴؛‏ ص ۱۹ ¶۱۶

سال ۲۹ میلادی و اوایل موعظهٔ عیساست.‏ او به همراه مادرش مریم به یک جشن عروسی در قانا دعوت شده‌اند.‏ ظاهراً مریم از مهمانان پذیرایی می‌کند.‏ اما طی آن مهمانی،‏ مشکلی پیش می‌آید.‏ شراب تمام شده است.‏ مریم به پسرش می‌گوید:‏ «آنان شراب ندارند.‏» (‏یو ۲:‏​۱-‏۳‏)‏ عیسی با معجزه‌ای آب را به «شراب مرغوب» تبدیل می‌کند.‏ (‏یو ۲:‏​۹،‏ ۱۰‏)‏ عیسی در طول خدمتش معجزات دیگری هم انجام داد.‏ او از قدرت معجزه‌آسای خود برای کمک به ده‌ها هزار نفر استفاده کرد.‏ برای مثال عیسی در دو موقعیت با معجزه به مردم غذا داد.‏ در موقعیت اول به ۵۰۰۰ مرد غذا داد و در موقعیت دوم به ۴۰۰۰ مرد.‏ اگر زنان و بچه‌ها را هم حساب کنیم احتمالاً به بیشتر از ۲۷٬۰۰۰ نفر غذا داد.‏ (‏مت ۱۴:‏​۱۵-‏۲۱؛‏ ۱۵:‏​۳۲-‏۳۸‏)‏ او در هر دو موقعیت بیماران زیادی را هم شفا داد.‏—‏مت ۱۴:‏۱۴؛‏ ۱۵:‏​۳۰،‏ ۳۱‏.‏ ب۲۳/‏۴ ص ۲-‏۳ ¶۱-‏۲

بعضی روزها ممکن است بعد از یک اتفاق بد از نظر فیزیکی و عاطفی ضعیف شویم.‏ شاید مانند ایلیا،‏ بیدار ماندن برایمان سخت باشد و فقط بخواهیم بخوابیم.‏ (‏۱پاد ۱۹:‏​۵-‏۷‏)‏ شاید ما برای فعال ماندن در خدمت به یَهُوَه نیاز به کمک داشته باشیم.‏ در چنین شرایطی یَهُوَه با همان حرفی که در آیهٔ روز آمده است به ما اطمینان می‌دهد.‏ داوود پادشاه از این کمک برخوردار شد.‏ او وقتی با سختی‌ها و دشمنان روبرو می‌شد،‏ به یَهُوَه می‌گفت:‏ «با دست راستت از من حمایت می‌کنی.‏» (‏مز ۱۸:‏۳۵‏)‏ یَهُوَه اغلب از طریق دیگران ما را حمایت می‌کند.‏ برای مثال وقتی که داوود احساس ناتوانی می‌کرد،‏ دوستش یوناتان به دیدنش آمد تا از او حمایت کند و به او دلگرمی دهد.‏ (‏۱سمو ۲۳:‏​۱۶،‏ ۱۷‏)‏ یَهُوَه از اِلیشَع استفاده کرد تا از ایلیا حمایت کند.‏—‏۱پاد ۱۹:‏​۱۶،‏ ۲۱؛‏ ۲پاد ۲:‏⁠۲‏.‏ ب۲۴/‏۱ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۰-‏۱۲

یَهُوَه خدای بخشنده و سخاوتمندی است.‏ این خصوصیات در «حکمت واقعی» در امثال باب ۹ به شکل یک زن مجازی توصیف شده است.‏ این زن «گوشت‌ها را به خوبی آماده کرده،‏ به شرابش ادویه زده و سفره‌اش را چیده است.‏» (‏امث ۹:‏⁠۲‏)‏ به علاوه در آیات ۴ و ۵‏،‏ این زن مجازی یا حکمت واقعی «به آدم‌های کم‌عقل می‌گوید:‏ ‹بیایید و از غذایی که آماده کرده‌ام بخورید.‏›» اما چرا باید دعوت این زن را بپذیریم؟‏ یَهُوَه می‌خواهد که فرزندانش حکیم و در امنیت باشند.‏ او نمی‌خواهد ما مرتکب اشتباهاتی شویم که به ما صدمه می‌زند و پشیمانی به همراه دارد.‏ به این دلیل «حکمتی که او می‌دهد عملی و مفید است و آن را برای درستکاران نگه می‌دارد.‏» (‏امث ۲:‏⁠۷‏)‏ اگر ما احترامی عمیق برای یَهُوَه خدا قائل باشیم،‏ می‌خواهیم که او را خشنود کنیم.‏ ما به پند حکیمانهٔ او گوش می‌دهیم و آن را به کار می‌بریم.‏—‏یعقو ۱:‏۲۵‏.‏ ب۲۳/‏۶ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۴-‏۱۵

حتی اگر احساس کنیم که در خدمت خود به خدا محدودیم،‏ می‌توانیم مطمئن باشیم که یَهُوَه تلاش‌های ما را می‌بیند و خوشحال می‌شود.‏ دلیل این اطمینان چیست؟‏ یَهُوَه از نبی خود زَکَریا خواست که با طلا و نقره‌ای که توسط یهودیان از بابل فرستاده شده بود،‏ یک تاج بسازد.‏ (‏زکر ۶:‏۱۱‏)‏ آن «تاج باشکوه» یک «یادآوری» از اعانات سخاوتمندانهٔ آن‌ها بود.‏ (‏زکر ۶:‏​۱۴‏،‏ پاورقی‌ها)‏ ما می‌توانیم مطمئن باشیم که یَهُوَه تلاش‌های صادقانهٔ ما را در زمان سختی‌ها فراموش نمی‌کند.‏ بدون شک ما در این ایام آخر با شرایط سختی روبرو هستیم و ممکن است حتی سخت‌تر هم بشود.‏ (‏۲تیمو ۳:‏​۱،‏ ۱۳‏)‏ اما نباید در نگرانی‌ها غرق شویم.‏ کلام یَهُوَه را به قومش در زمان حَجّای به یاد آورید که گفت:‏ ‹من با شما هستم،‏ پس نترسید.‏› (‏حج ۲:‏​۴،‏ ۵‏)‏ ما مطمئنیم که اگر تلاش کنیم تا خواست یَهُوَه را انجام دهیم او با ما خواهد بود.‏ ب۲۳/‏۱۱ ص ۱۹ ¶۲۰-‏۲۱

یَهُوَه می‌توانست مانع ثبت خطاهای پِطرُس رسول در کتاب مقدّس شود،‏ ولی آن‌ها را به نگارش درآورد تا برای ما درسی باشد.‏ (‏۲تیمو ۳:‏​۱۶،‏ ۱۷‏)‏ وقتی در مورد ضعف‌ها و احساسات پِطرُس مطالعه می‌کنیم متوجه می‌شویم که یَهُوَه از ما انتظار کاملیت ندارد،‏ بلکه می‌خواهد که با وجود ضعف‌هایمان دست از تلاش نکشیم.‏ چرا مهم است که دست از تلاش نکشیم؟‏ وقتی احساس می‌کنیم که بر ضعفی غلبه کرده‌ایم ممکن است دوباره اشتباه کنیم.‏ مثلاً همهٔ ما حرف‌هایی می‌زنیم یا کارهایی می‌کنیم که بعداً پشیمان می‌شویم،‏ اما با کمک یَهُوَه می‌توانیم پیشرفت کنیم.‏ (‏۱پطر ۵:‏۱۰‏)‏ عیسی با وجود کوتاهی‌های پِطرُس به او دلسوزی نشان داد.‏ این موضوع می‌تواند به ما انگیزه بدهد که به خدمت یَهُوَه ادامه دهیم.‏ ب۲۳/‏۹ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۲-‏۳

مطابق گفتهٔ مارتا در آیهٔ روز،‏ عیسی می‌توانست ایلعازَر را شفا دهد.‏ اما عیسی می‌خواست کاری بسیار چشم‌گیرتر بکند.‏ او به مارتا قول داد:‏ «برادرت برخواهد خاست» و گفت:‏ «من رستاخیز و حیات هستم.‏» (‏یو ۱۱:‏​۲۳،‏ ۲۵‏)‏ خدا به عیسی قدرت لازم را داده بود تا مردگان را رستاخیز دهد.‏ تا آن زمان عیسی دختری را کمی بعد از مرگش و مردی جوان را احتمالاً در روز مرگش رستاخیز داده بود.‏ (‏لو ۷:‏​۱۱-‏۱۵؛‏ ۸:‏​۴۹-‏۵۵‏)‏ اما آیا او می‌توانست شخصی را که چهار روز از مرگش گذشته و جسدش متعفّن شده بود رستاخیز دهد؟‏ خواهر دیگر ایلعازَر،‏ مریم به ملاقات عیسی بیرون رفت.‏ او حرف خواهرش را تکرار کرد و گفت:‏ «سَرور،‏ اگر اینجا بودی،‏ برادرم نمی‌مرد.‏» (‏یو ۱۱:‏۳۲‏)‏ عیسی با دیدن و شنیدن گریه‌های مریم و دیگران غمگین شد.‏ او با آن‌ها همدردی کرد و اشک ریخت.‏ او می‌دانست که از دست دادن عزیزی چقدر دردناک است.‏ مطمئناً می‌خواست کاری کند تا غم و غصهٔ آن‌ها به شادی تبدیل شود!‏ ب۲۳/‏۴ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۱۲-‏۱۳