فوریه

آیهٔ روز به چه مفهوم است؟‏ عیسی توضیح داد که این نوع محبت باعث می‌شود شخص دیگران را بیشتر از خودش دوست داشته باشد؛‏ یعنی حاضر باشد جانش را برای هم‌ایمانانش بدهد.‏ کلام خدا بر محبت کردن تأکید می‌کند.‏ آیه‌های مورد علاقهٔ خیلی از مردم در مورد محبت است.‏ برای مثال:‏ «خدا محبت است.‏» (‏۱یو ۴:‏⁠۸‏)‏ «همسایه‌ات را همچون خویشتن دوست بدار.‏» (‏مت ۲۲:‏۳۹‏)‏ «محبت،‏ انبوه گناهان را می‌پوشاند.‏» (‏۱پطر ۴:‏⁠۸‏)‏ «محبت هرگز از میان نمی‌رود.‏» (‏۱قر ۱۳:‏⁠۸‏)‏ پس واضح است که پرورش و نشان دادن خصوصیت زیبای محبت خیلی اهمیت دارد.‏ از آنجا که یَهُوَه منشأ محبت حقیقی است،‏ تنها با کمک روح و برکات اوست که پرستندگانش می‌توانند به یکدیگر محبت نشان بدهند.‏ (‏۱یو ۴:‏⁠۷‏)‏ به این دلیل عیسی گفت محبت حقیقی نشانهٔ اصلی پیروان اوست.‏ بله عیسی پیشگویی کرد مردم پیروان حقیقی او را به خاطر محبت خالصانه‌ای که بین آن‌هاست تشخیص می‌دهند.‏ ب۲۳/‏۳ ص ۲۷-‏۲۸ ¶۵-‏۸

آیا می‌خواهید باگذشت‌تر و بخشنده‌تر باشید؟‏ شما می‌توانید به شخصیت‌هایی در کتاب مقدّس فکر کنید؛‏ به کسانی که این خصوصیت را از خود نشان دادند و کسانی که چنین نکردند.‏ مثلاً به عیسی فکر کنید.‏ عیسی آمادۀ بخشش دیگران بود.‏ (‏لو ۷:‏۴۷‏)‏ او بر ضعف‌ها و خطاهای دیگران تمرکز نمی‌کرد،‏ بلکه بر این تمرکز می‌کرد که چه پیشرفتی می‌توانستند داشته باشند.‏ برخلاف عیسی،‏ فَریسیان «دیگران را هیچ می‌شمردند.‏» (‏لو ۱۸:‏⁠۹‏)‏ بعد از تأمّل بر چنین نمونه‌هایی از خود بپرسید:‏ ‹من در دیگران چه خصوصیاتی را می‌بینم؟‏ تصمیم می‌گیرم بر کدام خصوصیات آن‌ها تمرکز کنم؟‏› اگر برایتان سخت است کسی را ببخشید،‏ سعی کنید خصوصیات خوب او را بنویسد.‏ بعد از خود بپرسید:‏ ‹عیسی چه دیدی به او دارد؟‏ آیا او را می‌بخشید؟‏› مطالعه‌ای به این شکل به ما کمک می‌کند طرز فکرمان را تغییر دهیم.‏ شاید در ابتدا برای بخشیدن کسی که ما را آزرده،‏ باید سخت تلاش کنیم.‏ اگر در این راه تلاش کنیم گذشت و بخشش برایمان آسان‌تر خواهد شد.‏ ب۲۲/‏۴ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۶

در کتاب مکاشفه چند «وحش» به تصویر کشیده شده که نماد دشمنان خدا هستند،‏ مثلاً ‹وحشی که از دریا بالا می‌آید و ده شاخ و هفت سر دارد.‏› (‏مکا ۱۳:‏⁠۱‏)‏ به دنبال آن ‹وحشی دیگر از زمین سر برمی‌آورد› که مانند اژدها سخن می‌گوید و «آتش از آسمان بر زمین فرود می‌آورد.‏» (‏مکا ۱۳:‏​۱۱-‏۱۳‏)‏ بعد،‏ از «وحشی سرخ رنگ» گفته شده که زنی فاحشه بر آن سوار است.‏ این سه وحش،‏ مظهر دشمنان دیرین یَهُوَه خدا و پادشاهی او هستند.‏ پس،‏ تشخیص هویت آن‌ها بسیار مهم است.‏ (‏مکا ۱۷:‏​۱،‏ ۳‏)‏ ابتدا باید بفهمیم کلاً حیوانات وحشی و زن فاحشه در کتاب مکاشفه نماد چیست؟‏ برای رمزگشایی این زبان نمادین باید به کتاب مقدّس رجوع کنیم.‏ چون کتاب مقدّس خود،‏ خود را توضیح می‌دهد.‏ بسیاری از نمادهایی که در کتاب مکاشفه آمده،‏ پیش‌تر در کتاب‌های دیگرِ کتاب مقدّس توضیح داده شده‌اند.‏ ب۲۲/‏۵ ص ۸-‏۹ ¶۳-‏۴

برای بعضی از خادمان یَهُوَه سخت است که خود را با محدودیت‌هایی که سن بالا یا ضعف جسمی ایجاد می‌کند سازگار کنند.‏ اگر گاه به خاطر محدودیت‌هایتان دلسرد می‌شوید،‏ از خود بپرسید،‏ ‹یَهُوَه از من چه انتظاری دارد؟‏› جواب همیشه این است بهترینتان را بدهید،‏ یعنی بهترین آنچه امروز برایتان ممکن است.‏ مثلاً خواهری هشتادساله را مجسم کنید که دلسرد و ناراحت است چون نمی‌تواند مثل دوران چهل‌سالگی‌اش در خدمت موعظه فعال باشد.‏ فکر می‌کند با این که با بهترین آنچه در توان دارد خدمت می‌کند،‏ برای یَهُوَه کافی نیست.‏ به این فکر کنید،‏ اگر خواهرمان در چهل‌سالگی‌اش بهترین آنچه در توان داشت به یَهُوَه می‌داد و اکنون هم در هشتادسالگی بهترین آنچه در توان دارد به یَهُوَه می‌دهد،‏ پس همیشه به بهترین شکل یَهُوَه را خدمت کرده است.‏ اگر با بهترین آنچه در توان داریم یَهُوَه را خدمت کنیم،‏ به ما می‌گوید:‏ «آفرین!‏» (‏با مَتّی ۲۵:‏​۲۰-‏۲۳ مقایسه شود)‏ اگر بجای فکر کردن به این که چه کاری نمی‌توانیم بکنیم،‏ بر این تمرکز کنیم که چه کاری می‌توانیم انجام دهیم،‏ شادتر خواهیم بود.‏ ب۲۲/‏۴ ص ۱۰ ¶۲؛‏ ص ۱۱ ¶۴-‏۶

در باب ۲۱ در کتاب مکاشفه ۱۴۴٬۰۰۰ نفر به شهری بسیار زیبا تشبیه شده‌اند،‏ شهری به نام «اورشلیم جدید.‏» یوحنا می‌گوید:‏ «دیوار شهر نیز بر ۱۲ پی سنگی قرار داشت و بر آن‌ها نام ۱۲ رسولِ برّه نوشته شده بود.‏» (‏مکا ۲۱:‏​۱۰-‏۱۴؛‏ افس ۲:‏۲۰‏)‏ این شهرِ نمادین،‏ شبیه یک شهر معمولی نیست.‏ خیابان اصلی این شهر از طلای خالص است،‏ ۱۲ دروازه از مروارید دارد و دیوارها و پی آن با سنگ‌های گرانبها زینت داده شده است،‏ همین طور این شهر ابعادی کاملاً متناسب دارد.‏ (‏مکا ۲۱:‏​۱۵-‏۲۱‏)‏ این شهر با همهٔ زیبایی‌اش چیزی کم دارد!‏ توجه کنید یوحنا چه گفته است:‏ «معبدی در آن شهر ندیدم؛‏ زیرا یَهُوَه خدای قادر مطلق و برّه،‏ معبد آن هستند.‏ این شهر نه نیازی به خورشید دارد که بر آن بتابد و نه نیازی به ماه؛‏ زیرا جلال خدا روشنی‌بخش آن و برّه چراغ آن است.‏» (‏مکا ۲۱:‏​۲۲،‏ ۲۳‏)‏ کسانی که جزو اورشلیم جدید هستند،‏ مستقیماً با یَهُوَه خدا ارتباط دارند.‏ —‏عبر ۷:‏۲۷؛‏ مکا ۲۲:‏​۳،‏ ۴‏.‏ ب۲۲/‏۵ ص ۱۷-‏۱۸ ¶۱۴-‏۱۵

یَهُوَه آفریدگارمان،‏ قانونگذار و داور ماست،‏ و در عین حال پدر آسمانی پرمهر و پرمحبتمان.‏ (‏مز ۱۰۰:‏۳؛‏ اشع ۳۳:‏۲۲‏)‏ اگر نسبت به او گناهی مرتکب شویم،‏ اما با خلوص نیّت و از صمیم دل توبه کنیم،‏ او هم در مقامی است که ما را ببخشد و هم مشتاق است که ما را ببخشد.‏ (‏مز ۸۶:‏⁠۵‏)‏ یَهُوَه از طریق اِشَعْیا،‏ پیامبرش به ما چنین اطمینانی داده است:‏ «اگرچه گناهان شما چون ارغوان باشد،‏ همچون برف سفید خواهد شد.‏» (‏اشع ۱:‏۱۸‏)‏ همهٔ ما ناکاملیم،‏ پس همه گاه چیزی می‌گوییم یا کاری می‌کنیم که باعث رنجش دیگری می‌شویم.‏ (‏یعقو ۳:‏⁠۲‏)‏ اما این به این معنی نیست که نمی‌توانیم رابطهٔ نزدیک و صمیمی با یکدیگر داشته باشیم.‏ راه ایجاد چنین رابطه‌ای در یادگیریِ گذشت و بخشش است.‏ (‏امث ۱۷:‏۹؛‏ ۱۹:‏۱۱؛‏ مت ۱۸:‏​۲۱،‏ ۲۲‏)‏ اگر کسی گناه کوچکی نسبت به ما مرتکب می‌شود،‏ یَهُوَه از ما خواسته است که بی‌قید و شرط او را ببخشیم.‏ هیچ گاه نباید فراموش کنیم که یَهُوَه «به‌فراوانی» و بدون قید و شرط ما را می‌بخشد،‏ پس ما هم باید دیگران را ببخشیم.‏—‏اشع ۵۵:‏⁠۷‏.‏ ب۲۲/‏۶ ص ۸ ¶۱-‏۲

نباید خود را با دیگران مقایسه کنیم،‏ اما می‌توانیم از خادمان وفادار یَهُوَه چیزهای زیادی یاد بگیریم.‏ به عیسی فکر کنید.‏ او از هر جهت کامل بود،‏ اما با الگو قرار دادن رفتار و خصوصیات زیبای او می‌توانیم چیزهای زیادی یاد بگیریم.‏ (‏۱پطر ۲:‏۲۱‏)‏ اگر تلاش کنیم به دقت در جای پای عیسی قدم برداریم،‏ خادم بهتری برای یَهُوَه خواهیم بود.‏ در کتاب مقدّس در مورد شخصیت‌های مختلفی،‏ چه زن و چه مرد صحبت شده که ناکامل بودند،‏ اما نمونۀ خوبی برای ما هستند.‏ مثلاً داوود.‏ کسی که یَهُوَه در موردش چنین گفت:‏ او «مقبول دل من است.‏» (‏اعما ۱۳:‏۲۲‏)‏ خُب،‏ داوود حتی گناهان بزرگی هم مرتکب شد.‏ با این حال برای ما نمونه است.‏ چرا؟‏ چون و عذر و بهانه نیاورد.‏ پند را هر چند سخت،‏ به جان خرید و از ته دل بابت خطایش پشیمان بود.‏ پس یَهُوَه خدا او را بخشید.‏—‏مز ۵۱:‏​۳،‏ ۴،‏ ۱۰-‏۱۲‏.‏ ب۲۲/‏۴ ص ۱۳ ¶۱۱-‏۱۲

کتاب مقدّس می‌گوید،‏ مرگ دشمن ماست.‏ (‏۱قر ۱۵:‏​۲۵،‏ ۲۶‏)‏ معمولاً فکر کردن به مرگ به خصوص وقتی با بیماری‌ای جدّی روبرو می‌شویم،‏ نگران‌کننده است،‏ حال چه برای خودمان باشد چه برای یکی از عزیزانمان.‏ چرا از مرگ می‌ترسیم؟‏ چون یَهُوَه اشتیاق به زندگی ابدی را در دل ما گذاشته است.‏ (‏جا ۳:‏۱۱‏)‏ البته ترس از مرگ به ما کمک می‌کند که خود را از خطرات حفظ کنیم.‏ این موضوع می‌تواند ما را بر آن دارد که تغذیهٔ سالم و تحرّک داشته باشیم،‏ در صورت نیاز به پزشک مراجعه کنیم،‏ پی‌گیر معالجات لازم باشیم و بی‌مورد زندگی خود را به خطر نیندازیم.‏ شیطان می‌داند که ما جانمان را دوست داریم.‏ او ادعا کرده که ما برای حفظ جانمان حاضریم حتی از رابطه‌مان با یَهُوَه بگذریم.‏ (‏ایو ۲:‏ ۵‏)‏ اما چقدر در اشتباه است!‏ شیطان «می‌تواند باعث مرگ شود.‏» او سعی می‌کند از این ترس طبیعی ما یعنی ترس از مرگ استفاده کند تا به خدا پشت کنیم.‏—‏عبر ۲:‏​۱۴،‏ ۱۵‏.‏ ب۲۲/‏۶ ص ۱۸ ¶۱۵-‏۱۶

اگر فعالیت ما ممنوع شود شاید مجبور شویم در گروه‌های کوچک‌تر جمع شویم.‏ در آن شرایط خیلی مهم است که با هم روابط صلح‌آمیز داشته باشیم.‏ با شیطان بجنگید نه با همدیگر.‏ خطاهای برادران و خواهرانتان را نادیده بگیرید و سریع اختلافات را حل کنید.‏ (‏امث ۱۹:‏۱۱‏)‏ در کمک به هم پیشقدم شوید.‏ (‏تیت ۳:‏۱۴‏)‏ کمک یکی از گروه‌های جماعت به خواهری،‏ تأثیر زیادی روی کل آن گروه داشت.‏ آن‌ها مثل یک خانواده به همدیگر نزدیک شدند.‏ (‏مز ۱۳۳:‏⁠۱‏)‏ هزاران نفر از برادران و خواهرانمان با وجود محدودیت‌ها به پرستش یَهُوَه ادامه می‌دهند.‏ بعضی از آن‌ها به دلیل ایمانشان زندانی می‌شوند.‏ ما می‌توانیم برای آن‌ها و خانواده‌شان دعا کنیم؛‏ همین طور برای کسانی که زندگی‌شان را به خطر می‌اندازند تا به نیازهای روحانی و فیزیکی برادران و خواهرانشان رسیدگی کنند یا در دادگاه از آن‌ها دفاع کنند.‏ (‏کول ۴:‏​۳،‏ ۱۸‏)‏ هیچ وقت قدرت دعا را دست کم نگیرید!‏—‏۲تسا ۳:‏​۱،‏ ۲؛‏ ۱تیمو ۲:‏​۱،‏ ۲‏.‏ ب۲۲/‏۱۲ ص ۲۶-‏۲۷ ¶۱۵-‏۱۶

بچه‌ها اغلب رفتار والدین خود را تقلید می‌کنند.‏ البته هیچ پدر و مادری کامل نیستند.‏ (‏روم ۳:‏۲۳‏)‏ اما آن‌ها باید تمام تلاششان را بکنند تا نمونهٔ خوبی باشند.‏ یک پدر می‌گوید:‏ «بچه‌ها شبیه اسفنج هستند و همه چیز را جذب می‌کنند.‏ اگر رفتارمان با حرف‌هایمان یکی نباشد حتماً به ما می‌گویند.‏» پس اگر می‌خواهیم که بچه‌هایمان یَهُوَه را دوست داشته باشند،‏ باید اول خودمان یَهُوَه را دوست داشته باشیم و آن را در رفتارمان هم نشان دهیم.‏ پدر و مادرها به روش‌های مختلفی می‌توانند به بچه‌هایشان کمک کنند که یَهُوَه را دوست داشته باشند.‏ یک برادر ۱۷ ساله به اسم اندرو می‌گوید:‏ «پدر و مادرم همیشه بر اهمیت دعا کردن تأکید می‌کردند.‏ پدرم هر شب با من دعا می‌کرد حتی اگر خودم قبل از آن دعا کرده بودم.‏ این باعث شد که همیشه راحت با یَهُوَه صحبت کنم و او را یک پدر مهربان بدانم.‏» شما والدین فراموش نکنید که رابطهٔ نزدیکتان با یَهُوَه تأثیر عمیقی روی فرزندانتان می‌گذارد.‏ ب۲۲/‏۵ ص ۲۸ ¶۷-‏۸

برای گرفتن تعمید،‏ اول مهم است که شخص صادقانه از گناهانش توبه کند.‏ (‏اعما ۲:‏​۳۷،‏ ۳۸‏)‏ اگر توبه‌اش واقعی باشد،‏ تغییراتی در خود و زندگی‌اش ایجاد می‌کند.‏ آیا از کارهایی که یَهُوَه را ناخشنود می‌کند دوری می‌کنید؟‏ مثلاً کارهای غیراخلاقی،‏ استفاده از دخانیات یا کلمات زشت و رکیک.‏ (‏۱قر ۶:‏​۹،‏ ۱۰؛‏ ۲قر ۷:‏۱؛‏ افس ۴:‏۲۹‏)‏ برای رسیدن به این هدف تلاش کنید.‏ از کسی که با شما مطالعه می‌کند یا از پیران جماعت کمک و راهنمایی بخواهید.‏ اگر هنوز با پدر و مادرتان زندگی می‌کنید،‏ مرتباً از آنان کمک بخواهید تا بتوانید هر عادت بدی را ترک کنید،‏ چون این عادت‌ها ممکن است مانعی برای تعمید گرفتن شما باشد.‏ همین طور مهم است که یک برنامهٔ روحانی مرتب داشته باشید.‏ این برنامه شامل شرکت فعال در جلسات می‌شود.‏ (‏عبر ۱۰:‏​۲۴،‏ ۲۵‏)‏ وقتی برای موعظه کردن واجد شرایط شدید،‏ این کار را به طور مرتب انجام دهید.‏ ب۲۳/‏۳ ص ۱۰-‏۱۲ ¶۱۴-‏۱۶

در پیشگویی پیدایش ۳:‏​۱۴،‏ ۱۵ به «مار» و نسلِ مار اشاره شده است.‏ مسلّماً ماری واقعی نمی‌تواند گفتهٔ یَهُوَه خدا را در باغ عدن بفهمد.‏ داوری‌ای که یَهُوَه خدا در این آیه اعلام می‌کند باید مربوط به موجودی هوشمند باشد.‏ او کیست؟‏ مکاشفه ۱۲:‏۹ به وضوح هویت او را برایمان روشن می‌کند.‏ «مار کهن» همان موجودی است که ابلیس یا شیطان خوانده می‌شود.‏ در کتاب مقدّس اگر به مفهوم نمادین،‏ به نسلِ کسی اشاره شود منظور چیست؟‏ منظور گروهی است که طرزفکر و اعمالشان مثل آن شخص است،‏ طوری که می‌توانند به صورت نمادین فرزندان او شمرده شوند.‏ ‹نسل مار› موجودات روحی و انسان‌هایی هستند که مثل شیطان در مقابل یَهُوَه می‌ایستند و با قوم او مخالفت می‌کنند.‏ فرشتگانی که در روزگار نوح وظیفه‌شان را در آسمان ترک کردند و انسان‌هایی که همچون پدرشان،‏ شیطان رفتار می‌کنند جزو ‹نسل مار› هستند.‏—‏پیدا ۶:‏​۱،‏ ۲؛‏ یو ۸:‏۴۴؛‏ ۱یو ۵:‏۱۹؛‏ یهو ۶‏.‏ ب۲۲/‏۷ ص ۱۴-‏۱۵ ¶۴-‏۵

پولُس برادران و خواهرانش را خیلی دوست داشت.‏ او سختی‌های زیادی کشیده بود،‏ به این خاطر وقتی برادران و خواهرانش در سختی قرار می‌گرفتند،‏ با آن‌ها همدردی می‌کرد و دلش به حال آن‌ها می‌سوخت.‏ وقتی به پول نیاز داشت،‏ کار می‌کرد تا به نیاز خودش و همراهانش رسیدگی کند.‏ (‏اعما ۲۰:‏۳۴‏)‏ پولُس خیمه‌دوزی بلد بود.‏ پس وقتی به قُرِنتُس رفت با آکیلا و پِریسکیلا به این کار مشغول شد.‏ اما «هر سَبَّت» به یهودیان و یونانیان موعظه می‌کرد.‏ مدتی بعد وقتی سیلاس و تیموتائوس به آنجا آمدند،‏ «پولُس خود را تماماً وقف موعظهٔ کلام کرد.‏» (‏اعما ۱۸:‏​۲-‏۵‏)‏ پولُس هیچ وقت فراموش نکرد که هدف اصلی‌اش در زندگی خدمت به یَهُوَه است.‏ او چون نمونهٔ خوبی بود می‌توانست دیگران را تشویق کند.‏ پولُس به آن‌ها گفت که هیچ وقت اجازه ندهند فشارهای زندگی و رسیدگی به نیازهای خانواده‌شان باعث شود که «چیزهایی پراهمیت‌تر،‏» یعنی پرستش یَهُوَه را فراموش کنند.‏ ب۲۲/‏۸ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۳

امروزه خواست خدا این است که خبر خوش پادشاهی‌اش در سراسر جهان موعظه شود.‏ (‏۱تیمو ۲:‏​۳،‏ ۴‏)‏ یَهُوَه خدا این فعالیت را شروع کرده.‏ این فعالیت برای یَهُوَه چنان پراهمیت بوده که پسرش،‏ عیسی را برای هدایت و سرپرستی آن انتخاب کرده است.‏ ما مطمئنیم که تحت سرپرستی عیسی فعالیت موعظه مطابق خواست یَهُوَه پیش از پایان این نظام به انجام می‌رسد.‏ (‏مت ۲۴:‏۱۴‏)‏ چرا از این بابت مطمئنیم؟‏ مدتی کوتاه پیش از بازگشتش به آسمان،‏ عیسی در کوهی در جلیل به شماری از پیروان وفادارش چنین گفت:‏ «تمامی اقتدار در آسمان و بر روی زمین به من داده شده است.‏» توجه کنید که بعد چه فرمانی داد:‏ «پس بروید و از مردمِ همۀ قوم‌ها شاگرد بسازید.‏» (‏مت ۲۸:‏​۱۸،‏ ۱۹‏)‏ از جمله اقتداراتی که به عیسی داده شده،‏ سرپرستی و هدایت فعالیت موعظه است.‏ فعالیت موعظه از آن زمان تا به امروز تحت نظارت عیسی انجام می‌شود.‏ ب۲۲/‏۷ ص ۸ ¶۱،‏ ۳؛‏ ص ۹ ¶۴

درستکاران که قبل از مرگشان اعمال نیکو کرده‌اند به «قیامت حیات» می‌رسند،‏ چون اسمشان در دفتر حیات نوشته شده است.‏ کسانی که طبق یوحنا ۵:‏۲۹ ‹اعمال نیکو کرده‌اند› و به رستاخیز یا قیامت حیات می‌رسند،‏ همان ‹درستکارانی› هستند که به رستاخیزشان در اعمال ۲۴:‏۱۵ اشاره شده است.‏ این موضوع با رومیان ۶:‏۷ هماهنگ می‌باشد که می‌گوید «کسی که مرده است از گناه خود آزاد شده است.‏» پس وقتی درستکاران می‌میرند یَهُوَه گناهانشان را می‌بخشد و سابقهٔ وفاداری‌شان را حفظ می‌کند.‏ (‏عبر ۶:‏۱۰‏)‏ البته برای اینکه اسم درستکاران رستاخیزیافته در دفتر حیات بماند باید همچنان وفادار بمانند.‏ ب۲۲/‏۹ ص ۱۸ ¶۱۳،‏ ۱۵

دانیال نبی شخصی قابل اعتماد بود.‏ او به اسارت بابِل برده شد و آنجا هم شخصی قابل اعتماد شناخته شد.‏ وقتی دانیال توانست با کمک یَهُوَه خواب‌های نِبوکَدنَصَّر پادشاه بابِل را تعبیر کند،‏ اعتماد دیگران به او بیشتر شد.‏ (‏دان ۴:‏​۲۰-‏۲۲،‏ ۲۵‏)‏ سال‌ها بعد وقتی دانیال معنی دست‌نوشتهٔ اسرارآمیز بر دیوار کاخ را به درستی بیان کرد،‏ دوباره نشان داد که قابل اعتماد است.‏ (‏دان ۵:‏​۵،‏ ۲۵-‏۲۹‏)‏ مدت‌ها بعد داریوش مادی و وزیرانش متوجه شدند که دانیال ‹توانایی خاصّی› دارد.‏ آن‌ها گفتند که دانیال ‹مردی قابل اعتماد است و در هیچ کاری کوتاهی نمی‌کند و فسادی در او وجود ندارد.‏› (‏دان ۶:‏​۳،‏ ۴‏)‏ بجاست از خودمان بپرسیم:‏ ‹من پیش کسانی که شاهد یَهُوَه نیستند چه شهرتی دارم؟‏ آیا دیگران می‌توانند روی من حساب کنند؟‏ آیا قابل اعتماد هستم؟‏› اگر شخصی قابل اعتماد باشیم،‏ برای یَهُوَه جلال می‌آوریم.‏ ب۲۲/‏۹ ص ۸-‏۹ ¶۲-‏۴

چرا پیروی از معیارهای یَهُوَه به ما فایده می‌رساند؟‏ تصوّر کنید هر بانک برای خودش ارزش پول رایج را تعیین کند،‏ یا هر شرکت ساختمان‌سازی واحدهای اندازه‌گیری خودش را داشته باشد.‏ چه اتفاقی می‌افتد؟‏ همه جا هرج‌ومرج می‌شود.‏ یا اگر افراد در کادر پزشکی دستورالعمل‌های متفاوتی را دنبال کنند،‏ ممکن است بعضی بیماران جانشان را از دست بدهند.‏ همان‌طور که معیارهای تغییرناپذیر مثل یک محافظ عمل می‌کند،‏ معیارهای خدا هم در رابطه با خوب و بد از ما محافظت می‌کند.‏ یَهُوَه به کسانی که سعی می‌کنند طبق معیارهایش زندگی کنند برکت می‌دهد.‏ او وعده می‌دهد:‏ «پارسایان [یا درستکاران] زمین را به میراث خواهند برد.‏» (‏مز ۳۷:‏​۲۹‏،‏ ه‌ن‏)‏ اگر همه از معیارهای یَهُوَه پیروی کنند،‏ در زندگی از اتحاد،‏ صلح و شادی برخوردار می‌شوند؛‏ چنین زندگی‌ای خواست یَهُوَه است.‏ پس منطقی است که درستکاری را دوست داشته باشیم.‏ ب۲۲/‏۸ ص ۲۷-‏۲۸ ¶۶-‏۸

وقتی با اتفاقات ناگواری روبرو می‌شویم،‏ وفاداری ما به یَهُوَه و سازمانش تحت آزمایش قرار می‌گیرد.‏ چطور می‌توانیم بر چنین مشکلاتی غلبه کنیم؟‏ ما باید بیدار و هوشیار باشیم و در ایمان پایدار بمانیم.‏ وقتی در آرامش خوب فکر کنیم و سعی کنیم هر موضوعی را از دیدگاه یَهُوَه ببینیم،‏ هوشیار می‌مانیم و افکارمان تحت تأثیر احساساتمان قرار نمی‌گیرد.‏ شاید فکر کنیم که هم‌ایمانی یا برادری مسئول با ما بدرفتاری کرده.‏ احتمالاً آن شخص قصد نداشته که شما را برنجاند.‏ (‏روم ۳:‏۲۳؛‏ یعقو ۳:‏⁠۲‏)‏ با این حال،‏ رفتار او شما را ناراحت کرد.‏ حتی شاید فکر کردید،‏ ‹چطور ممکن است یک برادر چنین رفتاری از خودش نشان دهد؟‏ آیا این واقعاً سازمان خداست؟‏› شیطان می‌خواهد که ما این طور فکر کنیم.‏ (‏۲قر ۲:‏۱۱‏)‏ این افکار منفی باعث می‌شود که ما از یَهُوَه و سازمانش دور شویم.‏ پس باید مواظب باشیم تا به دلمان کینه راه ندهیم.‏ ب۲۲/‏۱۱ ص ۲۰ ¶۱؛‏ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۳-‏۴

یَهُوَه امید فوق‌العادهٔ زندگی ابدی را به ما داده است.‏ بعضی‌ها امید دارند به صورت موجودات روحی فناناپذیر در آسمان زندگی کنند.‏ (‏۱قر ۱۵:‏​۵۰،‏ ۵۳‏)‏ اما خیلی‌ها امید دارند در سلامت کامل و شادی تا ابد بر روی زمین زندگی کنند.‏ (‏مکا ۲۱:‏​۳،‏ ۴‏)‏ ما چه امید زندگی در آسمان را داشته باشیم،‏ چه بر زمین،‏ امیدمان باارزش است.‏ ما مطمئنیم که امیدمان در رابطه با آینده حتماً به تحقق می‌رسد،‏ چون از طرف یَهُوَه است.‏ (‏روم ۱۵:‏۱۳‏)‏ ما می‌دانیم که یَهُوَه چه وعده‌هایی داده و این که همیشه به وعده‌هایش وفا می‌کند.‏ (‏اعد ۲۳:‏۱۹‏)‏ مطمئنیم که یَهُوَه هم اشتیاق و هم قدرت دارد تا به وعده‌هایش عمل کند.‏ پدر آسمانی‌مان ما را دوست دارد و می‌خواهد به او اعتماد کنیم.‏ اگر امیدمان به یَهُوَه محکم باشد،‏ می‌توانیم سختی‌ها را تحمّل کنیم و هر اتفاقی هم که برایمان بیفتد،‏ شجاعت و شادی‌مان را حفظ کنیم.‏ ب۲۲/‏۱۰ ص ۲۴ ¶۱-‏۳

چون قوم نمی‌خواستند به یَهُوَه گوش دهند،‏ اِشَعْیا پیشگویی کرد که یَهُوَه اجازه می‌دهد مصیبتی بر سرشان بیاید.‏ (‏اشع ۳۰:‏​۵،‏ ۱۷؛‏ ار ۲۵:‏​۸-‏۱۱‏)‏ همان طور هم شد؛‏ بابلیان اسرائیلیان را به اسارت بردند.‏ البته بعضی از یهودیان هنوز به یَهُوَه وفادار بودند.‏ اِشَعْیا به آن‌ها گفت که روزی یَهُوَه به آن‌ها لطف می‌کند.‏ (‏اشع ۳۰:‏​۱۸،‏ ۱۹‏)‏ دقیقاً همین طور شد.‏ یَهُوَه به اسارت آن‌ها پایان داد.‏ سال‌ها طول کشید تا یَهُوَه آن‌ها را آزاد کند.‏ این گفته که «یَهُوَه صبورانه منتظر است که به شما لطف کند،‏» نشان می‌داد که زمانی باید می‌گذشت تا یَهُوَه یهودیان وفادار را نجات دهد.‏ در واقع اسرائیلیان برای ۷۰ سال در اسارت بابل بودند.‏ ولی بعد از آزادی گروهی از آن‌ها به اورشلیم برگشتند.‏ (‏اشع ۱۰:‏۲۱؛‏ ار ۲۹:‏۱۰‏)‏ پس از این که یهودیان به وطنشان برگشتند،‏ اشک‌های غصه به اشک‌های شادی تبدیل شد.‏ ب۲۲/‏۱۱ ص ۹ ¶ ۴

امروزه در برخی از سرزمین‌ها برادران و خواهرانمان مانند رسولان در قرن اول،‏ به خاطر کار موعظه با آزار و اذیت روبرو می‌شوند.‏ دادگاه عالی یهود بارها به رسولان هشدار داد:‏ ‹هرگز به نام عیسی سخنی نگویید.‏› (‏اعما ۴:‏​۱۸-‏۲۰؛‏ ۵:‏​۲۷،‏ ۲۸،‏ ۴۰‏)‏ اما آن‌ها می‌دانستند که قدرتی برتر به آن‌ها فرمان داده است که در مورد عیسی ‹به مردم موعظه کنند و شهادتی کامل دهند.‏› (‏اعما ۱۰:‏۴۲‏)‏ پِطرُس و یوحنا با شجاعت گفتند که اول از خدا اطاعت می‌کنند و از صحبت در مورد عیسی دست نمی‌کشند.‏ (‏اعما ۵:‏ ۲۹‏)‏ آن‌ها بعد از این که شلاق خوردند،‏ ‹شادی‌کنان از حضور سَنهِدرین بیرون رفتند،‏ چون لایق شمرده شده بودند که به خاطر نام او [یعنی عیسی] بی‌احترامی ببینند.‏› بعد از آن،‏ آن‌ها همچنان موعظه می‌کردند.‏—‏اعما ۵:‏​۴۱-‏۴۲‏.‏ ب۲۲/‏۱۰ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۲-‏۴

شناخت یَهُوَه با تعالیم پایه‌ای کتاب مقدّس شروع می‌شود.‏ پولُس رسول در نامه‌اش به عبرانیان این تعالیم پایه‌ای را «اصول ابتدایی» کتاب مقدّس نامید.‏ او نمی‌خواست «تعالیم ابتدایی» را کم‌اهمیت جلوه دهد،‏ بلکه آن را به شیر مادر که نوزاد می‌خورد تشبیه کرد.‏ (‏عبر ۵:‏۱۲؛‏ ۶:‏⁠۱‏)‏ او به همهٔ مسیحیان توصیه کرد که به تعالیم پایه‌ای اکتفا نکنند،‏ بلکه حقایق عمیق کلام خدا را یاد بگیرند.‏ آیا شما به یادگیری تعالیم عمیق کتاب مقدّس اشتیاق پیدا کرده‌اید؟‏ آیا مشتاق پیشرفت و یادگیری در مورد یَهُوَه و مقاصدش هستید؟‏ مطالعه کردن برای اکثریت راحت نیست.‏ برای شما چطور؟‏ آیا به راحتی در مدرسه خواندن و نوشتن را یاد گرفتید؟‏ آیا از مطالعه کردن لذّت می‌بردید و چیزهای زیادی یاد می‌گرفتید؟‏ یا به این نتیجه رسیدید که یادگیری برایتان آسان نیست؟‏ خیلی‌ها این طور فکر می‌کنند.‏ ولی یَهُوَه می‌تواند کمکتان کند.‏ او کامل و بهترین معلّم است.‏ ب۲۳/‏۳ ص ۹-‏۱۰ ¶۸-‏۱۰

ما باید با ملایمت و فروتنی اجازه دهیم کلام خدا در دلمان ریشه کرده و رشد کند.‏ فقط وقتی از تکبّر و روحیهٔ انتقادآمیز دوری کنیم،‏ کلام خدا در خصوص رحمت،‏ دلسوزی و محبت شخصیت ما را شکل می‌دهد.‏ طرز برخورد ما با دیگران نشان می‌دهد که آیا اجازه می‌دهیم کلام خدا ما را شکل دهد یا نه.‏ فَریسیان نمی‌گذاشتند که کلام خدا به دلشان راه پیدا کند.‏ در نتیجه آن‌ها ‹مردمان بی‌تقصیر را محکوم می‌کردند.‏› (‏مت ۱۲:‏⁠۷‏)‏ رفتار و دیدگاه ما هم نسبت به بقیه نشان می‌دهد که آیا اجازه می‌دهیم کلام خدا ما را شکل دهد یا نه.‏ برای مثال آیا ما تمایل داریم فقط به نکات بد دیگران اشاره کنیم و سریعاً انگشت روی خطاهایشان بگذاریم؟‏ آیا آمادهٔ بخششیم یا برعکس از دیگران انتقاد می‌کنیم و کینه به دل می‌گیریم؟‏ جواب ما به این سؤالات نشان می‌دهد که آیا اجازه می‌دهیم کتاب مقدّس افکار،‏ احساسات و اعمال ما را شکل دهد؟‏—‏۱تیمو ۴:‏​۱۲،‏ ۱۵؛‏ عبر ۴:‏۱۲‏.‏ ب۲۳/‏۲ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱۳-‏۱۴

نمونهٔ یوسِف اهل رامه را در نظر بگیرید.‏ او در جامعهٔ یهودی از احترام خاصّی برخوردار بود.‏ او عضو سَنهِدرین،‏ دادگاه عالی یهود بود.‏ اما یوسِف طی خدمت زمینی عیسی چندان شجاع نبود.‏ یوحنا در مورد او گفت:‏ «به دلیل ترس از یهودیان در خفا شاگرد عیسی بود.‏» ‏(‏یو ۱۹:‏۳۸‏)‏ با وجود این که یوسِف به پیام عیسی علاقه داشت،‏ از دیگران پنهان کرد که به عیسی ایمان آورده است.‏ او بدون شک نگران این بود که مقامش را در جامعه از دست بدهد.‏ اما به هر دلیلی که می‌ترسید،‏ کتاب مقدّس به ما می‌گوید که بعد از مرگ عیسی،‏ یوسِف «با شهامت نزد پیلاتُس رفت و خواستار جسد عیسی شد.‏» (‏مرق ۱۵:‏​۴۲،‏ ۴۳‏)‏ بعد از آن،‏ ایمان یوسِف به عیسی دیگر مخفیانه نبود.‏ آیا شما هم مثل یوسِف از دیگران می‌ترسید؟‏ ب۲۳/‏۱ ص ۳۰ ¶۱۳-‏۱۴

خبر آرامش و رفاه اسرائیلیان تحت حکمرانی سلیمان به گوش ملکهٔ سَبا رسید.‏ او از راه دور به اورشلیم سفر کرد تا با چشم خود شرایط اسرائیل را ببیند.‏ (‏۱پاد ۱۰:‏⁠۱‏)‏ او وقتی همه چیز را دید سخنان آیهٔ روز را به سلیمان گفت.‏ اما این شرایط تحت حکمرانی سلیمان فقط پیش‌نمایی از حکمرانی عیسی تحت پادشاهی خدا بود.‏ عیسی از هر لحاظ نسبت به سلیمان برتری دارد.‏ سلیمان مردی ناکامل بود که خطاهای جدّی مرتکب شد و باعث سختی‌هایی برای قوم خدا شد.‏ اما عیسی یک رهبر کامل است که هیچ خطایی نمی‌کند.‏ (‏لو ۱:‏۳۲؛‏ عبر ۴:‏​۱۴،‏ ۱۵‏)‏ شیطان عیسی را سخت آزمایش کرد،‏ ولی عیسی وفادار ماند و ثابت کرد که هیچ وقت گناه نمی‌کند و به تابعان وفادارش صدمه نمی‌رساند.‏ واقعاً افتخاری است که پادشاهی مثل او داشته باشیم.‏ ب۲۲/‏۱۲ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۹-‏۱۰

اگر یک بیماری واگیردار در جایی که زندگی می‌کنیم در حال زیاد شدن است،‏ چه کار باید بکنیم؟‏ ما باید قوانین دولتی مثل شستن دست‌ها،‏ حفظ فاصلهٔ اجتماعی،‏ ماسک زدن و قرنطینه را رعایت کنیم.‏ با این کار نشان می‌دهیم که برای هدیهٔ زندگی ارزش قائلیم.‏ در موقعیت‌های اضطراری شاید از دوستان،‏ همسایه‌ها یا رسانه‌ها اخبار نادرست بشنویم.‏ اما بجای اینکه هر حرفی را سریع باور کنیم،‏ خوب است که به منابع پزشکی و دولتی قابل اطمینان رجوع کنیم.‏ (‏امث ۱۴:‏۱۵‏)‏ هیئت اداره‌کننده و دفاتر شعبه قبل از دادن هر راهنمایی در رابطه با جلسات و فعالیت موعظه،‏ تمام تلاششان را می‌کنند تا اطلاعات درست جمع‌آوری کنند.‏ اگر با آن‌ها همکاری کنیم،‏ از خود و دیگران محافظت خواهیم کرد.‏ در ضمن خوش‌نامی شاهدان یَهُوَه را هم حفظ می‌کنیم.‏—‏۱پطر ۲:‏۱۲‏.‏ ب۲۳/‏۲ ص ۲۳ ¶۱۱-‏۱۲

اسرائیلیان بعد از وارد شدن به سرزمین موعود،‏ در مناطق مختلف ساکن شدند.‏ چون اسرائیلیان دور از هم زندگی می‌کردند،‏ ممکن بود از نیازها و وضعیت هم بی‌خبر بمانند.‏ یَهُوَه ترتیبی داد که اسرائیلیان در موقعیت‌های مختلف با هم جمع شوند تا کلامش خوانده و توضیح داده شود.‏ (‏تث ۳۱:‏​۱۰-‏۱۲؛‏ نح ۸:‏​۲،‏ ۸،‏ ۱۸‏)‏ تصوّر کنید چه حسی به اسرائیلیان دست می‌داد وقتی به اورشلیم می‌رسیدند و میلیون‌ها پرستندهٔ دیگر یَهُوَه را می‌دیدند.‏ یَهُوَه از این طریق قومش را متحد می‌کرد.‏ بعدها در قرن اول،‏ جماعت مسیحی از مردان و زنانی تشکیل شد که از طبقات اجتماعی مختلفی بودند و به زبان‌های مختلفی صحبت می‌کردند.‏ اما در پرستش خدای حقیقی متحد بودند.‏ کسانی که ایمان آوردند،‏ برای درک کلام خدا باید دور هم جمع می‌شدند و از همدیگر کمک می‌گرفتند.‏—‏اعما ۲:‏۴۲؛‏ ۸:‏​۳۰،‏ ۳۱‏.‏ ب۲۳/‏۲ ص ۳-‏۴ ¶۷

یَهُوَه وعده می‌دهد که به کسانی که مطیع او هستند «حیات جاودان» می‌بخشد.‏ (‏روم ۶:‏۲۳‏)‏ وقتی بر وعده‌ای که یَهُوَه به ما داده تعمّق می‌کنیم،‏ محبتمان به او بیشتر می‌شود.‏ فکرش را بکنید،‏ پدر آسمانی‌مان آنقدر ما را دوست دارد که نمی‌خواهد مرگ ما را از او جدا کند.‏ وعدهٔ حیات جاودان به ما کمک می‌کند تا سختی‌ها را تحمّل کنیم.‏ حتی وقتی دشمنانمان ما را تهدید به مرگ می‌کنند،‏ وفاداری‌مان را از دست نمی‌دهیم.‏ چرا؟‏ یک دلیل آن است که می‌دانیم اگر جانمان را به خاطر وفاداری‌مان به یَهُوَه از دست بدهیم،‏ او ما را رستاخیز می‌دهد؛‏ با این امید که دیگر مرگ را نچشیم.‏ (‏یو ۵:‏​۲۸،‏ ۲۹؛‏ ۱قر ۱۵:‏​۵۵-‏۵۸؛‏ عبر ۲:‏۱۵‏)‏ از آنجا که یَهُوَه سرچشمهٔ زندگی و تا ابد زنده است،‏ مطمئنیم که می‌تواند به ما هم زندگی ابدی ببخشد.‏ (‏مز ۳۶:‏⁠۹‏)‏ کتاب مقدّس نشان می‌دهد یَهُوَه همیشه بوده و خواهد بود.‏ —‏مز ۹۰:‏⁠۲‏.‏ ب۲۲/‏۱۲ ص ۲-‏۳ ¶۱-‏۳

ما خادمان یَهُوَه از این که با مشکلات روبرو می‌شویم تعجب نمی‌کنیم.‏ کتاب مقدّس هم می‌گوید:‏ «ما برای راه یافتن به پادشاهی خدا باید بسیاری سختی‌ها را پشت سر گذاریم.‏» (‏اعما ۱۴:‏۲۲‏)‏ همین طور می‌دانیم بعضی از مشکلاتمان تا رسیدن دنیای جدید کاملاً رفع نمی‌شوند.‏ در آن زمان،‏ «دیگر مرگ نخواهد بود و ماتم و شیون و درد نیز وجود نخواهد داشت.‏» (‏مکا ۲۱:‏⁠۴‏)‏ یَهُوَه ما را از مشکلات کاملاً محفوظ نگه نمی‌دارد.‏ با این حال،‏ به ما کمک می‌کند تا تحمّل کنیم.‏ ببینیم که پولُس رسول به مسیحیان روم چه گفت.‏ او به مشکلاتی اشاره کرد که خودش و برادران با آن‌ها روبرو بودند.‏ او نوشت:‏ «از طریق او که به ما محبت کرد،‏ با پیروزی کامل از همهٔ این‌ها بیرون می‌آییم.‏» (‏روم ۸:‏​۳۶-‏۳۷‏)‏ بنابراین یَهُوَه می‌تواند به شما در تحمّل سختی‌ها کمک کند.‏ ب۲۳/‏۱ ص ۱۴ ¶۱-‏۲