اوت

تنها کسانی از فدیهٔ عیسی فایده خواهند برد که دوست او شوند.‏ چرا که عیسی خود گفت جانش را برای «دوستانش» می‌دهد.‏ (‏یو ۱۵:‏۱۳‏)‏ خادمان وفاداری که قبل از زندگی زمینی عیسی می‌زیستند نیز باید او را بشناسند و به او محبت ورزند.‏ بله،‏ مردان و زنانی همچون ابراهیم،‏ سارا،‏ موسی و راحاب رستاخیز خواهند یافت.‏ حتی آنان نیز برای دستیابی به زندگی ابدی باید دوست عیسی شوند.‏ (‏یو ۱۷:‏۳؛‏ اعما ۲۴:‏۱۵؛‏ عبر ۱۱:‏۸-‏۱۲،‏ ۲۴-‏۲۶،‏ ۳۱‏)‏ ما با شرکت در فعالیت موعظه و شاگردسازی با عیسی همکاری می‌کنیم.‏ عیسی طی زندگی زمینی خود،‏ به دیگران تعلیم می‌داد.‏ او پس از رستاخیزش نیز به عنوان سر جماعت،‏ همچنان فعالیت موعظه و شاگردسازی را هدایت می‌کند.‏ او از این که می‌بیند شما با تمام توانتان تلاش می‌کنید تا مردم بیشتری را با او و پدرش آشنا کنید قدردان است.‏ در واقع،‏ بدون کمک یَهُوَه و عیسی ما قادر نیستیم این فعالیت را به انجام رسانیم.‏​—‏یو ۱۵:‏۴،‏ ۵‏.‏ ب۲۰/‏۴ ص ۲۲ ¶۷-‏۸

عناوین «پادشاه شمال» و «پادشاه جنوب» در ابتدا به قدرت‌های سیاسی‌ای که در شمال و جنوب سرزمین اسرائیل مستقر بودند اشاره داشت.‏ (‏دان ۱۰:‏۱۴‏)‏ پیش از پِنتیکاست سال ۳۳ میلادی،‏ تنها اسرائیلیان قوم یَهُوَه بودند.‏ اما پس از آن،‏ یَهُوَه به‌وضوح نشان داد که شاگردان عیسی قوم او هستند.‏ بنابراین،‏ بیشتر بخش‌های پیشگویی باب ۱۱ کتاب دانیال به شاگردان عیسی اشاره دارد،‏ نه به قوم اسرائیل.‏ (‏اعما ۲:‏۱-‏۴؛‏ روم ۹:‏۶-‏۸؛‏ غلا ۶:‏۱۵،‏ ۱۶‏)‏ حاکمان و دولت‌های متعددی طی سال‌ها،‏ در نقش پادشاه شمال و پادشاه جنوب بر کرسی قدرت نشسته‌اند.‏ با این حال،‏ آنان در سه مورد وجه اشتراک دارند.‏ اول،‏ این حاکمان همواره بر ضدّ قوم یَهُوَه عمل کرده‌اند.‏ دوم،‏ نحوهٔ برخورد آنان با قوم یَهُوَه حاکی از نفرتشان از یَهُوَه،‏ خدای حقیقی بوده است.‏ سوم،‏ پادشاه شمال و پادشاه جنوب همواره برای رسیدن به قدرت بیشتر،‏ با یکدیگر در حال رقابت بوده‌اند.‏ ب۲۰/‏۵ ص ۳ ¶۳-‏۴

یَهُوَه برای به انجام رساندن مقصودش،‏ در هر نقشی که لازم بیند وارد عمل می‌شود.‏ اغلب در نشریاتمان به ما یادآوری می‌شود که بر این جنبه از نام یَهُوَه تعمّق کنیم.‏ یَهُوَه همچنین می‌تواند خادمانش را که انسان‌هایی ناکامل هستند،‏ بر آن دارد که برای انجام مقصودش،‏ هر آنچه لازم بیند بشوند.‏ (‏اشع ۶۴:‏۸‏)‏ به این شکل،‏ یَهُوَه همواره مقصودش را به انجام می‌رساند.‏ به راستی که هیچ چیز و هیچ کس نمی‌تواند او را از این امر بازدارد.‏ (‏اشع ۴۶:‏۱۰،‏ ۱۱‏)‏ تعمّق بر کارهای یَهُوَه و همچنین کارهایی که ما را قادر به انجامش ساخته است،‏ باعث می‌شود قدردانی‌مان از او افزایش یابد.‏ برای مثال،‏ با تعمّق بر آفرینش،‏ درمی‌یابیم که آفریده‌های یَهُوَه بسیار شگفت‌انگیزند.‏ (‏مز ۸:‏۳،‏ ۴‏)‏ همچنین وقتی فکر می‌کنیم او چگونه کمکمان می‌کند مقصودش را به انجام رسانیم،‏ بیش از پیش برای او احترام قائل می‌شویم.‏ به راستی که نام پدر آسمانی‌مان بسیار باعظمت است!‏ این نام،‏ همهٔ جنبه‌های شخصیت او و تمام اعمالش را در گذشته،‏ حال و آینده در بر می‌گیرد.‏​—‏مز ۸۹:‏۷،‏ ۸‏.‏ ب۲۰/‏۶ ص ۹-‏۱۰ ¶۶-‏۷

اکسیژن گازی است که انسان‌ها و حیوانات برای حیات به آن نیاز دارند.‏ تحقیقات نشان می‌دهد که موجودات زنده برای تنفس،‏ سالانه صد میلیارد تن اکسیژن جذب کرده و گاز دی‌اکسیدکربن تولید می‌کنند.‏ با این حال،‏ ما هرگز با کمبود اکسیژن روبرو نمی‌شویم و دی‌اکسیدکربن نیز بیش از حد در هوا پخش نمی‌شود.‏ زیرا یَهُوَه گیاهانی در اندازه‌های متفاوت آفریده است که دی‌اکسیدکربن را جذب کرده و اکسیژن تولید می‌کنند.‏ ما چگونه می‌توانیم از آفرینش فوق‌العادهٔ کرهٔ زمین و هر آنچه که زندگی را برایمان امکان‌پذیر ساخته است قدردان باشیم؟‏ (‏مز ۱۱۵:‏۱۶‏)‏ یک راه،‏ تعمّق بر آفریده‌های یَهُوَه است.‏ این کار ما را بر آن می‌دارد که هر روز بابت هدایای یَهُوَه،‏ از او قدردانی کنیم.‏ به علاوه،‏ برای ابراز قدردانی از نحوهٔ طراحی و آفرینش کرهٔ زمین می‌توانیم تا جای ممکن در حفظ پاکیزگی منطقهٔ زندگی‌مان بکوشیم.‏ ب۲۰/‏۵ ص ۲۲ ¶۵،‏ ۷

یَهُوَه با حکمت،‏ صبر و عدالت خود همواره با اتهامات واردشده به نامش،‏ مقابله کرده است.‏ او همچنین قدرت بی‌نظیرش را به طرق مختلفی نشان داده است.‏ مهم‌تر از همه این که محبت او در تمام اعمالش نمایان است.‏ (‏۱یو ۴:‏۸‏)‏ یَهُوَه هرگز از تقدیس نام خود دست نکشیده است.‏ امروزه نیز شیطان همچنان نام خدا را مورد اتهام قرار می‌دهد.‏ او طوری انسان‌ها را می‌فریبد که به قدرت،‏ عدالت،‏ حکمت و محبت یَهُوَه شک کنند.‏ برای مثال،‏ شیطان سعی می‌کند مردم را قانع کند که آفریدگاری وجود ندارد.‏ همچنین اگر برخی به وجود خدا اعتقاد داشته باشند،‏ او سعی می‌کند طوری آنان را بفریبد که فکر کنند معیارهای خدا ناعادلانه است و آنان را محدود می‌کند.‏ او حتی تعلیم می‌دهد که یَهُوَه خدایی بی‌رحم است که انسان‌ها را در آتش جهنّم می‌سوزاند.‏ اگر انسان‌ها چنین اتهاماتی را باور کنند،‏ یَهُوَه را شایستهٔ حکمرانی نخواهند دانست.‏ شیطان تا آخرین نفس تلاش می‌کند شما را نیز از یَهُوَه دور سازد.‏ اما آیا موفق خواهد بود؟‏ ب۲۰/‏۶ ص ۵-‏۶ ¶۱۳-‏۱۵

در بسیاری جماعات،‏ برادران و خواهرانی داریم که یادگیری زبانی جدید برایشان آسان نیست.‏ در نتیجه،‏ شاید به‌راحتی نتوانند افکارشان را بیان کنند.‏ با این حال،‏ مطمئناً محبت آنان به یَهُوَه و اشتیاقشان برای خدمت به او،‏ برایمان کاملاً واضح است.‏ وقتی ما به چنین خصوصیاتی پی می‌بریم،‏ برای آنان ارزش و احترامی عمیق قائل خواهیم شد.‏ همچنین تنها به این دلیل که به زبان ما مسلّط نیستند،‏ طوری با آنان رفتار نمی‌کنیم که گویی به آنان می‌گوییم:‏ «من به تو نیاز ندارم.‏» (‏۱قر ۱۲:‏۲۱‏)‏ یَهُوَه افتخاری بزرگ نصیبمان کرده است که می‌توانیم نقشی در جماعتش داشته باشیم.‏ مرد یا زن،‏ مجرّد یا متأهل،‏ پیر یا جوان،‏ مسلّط به زبانی خاص یا مبتدی،‏ همهٔ ما در چشم یَهُوَه و برای یکدیگر ارزشمندیم.‏ (‏روم ۱۲:‏۴،‏ ۵؛‏ کول ۳:‏۱۰‏)‏ باشد که همواره به دنبال راه‌هایی برای تشویق برادران و خواهرانمان باشیم و برای آنان ارزش و احترامی عمیق قائل باشیم.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۳۱ ¶۲۰-‏۲۲

با این که شهر آتن مملو از بت‌پرستی،‏ غیراخلاقیات و فلسفه‌گرایی بود و اهالی آنجا پولُس رسول را مسخره می‌کردند،‏ او همواره به آنان موعظه می‌کرد.‏ پولُس خود نیز با این که در گذشته «کفرگو،‏ آزاررسان و گستاخ» بود،‏ به مسیحیت روی آورده بود.‏ (‏۱تیمو ۱:‏۱۳‏)‏ درست همان طور که عیسی قابلیت این تغییر را در پولُس دیده بود،‏ او نیز می‌دانست که اهالی آتن می‌توانند روزی شاگرد مسیح شوند.‏ سرانجام تلاش‌های او به نتیجه رسید.‏ (‏اعما ۹:‏۱۳-‏۱۵‏)‏ در قرن اول،‏ بسیاری با پیشینه‌های مختلف شاگرد مسیح شدند.‏ پولُس در نامه‌اش به مسیحیان قُرِنتُس،‏ اشاره کرد که برخی از آنان در گذشته مجرم بودند یا به اعمال نامشروع جنسی دست می‌زدند.‏ او در ادامه به آنان گفت:‏ ‹برخی از شما چنین بودید،‏ اما پاک شده‌اید.‏› (‏۱قر ۶:‏۹-‏۱۱‏)‏ آیا شما نیز می‌توانستید این قابلیت را در اهالی قُرِنتُس ببینید که روزی شاگرد مسیح شوند؟‏ ب۲۰/‏۴ ص ۱۲ ¶۱۵-‏۱۶

پیران مسیحی نباید فوراً آنانی را که خدمت به یَهُوَه را زیر سؤال می‌برند قضاوت کنند.‏ همچنین بجای سرزنش کردن،‏ باید سعی کنند دریابند که چرا آنان چنین طرز فکری دارند؟‏ پیران مسیحی تنها در این صورت می‌توانند با استفاده از کتاب مقدّس به آنان کمک کنند.‏ ایلیّای نبی از دست ایزابل فرار کرده بود.‏ (‏۱پاد ۱۹:‏۱-‏۳‏)‏ او فکر می‌کرد که تمام تلاش‌هایش بی‌فایده است و به‌قدری دلسرد شده بود که آرزوی مرگ می‌کرد.‏ (‏۱پاد ۱۹:‏۱۰‏)‏ اما یَهُوَه بجای سرزنش ایلیّا،‏ به او اطمینان‌خاطر داد که تنها نیست و بسیاری از خادمان وفادار دیگر،‏ هنوز زنده هستند.‏ همچنین به او گفت که با قدرتش از او محافظت می‌کند و هنوز مسئولیت‌های زیادی برایش در نظر دارد.‏ یَهُوَه با مهر و محبت به درددل ایلیّا گوش داد و مسئولیت‌های جدیدی به او واگذار کرد.‏ (‏۱پاد ۱۹:‏۱۱-‏۱۶،‏ ۱۸‏)‏ ما چه درسی می‌آموزیم؟‏ همهٔ ما،‏ به‌خصوص پیران مسیحی باید با خادمان یَهُوَه رفتاری محبت‌آمیز داشته باشیم.‏ اگر شخصی نظراتش را به‌تندی بیان کند یا خود را لایق رحمت یَهُوَه نداند،‏ پیران مسیحی با صبر و حوصله به درددل او گوش می‌دهند.‏ سپس به او اطمینان‌خاطر می‌بخشند که یَهُوَه ارزش فراوانی برایش قائل است.‏ ب۲۰/‏۶ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۱۳-‏۱۴

یَهُوَه می‌خواهد که ما از معاشرت با اعضای خانواده و دوستانمان لذّت ببریم.‏ (‏مز ۱۳۳:‏۱‏)‏ عیسی نیز دوستان خوبی داشت.‏ (‏یو ۱۵:‏۱۵‏)‏ به علاوه،‏ کتاب مقدّس به فواید داشتن دوست خوب اشاره می‌کند.‏ (‏امث ۱۸:‏۲۴‏)‏ همچنین می‌گوید که نباید منزوی و گوشه‌گیر باشیم.‏ (‏امث ۱۸:‏۱‏)‏ بسیاری برای یافتن دوست و دوری از تنهایی،‏ عضو شبکه‌های اجتماعی می‌شوند.‏ با این حال،‏ ما باید هنگام استفاده از این شبکه‌ها محتاط باشیم.‏ طبق تحقیقات،‏ افرادی که زمان زیادی را صرف دیدن مطالب شبکه‌های اجتماعی می‌کنند،‏ معمولاً در آخر احساس تنهایی و افسردگی می‌کنند.‏ یک دلیل می‌تواند تأثیر مطالبی باشد که در این شبکه‌ها به اشتراک گذاشته می‌شود.‏ مردم معمولاً مهم‌ترین رویدادهای زندگی،‏ بهترین عکس‌های خود و دوستانشان و همچنین تصاویر مکان‌هایی را که از آن دیدن کرده‌اند به اشتراک می‌گذارند.‏ بنابراین شخصی که این تصاویر را می‌بیند شاید فکر کند که زندگی خودش عادی یا حتی کسل‌کننده است.‏ خواهری ۱۹ ساله می‌گوید:‏ «وقتی می‌دیدم که آخرهفته چقدر به دیگران خوش می‌گذرد،‏ در حالی که من در خانه نشسته‌ام،‏ به آنان حسادت می‌کردم.‏» ب۲۰/‏۷ ص ۵-‏۶ ¶۱۲-‏۱۳

در مجلّهٔ برج دیده‌بانی ۱ اکتبر ۱۹۸۸ به انگلیسی آمده است:‏ «پیران جماعت می‌دانند که عیسی به وسیلهٔ روح‌القدس می‌تواند اصولی را از کتاب مقدّس به یاد هر یک از آنان بیاورد که در تصمیم‌گیری‌های مهم کمکشان کند.‏ (‏اعما ۱۵:‏۷-‏۱۵‏)‏ روح‌القدس تنها منحصر به یک پیر جماعت نیست،‏ بلکه تک‌تک آنان را به این شکل هدایت می‌کند.‏» یک پیر جماعت که برای پیران دیگر احترام قائل است،‏ هر بار در جلسهٔ پیران،‏ اولین نظرات را مطرح نمی‌کند.‏ او سعی نمی‌کند جلسه را تحت کنترل خود درآورد و فکر نمی‌کند که نظراتش همیشه درست است؛‏ بلکه با فروتنی افکارش را با دیگران در میان می‌گذارد.‏ همچنین با دقت به نظرات دیگران گوش می‌دهد.‏ مهم‌تر این که او همواره اصول کتاب مقدّس را مطرح می‌کند و آمادهٔ پیروی از دستورالعمل‌های «غلام امین و دانا» است.‏ (‏مت ۲۴:‏۴۵-‏۴۷‏)‏ وقتی پیران جماعت با محبت و احترام موضوعات را بررسی می‌کنند،‏ یَهُوَه روح خود را به آنان می‌دهد و هدایتشان می‌کند که تصمیمات درستی بگیرند.‏​—‏یعقو ۳:‏۱۷،‏ ۱۸‏.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۲۷ ¶۵-‏۶

دشمنان پولُس بسیار قدرتمندتر از او بودند.‏ او بارها مورد ضرب و شتم قرار گرفت،‏ زندانی شد و از طرف دوستانش مورد بی‌عدالتی قرار گرفت.‏ حتی برخی در جماعت با او مخالفت کردند.‏ (‏۲قر ۱۲:‏۱۱؛‏ فیلیپ ۳:‏۱۸‏)‏ اما پولُس بر تمام مخالفانش غالب آمد.‏ او چگونه چنین کرد؟‏ پولُس علی‌رغم همهٔ مخالفت‌ها،‏ همچنان به موعظهٔ خبر خوش ادامه داد.‏ او به برادران و خواهرانش،‏ حتی زمانی که او را دلسرد می‌کردند،‏ وفادار ماند.‏ مهم‌تر از همه این که تا پایان زندگی،‏ وفاداری‌اش را به یَهُوَه خدا حفظ کرد.‏ (‏۲تیمو ۴:‏۸‏)‏ او قادر بود بر همهٔ این مشکلات غلبه کند؛‏ چرا که بجای تکیه بر قوّت خود،‏ به یَهُوَه تکیه می‌کرد.‏ آیا شما نیز با اهانت و مخالفت‌ها روبرویید؟‏ کلام خدا را در فکر و دل آنانی که پذیرای آن هستند جای دهید.‏ برای دستیابی به این هدف باید با استفاده از کتاب مقدّس به سؤالات دیگران پاسخ دهید،‏ به آنانی که رفتاری ناعادلانه با شما دارند احترام بگذارید و به همهٔ مردم،‏ حتی دشمنانتان محبت کنید.‏​—‏مت ۵:‏۴۴؛‏ ۱پطر ۳:‏۱۵-‏۱۷‏.‏ ب۲۰/‏۷ ص ۱۷-‏۱۸ ¶۱۴-‏۱۵

یَهُوَه نمونه‌ای ارزشمند از فروتنی برایمان بجا گذاشته است.‏ بله ما هم همچون داوود سخنان آیهٔ روز را تأیید می‌کنیم.‏ (‏مز ۱۸:‏۳۵‏)‏ شاید داوود هنگام نوشتن این آیه،‏ به زمانی فکر می‌کرد که سموئیل نبی به خانه‌شان آمده بود تا پادشاه آیندهٔ اسرائیل را برگزیند.‏ داوود از هفت برادر دیگرش جوان‌تر بود،‏ اما یَهُوَه با فروتنی او را به عنوان جانشین شائول پادشاه انتخاب کرد.‏ (‏۱سمو ۱۶:‏۱،‏ ۱۰-‏۱۳‏)‏ مطمئناً داوود با گفته‌های مزمورنویس موافق بود که می‌گوید:‏ ‹آن که سر فرود می‌آورد،‏ تا بر آسمانها و بر زمین بنگرد.‏ او بینوا را از خاک برمی‌گیرد،‏ و نیازمند را برمی‌افرازد؛‏ تا با امیران بنشاند.‏› (‏مز ۱۱۳:‏۶-‏۸‏)‏ نحوهٔ برخورد یَهُوَه با پرستندگانش که انسان‌هایی ناکامل هستند،‏ فروتنی او را ثابت می‌کند.‏ او نه تنها ما را به عنوان پرستندگانش می‌پذیرد،‏ بلکه ما را دوست خود می‌داند.‏ (‏مز ۲۵:‏۱۴‏)‏ برای این که بتوانیم با یَهُوَه دوست شویم،‏ او خود پیشقدم شد و پسر عزیزش را برای گناهان ما قربانی کرد.‏ به راستی که یَهُوَه خدایی رحیم و دلسوز است.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۸ ¶۱-‏۳

یَهُوَه به‌خوبی می‌داند که در چه روز و ساعتی دنیای شیطان را نابود خواهد کرد.‏ (‏مت ۲۴:‏۳۶‏)‏ او هرگز پیش از آن زمان وارد عمل نمی‌شود.‏ یَهُوَه صبورانه در انتظار روزی است که مردگان را رستاخیز دهد.‏ (‏ایو ۱۴:‏۱۴،‏ ۱۵؛‏ یو ۵:‏۲۸‏)‏ ما دلایل خوبی داریم که از صبر یَهُوَه قدردانی کنیم.‏ به این فکر کنید که صبر او به بسیاری از انسان‌ها منجمله ما،‏ «فرصت توبه» داده است.‏ خواست او این است که انسان‌های بیشتری به زندگی ابدی دست یابند.‏ ما چگونه می‌توانیم قدردانی خود را بابت صبر و بردباری یَهُوَه نشان دهیم؟‏ بدین منظور،‏ مصممیم آنانی را که «دلی پذیرا برای راه یافتن به حیات جاودان» دارند بیابیم و کمکشان کنیم که یَهُوَه را دوست بدارند و به او خدمت کنند.‏ (‏اعما ۱۳:‏۴۸‏)‏ بدین شکل،‏ آنان نیز مانند ما از صبر یَهُوَه فایده خواهند برد.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۱۸ ¶۱۷

آنچه شاگرد در جلسات مطالعه می‌آموزد،‏ علاوه بر منطقی بودن،‏ باید به دل او نیز بنشیند.‏ چرا این امر اهمیت دارد؟‏ زیرا دل منشأ امیال و احساساتی است که شخص را به عمل برمی‌انگیزد.‏ تعالیم عیسی برای شنوندگانش منطقی و قابل‌قبول بود.‏ اما دلیل پیروی آنان از عیسی این بود که آن تعالیم به دلشان نیز راه یافته بود.‏ (‏لو ۲۴:‏۱۵،‏ ۲۷،‏ ۳۲‏)‏ شاگردتان باید بتواند یَهُوَه را همچون پدر،‏ دوست و خدای خود بداند و رابطه‌ای شخصی با او برقرار کند.‏ (‏مز ۲۵:‏۵‏)‏ دربارهٔ هر موضوعی که با شاگردتان مطالعه می‌کنید،‏ همواره خصوصیات زیبای یَهُوَه را برایش برجسته کنید.‏ (‏خرو ۳۴:‏۵،‏ ۶؛‏ ۱پطر ۵:‏۶،‏ ۷‏)‏ به او کمک کنید که این خصوصیات را که شامل محبت،‏ نیکویی و همدردی یَهُوَه می‌شود به‌خوبی درک کند.‏ عیسی گفت که «بزرگ‌ترین و نخستین حکم» این است که ‹یَهُوَه خدای خود را دوست بداری.‏› (‏مت ۲۲:‏۳۷،‏ ۳۸‏)‏ بنابراین تلاش کنید که آتش محبت به یَهُوَه را در دل شاگردتان روشن کنید.‏ ب۲۰/‏۱۰ ص ۱۰ ¶۱۲

عیسی به همهٔ زنان احترام می‌گذاشت.‏ (‏یو ۴:‏۲۷‏)‏ دیدگاه او نسبت به زنان همچون دیدگاه رهبران مذهبی قرن اول نبود.‏ او برای زنان خداترسی که به خواست پدرش عمل می‌کردند،‏ احترامی خاص قائل بود.‏ عیسی این زنان را خواهران خود خطاب می‌کرد و آنان را همچون مردان باایمان،‏ جزوی از خانوادهٔ روحانی خود می‌دانست.‏ (‏مت ۱۲:‏۵۰‏)‏ عیسی زمانی را به معاشرت با خواهران روحانی‌اش اختصاص می‌داد و دوستی واقعی برای آنان بود.‏ رابطهٔ دوستی او را با مریم و مارتا که ظاهراً مجرّد بودند،‏ در نظر بگیرید.‏ (‏لو ۱۰:‏۳۸-‏۴۲‏)‏ واضح است که رفتار عیسی طوری بود که آنان با او احساس راحتی می‌کردند.‏ برای مثال،‏ مریم به عنوان یکی از شاگردان عیسی،‏ در کنار پای او نشست.‏ همچنین وقتی مارتا از مریم ناراحت شد،‏ به‌راحتی افکارش را با عیسی در میان گذاشت.‏ عیسی در آن جمع دوستانه،‏ به آنان درس‌هایی ارزشمند آموخت.‏ او در موقعیت‌های دیگر نیز به دیدن مریم،‏ مارتا و برادرشان ایلعازَر رفت و نشان داد که به آنان علاقه و توجه دارد.‏ (‏یو ۱۲:‏۱-‏۳‏)‏ جای تعجب نیست که وقتی ایلعازَر به‌شدّت بیمار شد،‏ آنان به‌راحتی از عیسی تقاضای کمک کردند.‏​—‏یو ۱۱:‏۳‏.‏ ب۲۰/‏۹ ص ۲۰ ¶۳؛‏ ص ۲۱‏.‏¶۶

شاگردان عیسی امیدوار بودند که پادشاهی او «همان دم» برقرار شود و آنان را از دست رومیان نجات دهد.‏ ما نیز چشم‌انتظار روزی هستیم که پادشاهی خدا به شرارت‌ها پایان دهد و دنیای جدید برقرار شود.‏ (‏۲پطر ۳:‏۱۳‏)‏ اما باید صبور باشیم و منتظر زمانی که یَهُوَه تعیین کرده است بمانیم.‏ یَهُوَه به نوح زمان کافی داد تا کشتی‌ای بسازد و ‹طریق درست خدا را موعظه کند.‏› (‏۲پطر ۲:‏۵؛‏ ۱پطر ۳:‏۲۰‏)‏ او صبورانه به سؤالات تکراری ابراهیم در مورد نابودی ساکنان شریر سُدوم و غَمورَه گوش داد.‏ (‏پیدا ۱۸:‏۲۰-‏۳۳‏)‏ یَهُوَه قرن‌ها با قوم عهدشکن اسرائیل مدارا کرد.‏ (‏نح ۹:‏۳۰،‏ ۳۱‏)‏ امروزه نیز ما شاهد صبر یَهُوَه هستیم،‏ زیرا به همگان «فرصت توبه» می‌دهد.‏ (‏۲پطر ۳:‏۹؛‏ یو ۶:‏۴۴؛‏ ۱تیمو ۲:‏۳،‏ ۴‏)‏ نمونهٔ یَهُوَه ما را بر آن می‌دارد تا همچنان که به فعالیت موعظه و شاگردسازی مشغولیم،‏ از خود صبر و بردباری نشان دهیم.‏ ب۲۰/‏۹ ص ۱۰ ¶۸-‏۹

همان طور که قبلاً گفته شد،‏ یَهُوَه مردگان را با همان طرز فکر و خصوصیاتی که پیش از مرگ داشتند،‏ به زندگی بازمی‌گرداند.‏ بله،‏ یَهُوَه ما را به‌قدری دوست دارد که به تمام افکار،‏ احساسات،‏ سخنان و اعمالمان توجه می‌کند و آن‌ها را به خاطر می‌سپارد.‏ بنابراین اگر او روزی رستاخیزمان دهد،‏ می‌تواند ما را با همان طرز فکر و خصوصیاتی که پیش از مرگ داشتیم،‏ به زندگی بازگرداند.‏ داوود پادشاه نیز می‌دانست که یَهُوَه هر یک از ما را به‌خوبی می‌شناسد.‏ (‏مز ۱۳۹:‏۱-‏۴‏)‏ اما دانستن این امر،‏ اکنون چه تأثیری بر ما می‌گذارد؟‏ آگاهی از این امر که یَهُوَه هر یک از ما را به‌خوبی می‌شناسد،‏ نباید نگرانمان سازد.‏ چرا؟‏ یَهُوَه اهمیت زیادی به ما می‌دهد.‏ او تک‌تک ما را همان گونه که هستیم،‏ دوست دارد.‏ او از پیشینهٔ هر یک ما و تأثیری که بر شخصیتمان گذاشته است آگاه است.‏ به راستی که دانستن این امر بسیار آرامش‌بخش است!‏ ما هرگز نباید احساس تنهایی کنیم،‏ زیرا یَهُوَه هر لحظه در کنار ماست تا به ما کمک کند.‏​—‏۲توا ۱۶:‏۹‏.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۱۷ ¶۱۳-‏۱۴

یَهُوَه از این که به خادمانش تعلیم دهد بسیار خشنود می‌شود.‏ او می‌خواهد که خادمانش او را بشناسند،‏ دوستش بدارند و تا ابد فرزندان عزیز او باشند.‏ چنین چیزهایی بدون تعلیم گرفتن از یَهُوَه غیرممکن است.‏ (‏یو ۱۷:‏۳‏)‏ او در قرن اول از طریق جماعات مسیحی،‏ آموزش‌های لازم را به قومش می‌داد.‏ (‏کول ۱:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ روح‌القدس یا همان «یاور» که عیسی وعدهٔ آن را داد،‏ نقش مهمی در این زمینه ایفا کرد.‏ (‏یو ۱۴:‏۱۶‏)‏ شاگردان عیسی با کمک روح‌القدس،‏ کلام خدا را بهتر درک کردند و بسیاری از سخنان و اعمال عیسی را به یاد آوردند که بعدها در انجیل‌ها نوشته شد.‏ کسب چنین دانشی باعث تقویت ایمان مسیحیان قرن اول شد و محبت آنان را به یَهُوَه،‏ عیسی و هم‌ایمانانشان افزایش داد.‏ یَهُوَه پیشگویی کرد که «در ایام آخر» مردم همهٔ قوم‌ها به طور نمادین به کوه خداوند می‌آیند تا از او تعلیم گیرند و او را بپرستند.‏ (‏اشع ۲:‏۲،‏ ۳‏)‏ ما امروزه شاهد تحقق این پیشگویی هستیم.‏ ب۲۰/‏ ۱۰ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۴-‏۱۵

چه چیز می‌تواند باعث شود که شخصی،‏ پند پرمهر دوستش را رد کند؟‏ غرور!‏ افراد مغرور به دنبال «شنیدن سخنان گوشنواز» هستند و از «گوش کردن به حقیقت روی برمی‌گردانند.‏» (‏۲تیمو ۴:‏۳،‏ ۴‏)‏ آنان خود را عاقل‌تر و برتر از دیگران می‌دانند.‏ از این رو،‏ فکر می‌کنند که به هیچ پندی نیاز ندارند.‏ اما پولُس رسول گفت:‏ «اگر شخصی خود را کسی بداند،‏ در حالی که چیزی نباشد،‏ خود را می‌فریبد.‏» (‏غلا ۶:‏۳‏)‏ سلیمان پادشاه نیز در این باره به درستی گفت:‏ «جوان مسکین اما حکیم،‏ بهتر است از پادشاه پیر و خِرِف که دیگر نصیحت‌پذیر نیست.‏» (‏جا ۴:‏۱۳‏)‏ نمونهٔ پِطرُس رسول را در نظر بگیرید که در برابر دیگران از پولُس رسول پند دریافت کرد.‏ (‏غلا ۲:‏۱۱-‏۱۴‏)‏ نحوهٔ پند دادن پولُس و این که در برابر دیگران چنین کرد،‏ می‌توانست خشم پِطرُس را برانگیزد.‏ اما پِطرُس عاقلانه عمل کرد.‏ او خشمگین نشد،‏ پند پولُس را پذیرفت و از او کینه به دل نگرفت.‏ او حتی بعدها پولُس را ‹برادر عزیز› خواند.‏​—‏۲پطر ۳:‏۱۵‏.‏ ب۲۰/‏۱۱ ص ۲۱ ¶۹،‏ ۱۱-‏۱۲

شرکت در جلسات تأثیر بسزایی در پیشرفت روحانی شاگرد خواهد داشت.‏ چگونه؟‏ دستورالعمل‌هایی که بر اساس کتاب مقدّس در جلسات دریافت می‌کنیم دانش شاگرد را عمیق‌تر می‌سازد،‏ ایمانش را تقویت می‌کند و کمکش می‌کند که محبت به خدا را در دلش پرورش دهد.‏ (‏اعما ۱۵:‏۳۰-‏۳۲‏)‏ به علاوه،‏ با مبشّری آشنا می‌شود که به شاگرد می‌گوید که چطور محبت به یَهُوَه کمکش کرده است تا از فرامین او اطاعت کند.‏ (‏۲قر ۷:‏۱؛‏ فیلیپ ۴:‏۱۳‏)‏ وقتی شاگرد با مبشّران مختلف در جماعت آشنا می‌شود،‏ از طریق نمونهٔ آنان می‌آموزد که چگونه می‌توان مطابق فرمان عیسی عمل کرد و به خدا و همسایهٔ خود محبت ورزید.‏ (‏یو ۱۳:‏۳۵؛‏ ۱تیمو ۴:‏۱۲‏)‏ شاگرد می‌تواند از مبشّرانی که در گذشته شرایطی مشابه شرایط او داشته‌اند،‏ درس‌هایی ارزشمند بیاموزد.‏ او با دیدن چنین نمونه‌هایی پی می‌برد که خود نیز می‌تواند تغییراتی در زندگی‌اش ایجاد کند و شاگرد مسیح شود.‏ (‏تث ۳۰:‏۱۱‏)‏ تک‌تک مبشّران جماعت به شکل‌های مختلف می‌توانند در رشد روحانی شاگرد نقش داشته باشند.‏​—‏مت ۵:‏۱۶‏.‏ ب۲۰/‏۱۱ ص ۵-‏۶ ¶۱۰-‏۱۲

شاید پولُس رسول در مورد جنگ با حیوانات واقعی در میدان نمایش صحبت می‌کرد.‏ (‏۲قر ۱:‏۸؛‏ ۴:‏۱۰؛‏ ۱۱:‏۲۳‏)‏ یا شاید منظورش یهودیان مخالف و دیگر افرادی بود که همچون «حیوانات وحشی» رفتار می‌کردند.‏ (‏اعما ۱۹:‏۲۶-‏۳۴؛‏ ۱قر ۱۶:‏۹‏)‏ در هر صورت،‏ می‌توان گفت که پولُس با خطراتی جدّی روبرو شده بود؛‏ اما همواره به آینده‌ای شاد و سعادتمند امید داشت.‏ (‏۱قر ۱۵:‏۳۰،‏ ۳۱؛‏ ۲قر ۴:‏۱۶-‏۱۸‏)‏ امروزه خطرات زیادی ما را تهدید می‌کند.‏ برخی از هم‌ایمانانمان قربانی جنایات شده‌اند.‏ برخی دیگر در مناطق جنگی زندگی می‌کنند و هیچ امنیتی ندارند.‏ برخی نیز در کشورهایی زندگی می‌کنند که فعالیت شاهدان یَهُوَه در آنجا محدود یا ممنوع است؛‏ آنان با وجود این که ممکن است زندانی شوند یا حتی جانشان را از دست بدهند،‏ همچنان به خدمتشان ادامه می‌دهند.‏ این برادران و خواهران با خدمت وفادارانهٔ خود،‏ نمونه‌هایی ارزشمند برای ما به جا گذاشته‌اند.‏ آنان هیچ ترس و دلهره‌ای ندارند؛‏ زیرا به‌خوبی می‌دانند که حتی اگر جانشان را از دست بدهند،‏ یَهُوَه وعدهٔ آینده‌ای به مراتب بهتر را به آنان داده است.‏ ب۲۰/‏۱۲ ص ۹ ¶۳-‏۴

آیا تا به حال به دلیل خدمت در محدوده‌ای که چندان پربار به نظر نمی‌رسد دلسرد شده‌اید؟‏ در چنین شرایطی چگونه می‌توانیم با شادی بیشتری به خدمتمان ادامه دهیم؟‏ بسیار اهمیت دارد که دیدگاه درستی نسبت به فعالیت موعظه داشته باشیم.‏ چگونه؟‏ هدف اصلی موعظهٔ ما اعلام نام خدا و پادشاهی او به دیگران است.‏ عیسی صریحاً گفت که عدهٔ کمی پیرو او خواهند شد.‏ (‏مت ۷:‏۱۳،‏ ۱۴‏)‏ ما در خدمت موعظه،‏ افتخار همکاری با یَهُوَه،‏ عیسی و فرشتگان را داریم.‏ (‏مت ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰؛‏ مکا ۱۴:‏۶،‏ ۷‏)‏ یَهُوَه آنانی را که به دنبال شناخت او هستند،‏ به سوی خود جذب می‌کند.‏ (‏یو ۶:‏۴۴‏)‏ بنابراین،‏ شخصی که به پیام پادشاهی خدا گوش نمی‌دهد،‏ شاید در دیدار بعدی واکنش مثبتی نشان دهد.‏ خواهری به نام دِبرا می‌گوید:‏ «دلسردی و ناامیدی یکی از سلاح‌های قدرتمند شیطان است.‏» اما یَهُوَه بسیار قدرتمندتر از شیطان و سلاح‌های اوست.‏ ب۲۰/‏۱۲ ص ۲۶-‏۲۷ ¶۱۸-‏۱۹؛‏ ص ۲۷ ¶۲۱

بسیاری از مسیحیان وفادار برای تأمین نیازهای خود و خانواده‌شان باید تمام‌وقت کار کنند.‏ با این حال،‏ به هر شکلی که می‌توانند از سازمان یَهُوَه حمایت می‌کنند.‏ برای مثال،‏ برخی در فعالیت امدادرسانی شرکت می‌کنند،‏ برخی دیگر در پروژه‌های ساختمان‌سازی کمک می‌کنند؛‏ همچنین همهٔ خادمان یَهُوَه این فرصت را دارند که با اعانات خود از فعالیت جهانی حمایت کنند.‏ انگیزهٔ همهٔ آنان از این کارها،‏ محبت به خدا و هم‌ایمانانشان است.‏ ما هر هفته با شرکت فعال در جلسات ثابت می‌کنیم که برادران و خواهرانمان را دوست داریم.‏ اگرچه خسته‌ایم،‏ در جلسات شرکت می‌کنیم؛‏ اگرچه استرس داریم در جلسات جواب می‌دهیم؛‏ اگرچه خود نیز با مشکلاتی روبروییم،‏ قبل و بعد از جلسات هم‌ایمانانمان را تشویق می‌کنیم.‏ (‏عبر ۱۰:‏۲۴،‏ ۲۵‏)‏ به راستی که از تمام کارهایی که برادران و خواهرانمان می‌کنند بسیار قدردانیم.‏ ب۲۱/‏۱ ص ۱۰ ¶۱۱

افراد مغرور برخلاف افراد فروتن،‏ به‌راحتی نمی‌توانند دیگران را تحسین کنند.‏ آنان ترجیح می‌دهند که خودشان مورد تحسین قرار گیرند.‏ احتمالاً اغلب خود را با دیگران مقایسه می‌کنند و همیشه دوست دارند بهتر از دیگران باشند.‏ شخص مغرور بجای این که به دیگران اختیارات و مسئولیت‌هایی واگذار کند،‏ خودش می‌خواهد همهٔ کارها را انجام دهد؛‏ زیرا معتقد است که هیچ کس نمی‌تواند همچون او از پس کارها برآید.‏ افراد مغرور اغلب جاه‌طلب و حسودند.‏ چنین افرادی معمولاً نمی‌توانند دوستانی صمیمی داشته باشند.‏ اگر فکر می‌کنید خصوصیت غرور در شما رخنه کرده است،‏ باید از صمیم دل از یَهُوَه کمک بخواهید تا بتوانید ‹ذهن خود را تازه سازید.‏› به این شکل،‏ اجازه نخواهید داد که این خصوصیت در فکر و دل شما ریشه دواند.‏ (‏روم ۱۲:‏۲‏)‏ ما بسیار قدردانیم که یَهُوَه نمونه‌ای ارزشمند از خود برایمان بجا گذاشته است!‏ (‏مز ۱۸:‏۳۵‏)‏ فروتنی او در رفتاری که با خادمانش دارد کاملاً آشکار است.‏ مطمئناً ما می‌خواهیم از او سرمشق گیریم.‏ به علاوه،‏ می‌خواهیم از خادمانی که با فروتنی به یَهُوَه خدمت کرده‌اند و یَهُوَه در کلامش به آنان اشاره کرده است نیز سرمشق گیریم.‏ باشد که همواره نشان دهیم که جلال و حرمت شایستهٔ یَهُوَه است.‏​—‏مکا ۴:‏۱۱‏.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۱۳ ¶۱۹-‏۲۰

ازدواج،‏ هدیه‌ای کامل و بی‌نقص از طرف یَهُوَه است؛‏ اما زن و شوهر،‏ دو انسان ناکاملند.‏ (‏۱یو ۱:‏۸‏)‏ از این رو،‏ کتاب مقدّس به زوج‌ها هشدار می‌دهد که «در زندگی سختی خواهند کشید.‏» یَهُوَه از شوهران مسیحی انتظار دارد که به نیازهای روحانی،‏ عاطفی و مادی خانواده‌شان رسیدگی کنند.‏ (‏۱تیمو ۵:‏۸‏)‏ با این حال،‏ زنان مسیحی نیز باید خودشان هر روز زمانی را به خواندن کلام خدا،‏ تعمّق بر آن و دعاهایی خالصانه اختصاص دهند.‏ انجام چنین کارهایی به دلیل مشغلهٔ زیاد می‌تواند مشکل باشد.‏ اما این کارها برایشان حیاتی است!‏ چرا؟‏ زیرا یَهُوَه از هر یک از ما انتظار دارد که رابطه‌ای شخصی با او برقرار کنیم و آن را حفظ نماییم.‏ (‏اعما ۱۷:‏۲۷‏)‏ برای زنان مسیحی گاه راحت نیست که مطیع شوهرشان که شخصی ناکامل است باشند.‏ با این حال،‏ وقتی مطابق کلام خدا درک کنند که چرا یَهُوَه از زنان مسیحی چنین انتظاری دارد،‏ راحت‌تر می‌توانند از شوهرشان اطاعت کنند.‏ ب۲۱/‏۲ ص ۸-‏۹ ¶۳،‏ ۶-‏۷

سختی‌ها را می‌توان به آتشی تشبیه کرد که برای شکل دادن تیغهٔ شمشیر به کار می‌رود.‏ وقتی تیغهٔ شمشیر داغ و سپس سرد می‌شود،‏ مقاوم‌تر می‌گردد.‏ به طور مشابه،‏ وقتی ما در سختی‌ها پایدار می‌مانیم،‏ ایمانمان تقویت می‌گردد.‏ به همین دلیل،‏ یعقوب گفت:‏ «بگذارید پایداری کار خود را به انجام رساند تا شما کامل و از هر جهت بی‌عیب شوید.‏» (‏یعقو ۱:‏۴‏)‏ وقتی حس می‌کنیم که ایمانمان در سختی‌ها تقویت می‌گردد،‏ با شادی آن‌ها را تحمّل می‌کنیم.‏ به علاوه،‏ یعقوب در نامه‌اش به مواردی اشاره کرد که می‌تواند شادی را از ما بگیرد.‏ یک مشکل این است که کار درست را تشخیص ندهیم.‏ ما هنگام رویارویی با سختی‌ها می‌خواهیم کمک یَهُوَه را بطلبیم تا بتوانیم تصمیماتی بگیریم که او را خشنود سازد،‏ به نفع هم‌ایمانانمان باشد و در حفظ وفاداری کمکمان کند.‏ (‏ار ۱۰:‏۲۳‏)‏ ما برای تشخیص کار درست و برخورد صحیح با مخالفانمان،‏ به حکمت نیاز داریم.‏ اگر ندانیم در چنین مواقعی چگونه باید عمل کنیم،‏ شاید دلسرد و ناامید شویم و شادی‌مان را از دست بدهیم.‏ ب۲۱/‏۲ ص ۲۸ ¶۷-‏۹

یَهُوَه در این زمینه،‏ نمونهٔ خوبی برای ماست.‏ محبت او به ما به‌قدری عمیق است که اگر به او وفادار بمانیم،‏ هیچ چیز نمی‌تواند مانع محبت او به ما شود.‏ (‏روم ۸:‏۳۸،‏ ۳۹‏)‏ ریشهٔ یونانی عبارت «با تمام وجود» نشان می‌دهد که برای ابراز محبت باید سعی و تلاش زیادی کنیم.‏ گاه محبت نشان دادن به هم‌ایمانانمان آسان نیست.‏ وقتی از آنان آزرده‌خاطر می‌شویم باید همچنان ‹یکدیگر را با محبت تحمّل کنیم.‏ همچنین سخت تلاش کنیم تا به یاری رشتهٔ صلح که متحد می‌سازد،‏ آن یگانگی را که از روح است،‏ حفظ کنیم.‏› (‏افس ۴:‏۱-‏۳‏)‏ بر اشتباهات برادران و خواهرانمان تمرکز نکنیم.‏ به این شکل،‏ می‌توانیم آنان را با دید یَهُوَه ببینیم.‏ (‏۱سمو ۱۶:‏۷؛‏ مز ۱۳۰:‏۳‏)‏ همیشه آسان نیست که به برادران و خواهرانمان از صمیم دل محبت ورزیم؛‏ به‌خصوص اگر از اشتباهات آنان آگاه باشیم.‏ ظاهراً برخی از مسیحیان قرن اول نیز در چنین موقعیتی قرار گرفته بودند.‏ برای مثال،‏ اِفودیه و سینتیخی نمی‌توانستند با یکدیگر کنار آیند.‏ از این رو،‏ پولُس آنان را ترغیب کرد که «در خدمت خداوند همفکر باشند.‏»​—‏فیلیپ ۴:‏۲،‏ ۳‏.‏ ب۲۱/‏۱ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۱۰-‏۱۱

مبشّرانی که سن‌وسال بیشتری دارند،‏ برای شما برادران جوان که شانه‌به‌شانهٔ آنان خدمت می‌کنید،‏ ارزش زیادی قائلند.‏ (‏صف ۳:‏۹‏)‏ آنان،‏ شما را به دلیل غیرت،‏ انرژی و شور و شوقتان در خدمت به یَهُوَه،‏ بسیار دوست می‌دارند.‏ شما برادران جوان باید همواره به یاد داشته باشید که یَهُوَه دوستتان دارد و به شما اعتماد دارد.‏ او پیشگویی کرد که در روزهای آخر،‏ بسیاری از برادران جوان با میل و رغبت به او خدمت می‌کنند.‏ (‏مز ۱۱۰:‏۱-‏۳‏)‏ یَهُوَه می‌داند که شما دوستش دارید و می‌خواهید با تمام وجود به او خدمت کنید.‏ صبور و بردبار باشید.‏ وقتی مرتکب خطایی می‌شوید،‏ تأدیب و پند را بپذیرید و آن را از طرف یَهُوَه بدانید.‏ (‏عبر ۱۲:‏۶‏)‏ هر مسئولیتی را که به شما واگذار می‌شود،‏ با تمام تلاش به انجام رسانید.‏ مهم‌تر از همه،‏ همواره طوری عمل کنید که یَهُوَه به شما افتخار کند.‏​—‏امث ۲۷:‏۱۱‏.‏ ب۲۱/‏۳ ص ۷ ¶۱۷-‏۱۸

دلسردی ما می‌تواند دلایل بسیاری داشته باشد.‏ برای مثال،‏ شاید به دلیل ناکاملی،‏ بیماری یا ضعف‌هایمان دلسرد شویم.‏ همچنین شاید مسئولیتی را که دوست داریم به ما واگذار نشده است و یا در محدوده‌ای خدمت می‌کنیم که چندان پربار به نظر نمی‌رسد.‏ ما ممکن است دیدگاه درست خود را نسبت به ناکاملی و ضعف‌هایمان به‌راحتی از دست بدهیم.‏ در نتیجه،‏ شاید فکر کنیم که به دلیل خطاهایمان،‏ یَهُوَه به ما اجازه نخواهد داد که وارد دنیای جدید شویم.‏ چنین طرز فکری می‌تواند برایمان مضر باشد.‏ کتاب مقدّس می‌گوید که بجز عیسی مسیح،‏ همهٔ ما انسان‌ها گناهکاریم.‏ (‏روم ۳:‏۲۳‏)‏ اما یَهُوَه هرگز بر گناهانمان تمرکز نمی‌کند و از ما انتظار کاملیت ندارد.‏ او پدری پرمهر و صبور است و می‌داند که مقابله با ضعف‌هایمان و داشتن دیدی درست به آن‌ها می‌تواند برایمان مشکل باشد.‏ از این رو،‏ همواره آمادهٔ کمک به ماست.‏​—‏روم ۷:‏۱۸،‏ ۱۹‏.‏ ب۲۰/‏ ۱۲ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۱-‏۳

همهٔ ما در یک سفر هستیم.‏ مقصد و هدف ما،‏ دنیای جدید و زندگی تحت حکومت پرمهر یَهُوَه خداست.‏ ما سخت تلاش می‌کنیم تا مسیری را که به حیات می‌انجامد دنبال کنیم.‏ اما عیسی گفت که این مسیر،‏ باریک است و گاه به‌راحتی نمی‌توان در آن پیش رفت.‏ (‏مت ۷:‏۱۳،‏ ۱۴‏)‏ از آنجایی که ما ناکاملیم،‏ ممکن است به‌راحتی از این مسیر،‏ منحرف شویم.‏ (‏غلا ۶:‏۱‏)‏ اگر می‌خواهیم در مسیر باریک حیات بمانیم،‏ باید حاضر باشیم طرز فکر و اعمالمان را اصلاح کنیم.‏ پولُس رسول مسیحیان قُرِنتُس را ترغیب کرد که همواره خود را ‹اصلاح کنند.‏› ما به‌راحتی نمی‌توانیم افکار و احساساتمان را محک زنیم.‏ زیرا دل فریبنده است و شاید به‌سختی دریابیم که ما را به چه مسیری می‌کشد.‏ (‏ار ۱۷:‏۹‏)‏ شاید به‌راحتی خود را با ‹استدلال‌های نادرست› فریب دهیم.‏ (‏یعقو ۱:‏۲۲‏)‏ بنابراین باید خود را از طریق کلام خدا محک زنیم.‏ کلام خدا «افکار و نیّت‌های» دلمان را آشکار می‌سازد.‏​—‏عبر ۴:‏۱۲،‏ ۱۳‏.‏ ب۲۰/‏۱۱ ص ۱۸ ¶۱-‏۳

افراد فروتن معمولاً در زندگی شادتر از دیگرانند.‏ چرا؟‏ وقتی ما از محدودیت‌هایمان آگاهیم و می‌دانیم که انجام کاری از عهده‌مان خارج است،‏ با شادی و قدردانی کمک دیگران را می‌پذیریم.‏ برای مثال،‏ به زمانی فکر کنید که عیسی ده جذامی را شفا داد.‏ تنها یکی از آنان بابت رهایی از بیماری‌اش،‏ از عیسی تشکر کرد؛‏ چرا که می‌دانست درمان آن بیماری،‏ از عهدهٔ خودش خارج است.‏ او با فروتنی از کمک عیسی قدردانی کرد و یَهُوَه را جلال داد.‏ (‏لو ۱۷:‏۱۱-‏۱۹‏)‏ افراد فروتن به‌خوبی با دیگران کنار می‌آیند و دوستانی صمیمی دارند.‏ چنین افرادی خصوصیات خوب دیگران را می‌بینند و به آنان اعتماد می‌کنند.‏ افراد فروتن با دیدن موفقیت‌های دیگران در خدمت به یَهُوَه،‏ شاد می‌شوند و در پی حرمت گذاشتن به آنان و تحسینشان هستند.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱۷-‏۱۸