ژوئیه

برای دریافت پاسخ دعاهایمان باید دوست عیسی باشیم.‏ تنها به زبان آوردن نام عیسی در پایان دعا کافی نیست.‏ باید درک کنیم که یَهُوَه چگونه از طریق عیسی به دعاهایمان پاسخ می‌دهد.‏ عیسی خطاب به رسولانش گفت:‏ «هر آنچه به نام من بخواهید،‏ آن را انجام خواهم داد.‏» (‏یو ۱۴:‏۱۳‏)‏ اگرچه یَهُوَه خود،‏ دعاهای ما را می‌شنود و پاسخ می‌دهد،‏ اما مسئولیت اجرای تصمیماتش را به عیسی سپرده است.‏ بنابراین،‏ او پیش از پاسخ به دعا اطمینان می‌یابد که پند عیسی را در رابطه با موضوع دعایمان به کار گرفته باشیم.‏ برای مثال،‏ عیسی گفت:‏ «اگر شما خطاهای دیگران را ببخشید،‏ پدر آسمانی شما نیز شما را خواهد بخشید؛‏ اما اگر شما خطاهای دیگران را نبخشید،‏ پدر آسمانی شما نیز خطاهای شما را نخواهد بخشید.‏» (‏مت ۶:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ همان طور که یَهُوَه و عیسی به ما رحمت نشان می‌دهند،‏ بسیار اهمیت دارد که ما نیز با دیگران چنین رفتاری داشته باشیم.‏ ب۲۰/‏۴ ص ۲۲ ¶۶

پولُس رسول به علایق مخاطبانش پی برد و مطابق آن،‏ موضوع گفتگویش را انتخاب کرد.‏ برای مثال،‏ اهالی لِستِره اگر هم دانشی دربارهٔ نوشته‌های مقدّس داشتند،‏ بسیار اندک بود.‏ بنابراین،‏ پولُس طوری با آنان استدلال کرد که برایشان قابل فهم باشد.‏ او با آنان دربارهٔ مزارع پربار و زندگی‌ای سعادتمند صحبت کرد.‏ او در گفته‌هایش از عبارات و مَثَل‌هایی استفاده کرد که برای مخاطبانش به‌راحتی قابل درک بود.‏ شما نیز می‌توانید علایق مردم محدوده‌تان را تشخیص داده و مطابق آن،‏ موضوع گفتگویتان را تغییر دهید.‏ اما چگونه می‌توانید علایق شخصی را که می‌خواهید با او صحبت کنید تشخیص دهید؟‏ باید به برخی موارد توجه و دقت کنید.‏ شاید آن شخص در حال باغبانی،‏ خواندن کتاب،‏ تعمیر اتومبیل یا فعالیت‌های دیگر باشد.‏ شاید بتوانید گفتگو را با فعالیتی که او در حال انجامش است،‏ شروع کنید.‏ (‏یو ۴:‏۷‏)‏ حتی شاید از روی لباس‌های شخص بتوانید به نکاتی همچون ملیت،‏ شغل یا تیم ورزشی مورد علاقه‌اش پی ببرید.‏ ب۲۰/‏۴ ص ۱۱ ¶۱۱-‏۱۲

برخی برادران و خواهران به دلیل اضطراب و نگرانی شدید به‌راحتی نمی‌توانند با دیگران معاشرت کنند.‏ شاید بودن در بین جمعیت برای آنان سخت باشد،‏ با این حال همواره در جلسات،‏ مجمع‌ها و کنگره‌ها حضور دارند.‏ حرف زدن با افراد ناآشنا برای آنان دشوار است؛‏ با این وجود،‏ در خدمت موعظه با دیگران صحبت می‌کنند.‏ اگر شما نیز دچار اضطراب و نگرانی هستید،‏ مطمئن باشید که بسیاری دیگر نیز این مشکل را دارند.‏ یَهُوَه از این که می‌بیند شما در این شرایط با تمام وجود تلاش می‌کنید بسیار خوشحال است.‏ در واقع،‏ همین که شما دست از تلاش نکشیده‌اید،‏ ثابت می‌کند که یَهُوَه برکت و قوّت لازم را به شما داده است.‏ (‏فیلیپ ۴:‏۶،‏ ۷‏)‏ بنابراین،‏ اگر با وجود مشکلات جسمی یا عاطفی به یَهُوَه خدمت می‌کنید،‏ مطمئن باشید که او از شما خشنود است.‏ بسیاری از ما با وجود بیماری،‏ همچنان با استقامت به دویدن ادامه می‌دهیم.‏ (‏۲قر ۴:‏۱۶‏)‏ با کمک یَهُوَه همهٔ ما به خط پایان خواهیم رسید!‏ ب۲۰/‏۴ ص ۳۱ ¶۲۰-‏۲۱

حکمت یَهُوَه در آفرینش کرهٔ زمین کاملاً آشکار است.‏ (‏عبر ۳:‏۴‏)‏ زمین کاملاً منحصربه‌فرد است زیرا تنها سیّاره‌ای است که تمام شرایط لازم را برای زندگی انسان‌ها داراست.‏ شاید بتوان کرهٔ زمین در منظومهٔ شمسی را به کشتی‌ای در یک اقیانوس تشبیه کرد.‏ با این حال،‏ کرهٔ زمین و ساکنانش با کشتی‌ای پر از مسافر،‏ تفاوت‌های مهمی دارند.‏ برای مثال،‏ اگر مسافران یک کشتی بخواهند اکسیژن،‏ خوراک و آب مورد نیازشان را تولید کنند و زباله‌هایشان را در کشتی نگاه دارند،‏ مدت زیادی نمی‌توانند زنده بمانند.‏ اما کرهٔ زمین قادر است شرایط زندگی را برای میلیاردها انسان و حیوان مهیا کند.‏ این سیّاره،‏ اکسیژن،‏ خوراک و آب مورد نیاز ما را تولید می‌کند.‏ همچنین با این که کرهٔ زمین ضایعاتش را در خود نگاه می‌دارد،‏ مکانی بسیار زیبا برای سکونت انسان‌هاست.‏ چنین چیزی چطور امکان‌پذیر است؟‏ یَهُوَه زمین را با قابلیت بازیافت منابع حیاتی،‏ به شکل خارق‌العاده‌ای طراحی کرده است.‏ ب۲۰/‏۵ ص ۲۰ ¶۳-‏۴

در واقع شیطان با این گفته به حوّا یَهُوَه خدا را دروغگو خواند.‏ شیطان به این شکل،‏ ابلیس یا تهمت‌زننده شد.‏ حوّا کاملاً فریب شیطان را خورد و گفته‌هایش را باور کرد.‏ (‏۱تیمو ۲:‏۱۴‏)‏ او به شیطان بیش از یَهُوَه اعتماد کرد.‏ از این رو،‏ بدترین تصمیم ممکن را گرفت.‏ او فرمان یَهُوَه را زیر پا گذاشت و از میوه‌ای که یَهُوَه منع کرده بود خورد.‏ سپس به آدم نیز از آن میوه داد.‏ (‏پیدا ۳:‏۶‏)‏ حوّا چگونه باید به شیطان پاسخ می‌داد؟‏ تصوّر کنید که او به شیطان چنین می‌گفت:‏ «من تو را نمی‌شناسم،‏ اما یَهُوَه پدرم را به‌خوبی می‌شناسم،‏ به او اعتماد دارم و بسیار دوستش دارم.‏ هر آنچه را که من و آدم داریم،‏ برکت یَهُوَه است.‏ تو چطور جرأت می‌کنی با گستاخی دربارهٔ او سخن بگویی؟‏ از من دور شو!‏» به راستی که اگر یَهُوَه چنین سخنان پرمهری را از فرزندش می‌شنید،‏ چقدر شاد می‌شد!‏ (‏امث ۲۷:‏۱۱‏)‏ اما محبت حوّا به یَهُوَه،‏ محبتی پایدار نبود؛‏ آدم نیز چنین محبتی را در خود پرورش نداده بود.‏ آنان به دلیل نداشتن محبت پایدار به یَهُوَه،‏ نتوانستند از نام او در برابر اتهام شیطان دفاع کنند.‏ ب۲۰/‏۶ ص ۴ ¶۱۰-‏۱۱

خواهرانمان بابت تمام زحماتی که در خدمت به یَهُوَه می‌کشند،‏ شایستهٔ تحسینند.‏ خدمت آنان شامل شرکت در پروژه‌های ساخت و تعمیر مکان‌های پرستش،‏ همکاری با گروه‌های خارجی‌زبان و خدمت داوطلبانه در دفاتر شعبه است.‏ آنان همچنین در پروژه‌های امدادرسانی و ترجمهٔ نشریات همکاری می‌کنند یا به عنوان پیشگام یا میسیونر خدمت می‌کنند.‏ خواهران نیز همچون برادران،‏ در مدرسهٔ خدمت پیشگامی،‏ دورهٔ آموزشی برای بشارت‌دهندگان و مدرسهٔ جِلعاد شرکت می‌کنند.‏ علاوه بر این،‏ خواهران متأهل به شوهران خود کمک می‌کنند تا آنان بتوانند مسئولیت‌های سنگینشان را در جماعت و سازمان یَهُوَه به انجام رسانند.‏ این برادران که «انسان‌هایی همچون عطایا» هستند بدون حمایت همسرانشان نمی‌توانند وظایف خود را به‌خوبی به انجام رسانند.‏ (‏افس ۴:‏۸‏)‏ پیران جماعت می‌دانند که خواهران «سپاه عظیمی» هستند که در موعظهٔ خبر خوش مهارت زیادی دارند.‏ پیران جماعت می‌دانند که خواهران باتجربه و باایمان می‌توانند به نحوی مؤثر به خواهران جوان‌تر کمک کنند تا با مشکلاتشان مقابله نمایند.‏ (‏تیت ۲:‏۳-‏۵‏)‏ به راستی که خواهرانمان شایستهٔ قدردانی و تقدیرند!‏ ب۲۰/‏۹ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۳-‏۱۴

یَهُوَه هرگز آنانی را که برای مدتی از خدمت به او دست می‌کشند فراموش نمی‌کند.‏ او همواره کارهایی را که آنان در خدمتشان انجام داده‌اند به خاطر دارد.‏ (‏عبر ۶:‏۱۰‏)‏ اِشَعْیای نبی برای این که نشان دهد یَهُوَه تا چه حد به فکر خادمانش است،‏ در تشبیهی زیبا دربارهٔ یَهُوَه چنین گفت:‏ «او همچون شبانْ گوسفندان خود را خواهد چرانید،‏ و بره‌ها را میان بازوانش گرد خواهد آورد؛‏ آنها را در آغوش خود حمل خواهد کرد.‏» (‏اشع ۴۰:‏۱۱‏)‏ وقتی یکی از خادمان یَهُوَه از خدمت به او دست می‌کشد،‏ او به عنوان شبان اعظم چه احساسی خواهد داشت؟‏ عیسی با سؤالی که از شاگردانش پرسید،‏ احساس یَهُوَه را چنین آشکار ساخت:‏ «چه فکر می‌کنید؟‏ اگر شخصی ۱۰۰ گوسفند داشته باشد و یکی از آن‌ها گم شود،‏ آیا ۹۹ گوسفندش را در کوهستان رها نمی‌کند تا در پی آن گمشده برود؟‏ و اگر آن را بیابد،‏ به‌راستی به شما می‌گویم،‏ او از یافتن آن یک گوسفند بیشتر شاد می‌شود تا از آن ۹۹ گوسفندی که گم نشدند.‏»​‏—‏مت ۱۸:‏۱۲،‏ ۱۳‏.‏ ب۲۰/‏۶ ص ۱۹-‏۲۰ ¶۸-‏۹

ما هر نوع خدمتی را به یَهُوَه،‏ افتخاری بزرگ می‌دانیم.‏ (‏مز ۲۷:‏۴؛‏ ۸۴:‏۱۰‏)‏ شاید برادری بخواهد در سازمان یَهُوَه مسئولیت‌های بیشتری دریافت کند.‏ چنین طرز فکری قابل تحسین است.‏ با این حال،‏ هنگامی که او مسئولیت جدیدی دریافت می‌کند نباید به خود ببالد یا بیش از حد به خود فکر کند.‏ (‏لو ۱۷:‏۷-‏۱۰‏)‏ هدف او باید این باشد که با فروتنی به دیگران خدمت کند.‏ (‏۲قر ۱۲:‏۱۵‏)‏ کتاب مقدّس به سرگذشت افرادی اشاره می‌کند که خود را برتر از آنچه باید می‌پنداشتند.‏ عدم تواضع باعث شد که دیوتْرِفیس به دنبال «جایگاه اول» در جماعت باشد.‏ (‏۳یو ۹‏)‏ عُزّیا با غرور و تکبّر در پی انجام کاری بود که یَهُوَه به او محوّل نکرده بود.‏ (‏۲توا ۲۶:‏۱۶-‏۲۱‏)‏ اَبشالوم که می‌خواست پادشاه شود،‏ با زیرکی به دنبال جلب رضایت مردم بود.‏ (‏۲سمو ۱۵:‏۲-‏۶‏)‏ این گزارشات به‌وضوح نشان می‌دهد که یَهُوَه از آنانی که در پی جلال خود هستند خشنود نیست.‏ (‏امث ۲۵:‏۲۷‏)‏ افرادی که مغرور هستند و می‌خواهند توجه دیگران را به خود جلب کنند،‏ با مشکلاتی جدّی روبرو خواهند شد.‏​‏—‏امث ۱۶:‏۱۸‏.‏ ب۲۰/‏۷ ص ۴ ¶۷-‏۸

برخی از خانواده‌های مسیحی برای یافتن شغل یا به دلیل شرایط سخت زندگی در کشورشان،‏ به کشوری دیگر نقل‌مکان می‌کنند.‏ در نتیجه،‏ فرزندانشان در مدارس آن کشور تحصیل می‌کنند و زبان آنجا را می‌آموزند.‏ والدین نیز برای یافتن شغل باید زبان آن کشور را بیاموزند.‏ اگر جماعت یا گروهی به زبان مادری‌شان در آن منطقه باشد،‏ آیا آنان باید به آن ملحق شوند یا در جلساتی که به زبان آن کشور است شرکت کنند؟‏ سرپرست هر خانواده باید تصمیم بگیرد که خانواده‌اش به کدام جماعت برود.‏ او باید تصمیم بگیرد که بهترین شرایط برای خانواده‌اش چیست.‏ از آنجا که این تصمیمی شخصی است،‏ ما باید به تصمیم سرپرست هر خانواده احترام بگذاریم.‏ همچنین باید تصمیمش را بپذیریم و محبت و احتراممان را به او و خانواده‌اش نشان دهیم.‏​‏—‏روم ۱۵:‏۷‏.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۳۰ ¶۱۷-‏۱۸

ما باید به یاد داشته باشیم که وضعیت مادی،‏ سلامتی،‏ ملیت و تحصیلاتمان هیچ تأثیری بر دیدگاه یَهُوَه نسبت به ما ندارد.‏ او برای این که قوّت لازم را به ما بدهد و از ما استفاده کند،‏ هیچ یک از این موارد را در نظر نمی‌گیرد.‏ در واقع،‏ بسیاری از خادمان یَهُوَه ‹از دید انسان‌ها حکیم محسوب نمی‌شوند و قدرتمند یا سرشناس نیستند.‏› (‏۱قر ۱:‏۲۶‏)‏ بنابراین نباید تصوّر کنید که این موارد مانعی در خدمت به یَهُوَه است.‏ بلکه آن‌ها فرصتی است که یَهُوَه قوّتش را به شما نشان دهد.‏ برای مثال،‏ اگر برخی سعی می‌کنند ایمان شما را سست کنند،‏ می‌توانید در دعا از یَهُوَه کمک بخواهید تا بتوانید با شهامت دربارهٔ اعتقاداتتان با آنان صحبت کنید.‏ (‏افس ۶:‏۱۹،‏ ۲۰‏)‏ یا اگر به یک بیماری وخیم مبتلا هستید،‏ در دعا قوّت لازم را از یَهُوَه بطلبید تا بتوانید متناسب با شرایطتان،‏ در خدمت به او فعال بمانید.‏ به این شکل،‏ هر بار که کمک یَهُوَه را در زندگی می‌بینید،‏ ایمانتان تقویت می‌گردد.‏ ب۲۰/‏۷ ص ۱۷ ¶۹

برای اولویت دادن به پادشاهی خدا باید حاضر باشیم همچون ابراهیم برای خشنودی یَهُوَه،‏ ازخودگذشتگی کنیم.‏ (‏مت ۶:‏۳۳؛‏ مرق ۱۰:‏۲۸-‏۳۰‏)‏ انتظار نداشته باشید که زندگی‌تان عاری از مشکلات باشد.‏ حتی آنانی که تمام زندگی‌شان را به یَهُوَه وقف کرده‌اند نیز با مشکلاتی روبرو می‌شوند.‏ (‏یعقو ۱:‏۲؛‏ ۱پطر ۵:‏۹‏)‏ امروزه،‏ ما باید بیش از هر زمان دیگری بر امیدمان به آینده تمرکز کنیم.‏ وقایع دنیای امروز گواهی است که ما در انتهای روزهای آخر این دنیا زندگی می‌کنیم.‏ به زودی،‏ پادشاهی خدا بر زمین نیز حکومت خواهد کرد.‏ رستاخیز عزیزانمان یکی از برکات بی‌شماری است که بی‌صبرانه چشم‌انتظارش هستیم.‏ در آن زمان،‏ ابراهیم پاداش صبر و بردباری و ایمان مستحکمش را دریافت می‌کند؛‏ بله،‏ یَهُوَه او و خانواده‌اش را بر روی زمین رستاخیز می‌دهد.‏ آیا شما آنجا خواهید بود که به آنان خوشامد بگویید؟‏ شما در صورتی می‌توانید آنجا باشید که همچون ابراهیم حاضر به ازخودگذشتگی باشید،‏ علی‌رغم مشکلات ایمانتان را مستحکم نگاه دارید و با صبر و بردباری منتظر یَهُوَه بمانید.‏​‏—‏میکا ۷:‏۷‏.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۵-‏۶ ¶۱۳-‏۱۴؛‏ ص ۷ ¶۱۷

حتی اگر دشمنانمان ما را بکشند،‏ یَهُوَه رستاخیزمان می‌دهد.‏ ما یقین داریم که هیچ یک از ترفندهای شیطان نمی‌تواند به رابطهٔ نزدیکمان با یَهُوَه آسیب رساند.‏ (‏روم ۸:‏۳۵-‏۳۹‏)‏ به راستی که وعدهٔ رستاخیز نشانگر حکمت بی‌نظیر یَهُوَه است!‏ او از طریق این وعده،‏ شیطان را از یکی از قدرتمندترین سلاح‌هایش خلع‌سلاح کرده است و در عوض شجاعتی به ما داده است تا حتی در سخت‌ترین شرایط وفاداری خود را حفظ کنیم.‏ اگر دشمنان یَهُوَه شما را تهدید به مرگ کنند،‏ آیا اطمینان دارید که یَهُوَه شما را رستاخیز می‌دهد؟‏ چگونه می‌توانید در این مورد خود را محک زنید؟‏ یک راه این است که از خود بپرسید:‏ ‹آیا تصمیمات روزمره‌ام،‏ اعتمادم را به یَهُوَه نشان می‌دهد؟‏› (‏لو ۱۶:‏۱۰‏)‏ ‹آیا با روش زندگی‌ام نشان می‌دهم که پادشاهی یَهُوَه برایم اولویت دارد و اطمینان دارم که او نیازهای روزانه‌ام را برآورده می‌کند؟‏› (‏مت ۶:‏۳۱-‏۳۳‏)‏ اگر پاسخ شما به این سؤالات مثبت است،‏ شما به یَهُوَه اعتماد دارید و آمادهٔ رویارویی با هر مشکلی هستید.‏​‏—‏امث ۳:‏۵،‏ ۶‏.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۱۷-‏۱۸ ¶۱۵-‏۱۶

ما نیز باید در استفاده از کلام خدا مهارت کسب کنیم.‏ برخی از این مهارت‌ها را در جلساتمان می‌آموزیم.‏ اما برای این که بتوانیم به دیگران کمک کنیم که به ارزش حقایق کلام خدا پی ببرند،‏ باید برنامه‌ای مرتب و مداوم برای مطالعهٔ شخصی داشته باشیم.‏ ما برای تقویت ایمانمان باید از کلام خدا استفاده کنیم.‏ بدین منظور،‏ نباید تنها به خواندن آن اکتفا کنیم؛‏ بلکه باید بر آیاتی که می‌خوانیم تعمّق کرده و در نشریاتمان تحقیق کنیم تا بتوانیم آن آیات را به درستی درک کنیم و به کار گیریم.‏ (‏۱تیمو ۴:‏۱۳-‏۱۵‏)‏ بدین شکل می‌توانیم با استفاده از کلام خدا به دیگران نیز تعلیم دهیم.‏ برای تعلیم دادن نیز نباید تنها به خواندن آیات اکتفا کنیم؛‏ ما می‌خواهیم به مخاطبمان کمک کنیم که آیات و نحوهٔ به‌کارگیری آن‌ها را درک کند.‏ مطمئناً با داشتن مطالعهٔ شخصی مرتب،‏ می‌توانیم هنگام تعلیم به دیگران با مهارت بیشتری از کلام خدا استفاده نماییم.‏​‏—‏۲تیمو ۳:‏۱۶،‏ ۱۷‏.‏ ب۲۰/‏۹ ص ۲۸-‏۲۹ ¶۱۲

تعمّق بر کمک‌های یَهُوَه ما را بر آن می‌دارد که همواره بر فعالیت موعظه تمرکز کنیم.‏ برای مثال،‏ او غذای روحانی را در قالب نشریات چاپ‌شده و الکترونیکی،‏ فایل‌های صوتی و تصویری و برنامه‌های شبکهٔ تلویزیونی شاهدان یَهُوَه در اختیارمان می‌گذارد.‏ به علاوه،‏ مطالب موجود در وب‌سایت شاهدان یَهُوَه به بیش از ۱۰۰۰ زبان در دسترس است!‏ (‏مت ۲۴:‏۴۵-‏۴۷‏)‏ راه دیگری که می‌توانیم همواره بر فعالیت موعظه تمرکز کنیم،‏ سرمشق گرفتن از نمونهٔ عیساست.‏ او اجازه نمی‌داد که هیچ چیز مانع خدمت موعظه‌اش شود.‏ (‏یو ۱۸:‏۳۷‏)‏ وقتی شیطان «تمام حکومت‌های دنیا و شکوه آن‌ها» را به عیسی نشان داد،‏ او حتی لحظه‌ای هم به آن‌ها فکر نکرد.‏ همچنین وقتی مردم می‌خواستند او را پادشاه کنند،‏ هرگز وسوسه نشد.‏ (‏مت ۴:‏۸،‏ ۹؛‏ یو ۶:‏۱۵‏)‏ به علاوه،‏ عیسی هرگز به دنبال ثروت‌اندوزی نرفت و اجازه نداد مخالفت‌های شدید باعث ترس و وحشتش شود.‏ (‏لو ۹:‏۵۸؛‏ یو ۸:‏۵۹‏)‏ ما نیز اگر گفتهٔ پولُس را که در آیهٔ روز آمده است به یاد داشته باشیم،‏ می‌توانیم تحت آزمایش‌های ایمان بر خدمتمان تمرکز کنیم.‏ ب۲۰/‏۹ ص ۱۰ ¶۶-‏۷

ما بسیار خوشحالیم که خواهران سخت‌کوش زیادی در جماعات داریم.‏ آنان در جلسات و موعظه شرکت فعال دارند و به برادران و خواهرانشان توجه و علاقه نشان می‌دهند.‏ برخی از آنان در تعمیر و نگهداری سالن جماعت همکاری می‌کنند.‏ مطمئناً این خواهران،‏ خود با مشکلاتی روبرو هستند.‏ برخی از والدین سالمندشان مراقبت می‌کنند.‏ برخی دیگر در مقابل مخالفت اعضای خانواده پایداری می‌کنند.‏ برخی به تنهایی مسئولیت بزرگ کردن فرزندانشان را بر عهده دارند و برای فراهم کردن مایحتاج آنان به‌سختی کار می‌کنند.‏ چرا ما باید آمادهٔ کمک به خواهرانمان باشیم؟‏ زیرا مردم دنیا اغلب به زنان آن طور که شایستهٔ آنان است احترام نمی‌گذارند.‏ علاوه بر این،‏ ما با کمک به خواهرانمان،‏ در واقع پند کتاب مقدّس را به کار می‌گیریم.‏ برای مثال،‏ پولُس رسول از جماعت روم خواست که فیبی را به‌گرمی بپذیرند و ‹در هر موردی که به کمک نیاز دارد،‏ او را یاری رسانند.‏› (‏روم ۱۶:‏۱،‏ ۲‏)‏ پولُس خود زمانی یک فَریسی بود و همچون آنان با دیدهٔ حقارت به زنان می‌نگریست.‏ اما پس از این که مسیحی شد،‏ عیسی را سرمشق قرار داد و با احترام و مهربانی با زنان رفتار کرد.‏ ب۲۰/‏۹ ص ۲۰ ¶۱-‏۲

ما باید میل و انگیزهٔ موعظه کردن را در شاگردمان پرورش دهیم.‏ بدین منظور می‌توانیم از شاگردمان بپرسیم:‏ «پس از پذیرفتن پیام پادشاهی خدا،‏ چه تغییرات مثبتی در زندگی‌ات ایجاد شده است؟‏ به نظرت دیگران نیز نیاز دارند که این پیام را بشنوند؟‏ تو چگونه می‌توانی به آنان کمک کنی؟‏» (‏امث ۳:‏۲۷؛‏ مت ۹:‏۳۷،‏ ۳۸‏)‏ عیسی گفت به دیگران تعلیم دهید که ‹هر آنچه فرمان داده است به عمل آورند.‏› مطمئناً این گفته،‏ بزرگ‌ترین احکام شریعت یعنی محبت به خدا و محبت به همسایه را نیز شامل می‌شود.‏ این دو حکم ارتباط نزدیکی با فعالیت موعظه و شاگردسازی دارد.‏ (‏مت ۲۲:‏۳۷-‏۳۹‏)‏ در واقع،‏ محبت به خدا و محبت به همسایه،‏ انگیزهٔ اصلی ما از موعظه کردن است.‏ البته کاملاً طبیعی است که برخی شاگردان در ابتدا از موعظه کردن بترسند.‏ ما می‌توانیم به آنان اطمینان دهیم که با کمک یَهُوَه می‌توانند به‌تدریج بر ترس از انسان غلبه کنند.‏​‏—‏مز ۱۸:‏۱-‏۳؛‏ امث ۲۹:‏۲۵‏.‏ ب۲۰/‏۱۱ ص ۳-‏۴ ¶۶-‏۸

هنگام آماده کردن خود برای جلسهٔ مطالعه،‏ دربارهٔ شاگردتان و نیازهای او،‏ به یَهُوَه دعا کنید.‏ از یَهُوَه بخواهید کمکتان کند که طوری تعلیم دهید تا اصول کتاب مقدّس به دل شاگردتان راه یابد.‏ به یاد داشته باشید که هدف شما کمک به شاگردتان و آماده کردن او برای تعمید است.‏ بسیار اهمیت دارد که شاگرد هر روز با یَهُوَه صحبت کند و به سخنان یَهُوَه نیز گوش دهد.‏ او می‌تواند با خواندن روزانهٔ کتاب مقدّس،‏ به سخنان یَهُوَه گوش دهد.‏ (‏یوش ۱:‏۸؛‏ مز ۱:‏۱-‏۳‏)‏ شاگردتان را تشویق کنید که هر روز در دعا با یَهُوَه صحبت کند.‏ همچنین پیش از شروع جلسهٔ مطالعه و در پایان آن،‏ از صمیم دل به یَهُوَه دعا کنید و در دعا نام شاگردتان را نیز بیاورید.‏ او با گوش دادن به دعاهای شما می‌آموزد که چگونه می‌تواند سفرهٔ دلش را برای یَهُوَه باز کند و از طریق نام عیسی مسیح به او دعا کند.‏ (‏مت ۶:‏۹؛‏ یو ۱۵:‏۱۶‏)‏ مطمئناً شاگردتان با خواندن روزانهٔ کتاب مقدّس (‏گوش دادن به یَهُوَه)‏ و دعاهای روزانه (‏صحبت کردن با یَهُوَه)‏ به یَهُوَه نزدیک‌تر می‌شود.‏​‏—‏یعقو ۴:‏۸‏.‏ ب۲۰/‏۱۰ ص ۸ ¶۸‏؛‏ ۹-‏۱۰ ¶۱۰-‏۱۱

ما امروزه همچون مسیحیان قرن اول تلاش می‌کنیم که به شکلی سازماندهی‌شده و با نظم و آرامش به خدمتمان ادامه دهیم.‏ (‏اعما ۱۶:‏۴،‏ ۵‏)‏ به عنوان مثال،‏ تصوّر کنید که به کشوری دیگر رفته‌اید و در جلسهٔ مطالعهٔ برج دیده‌بانی شرکت کرده‌اید.‏ مطمئناً شما به‌خوبی می‌دانید که کدام مقاله بررسی می‌شود و جلسه به چه شکلی اداره می‌شود و حس می‌کنید که در جماعت خودتان هستید!‏ چنین یکدلی و اتحادی تنها از طریق روح مقدّس یَهُوَه امکان‌پذیر است!‏ (‏صف ۳:‏۹‏)‏ شما چه می‌توانید بکنید؟‏ شما در این باره می‌توانید از خود بپرسید:‏ ‹آیا من صلح و اتحاد را در جماعت ترویج می‌دهم؟‏ آیا از آنانی که سرپرستی را بر عهده دارند اطاعت می‌کنم؟‏ آیا دیگران می‌توانند روی من حساب کنند؛‏ به‌خصوص اگر مسئولیت‌هایی در جماعت دارم؟‏ آیا وقت‌شناس و آمادهٔ خدمت به دیگران هستم؟‏› (‏یعقو ۳:‏۱۷‏)‏ اگر فکر می‌کنید در برخی از این زمینه‌ها هنوز جای پیشرفت دارید،‏ در دعا کمک روح‌القدس را بطلبید.‏ هر چه بیشتر اجازه دهید روح‌القدس شخصیتتان را شکل دهد و اعمالتان را هدایت کند،‏ هم‌ایمانانتان بیشتر شما را دوست خواهند داشت و ارزش زیادی برایتان قائل خواهند بود.‏ ب۲۰/‏۱۰ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۲-‏۱۳

کلام خدا را می‌توان به یک آینه تشبیه کرد.‏ (‏یعقو ۱:‏۲۳-‏۲۵‏)‏ اکثر ما هر روز صبح پیش از ترک خانه،‏ خود را در آینه می‌بینیم.‏ به این شکل،‏ پیش از این که دیگران عیبی در ظاهرمان ببینند،‏ می‌توانیم آن را اصلاح کنیم.‏ به طور مشابه،‏ با خواندن روزانهٔ کلام خدا می‌توانیم نکاتی را تشخیص دهیم که کمکمان می‌کند طرز فکرمان را تغییر دهیم.‏ بسیاری هر روز پیش از ترک خانه،‏ آیهٔ روز را می‌خوانند و فواید زیادی از این کار برده‌اند.‏ آنان هماهنگ با آنچه می‌خوانند طرز فکرشان را تغییر می‌دهند.‏ سپس،‏ طی روز به دنبال فرصت‌هایی هستند تا آن را در عمل نشان دهند.‏ به علاوه،‏ ما باید هر روز کلام خدا را بخوانیم و بر آن تعمّق کنیم.‏ شاید چنین کاری ساده به نظر رسد،‏ اما یکی از مهم‌ترین کارهایی است که کمکمان می‌کند همچنان در مسیر باریک حیات پیش رویم.‏ در واقع می‌توان کلام خدا را به دستگاه ایکس‌ری تشبیه کرد که چیزهای نادیدنی را برایمان آشکار می‌سازد.‏ با این حال،‏ برای این که از پندهای کتاب مقدّس و برادران مسئول فایده بریم،‏ باید فروتن باشیم.‏ ب۲۰/‏۱۱ ص ۱۸ ¶۳؛‏ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۸

اگرچه مسیحیان قرن اول اغلب با آزار و اذیت روبرو می‌شدند،‏ اما گاه از صلح و امنیت نیز برخوردار بودند و می‌توانستند آزادانه یَهُوَه را بپرستند.‏ آنان در آن دوران صلح‌آمیز چگونه از آزادی‌شان بهره می‌بردند؟‏ در گزارشی در کتاب اعمال آمده است که آنان ‹با ترس از یَهُوَه گام برمی‌داشتند.‏› آن مردان و زنان باایمان،‏ همچنان خبر خوش را باغیرت موعظه می‌کردند.‏ به این دلیل،‏ «همچنان شمار شاگردان فزونی می‌یافت.‏» این امر گواهی بود که یَهُوَه موعظهٔ غیورانهٔ آنان را در آن دوران صلح‌آمیز برکت می‌داد.‏ (‏اعما ۹:‏۲۶-‏۳۱‏)‏ مسیحیان قرن اول از هر فرصتی برای موعظهٔ خبر خوش استفاده می‌کردند.‏ برای مثال،‏ وقتی پولُس رسول متوجه شد که موقعیت خوبی برای موعظه در اِفِسُس فراهم شده است،‏ در آن شهر ماند و به فعالیت موعظه و شاگردسازی ادامه داد.‏ (‏۱قر ۱۶:‏۸،‏ ۹‏)‏ شاگردان با تلاش فراوان شروع به اعلام «بشارت کلام یَهُوَه» کردند.‏ (‏اعما ۱۵:‏۳۰-‏۳۵‏)‏ نتیجه چه بود؟‏ آیهٔ روز پاسخ این پرسش را می‌دهد.‏ ب۲۰/‏۹ ص ۱۶ ¶۶-‏۸

آدم با گناهی که مرتکب شد،‏ خود و نوادگانش را محکوم به مرگ کرد.‏ ما امروزه نیز شاهد عواقب دردناک نافرمانی او هستیم.‏ اما از آنجایی که یَهُوَه پسرش را رستاخیز داده است،‏ می‌توانیم به آینده‌ای روشن امید داشته باشیم.‏ «رستاخیز مردگان نیز از طریق یک انسان می‌آید» که همان عیسی مسیح است.‏ پولُس رسول در این باره چنین استدلال کرد:‏ «همان طور که به سبب آدم همه می‌میرند،‏ از طریق مسیح نیز همه زنده خواهند شد.‏» (‏۱قر ۱۵:‏۲۲‏)‏ وقتی پولُس گفت،‏ «به سبب آدم همه می‌میرند،‏» منظورش چه بود؟‏ او به نوادگان آدم اشاره می‌کرد که مرگ و ناکاملی را از او به ارث می‌برند و در نهایت می‌میرند.‏ (‏روم ۵:‏۱۲‏)‏ آدم در بین آنانی که «زنده خواهند شد» نخواهد بود.‏ از آنجایی که او انسانی کامل بود و به خواست و ارادهٔ خود از خدا نافرمانی کرد،‏ قربانی عیسی شامل حال او نمی‌شود.‏ در واقع،‏ عاقبتی که آدم داشت همچون عاقبت کسانی است که کتاب مقدّس آنان را «بزها» می‌خواند؛‏ یعنی کسانی که «پسر انسان» آنان را داوری می‌کند و «مرگ ابدی» در انتظارشان است.‏​‏—‏مت ۲۵:‏۳۱-‏۳۳،‏ ۴۶؛‏ عبر ۵:‏۹‏.‏ ب۲۰/‏۱۲ ص ۵ ¶۱۳-‏۱۴

اگر در سازمان یَهُوَه مسئولیتی خاص را دریافت نکنیم می‌توانیم نمونهٔ فرشتگان وفادار یَهُوَه را در نظر بگیریم.‏ برای مثال،‏ طی پادشاهی اَخاب،‏ یَهُوَه نظر فرشتگان را برای نحوهٔ فریب اَخاب جویا شد.‏ برخی فرشتگان نظراتی در این باره دادند.‏ اما یَهُوَه نظر یکی از آنان را پذیرفت و به او اطمینان داد که نقشه‌اش عملی خواهد شد.‏ (‏۱پاد ۲۲:‏۱۹-‏۲۲‏)‏ آیا فرشتگان دیگر دلسرد شدند و با خود فکر کردند که ‹اصلاً نباید نظر می‌دادند؟‏› به هیچ وجه!‏ همهٔ فرشتگان وفادار همواره با فروتنی به دنبال جلال یَهُوَه هستند.‏ (‏داو ۱۳:‏۱۶-‏۱۸؛‏ مکا ۱۹:‏۱۰‏)‏ بزرگ‌ترین افتخار ما این است که شاهد یَهُوَه هستیم و خبر خوش را موعظه می‌کنیم.‏ همهٔ مسئولیت‌هایی که در سازمان یَهُوَه دریافت می‌کنیم هرگز ارزش ما را نمی‌سنجد.‏ بلکه تواضع و فروتنی است که ما را در دید یَهُوَه و هم‌ایمانانمان،‏ عزیز می‌کند.‏ بنابراین،‏ از صمیم دل کمک یَهُوَه را بطلبید تا بتوانید همواره متواضع و فروتن بمانید.‏ بر نمونه‌های تواضع و فروتنی که در کلام خدا آمده است تعمّق کنید.‏ تا جایی که در توانتان است،‏ با میل و رغبت به برادران و خواهرانتان خدمت کنید.‏​‏—‏۱پطر ۵:‏۵‏.‏ ب۲۰/‏۱۲ ص ۲۶ ¶۱۶-‏۱۷

کلاهخود نجات مظهر امیدی است که یَهُوَه به ما داده است؛‏ یعنی امید به رهایی از مرگ و امید به پاداشی که در انتظار همهٔ خادمان اوست.‏ (‏۱تسا ۵:‏۸؛‏ ۱تیمو ۴:‏۱۰؛‏ تیت ۱:‏۱،‏ ۲‏)‏ امید نجات محافظ افکار ماست.‏ امیدمان به ما کمک می‌کند که بر وعده‌های یَهُوَه تمرکز کنیم و هنگام رویارویی با مشکلات،‏ مأیوس و ناامید نشویم.‏ زمانی که افکارمان را با افکار یَهُوَه هماهنگ می‌کنیم در واقع کلاهخود نجات را بر سر می‌گذاریم.‏ برای مثال،‏ باید امیدمان را نه به ثروت ناپایدار،‏ بلکه به خدا ببندیم.‏ (‏مز ۲۶:‏۲؛‏ ۱۰۴:‏۳۴؛‏ ۱تیمو ۶:‏۱۷‏)‏ شمشیر روح مظهر کلام خداست.‏ کلام خدا قادر است که دروغ‌ها را برملا سازد و مردم را از بردگی تعالیم کاذب و عادات مضر آزاد کند.‏ (‏۲قر ۱۰:‏۴،‏ ۵؛‏ ۲تیمو ۳:‏۱۶،‏ ۱۷؛‏ عبر ۴:‏۱۲‏)‏ ما از طریق مطالعهٔ شخصی و آموزش‌های سازمان یَهُوَه می‌توانیم در استفاده از شمشیر روح مهارت کسب کنیم.‏​‏—‏۲تیمو ۲:‏۱۵‏.‏ ب۲۱/‏۳ ص ۲۷ ¶۴؛‏ ص ۲۹ ¶۱۰-‏۱۱

یوحنای رسول حتی زمانی که در زندان بود،‏ ثابت کرد که به هم‌ایمانانش محبت دارد.‏ برای مثال،‏ کتاب مکاشفه را نوشت و آن را به جماعات فرستاد تا آنان را از ‹آنچه باید به‌زودی رخ می‌داد› باخبر کند.‏ (‏مکا ۱:‏۱‏)‏ یوحنا پس از پایان تبعیدش در پاتموس،‏ گزارش زندگی و موعظهٔ عیسی را در انجیل خود نگاشت.‏ او همچنین سه نامه به برادران و خواهرانش فرستاد تا آنان را تشویق و تقویت کند.‏ شما می‌توانید ازخودگذشتگی‌های یوحنا را سرمشق قرار دهید و با روش زندگی‌تان نشان دهید که به دیگران محبت دارید.‏ دنیای شیطان می‌خواهد که ما همهٔ وقت و انرژی‌مان را صرف خودمان کنیم و همواره به دنبال شهرت و مادیات باشیم.‏ اما برادران و خواهرانمان در سراسر جهان،‏ با ازخودگذشتگی وقتشان را صرف اعلام خبر خوش می‌کنند و به دیگران کمک می‌کنند که به یَهُوَه نزدیک شوند.‏ ب۲۱/‏۱ ص ۱۰ ¶۹-‏۱۰

یوناتان می‌توانست به داوود حسادت کند و با خود چنین استدلال کند که به عنوان پسر شائول،‏ حق اوست که جانشین پادشاه شود.‏ (‏۱سمو ۲۰:‏۳۱‏)‏ اما او فروتن و به یَهُوَه وفادار بود.‏ از این رو،‏ به انتخاب یَهُوَه احترام گذاشت و از داوود که پادشاه منتخب او بود حمایت کرد.‏ یوناتان به داوود نیز وفادار بود؛‏ با این که این وفاداری،‏ خشم شائول را برانگیخت.‏ (‏۱سمو ۲۰:‏۳۲-‏۳۴‏)‏ یوناتان،‏ داوود را از صمیم دل دوست داشت و هرگز او را رقیب خود نمی‌دانست.‏ یوناتان جنگجویی شجاع بود که در جنگ‌های زیادی شرکت کرده بود و در استفاده از تیر و کمان مهارت زیادی داشت.‏ مردم،‏ او و پدرش شائول را «از عقابها تیزپروازتر» و «از شیران نیرومندتر» می‌دانستند.‏ (‏۲سمو ۱:‏۲۲،‏ ۲۳‏)‏ بنابراین،‏ یوناتان می‌توانست به اعمال شجاعانهٔ خود ببالد و خود را برتر از داوود بداند.‏ اما هرگز چنین نکرد و به داوود حسادت نورزید.‏ بلکه او را به خاطر شجاعت و توکلش به یَهُوَه،‏ تحسین کرد.‏ در واقع،‏ پس از این که داوود جُلیات را کشت،‏ محبت یوناتان به او چند برابر شد.‏ ب۲۱/‏۱ ص ۲۱ ¶۶؛‏ ص ۲۲ ¶۸-‏۹

همهٔ مسیحیان تحت سرپرستی عیسی که شخصی کامل است می‌باشند.‏ اما وقتی زنی مسیحی ازدواج می‌کند،‏ مردی ناکامل سرپرست او می‌شود.‏ این امر می‌تواند مشکلاتی به همراه داشته باشد.‏ بنابراین وقتی یک خواهر،‏ برادری را برای ازدواج در نظر دارد،‏ بجاست که از خود بپرسد:‏ ‹چه چیزهایی نشان می‌دهد که او سرپرست خوبی برای خانواده خواهد بود؟‏ آیا در زندگی‌اش به فعالیت‌های روحانی اولویت می‌دهد؟‏ اگر چنین نیست،‏ پس از ازدواج چگونه می‌تواند به نیازهای روحانی‌مان رسیدگی کند؟‏› به علاوه،‏ خواهرمان باید به چنین سؤالاتی نیز فکر کند:‏ ‹من چه خصوصیاتی دارم که برای زندگی مشترک مفید است؟‏ آیا صبور و سخاوتمند هستم؟‏ آیا رابطهٔ نزدیکی با یَهُوَه دارم؟‏› (‏جا ۴:‏۹،‏ ۱۲‏)‏ شادی زنان مسیحی در زندگی مشترک،‏ تا حد زیادی به تصمیماتی که پیش از ازدواج می‌گیرند بستگی دارد.‏ میلیون‌ها خواهر،‏ نمونه‌ای خوب در اطاعت از شوهرشان از خود به جا گذاشته‌اند.‏ به راستی که آنان قابل تحسینند!‏ ب۲۱/‏۲ ص ۸ ¶۱-‏۲

در سال‌های اخیر بسیاری از مبشّران تصمیم گرفته‌اند که برای افزایش خدمتشان،‏ زبان جدیدی بیاموزند؛‏ بدین منظور،‏ باید تغییراتی در زندگی‌شان ایجاد می‌کردند.‏ آنان جماعتی را که به زبان مادری‌شان بود ترک کرده‌اند و به جماعتی دیگر که نیاز بیشتری به مبشّر داشت ملحق شده‌اند.‏ این مبشّران می‌توانند طی مدتی که زبان جدید را می‌آموزند،‏ در زمینه‌های دیگر به جماعت جدید کمک کنند.‏ مطمئناً خصوصیات و تجربیات آنان،‏ باعث تقویت جماعت جدید می‌شود.‏ ما برای این برادران و خواهران ازخودگذشته ارزش و احترام زیادی قائلیم!‏ هیئت پیران برای انتصاب برادری به عنوان خادم یا پیر جماعت،‏ میزان تسلّط او به زبان را در نظر نمی‌گیرد.‏ در واقع،‏ پیران جماعت صلاحیت آن برادر را بر اساس شرایطی که در کتاب مقدّس آمده است،‏ ارزیابی می‌کنند.‏​‏—‏۱تیمو ۳:‏۱-‏۱۰،‏ ۱۲،‏ ۱۳؛‏ تیت ۱:‏۵-‏۹‏.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۲۹-‏۳۰ ¶۱۵-‏۱۶

مردم معتقدند که سلامتی،‏ ثروت و روابط خوب خانوادگی،‏ برای شاد بودن کافی است.‏ اما یعقوب به شادی دیگری اشاره کرد که یکی از جنبه‌های ثمرهٔ روح‌القدس است؛‏ شادی‌ای که به شرایطمان وابسته نیست.‏ (‏غلا ۵:‏۲۲‏)‏ یک شخص مسیحی وقتی از عیسی سرمشق می‌گیرد و می‌داند که یَهُوَه از او خشنود است،‏ از صمیم دل احساس شادی می‌کند.‏ (‏لو ۶:‏۲۲،‏ ۲۳؛‏ کول ۱:‏۱۰،‏ ۱۱‏)‏ شادی مسیحیان را می‌توان به شعلهٔ یک چراغ تشبیه کرد.‏ آن شعله توسط بدنهٔ چراغ از باد و باران محفوظ می‌ماند.‏ به طور مشابه،‏ شادی‌ای که مسیحیان در دل دارند نیز صرف‌نظر از شرایطی که در آن هستند می‌تواند همواره شعله‌ور بماند.‏ فقر و بیماری نمی‌تواند چنین شادی‌ای را از مسیحیان بگیرد.‏ حتی اهانت‌های مردم و مخالفت خانواده نیز نمی‌تواند شعلهٔ آن را خاموش کند.‏ شادی مسیحیان،‏ هنگام رویارویی با مخالفت‌ها نه تنها از بین نمی‌رود،‏ بلکه شعله‌ورتر می‌گردد.‏ در واقع،‏ سختی‌هایی که به خاطر ایمانمان با آن‌ها روبرو می‌شویم ثابت می‌کند که شاگردان واقعی مسیح هستیم.‏ (‏مت ۱۰:‏۲۲؛‏ ۲۴:‏۹؛‏ یو ۱۵:‏۲۰‏)‏ به همین دلیل،‏ یعقوب توانست آنچه در آیهٔ روز آمده است،‏ بنویسد.‏ ب۲۱/‏۲ ص ۲۸ ¶۶

وقتی آیاتی را می‌خوانید که اهمیت حفظ آرامش و تکیه بر یَهُوَه را نشان می‌دهد،‏ سعی کنید آن‌ها را به خاطر بسپارید.‏ بدین منظور می‌توانید آن آیات را با صدای بلند بخوانید،‏ آن‌ها را بنویسید و مرور کنید.‏ یَهُوَه به یوشَع گفته بود که باید قوانین شریعت را به طور مرتب بخواند و بر آن تعمّق کند تا بتواند حکیمانه عمل کند.‏ خواندن آن قوانین به او کمک می‌کرد تا بدون این که ترسی به دل راه دهد،‏ قوم خدا را هدایت کند.‏ (‏یوش ۱:‏۸،‏ ۹‏)‏ در کلام خدا،‏ آیات بسیاری وجود دارد که می‌تواند در شرایط نگران‌کننده و اضطراب‌آور به شما آرامش بخشد.‏ (‏مز ۲۷:‏۱-‏۳؛‏ امث ۳:‏۲۵،‏ ۲۶‏)‏ ما در جلسات از تکالیفی که روی سکو اجرا می‌شود،‏ جواب‌هایی که هم‌ایمانانمان می‌دهند و همچنین از گفتگوهای بناکننده با آنان فایده می‌بریم.‏ (‏عبر ۱۰:‏۲۴،‏ ۲۵‏)‏ به علاوه،‏ وقتی احساساتمان را برای دوستان صمیمی‌مان بیان می‌کنیم دلگرم می‌شویم.‏ ب۲۱/‏۱ ص ۶-‏۷ ¶۱۵-‏۱۶

شما در زمان تعمیدتان نشان دادید که به یَهُوَه ایمان و اعتماد دارید.‏ یَهُوَه نیز با رضایت‌خاطر این افتخار را به شما داد که به خانوادهٔ جهانی‌اش بپیوندید.‏ آنچه اکنون اهمیت دارد این است که همچنان به یَهُوَه تکیه کنید.‏ شاید هنگام تصمیم‌گیری‌های بسیار مهم در زندگی،‏ تکیه کردن به یَهُوَه برایتان آسان باشد.‏ اما در مواقع دیگر چطور؟‏ بسیار اهمیت دارد که هنگام تصمیم‌گیری دربارهٔ اموری همچون تفریحات،‏ شغل و اهدافتان نیز به یَهُوَه تکیه کنید.‏ هرگز بر حکمت خود تکیه نکنید؛‏ بلکه اصولی از کتاب مقدّس را که مربوط به شرایطتان است بیابید و مطابق آن عمل کنید.‏ (‏امث ۳:‏۵،‏ ۶‏)‏ به این شکل،‏ هم یَهُوَه را خشنود می‌کنید و هم مورد احترام و اعتماد مبشّران جماعت قرار می‌گیرید.‏ شما برادران جوان نیز همچون دیگر خادمان یَهُوَه ناکامل هستید و گاه خطا می‌کنید.‏ اما این امر نباید مانعی در خدمتتان به یَهُوَه باشد.‏ ب۲۱/‏۳ ص ۶ ¶۱۴-‏۱۵

شاید شما با مخالفت اعضای خانواده روبرو هستید؛‏ یا شاید در کشوری زندگی می‌کنید که فعالیت شاهدان یَهُوَه در آنجا محدود یا ممنوع است.‏ در این صورت،‏ خواندن دوم تیموتائوس ۱:‏۱۲-‏۱۶ و ۴:‏۶-‏۱۱،‏ ۱۷-‏۲۲ باعث تشویقتان می‌شود.‏ پولُس رسول زمانی که در حبس بود،‏ این آیات را نوشت.‏ پیش از خواندن این آیات،‏ مشکلتان را به یَهُوَه بگویید و احساستان را برای او بیان کنید.‏ هنگام صحبت با یَهُوَه،‏ به تمام جزئیات اشاره کنید.‏ سپس از او بخواهید کمکتان کند تا اصول موجود در این آیات را تشخیص دهید تا بتوانید برای مقابله با مشکلتان،‏ مطابق آن‌ها عمل کنید.‏ یَهُوَه به پولُس هشدار داده بود که به خاطر مسیحی شدنش،‏ مورد آزار و اذیت قرار خواهد گرفت.‏ (‏اعما ۲۱:‏۱۱-‏۱۳‏)‏ اما یَهُوَه چگونه به پولُس کمک کرد؟‏ یَهُوَه به دعاهای پولُس پاسخ داد و به او قدرت بخشید.‏ پولُس اطمینان یافت که پاداش تمام تلاش‌هایش را دریافت می‌کند.‏ یَهُوَه از طریق دوستان وفادار پولُس نیز به او کمک کرد.‏ ب۲۱/‏۳ ص ۱۷-‏۱۸ ¶۱۴-‏۱۵،‏ ۱۹