مه

والدین چگونه می‌توانند محبت به یَهُوَه را به فرزندانشان بیاموزند؟‏ همانند مانوخ در دعا کمک یَهُوَه را بطلبید.‏ همچنین نمونه‌ای خوب از خود بجا بگذارید.‏ بسیار اهمیت دارد که چه سخنانی به زبان می‌آورید؛‏ با این حال،‏ اعمال شما تأثیر بیشتری بر فرزندانتان می‌گذارد.‏ ما به‌خوبی می‌دانیم که یوسف و مریم برای عیسی و دیگر فرزندانشان نمونهٔ خوبی از خود بجا گذاشتند.‏ یوسف برای تأمین مایحتاج خانواده‌اش سخت تلاش می‌کرد.‏ او همچنین آنان را ترغیب می‌کرد که با عشق و محبت به یَهُوَه خدمت کنند.‏ (‏تث ۴:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ یوسف خانواده‌اش را «هرساله» برای جشن عید پِسَح به اورشلیم می‌برد.‏ (‏لو ۲:‏۴۱،‏ ۴۲‏)‏ شاید برخی از سرپرستان خانواده فکر می‌کردند که چنین سفری بسیار سخت،‏ وقت‌گیر و پرهزینه است.‏ اما کاملاً واضح بود که یوسف برای امور روحانی ارزش فراوانی قائل بود و به فرزندانش نیز می‌آموخت که طرز فکر مشابهی داشته باشند.‏ مریم نیز با نوشته‌های مقدّس به‌خوبی آشنا بود.‏ مطمئناً او نیز با سخنان و اعمال خود به فرزندانش می‌آموخت که کلام خدا را دوست داشته باشند.‏ ب۱۹/‏۱۲ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۹-‏۱۲

واکنش یَهُوَه خدا در مقابل نافرمانی اولین خانوادهٔ بشری گواهی از محبت او به ماست.‏ نافرمانی آدم از پدر آسمانی‌مان موجب شد که هم او و هم نوادگانش دیگر جزو خانوادهٔ شاد یَهُوَه نباشند.‏ (‏روم ۵:‏۱۲‏)‏ با این حال،‏ یَهُوَه برای کمک به ما وارد عمل شد.‏ یَهُوَه آدم را تنبیه کرد،‏ اما فوراً راهی برای کمک به نسل او که هنوز به دنیا نیامده بودند،‏ مهیا کرد؛‏ این که انسان‌های مطیع بتوانند به خانوادهٔ او بازگردند.‏ (‏پیدا ۳:‏۱۵؛‏ روم ۸:‏۲۰،‏ ۲۱‏)‏ یَهُوَه این راه را بر پایهٔ بهای رهایی میسر کرد.‏ او با قربانی کردن پسر عزیزش برای ما،‏ ثابت کرد که عمیقاً دوستمان دارد.‏ (‏یو ۳:‏۱۶‏)‏ او بهترین پدر است.‏ به دعاهای ما گوش می‌دهد.‏ نیازهای ما را چه مادی چه روحانی برطرف می‌کند.‏ به ما آموزش می‌دهد.‏ از ما حمایت می‌کند.‏ همچنین برکات فراوانی برای آیندهٔ ما در نظر گرفته است.‏ آگاهی و تعمّق بر این که پدرمان ما را دوست دارد و به ما توجه دارد بسیار دلگرم‌کننده است.‏ ب۲۰/‏۲ ص ۶ ¶۱۶-‏۱۷؛‏ ص ۷ ¶۲۰

آیا تا به حال دچار اضطراب و نگرانی شده‌اید؟‏ شاید دلیل چنین حسی،‏ رنجش از سخنان یا اعمال دیگران بوده است؛‏ یا شاید سخنان و اعمال خودتان باعث نگرانی‌تان شده است.‏ برای مثال،‏ شاید مرتکب خطایی شده‌اید و نگرانید که یَهُوَه شما را نبخشد.‏ یا بدتر از آن،‏ شاید فکر کنید که اضطراب و نگرانی‌های بیش از حد،‏ نشانهٔ ضعف ایمانتان است.‏ حال می‌خواهیم نمونه‌هایی را در کتاب مقدّس بررسی کنیم.‏ حَنّا مادر سموئیل نبی،‏ ایمانی استوار داشت.‏ اما بدرفتاری یکی از اعضای خانواده،‏ او را بسیار مضطرب و نگران می‌ساخت.‏ (‏۱سمو ۱:‏۷‏)‏ پولُس رسول نیز با این که ایمانی قوی داشت،‏ همواره برای جماعات مسیحی بسیار نگران بود.‏ (‏۲قر ۱۱:‏۲۸‏)‏ داوود پادشاه نیز ایمانی فوق‌العاده داشت و یَهُوَه او را بسیار دوست می‌داشت.‏ (‏اعما ۱۳:‏۲۲‏)‏ با این حال،‏ به دلیل خطایی که مرتکب شده بود،‏ گاه شدیداً احساس اضطراب و نگرانی می‌کرد.‏ (‏مز ۳۸:‏۴‏)‏ یَهُوَه به این افراد دلگرمی و آرامش داد.‏ ب۲۰/‏۲ ص ۲۰ ¶۱-‏۲

شما پیش از تعمیدتان باید خود را به خدا وقف کنید.‏ بدین منظور،‏ در دعایی خالصانه به یَهُوَه بگویید که می‌خواهید زندگی‌تان را تا ابد صرف خدمت به او کنید.‏ در واقع،‏ وقتی خود را به خدا وقف می‌کنید،‏ ‹دیگر نباید برای خود زندگی کنید.‏› شما با این کار به یَهُوَه تعلّق خواهید داشت؛‏ به راستی که چه افتخاری!‏ (‏روم ۱۴:‏۸‏)‏ گویی به او می‌گویید که از این پس،‏ خدمت به او بیش از هر چیزی برایتان اهمیت دارد؛‏ حتی بیش از خواسته‌های خودتان.‏ وقف،‏ وعده‌ای بسیار مهم به خداست.‏ یَهُوَه ما را مجبور نمی‌کند که چنین وعده‌ای به او بدهیم.‏ اما وقتی ما به او چنین وعده‌ای می‌دهیم،‏ انتظار دارد که همیشه مطابق آن عمل کنیم.‏ (‏مز ۱۱۶:‏۱۲،‏ ۱۴‏)‏ وقف امری خصوصی بین شما و یَهُوَه است که دیگران از آن آگاه نیستند.‏ اما تعمید،‏ اغلب در مجمع‌ها یا کنگره‌ها در مقابل دیگران انجام می‌شود.‏ شما با تعمیدتان به دیگران نشان می‌دهید که پیش از آن،‏ خود را به یَهُوَه وقف کرده‌اید.‏ همچنین به دیگران نشان می‌دهید که «با تمامی دل،‏ با تمامی جان،‏ با تمامی ذهن و با تمامی قوّت خود» به یَهُوَه محبت دارید و مصممید که تا ابد به او خدمت کنید.‏—‏مرق ۱۲:‏۳۰‏.‏ ب۲۰/‏۳ ص ۹ ¶۴-‏۵

شیطان یَهُوَه را در دید انسان‌ها تیره و تار می‌سازد.‏ پس از مرگ رسولان عیسی،‏ برخی از مرتدان تعالیم دروغین به مردم می‌دادند.‏ (‏اعما ۲۰:‏۲۹،‏ ۳۰‏)‏ این مرتدان هویت خدای حقیقی را تیره و تار ساختند.‏ برای مثال،‏ آنان نام خدا را از نسخه‌های کتاب مقدّس خود حذف نمودند و آن را با عناوینی همچون «سَرور» یا «خداوند» جایگزین کردند.‏ حذف نام خدا باعث شد که مردم به‌سختی بتوانند یَهُوَه را از خدایان دیگری که در کتاب مقدّس آمده بود تشخیص دهند.‏ (‏۱قر ۸:‏۵‏)‏ آن مرتدان،‏ یَهُوَه و عیسی را «خداوند» می‌خواندند.‏ این امر باعث شد که مردم یَهُوَه و عیسی را یکی بدانند.‏ (‏یو ۱۷:‏۳‏)‏ در واقع،‏ این سردرگمی یکی از دلایل اعتقاد به تثلیث بود؛‏ اعتقادی که در کتاب مقدّس به آن هیچ اشاره‌ای نشده است.‏ این ترفند شیطان باعث شد که بسیاری از مردم شناخت خدا را امری غیرممکن بدانند.‏ به راستی که چه دروغ بزرگی!‏—‏اعما ۱۷:‏۲۷‏.‏ ب ۱۹/‏۶ ص ۵ ¶۱۱

یک راهی که می‌توانیم خدمتمان را به طور کامل انجام دهیم این است که مهارت‌هایمان را برای خدمت موعظه افزایش دهیم.‏ (‏امث ۱:‏۵؛‏ ۱تیمو ۴:‏۱۳،‏ ۱۵‏)‏ به راستی که همکاری با یَهُوَه افتخاری بس بزرگ است!‏ (‏۱قر ۳:‏۹‏)‏ اگر «تشخیص دهید چه چیزهایی پراهمیت‌تر است» و همواره بر خدمتتان تمرکز کنید،‏ ‹خداوند را با شادی عبادت خواهید کرد.‏› (‏فیلیپ ۱:‏۱۰؛‏ مز ۱۰۰:‏۲‏)‏ شما به عنوان خادمان خدا می‌توانید اطمینان داشته باشید که یَهُوَه همواره قوّت لازم را به شما می‌دهد تا با وجود مشکلات و محدودیت‌ها،‏ خدمتتان را به انجام رسانید.‏ (‏۲قر ۴:‏۱،‏ ۷؛‏ ۶:‏۴‏)‏ شما صرف‌نظر از ساعاتی که به خدمت موعظه می‌پردازید،‏ اگر همواره با تمام وجود به یَهُوَه خدمت کنید،‏ طعم شادی حاصل از آن را خواهید چشید.‏ (‏غلا ۶:‏۴‏)‏ وقتی خدمتتان را به طور کامل به انجام می‌رسانید،‏ نشان می‌دهید که به یَهُوَه و دیگر انسان‌ها محبت دارید.‏ چرا که اینچنین،‏ ‹هم خود و هم کسانی را که به شما گوش می‌دهند،‏ نجات خواهید داد.‏›—‏۱تیمو ۴:‏۱۶‏.‏ ب۱۹/‏۴ ص ۶ ¶۱۵؛‏ ص ۷ ¶۱۷

یکی از ترفندهای اصلی شیطان برای گمراه کردن انسان‌ها،‏ استفاده از نیروهای ماورای طبیعی است.‏ آنانی که به نیروهای ماورای طبیعی روی می‌آورند مدعی‌اند که قادر به انجام اعمالی هستند که از عهدهٔ انسان‌ها خارج است.‏ برای مثال،‏ برخی ادعا می‌کنند که می‌توانند از طریق فالگیری یا طالع‌بینی از آینده باخبر شوند.‏ عده‌ای دیگر وانمود می‌کنند که با ارواح مردگان صحبت می‌کنند.‏ برخی نیز به سحر و جادو روی می‌آورند و سعی می‌کنند دیگران را طلسم کنند.‏ طبق یک آمارگیری از ۱۸ کشور آمریکای لاتین و جزایر کارائیب،‏ یک سوم افراد آن مناطق به سحر و جادو معتقدند و حدود یک سوم نیز باور دارند که می‌توان با ارواح ارتباط برقرار کرد.‏ طبق آمارگیری دیگری که در ۱۸ کشور آفریقایی انجام شد،‏ بیش از نیمی از ساکنان آن مناطق به سحر و جادو اعتقاد دارند.‏ ما هر کجا که زندگی کنیم باید همواره خود را از تأثیر نیروهای ماورای طبیعی محفوظ نگاه داریم.‏ ب۱۹/‏۴ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۳-‏۴

یَهُوَه خدا از همه گونه شرارت نفرت دارد.‏ (‏مز ۵:‏۴-‏۶‏)‏ او به‌خصوص از آزار جنسی کودکان که عملی بسیار زننده است متنفر می‌باشد.‏ از آنجا که ما مسیحیان از یَهُوَه الگو می‌گیریم،‏ از چنین اعمالی نفرت داریم و به هیچ وجه آن را در جماعت مسیحی نمی‌پذیریم.‏ (‏روم ۱۲:‏۹‏)‏ هر نوع آزار جنسی کودکان کاملاً برخلاف «شریعت مسیح» است.‏ (‏غلا ۶:‏۲‏)‏ شریعت مسیح بر پایهٔ محبت استوار است و عدل و انصاف را ترویج می‌دهد.‏ این شریعت شامل تعالیمی است که عیسی از طریق سخنان و نمونهٔ خود به شاگردانش آموخت.‏ از آنجا که ما مسیحیان مطیع شریعت مسیح هستیم،‏ طوری با کودکان رفتار می‌کنیم که آنان احساس امنیت کنند و اطمینان یابند که دوستشان داریم.‏ آزار جنسی کودکان عملی خودخواهانه و به دور از انصاف است و باعث می‌شود کودک احساس امنیت نکند و فکر کند که هیچ کس دوستش ندارد.‏ چنین عملی متأسفانه مسیحیان حقیقی را نیز تحت تأثیر خود قرار داده است.‏ چرا چنین می‌گوییم؟‏ «شریران و شیّادان» بسیاری در دنیای امروز هستند و برخی از آنان تلاش می‌کنند وارد جماعات مسیحی شوند.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۱۳‏)‏ به علاوه،‏ برخی که خود را عضوی از جماعت مسیحی می‌دانند،‏ تسلیم امیال نَفْسانی شده‌اند و کودکان را مورد آزار جنسی قرار داده‌اند.‏ ب۱۹/‏۵ ص ۸ ¶۱-‏۳

شخص افسرده شاید نتواند به یَهُوَه دعا کند،‏ زیرا ممکن است فکر کند که لیاقت نزدیک شدن به یَهُوَه را ندارد.‏ برای دلگرمی دادن به چنین شخصی می‌توانیم با او دعا کنیم و نامش را در دعایمان ذکر کنیم.‏ همچنین می‌توانیم در دعا به یَهُوَه بگوییم که او برای ما و دیگر برادران و خواهران بسیار عزیز است.‏ به علاوه،‏ از آنجا که یَهُوَه برای چنین شخصی ارزش زیادی قائل است،‏ می‌توانیم در دعا بخواهیم که به او آرامش و دلگرمی بدهد.‏ به راستی که چنین دعاهایی بسیار دلگرم‌کننده خواهد بود.‏ پیش از این که سخنی به زبان آورید،‏ دربارهٔ آن فکر کنید.‏ سخنانی که از روی بی‌فکری بیان شود ممکن است شخص را برنجاند.‏ اما سخنان پرمهر،‏ او را بنا می‌کند.‏ (‏امث ۱۲:‏۱۸‏)‏ بنابراین در دعا از یَهُوَه بخواهید کمکتان کند که سخنانی پرمهر،‏ دلگرم‌کننده و آرامش‌بخش به زبان آورید.‏ البته باید به یاد داشته باشید که سخنان یَهُوَه که در کلامش آمده است،‏ بیش از هر سخن دیگری می‌تواند به شخص دلگرمی بخشد.‏ (‏عبر ۴:‏۱۲‏)‏ وقتی ما به دیگران دلگرمی می‌دهیم،‏ در واقع به آنان یادآور می‌شویم که یَهُوَه دوستشان دارد.‏ همچنین باید به یاد داشته باشیم که در تمام اعمال یَهُوَه عدالت و انصاف نمایان است.‏ اگر شخصی کودکان را مورد آزار جنسی قرار داده باشد،‏ عمل او هرگز از چشم یَهُوَه پنهان نمی‌ماند.‏ یَهُوَه که همه چیز را می‌بیند،‏ یقیناً چنین شخصی را به سزای اعمالش می‌رساند.‏—‏اعد ۱۴:‏۱۸‏.‏ ب۱۹/‏۵ ص ۱۸ ¶۱۸؛‏ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۹،‏ ۲۱

شیطان می‌خواهد آتش محبتمان را به یَهُوَه خاموش سازد.‏ او بدین منظور تلاش می‌کند که بر افکارمان تأثیر گذارد و آن را تحت سلطهٔ خود درآورد.‏ او با استدلال‌های زیرکانه یا مکر و حیله تلاش می‌کند تا از طریق آنچه برایمان جذابیت دارد،‏ ما را به اطاعت از خود برانگیزد.‏ (‏کول ۲:‏۴‏)‏ آیا واقعاً ترفندهای شیطان برایمان خطری جدّی محسوب می‌شود؟‏ بله!‏ به یاد داشته باشید که پند پولُس در کولُسیان ۲:‏۸‏،‏ خطاب به مسیحیان مسح‌شده بود نه بی‌ایمانان.‏ (‏کول ۱:‏۲،‏ ۵‏)‏ آن مسیحیان ممکن بود فریب ترفندهای شیطان را بخورند.‏ ما امروزه بیش از آنان،‏ با این خطر روبروییم.‏ (‏۱قر ۱۰:‏۱۲‏)‏ چرا چنین می‌گوییم؟‏ زیرا شیطان از آسمان به زمین افکنده شده و تمام تلاشش را می‌کند تا خادمان وفادار خدا را گمراه سازد.‏ (‏مکا ۱۲:‏۹،‏ ۱۲،‏ ۱۷‏)‏ به علاوه،‏ ما در دورانی زندگی می‌کنیم که شریران و شیّادان «روزبه‌روز بدتر» می‌شوند.‏—‏۲تیمو ۳:‏۱،‏ ۱۳‏.‏ ب۱۹/‏۶ ص ۲ ¶۱-‏۲

ایلیّا بسیار ترسیده بود،‏ زیرا ایزابل قصد جان او را کرده بود.‏ از این رو،‏ به طرف بِئِرشِبَع فرار کرد.‏ او چنان دلسرد شده بود که آرزوی مرگ می‌کرد.‏ چرا ایلیّا چنین احساسی داشت؟‏ او انسانی ناکامل بود و «احساساتی همچون ما» داشت.‏ (‏یعقو ۵:‏۱۷‏)‏ شاید اضطراب و خستگی شدید،‏ او را از پا درآورده بود.‏ ایلیّا ظاهراً احساس می‌کرد که تمام سعی و تلاشش برای تغییر اسرائیلیان و ترویج پرستش پاک بی‌فایده بوده است و هیچ کس بجز خودش یَهُوَه را نمی‌پرستد.‏ (‏۱پاد ۱۸:‏۳،‏ ۴،‏ ۱۳؛‏ ۱۹:‏۱۰،‏ ۱۴‏)‏ یَهُوَه احساسات ایلیّا را به‌خوبی درک می‌کرد و او را به دلیل ابراز آنها سرزنش نکرد،‏ بلکه به او کمک کرد که قوّتش را بازیابد.‏ (‏۱پاد ۱۹:‏۵-‏۷‏)‏ سپس با نشان دادن قدرت و عظمتش،‏ طرز فکر ایلیّا را اصلاح کرد.‏ به علاوه،‏ او به ۷۰۰۰ اسرائیلی اشاره کرد که از پرستش بَعْل امتناع ورزیده بودند.‏ (‏۱پاد ۱۹:‏۱۱-‏۱۸‏)‏ به این شکل،‏ یَهُوَه به ایلیّا نشان داد که دوستش دارد.‏ ب۱۹/‏۶ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۵-‏۶

از دستورالعمل‌ها سرپیچی نکنید.‏ اگر ما همواره راهنمایی‌های برادران مسئول را دنبال کنیم،‏ از بروز بسیاری از مشکلات جلوگیری خواهیم کرد.‏ برای مثال،‏ برادران مسئول در کشوری که فعالیتمان ممنوع شده بود،‏ از مبشّران خواسته بودند که در موعظه،‏ به دیگران نشریات چاپ‌شده ندهند.‏ اما برادری پیشگام از این دستورالعمل سرپیچی کرد و نشریاتی به دیگران داد.‏ نتیجهٔ این کار چه بود؟‏ چیزی از موعظهٔ غیررسمی برادران نگذشته بود که پلیس جلوی آنان را گرفت.‏ ظاهراً پلیس آنان را در موعظه تعقیب کرده بود و نشریاتی را که به مخاطبانشان داده بودند،‏ از آنان گرفته بود.‏ ما از این نمونه چه درسی می‌گیریم؟‏ همواره باید از دستورالعمل‌هایی که دریافت می‌کنیم پیروی کنیم،‏ حتی اگر نظری برخلاف آن داشته باشیم!‏ به این شکل،‏ با برادرانی که یَهُوَه منصوب کرده است همکاری می‌کنیم و می‌توانیم مطمئن باشیم که برکات یَهُوَه نصیبمان می‌شود.‏—‏عبر ۱۳:‏۷،‏ ۱۷‏.‏ ب۱۹/‏۷ ص ۱۲ ¶۱۷

عیسی در شب پیش از مرگش گفت که پیروانش مورد نفرت دیگران قرار خواهند گرفت.‏ (‏یو ۱۷:‏۱۴‏)‏ از آن زمان تا به امروز،‏ مسیحیان وفادار از طرف مخالفان پرستش حقیقی،‏ مورد آزار و اذیت قرار گرفته‌اند.‏ ما می‌دانیم که هر چه به انتهای نظام حاضر نزدیک‌تر شویم با مخالفت‌های بیشتری روبرو خواهیم شد.‏ (‏مت ۲۴:‏۹‏)‏ اکنون چگونه می‌توانیم خود را برای روبرویی با آزار و اذیت‌ها آماده کنیم؟‏ ما نباید مخالفت‌های احتمالی آینده را در ذهن خود تجسّم کنیم.‏ اگر چنین کنیم،‏ ممکن است ترس و نگرانی تا حدّی بر ما غالب آید که حتی پیش از روبرویی با مخالفت‌ها،‏ از خدمت به یَهُوَه دست بکشیم.‏ (‏امث ۱۲:‏۲۵؛‏ ۱۷:‏۲۲‏)‏ ترس یکی از ابزارهای ‹دشمن ما ابلیس› است که همواره از آن بر علیه ما استفاده می‌کند.‏ (‏۱پطر ۵:‏۸،‏ ۹‏)‏ حیاتی است که اکنون رابطهٔ خود را با یَهُوَه تقویت نماییم.‏ ب۱۹/‏۷ ص ۲ ¶۱-‏۳

مطمئناً رسولان عیسی بسیار هیجان‌زده بودند،‏ چرا که عیسی پس از رستاخیزش ترتیبی داد تا آنان را بر روی کوهی ببیند.‏ (‏مت ۲۸:‏۱۶‏)‏ این رویداد احتمالاً زمانی بود که عیسی «بر بیش از ۵۰۰ نفر از برادران ظاهر شد.‏» (‏۱قر ۱۵:‏۶‏)‏ عیسی شاگردانش را فراخوانده بود تا به آنان مأموریت مهمی بدهد.‏ او به آنان فرمان داد:‏ «بروید و از مردمِ همهٔ قوم‌ها شاگرد بسازید.‏» (‏مت ۲۸:‏۱۸-‏۲۰‏)‏ شاگردانی که سخنان عیسی را شنیدند،‏ عضو جماعت مسیحی قرن اول شدند.‏ هدف اصلی آن جماعت این بود که مردم را با مسیح آشنا کند و شاگردان بیشتری بسازد.‏ امروزه ده‌ها هزار جماعت در سراسر دنیا وجود دارد که هدف مشابهی را دنبال می‌کنند.‏ ب۱۹/‏۷ ص ۱۴ ¶۱-‏۲

سرپرست سیّاری در نروژ می‌گوید،‏ با افرادی که نمی‌خواهند دربارهٔ خدا صحبت کنند،‏ اغلب می‌توان دربارهٔ وضعیت دنیا صحبت کرد.‏ او پس از سلام و احوال‌پرسی به مخاطبش چنین می‌گوید:‏ «فکر می‌کنید می‌توان به آینده‌ای روشن امید داشت؟‏ چه کسی می‌تواند چنین آینده‌ای را برایمان به ارمغان آورد؛‏ سیاستمداران،‏ دانشمندان یا افراد دیگر؟‏» برادرمان پس از این که بادقت به نظرات مخاطبش گوش می‌دهد،‏ آیه‌ای را دربارهٔ آینده‌ای روشن به او نشان می‌دهد یا آن را برایش نقل‌قول می‌کند.‏ برخی وقتی درمی‌یابند که کتاب مقدّس وعده می‌دهد که زمین همچنان باقی می‌ماند و نیکوکاران تا به ابد در آن زندگی خواهند کرد،‏ تحت تأثیر قرار می‌گیرند.‏ (‏مز ۳۷:‏۲۹‏)‏ از آنجا که انسان‌ها با یکدیگر تفاوت دارند،‏ ما باید با روش‌های متفاوتی گفتگویمان را با آنان آغاز کنیم.‏ شاید صحبت دربارهٔ موضوعی خاص برای یک نفر جذاب باشد،‏ اما شخصی دیگر نخواهد دربارهٔ آن صحبت کند.‏ یا شاید به‌راحتی بتوان با برخی دربارهٔ خدا و کتاب مقدّس صحبت کرد،‏ اما با برخی دیگر،‏ شاید لازم باشد گفتگو را با موضوعات دیگری آغاز کرد.‏ در هر صورت،‏ باید از هر فرصتی استفاده کنیم تا با همه‌گونه افراد صحبت کنیم.‏ (‏روم ۱:‏۱۴-‏۱۶‏)‏ البته این یَهُوَه است که بذر حقیقت را در دل دوستداران عدالت رشد و نموّ می‌بخشد.‏—‏۱قر ۳:‏۶،‏ ۷‏.‏ ب۱۹/‏۷ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۱۰-‏۱۱

محبت یَهُوَه،‏ ما را بر آن می‌دارد که به برادران و خواهرانمان محبت ورزیم.‏ (‏۱یو ۴:‏۲۰،‏ ۲۱‏)‏ شاید با خود فکر کنیم که محبت به برادران و خواهرانمان کار راحتی است!‏ دلیل این طرز فکر این است که ما به عنوان پرستندگان یَهُوَه تلاش می‌کنیم که از خصوصیات خوب او سرمشق گیریم.‏ به علاوه،‏ از عیسی الگو می‌گیریم که با فدا کردن جانش برای ما،‏ عمق محبتش را به ما نشان داد.‏ با این حال،‏ شاید گاه مشکل باشد که به یکدیگر محبت کنیم.‏ در این زمینه،‏ نمونه‌ای را در جماعت فیلیپی در نظر بگیرید.‏ اِفودیه و سینتیخی خواهران غیوری بودند که «دوشادوش» هم با پولُس خدمت می‌کردند.‏ اما احتمالاً به دلیل اختلاف‌نظری که داشتند،‏ دوستی‌شان به هم خورد.‏ پولُس در نامه‌اش به جماعتی که این دو خواهر در آن بودند،‏ مستقیماً به نامشان اشاره کرد و از آنان خواست که «همفکر باشند.‏» (‏فیلیپ ۴:‏۲،‏ ۳‏)‏ پولُس همچنین صلاح دید که خطاب به همهٔ اعضای جماعت چنین بگوید:‏ «همواره هر کاری را به دور از شکایت و جرّوبحث انجام دهید.‏»—‏فیلیپ ۲:‏۱۴‏.‏ ب۱۹/‏۸ ص ۹ ¶۶-‏۷

بسیاری از برادران و خواهران متناسب با شرایطشان به خادمان تمام‌وقت کمک می‌کنند تا همچنان به خدمتشان ادامه دهند.‏ برای مثال،‏ با سخنان تشویق‌آمیز،‏ کمک‌های مادی و یا کمک به خانواده‌های خادمان تمام‌وقت از آنان حمایت می‌کنند.‏ اگر برخی از خادمان تمام‌وقت به‌تازگی به جماعت شما پیوسته‌اند،‏ نباید فکر کنید که در مسئولیت قبلی‌شان اشتباهی مرتکب شده‌اند.‏ بلکه باید کمکشان کنید که راحت‌تر خود را با شرایط جدید تطبیق دهند.‏ آنان را به‌گرمی بپذیرید.‏ اگر آنان اکنون به دلیل بیماری یا کهولت سن نمی‌توانند همچون گذشته به یَهُوَه خدمت کنند،‏ بابت تمام کارهایی که برای یَهُوَه انجام داده‌اند تشویقشان کنید.‏ با آنان وقت صرف کنید و سعی کنید تا جای ممکن از دانش و تجربیاتشان نکات ارزشمندی بیاموزید.‏ مبشّرانی که به‌تازگی به جماعت ما پیوسته‌اند شاید برای یافتن مکانی برای زندگی،‏ وسیلهٔ نقلیه،‏ شغل و مایحتاج اولیهٔ زندگی به کمک ما نیاز داشته باشند.‏ ب۱۹/‏۸ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۲-‏۱۳

جوج به «بازوی بشری» خود که همان قدرت‌های نظامی هستند تکیه می‌کند.‏ (‏۲توا ۳۲:‏۸‏)‏ ولی ما به خدایمان یَهُوَه تکیه می‌کنیم.‏ شاید چنین کاری از دید قدرت‌های سیاسی حماقت به نظر رسد.‏ زیرا خدایان بابل عظیم نتوانستند او را از «وحش» و «ده شاخ» او نجات دهند.‏ (‏مکا ۱۷:‏۱۶‏)‏ بنابراین،‏ جوج تصوّر می‌کند که به‌راحتی بر قوم خدا غلبه می‌کند.‏ او مانند «ابری که زمین را می‌پوشانَد» به قوم یَهُوَه حمله می‌کند.‏ اما همچون فرعون در دریای سرخ،‏ خیلی زود متوجه می‌شود که با یَهُوَه وارد جنگ شده است و راه گریزی ندارد.‏ (‏خرو ۱۴:‏۱-‏۴؛‏ حز ۳۸:‏۳،‏ ۴،‏ ۱۸،‏ ۲۱-‏۲۳‏)‏ عیسی و لشکر آسمانی‌اش از قوم خدا دفاع می‌کنند و جوج و لشکرش را نابود می‌کنند.‏ (‏مکا ۱۹:‏۱۱،‏ ۱۴،‏ ۱۵‏)‏ در آن زمان چه بر سر شیطان خواهد آمد؟‏ او که بزرگ‌ترین دشمن یَهُوَه است،‏ با دروغ‌هایش قدرت‌های سیاسی را می‌فریبد تا به قوم یَهُوَه حمله کنند؛‏ حمله‌ای که به جنگ حارمَگِدّون می‌انجامد.‏ عیسی،‏ شیطان و دیوهایش را به «چاه بی‌انتها» می‌اندازد و آنان را به مدت هزار سال در آنجا زندانی می‌کند.‏—‏مکا ۲۰:‏۱-‏۳‏.‏ ب۱۹/‏۹ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۱۴-‏۱۵

مطمئناً همهٔ ما بی‌صبرانه در انتظار تحقق وعده‌های یَهُوَه هستیم.‏ وقتی تحقق آنچه که انتظارش را می‌کشیم به تعویق می‌افتد،‏ شاید از شور و شوقمان کاسته شود.‏ حتی ممکن است دلسرد و ناامید شویم.‏ (‏امث ۱۳:‏۱۲‏)‏ در اوایل قرن بیستم چنین اتفاقی رخ داد!‏ در آن زمان،‏ بسیاری از مسح‌شدگان انتظار داشتند که در سال ۱۹۱۴ به آسمان بروند.‏ اما وقتی چنین نشد،‏ آنان چگونه با انتظاری که به تعویق افتاده بود کنار آمدند؟‏ آنچه بیش از پاداش برایشان اهمیت داشت،‏ خدمت وفادارانه به یَهُوَه بود.‏ آنان مصمم بودند که همچنان با استقامت در مسابقهٔ زندگی بدوند.‏ بی‌شک،‏ شما بی‌صبرانه در انتظار زمانی هستید که یَهُوَه حقانیت نام خویش و برحق بودن حکمرانی‌اش را ثابت کند و تمام وعده‌هایش را به تحقق رساند.‏ مطمئن باشید که همهٔ این انتظارات در زمانی که یَهُوَه تعیین‌کرده است به تحقق خواهد رسید.‏ ما تا آن زمان می‌توانیم همچنان بر خدمت به یَهُوَه تمرکز کنیم و اجازه ندهیم که به تعویق افتادن آنچه که انتظارش را می‌کشیم،‏ ما را دلسرد و ناامید کند.‏ ب۱۹/‏۸ ص ۴-‏۵ ¶۹-‏۱۰

می‌توانید از خود بپرسید،‏ ‹آیا دیگران مرا شخصی ملایم و فروتن می‌دانند؟‏ آیا حاضرم با انجام اعمالی پیش‌پاافتاده به دیگران خدمت کنم؟‏ آیا با دیگران مهربانم؟‏› عیسی طوری عمل می‌کرد که شاگردانش با آرامش و شادی در کنار او خدمت کنند.‏ تعلیم دادن به آنان،‏ برای عیسی امری لذّت‌بخش بود.‏ (‏لو ۱۰:‏۱،‏ ۱۹-‏۲۱‏)‏ او شاگردانش را ترغیب می‌کرد که از او سؤال بپرسند و همیشه دوست داشت نظرات آنان را بشنود.‏ (‏مت ۱۶:‏۱۳-‏۱۶‏)‏ شاگردان عیسی همچون گیاهانی که در شرایط مساعد کاشته شده‌اند رشد نمودند.‏ آنان به‌راحتی تعالیم عیسی را می‌آموختند و ثمر می‌آوردند.‏ آیا شما از اختیاراتی برخوردارید؟‏ اگر چنین است می‌توانید از خود بپرسید،‏ ‹در خانه یا محل کار،‏ چه برخوردی با دیگران دارم؟‏ آیا محیطی آرام و صلح‌آمیز را برای دیگران فراهم می‌کنم؟‏ آیا دیگران را ترغیب می‌کنم که سؤالاتشان را راحت از من بپرسند؟‏ آیا بادقت به نظرات آنان گوش می‌دهم؟‏› ما هرگز نمی‌خواهیم همچون فَریسیان باشیم.‏ زیرا وقتی دیگران گفته‌هایشان را نمی‌پذیرفتند،‏ آنان خشمگین می‌شدند و با کسانی که نظرشان برخلاف نظر آنان بود،‏ رفتاری بی‌رحمانه داشتند.‏—‏مرق ۳:‏۱-‏۶؛‏ یو ۹:‏۲۹-‏۳۴‏.‏ ب۱۹/‏۹ ص ۲۰ ¶۱؛‏ ص ۲۳ ¶۹-‏۱۱

رهبران جهان هنگام صحبت دربارهٔ تحکیم روابط دولت‌ها،‏ گاه از عبارات مشابهی استفاده می‌کنند.‏ با این حال،‏ کتاب مقدّس نشان می‌دهد که این پیام معنی کاملاً متفاوتی دارد.‏ چرا چنین می‌گوییم؟‏ زیرا هنگامی که این پیام اعلام شود،‏ بسیاری فکر می‌کنند که رهبران جهان واقعاً صلح و امنیت را در دنیا برقرار کرده‌اند.‏ اما واقعیت این است که اعلام این پیام نشانهٔ آغاز «مصیبت عظیمی» است که به ‹نابودی غیرمنتظره› می‌انجامد.‏ (‏مت ۲۴:‏۲۱‏)‏ ما اطلاعات کاملی دربارهٔ پیام «صلح و امنیت» در دست نداریم.‏ برای مثال،‏ نمی‌دانیم که چه وقایعی به اعلام این پیام می‌انجامد.‏ همچنین نمی‌دانیم که این پیام تنها یک بار یا طی چند مرحله اعلام می‌شود.‏ در هر صورت،‏ ما نباید گمراه شویم؛‏ چرا که رهبران جهان هرگز نمی‌توانند صلح و امنیت را برقرار کنند.‏ با این حال،‏ مطابق کتاب مقدّس،‏ ما باید در انتظار اعلام این پیام باشیم؛‏ چرا که نشانهٔ آغاز «روز یَهُوَه» است!‏—‏۱تسا ۵:‏۲‏.‏ ب۱۹/‏۱۰ ص ۸-‏۹ ¶۳-‏۴

جنگ حارمَگِدّون نقطهٔ پایان نظام حاضر خواهد بود.‏ اما نباید هیچ ترسی به دل راه دهیم.‏ چرا که آن جنگ متعلّق به یَهُوَه است و او برایمان خواهد جنگید.‏ (‏امث ۱:‏۳۳؛‏ حز ۳۸:‏۱۸-‏۲۰؛‏ زکر ۱۴:‏۳‏)‏ با فرمان یَهُوَه،‏ عیسی مسیح لشکر آسمانی‌اش را آمادهٔ جنگ خواهد کرد.‏ لشکر آسمانی او شامل مسح‌شدگان رستاخیزیافته و هزاران هزار فرشته است.‏ آنان بر علیه شیطان و دیوهایش و قدرت‌های تحت سلطهٔ او خواهند جنگید.‏ (‏مکا ۶:‏۲؛‏ ۱۷:‏۱۴‏)‏ یَهُوَه چنین وعده داده است:‏ «هر سلاحی که بر ضد تو ساخته شود کارگر نخواهد افتاد.‏» (‏اشع ۵۴:‏۱۷‏)‏ مطابق این وعده،‏ «گروهی عظیم» از پرستندگان وفادار یَهُوَه از مصیبت عظیم نجات می‌یابند و همچنان با وفاداری به خدمتشان ادامه خواهند داد.‏ (‏مکا ۷:‏۹،‏ ۱۳-‏۱۷‏)‏ به راستی که کتاب مقدّس به ما اطمینان‌خاطر داده است که از وقایع آینده نجات خواهیم یافت!‏ ما به‌خوبی می‌دانیم که «خداوند وفاداران را حفظ می‌کند.‏» (‏مز ۳۱:‏۲۳‏)‏ همهٔ آنانی که به یَهُوَه محبت دارند و او را جلال می‌دهند،‏ شاهد تقدیس شدن نام او خواهند بود.‏—‏حز ۳۸:‏۲۳‏.‏ ب۱۹/‏۱۰ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۷-‏۱۸

همچنان که به انتهای «روزهای آخر» نزدیک می‌شویم،‏ شاید با آزمایش‌های دشواری روبرو شویم.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۱‏)‏ برای مثال،‏ پس از انتخابات در یکی از کشورهای غرب آفریقا،‏ خشونت و آشوبگری در میان مردم اوج گرفت.‏ این شرایط به حدّی رسید که برادران و خواهران تا حدود شش ماه نمی‌توانستند به‌راحتی و در امنیت به خیابان‌های شهر بروند.‏ آنان چگونه توانستند با چنین شرایط سختی کنار آیند؟‏ برخی به منزل هم‌ایمانانی که در مناطق امن‌تر بود پناه بردند.‏ یکی از برادران گفت:‏ «در کنار دوستانم خوشحال بودم،‏ زیرا می‌توانستیم در آن شرایط سخت یکدیگر را تقویت کنیم.‏» هنگام آغاز «مصیبت عظیم،‏» داشتن دوستانی خوب بسیار باارزش است.‏ (‏مکا ۷:‏۱۴‏)‏ از این رو،‏ بسیار اهمیت دارد که اکنون با هم‌ایمانانمان صمیمی‌تر شویم.‏ (‏۱پطر ۴:‏۷،‏ ۸‏)‏ چرا؟‏ زیرا در آینده دشمنانمان تلاش می‌کنند که با دروغ بین ما تفرقه بیندازند.‏ هدف آنان این است که ما به برادران و خواهرانمان بی‌اعتماد شویم و از کمک به آنان سر باز زنیم.‏ اما همهٔ تلاش‌هایشان بی‌فایده خواهد بود.‏ آنان هرگز نمی‌توانند مانع محبت ما به هم‌ایمانانمان شوند و روابط دوستی ما را بر هم زنند.‏ ب۱۹/‏۱۱ ص ۲ ¶۱-‏۲؛‏ ص ۷ ¶۱۹

کلام خدا نشان می‌دهد که شیطان «پدر دروغ» است.‏ او با استفاده از آنانی که تحت کنترلش هستند،‏ دروغ‌هایی در مورد یَهُوَه و هم‌ایمانانمان ترویج می‌دهد.‏ (‏یو ۸:‏۴۴‏)‏ برای مثال،‏ مرتدان در اینترنت،‏ تلویزیون و دیگر رسانه‌ها دروغ‌هایی را در مورد سازمان یَهُوَه پخش می‌کنند.‏ چنین دروغ‌هایی نمونه‌ای از «تیرهای آتشین» شیطان است.‏ اگر چنین دروغ‌هایی به گوش ما برسد،‏ چه باید کنیم؟‏ ما هرگز نمی‌خواهیم به چنین دروغ‌هایی گوش دهیم!‏ ما به یَهُوَه ایمان می‌ورزیم و به برادرانمان اطمینان داریم.‏ از این رو،‏ به هیچ وجه حاضر نیستیم با مرتدان گفتگو کنیم؛‏ حتی از روی کنجکاوی!‏ آیا از گفتگو با مرتدان و گوش کردن به دروغ‌های آنان امتناع کرده‌اید؟‏ در این صورت،‏ از ایمان مستحکمی برخوردارید.‏ با این حال،‏ باید هوشیار و مراقب باشید،‏ زیرا شیطان سعی می‌کند به طرق دیگری ایمانتان را تضعیف کند.‏ ب۱۹/‏۱۱ ص ۱۵ ¶۸؛‏ ص ۱۶ ¶۱۱

هنگام تصمیم‌گیری انگیزه‌هایتان را محک بزنید.‏ یَهُوَه می‌خواهد که ما در همهٔ امور صادق باشیم.‏ بنابراین،‏ می‌خواهیم هنگام تصمیم‌گیری،‏ با خود و دیگران صادق باشیم.‏ در غیر این صورت،‏ ممکن است برای عملی ساختن تصمیممان با مشکلاتی روبرو شویم.‏ برای مثال،‏ برادری جوان را تصوّر کنید که می‌خواهد پیشگام شود.‏ او پس از مدتی،‏ دیگر نمی‌تواند ساعات لازم برای خدمت پیشگامی را کامل کند و شادی‌اش را در خدمت از دست می‌دهد.‏ او فکر می‌کرد که انگیزه‌اش از خدمت پیشگامی،‏ خشنود ساختن یَهُوَه است.‏ اما آیا ممکن است انگیزهٔ اصلی او،‏ خشنود ساختن والدینش یا شخصی دیگر بوده باشد؟‏ نمونهٔ شخصی را در نظر بگیرید که طی مطالعهٔ کتاب مقدّس،‏ تصمیم گرفت سیگار را کنار بگذارد.‏ چنین کاری در ابتدا برایش مشکل بود؛‏ او پس از یک یا دو هفته که لب به سیگار نمی‌زد،‏ دوباره وسوسه می‌شد و سیگار می‌کشید.‏ اما او یَهُوَه را دوست داشت و از صمیم دل می‌خواست او را خشنود کند.‏ از این رو،‏ سرانجام موفق شد بر عادت نادرستش غلبه کند!‏—‏کول ۱:‏۱۰؛‏ ۳:‏۲۳‏.‏ ب۱۹/‏۱۱ ص ۲۷ ¶۹؛‏ ص ۲۹ ¶۱۰

پولُس کاملاً اطمینان داشت که به خط پایان می‌رسد و پاداشش را دریافت می‌کند.‏ او به عنوان مسیحی‌ای مسح‌شده،‏ در انتظار پاداشی بود که خدا برایش در نظر داشت.‏ اما می‌دانست که برای رسیدن به آن باید ‹سخت تلاش کند.‏› (‏فیلیپ ۳:‏۱۴‏)‏ پولُس با تشبیهی به جماعت فیلیپی کمک کرد که همواره بر هدفشان تمرکز کنند.‏ پولُس به مسیحیان فیلیپی یادآور شد که آنان تابعیت آسمان را دارند.‏ (‏فیلیپ ۳:‏۲۰‏)‏ چرا آنان به این یادآوری نیاز داشتند؟‏ در آن زمان،‏ آنانی که تابعیت روم را داشتند از امتیازات زیادی برخوردار می‌شدند.‏ با این حال،‏ به مسح‌شدگان تابعیتی داده شده بود که امتیازات آن بسیار بیشتر بود.‏ تابعیت روم در مقایسه با تابعیت آسمان بسیار ناچیز بود!‏ امروزه نیز مسح‌شدگان در این زمینه الگوی خوبی از خود بجا می‌گذارند؛‏ چرا که برای دستیابی به هدفشان که زندگی در آسمان است،‏ سخت تلاش می‌کنند.‏ ب۱۹/‏۸ ص ۶ ¶۱۴-‏۱۵

مطمئناً اسرائیلیان هرگز نمی‌توانستند در سال یوبیل به چنین آزادی‌ای دست یابند!‏ (‏لاو ۲۵:‏۸-‏۱۲‏)‏ برای مثال،‏ شخصی که در سال یوبیل از بردگی آزاد می‌شد،‏ ممکن بود بعدها دوباره به بردگی درآید و در نهایت،‏ مرگ در انتظارش بود.‏ در پِنتیکاست سال ۳۳ میلادی،‏ یَهُوَه رسولان و مردان و زنان وفادار را با روح‌القدس مسح کرد.‏ او آنان را به فرزندی خود درآورد تا بتوانند در آینده رستاخیز یابند و در آسمان در کنار عیسی پادشاهی کنند.‏ (‏روم ۸:‏۲،‏ ۱۵-‏۱۷‏)‏ این افراد اولین کسانی بودند که از آزادی‌ای که عیسی در کنیسهٔ ناصره به آن اشاره کرد،‏ بهره بردند.‏ (‏لو ۴:‏۱۶-‏۱۹،‏ ۲۰‏)‏ آنان از بردگی تعالیم کاذب و آداب و رسوم رهبران مذهبی آن زمان که برخلاف کلام خدا بود،‏ آزاد شدند.‏ خدا همچنین آنان را از بردگی گناه که به مرگ می‌انجامد آزاد ساخت.‏ در واقع،‏ سال یوبیل مسیحی در پِنتیکاست سال ۳۳ میلادی با مسح شدن پیروان عیسی آغاز شد و تا پایان حکومت هزارسالهٔ او ادامه خواهد داشت.‏ ما تا آن زمان چشم‌انتظار چه وقایعی هستیم؟‏ ب۱۹/‏۱۲ ص ۱۱ ¶۱۱-‏۱۲

شما والدین عزیز به فرزندانتان کمک کنید که دوستانی خوب انتخاب کنند.‏ پدر و مادر باید بدانند که فرزندانشان با چه کسانی و به چه شکل وقت می‌گذرانند.‏ بدین منظور آنان باید بدانند که فرزندانشان در شبکه‌های اجتماعی و از طریق تلفن همراه،‏ با چه کسانی در ارتباط هستند؛‏ چرا که این معاشران تأثیر زیادی بر افکار و اعمال فرزندانشان می‌گذارند.‏ بسیاری والدین همواره تلاش می‌کنند که فرزندانشان با افرادی که نمونه‌های خوبی در خدمت به خدا هستند معاشرت کنند.‏ برای مثال،‏ نِدِنی و بومین،‏ زوجی در ساحل عاج معمولاً از سرپرست حوزه دعوت می‌کنند که در منزل آنان بماند.‏ نِدِنی می‌گوید:‏ «این کار تأثیر خوبی روی پسرمان گذاشت.‏ او ابتدا خدمت پیشگامی را آغاز کرد و اکنون به عنوان جانشین سرپرست حوزه خدمت می‌کند.‏» اگر والدین فرزندانشان را از کودکی تعلیم دهند،‏ نتایج بهتری خواهند گرفت.‏ (‏امث ۲۲:‏۶‏)‏ برای مثال،‏ مادر تیموتائوس،‏ اِفنیکی و مادربزرگش لوئیس،‏ او را «از طفولیت» تعلیم دادند.‏—‏۲تیمو ۱:‏۵؛‏ ۳:‏۱۵‏.‏ ب۱۹/‏۱۲ ص ۲۵ ¶۱۴؛‏ ص ۲۵-‏۲۶ ¶۱۶-‏۱۷

ما می‌خواهیم دوستی قابل اعتماد باشیم.‏ برای مثال،‏ ما نمی‌خواهیم به هم‌ایمانانمان تنها وعدهٔ کمک دهیم،‏ بلکه می‌خواهیم در عمل نیز به آنان کمک کنیم.‏ (‏مت ۵:‏۳۷؛‏ لو ۱۶:‏۱۰‏)‏ وقتی دیگران می‌دانند که می‌توانند روی کمک ما حساب کنند،‏ بسیار دلگرم می‌شوند.‏ خواهری در این باره می‌گوید:‏ «وقتی اطمینان دارید کسی که به شما وعدهٔ کمک داده است،‏ به وعده‌اش عمل می‌کند،‏ احساس آرامش می‌کنید.‏» آنانی که در سختی هستند یا احساس دلسردی می‌کنند،‏ اغلب از طریق درددل با شخصی قابل اعتماد دلگرم می‌شوند.‏ برای این که دوستی قابل اعتماد باشیم باید خصوصیت صبر را در خود پرورش دهیم.‏ پس از این که شوهر ژانا او را ترک کرد،‏ او از طریق درددل با دوستان نزدیک،‏ دلگرمی یافت.‏ او می‌گوید:‏ «حتی اگر حرف‌هایم را بارها تکرار می‌کردم،‏ آنان صبورانه به من گوش می‌دادند.‏» ما نیز اگر بخواهیم دوستی خوب برای دیگران باشیم باید سعی کنیم شنوندهٔ خوبی باشیم.‏ ب۲۰/‏۱ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۹-‏۱۱

کتاب مقدّس شامل نمونه‌های فراوانی از مردان و زنان باایمانی است که روح مقدّس یَهُوَه را با خود داشتند،‏ اما امید زندگی در آسمان را نداشتند.‏ برای مثال،‏ روح خدا داوود را هدایت می‌کرد.‏ (‏۱سمو ۱۶:‏۱۳‏)‏ داوود همچنین با کمک روح‌القدس،‏ شناخت عمیقی از یَهُوَه کسب کرد و بخش‌هایی از کتاب مقدّس را به قلم آورد.‏ (‏مرق ۱۲:‏۳۶‏)‏ با این حال،‏ پِطرُس رسول گفت:‏ «داوود به آسمان بالا نرفت.‏» (‏اعما ۲:‏۳۴‏)‏ یحیای تعمیددهنده نیز ‹از روح‌القدس پر بود.‏› (‏لو ۱:‏۱۳-‏۱۶‏)‏ عیسی دربارهٔ او گفت که کسی بزرگ‌تر از یحیای تعمیددهنده نیست،‏ اما در ادامه اشاره کرد که او برای پادشاهی به آسمان نمی‌رود.‏ (‏مت ۱۱:‏۱۰،‏ ۱۱‏)‏ یَهُوَه از طریق روح مقدّسش به این افراد قدرت داد تا اعمالی فوق‌العاده انجام دهند،‏ اما آنان را برای زندگی در آسمان برنگزید.‏ آیا این بدین معنی است که وفاداری آنان کمتر بود؟‏ خیر.‏ این تنها بدین معنی است که یَهُوَه آنان را برای زندگی در بهشت روی زمین رستاخیز خواهد داد.‏—‏یو ۵:‏۲۸،‏ ۲۹؛‏ اعما ۲۴:‏۱۵‏.‏ ب۲۰/‏۱ ص ۲۵ ¶۱۵

یَهُوَه از ما دعوت کرده است که به خانوادهٔ پرستندگان او بپیوندیم.‏ به‌راستی چه دعوت بی‌نظیری!‏ اعضای خانوادهٔ یَهُوَه افرادی هستند که خود را به خدا وقف کرده‌اند و به قربانی پسرش عیسی مسیح ایمان دارند.‏ این خانواده،‏ خانواده‌ای شادند،‏ زیرا امروز از زندگی‌ای پرمفهوم برخوردارند و چشم‌انداز زندگی‌ای بی‌پایان را پیش رو دارند؛‏ حال چه بر زمین باشد چه در آسمان.‏ یَهُوَه خدا به دلیل محبتش راه پیوستن به خانواده‌اش را با پرداخت بهایی سنگین،‏ به روی ما باز کرده است.‏ (‏یو ۳:‏۱۶‏)‏ به‌راستی ما به ‹بهایی خریده شده‌ایم.‏› به این شکل،‏ یَهُوَه این امکان را فراهم کرد تا رابطه‌ای گرم و صمیمی با او داشته باشیم.‏ (‏۱قر ۶:‏۲۰‏)‏ ما افتخار داریم که والاترین شخصیت عالَم را پدر خطاب کنیم و یَهُوَه خدایمان بهترین پدر ممکن است.‏ شاید ما هم همچون مزمورنویس با خود فکر کنیم:‏ «دِینِ خود را به خداوند چگونه ادا کنم،‏ برای همهٔ احسانهایی که به من کرده است؟‏» (‏مز ۱۱۶:‏۱۲‏)‏ در واقع ما هرگز نمی‌توانیم دِینِ خود را به پدر آسمانی‌مان ادا کنیم.‏ اما محبت او ما را بر آن می‌دارد که خود نیز به او محبت کنیم.‏ ب۲۰/‏۲ ص ۸ ¶۱-‏۳