دسامبر

یکی از دلگرم‌کننده‌ترین جنبه‌های شخصیت عیسی این است که او می‌تواند مشکلات ما انسان‌های ناکامل را درک کند.‏ زمانی که او بر روی زمین بود،‏ ‹با کسانی که شادمان بودند،‏ شادی می‌کرد و با کسانی که گریان بودند،‏ گریه می‌کرد.‏› (‏روم ۱۲:‏۱۵‏)‏ برای مثال،‏ وقتی ۷۰ شاگرد عیسی پس از خدمت موعظهٔ موفقیت‌آمیزشان با شادی نزد او آمدند،‏ «عیسی از روح‌القدس به وجد آمد.‏» (‏لو ۱۰:‏۱۷-‏۲۱‏)‏ از طرف دیگر،‏ زمانی که عیسی تأثیر مرگ ایلعازَر را بر نزدیکانش دید،‏ «آهی از دل کشید و عمیقاً متأثر شد.‏» (‏یو ۱۱:‏۳۳‏)‏ عیسی که انسانی کامل بود در رفتار با انسان‌های ناکامل بسیار مهربان و دلسوز بود.‏ او چگونه چنین خصوصیاتی را از خود نشان می‌داد؟‏ آنچه بیش از هر چیز در این راه به او کمک می‌کرد،‏ محبتش به انسان‌ها بود.‏ همان طور که در مقالهٔ پیش اشاره شد،‏ ‹لذت او در بنی‌آدم بود.‏› (‏امث ۸:‏۳۱‏)‏ این محبت،‏ او را بر آن می‌داشت که با طرز فکر انسان‌ها آشنا شود.‏ یوحنای رسول می‌گوید:‏ ‹عیسی از آنچه در وجود انسان‌هاست،‏ آگاه بود.‏›—‏یو ۲:‏۲۵‏.‏ ب۱۹/‏۳ ص ۲۰ ¶۱-‏۲

شیطان،‏ هر آنچه را که ایّوب داشت از او گرفت،‏ خدمتکارانش را کشت و وجههٔ او را خدشه‌دار کرد.‏ او همچنین ده فرزند ایّوب را کشت.‏ به علاوه،‏ ایّوب را به بیماری سختی مبتلا کرد،‏ به طوری که دُمل‌های دردناکی از سر تا به پای او را فراگرفت.‏ همسر ایّوب چنان اندوهگین و پریشان‌حال شده بود که او را ترغیب کرد یَهُوَه را لعنت کند و بمیرد.‏ اما با این که ایّوب آرزوی مرگ می‌کرد،‏ همچنان وفاداری‌اش را حفظ کرد.‏ سپس شیطان از طریق سه دوست ایّوب به او حمله کرد.‏ آنان برای چند روز نزد ایّوب رفتند.‏ اما نه تنها به او دلگرمی ندادند،‏ بلکه با بی‌رحمی از او انتقاد کردند.‏ آنان ادعا کردند که یَهُوَه عامل تمام سختی‌های ایّوب است و هیچ ارزشی برای وفاداری او قائل نیست.‏ آنان حتی گفتند که ایّوب به دلیل شرارتش دچار این سختی‌ها شده است!‏—‏ایو ۱:‏۱۳-‏۲۲؛‏ ۲:‏۷-‏۱۱؛‏ ۱۵:‏۴،‏ ۵؛‏ ۲۲:‏۳-‏۶؛‏ ۲۵:‏۴-‏۶‏.‏ ب۱۹/‏۲ ص ۴-‏۵ ¶۷-‏۸

ترس از برخی چیزها برایمان مفید است.‏ برای مثال،‏ ترس از ناخشنود ساختن یَهُوَه.‏ اگر آدم و حوّا چنین ترسی را در خود پرورش داده بودند،‏ هرگز علیه یَهُوَه سرکشی نمی‌کردند.‏ پس از سرکشی،‏ چشمان آنان باز شد و کاملاً به گناه خود پی بردند.‏ پس از آن،‏ گناه و مرگ به نوادگان آنان انتقال یافت.‏ آدم و حوّا که به خطای خود پی برده بودند،‏ دریافتند که عریانند و از خجالت خود را پوشاندند.‏ (‏پیدا ۳:‏۷،‏ ۲۱‏)‏ ما باید از ناخشنود ساختن یَهُوَه بترسیم،‏ اما نباید از مرگ ترسی به دل راه دهیم.‏ یَهُوَه راهی برایمان باز کرده است که بتوانیم به حیات ابدی دست یابیم.‏ اگر مرتکب خطایی شده باشیم و از صمیم دل توبه کنیم،‏ یَهُوَه خطاهایمان را به دلیل ایمانمان به فدیهٔ عیسی مسیح می‌بخشد.‏ یکی از مهم‌ترین راه‌هایی که می‌توانیم ایمانمان را نشان دهیم این است که خود را به یَهُوَه وقف کنیم و تعمید بگیریم.‏—‏۱پطر ۳:‏۲۱‏.‏ ب۱۹/‏۳ ص ۵-‏۶ ¶۱۲-‏۱۳

اسرائیلیان دلایل زیادی برای ابراز قدردانی داشتند.‏ پس از این که یَهُوَه ده بلا را بر سر مصریان آورد،‏ آنان از بردگی آزاد شدند.‏ سپس یَهُوَه با نابود کردن کل ارتش مصریان در دریای سرخ،‏ آنان را نجات داد.‏ اسرائیلیان از این بابت چنان قدردان بودند که برای ستایش یَهُوَه سرود پیروزی سر دادند.‏ اما آیا آنان همچنان قدردان باقی ماندند؟‏ هنگامی که اسرائیلیان با مشکلات جدیدی روبرو شدند،‏ خیلی زود تمام اعمال نیکوی یَهُوَه را فراموش کردند و حس قدردانی خود را از دست دادند.‏ (‏مز ۱۰۶:‏۷‏)‏ «جماعتِ بنی‌اسرائیل جملگی بر ضد موسی و هارون زبان به شکایت گشودند.‏» در واقع،‏ آنان بر ضد یَهُوَه شکایت می‌کردند.‏ (‏خرو ۱۶:‏۲،‏ ۸‏)‏ یَهُوَه از روحیهٔ ناسپاس قوم خود مأیوس شد.‏ او پیشگویی کرد که آن نسل از اسرائیلیان به غیر از یوشع و کالیب در بیابان از بین خواهند رفت.‏—‏اعد ۱۴:‏۲۲-‏۲۴‏.‏ ب۱۹/‏۲ ص ۱۷ ¶۱۲-‏۱۳

عیسی که نمی‌خواست خود را جلال دهد،‏ از شاگردانش خواست که هر ساله تنها با برگزاری مراسمی ساده،‏ مرگش را به یاد آورند.‏ (‏یو ۱۳:‏۱۵؛‏ ۱قر ۱۱:‏۲۳-‏۲۵‏)‏ در واقع،‏ سادگی این مراسم نشانگر فروتنی عیسی است.‏ به راستی جای بسی خوشحالی است که فروتنی،‏ یکی از خصوصیات بارز پادشاهمان است!‏ (‏فیلیپیان ۲:‏۵-‏۸‏)‏ چگونه می‌توانیم از فروتنی عیسی سرمشق گیریم؟‏ ما باید به نفع دیگران بیش از نفع خود اهمیت دهیم.‏ (‏فیلیپ ۲:‏۳،‏ ۴‏)‏ به شب آخر زندگی عیسی فکر کنید.‏ او می‌دانست که مرگی دردناک در پیش دارد.‏ با این حال،‏ بسیار نگران رسولان وفادارش بود که پس از مرگش سوگوار می‌شدند.‏ از این رو حتی در شب آخر زندگی‌اش نیز به آنان تعلیم و دلگرمی داد و تشویقشان کرد.‏ (‏یو ۱۴:‏۲۵-‏۳۱‏)‏ عیسی از روی فروتنی،‏ بیشتر به فکر دیگران بود.‏ حقیقتاً که او سرمشقی عالی برایمان به جا گذاشت.‏ ب۱۹/‏۱ ص ۲۱ ¶۵-‏۶

آیا حتی فکر کردن به این موضوع که می‌خواهید دستتان را بالا ببرید،‏ در شما دلهره ایجاد می‌کند؟‏ مطمئن باشید که بسیاری چنین احساسی دارند.‏ داشتن چنین ترس‌هایی نشانهٔ خوبی است.‏ زیرا نشان می‌دهد که شما فروتن هستید و دیگران را بهتر از خود می‌دانید.‏ (‏مز ۱۳۸:‏۶؛‏ فیلیپ ۲:‏۳‏)‏ با این حال،‏ یَهُوَه می‌خواهد شما در جلسات جواب بدهید و برادران و خواهرانتان را تشویق کنید.‏ (‏۱تسا ۵:‏۱۱‏)‏ یَهُوَه شما را دوست دارد و به شما شجاعت این کار را می‌بخشد.‏ چند اصل از کتاب مقدّس می‌تواند در این زمینه به ما کمک کند.‏ در کلام خدا می‌خوانیم که همهٔ ما در سخن گفتن اشتباه می‌کنیم.‏ (‏یعقو ۳:‏۲‏)‏ یَهُوَه از ما انتظار ندارد که کامل باشیم و برادران و خواهرانمان نیز چنین توقعی ندارند.‏ (‏مز ۱۰۳:‏۱۲-‏۱۴‏)‏ ما مانند یک خانواده هستیم و یکدیگر را دوست داریم.‏ (‏مرق ۱۰:‏۲۹،‏ ۳۰؛‏ یو ۱۳:‏۳۵‏)‏ از این رو،‏ برادران و خواهرانمان درک می‌کنند که گاه نمی‌توانیم منظورمان را درست بیان کنیم.‏ ب۱۹/‏۱ ص ۸ ¶۳؛‏ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۱۰-‏۱۱

این کار در دنیای امروز آسان نیست،‏ اما غیرممکن هم نیست.‏ او می‌خواهد که از زندگی لذّت ببرید و موفق باشید.‏ شما با کمک خدا می‌توانید در تمام طول عمرتان موفق باشید.‏ برای درک این موضوع ببینیم چه چیز به اسرائیلیان کمک کرد که به سرزمین موعود دست یابند.‏ پیش از ورود اسرائیلیان به سرزمین موعود،‏ یَهُوَه از آنان نخواست که مهارت‌های جنگی‌شان را تقویت کنند.‏ (‏تث ۲۸:‏۱،‏ ۲‏)‏ بلکه به آنان گفت که باید مطیع او بمانند و به او اعتماد کنند.‏ (‏یوش ۱:‏۷-‏۹‏)‏ شاید این دستورالعمل از دیدگاه انسانی منطقی به نظر نمی‌رسید!‏ اما بهترین پند بود.‏ یَهُوَه بارها به اسرائیلیان کمک کرد که کنعانیان را مغلوب سازند.‏ (‏یوش ۲۴:‏۱۱-‏۱۳‏)‏ بلی،‏ برای اطاعت از یَهُوَه باید به او ایمان داشت.‏ با چنین ایمانی می‌توان همیشه موفق بود.‏ درستیِ این امر هم در گذشته و هم امروزه،‏ به خادمان یَهُوَه ثابت شده است.‏ ب۱۸/‏۱۲ ص ۲۵ ¶۳-‏۴

امروزه برخی به دلیل اصلاحی در درک مفهوم بعضی آیات،‏ حقیقت را ترک کردند.‏ برخی نیز با مرتدان همفکر شدند یا از دیگر مخالفان حقیقت جانبداری کردند.‏ در نتیجه برخی از آنان عمداً از یَهُوَه و جماعت ‹رویگردان شدند.‏› (‏عبر ۳:‏۱۲-‏۱۴‏)‏ چقدر بهتر می‌بود آنان همچون پِطرُس رسول ایمان و اعتمادشان را به عیسی حفظ می‌کردند.‏ برخی بدون این که متوجه شوند،‏ به مرور زمان از حقیقت دور شده‌اند.‏ شخصی که به‌تدریج حقیقت را ترک می‌کند مانند کشتی‌ای است که به‌آرامی از ساحل دور می‌شود.‏ کتاب مقدّس به ما هشدار می‌دهد که مراقب باشیم تا «مبادا به‌تدریج از راه ایمان دور شویم.‏» (‏عبر ۲:‏۱‏)‏ معمولاً شخصی که به‌تدریج حقیقت را ترک می‌کند،‏ از ابتدا چنین قصدی نداشته است.‏ اما به مرور زمان رابطه‌اش با یَهُوَه ضعیف می‌شود و حتی ممکن است آن را از دست بدهد.‏ ب۱۸/‏۱۱ ص ۹-‏۱۰ ¶۵-‏۶

آیا مایلید بیشتر آموزش ببینید تا خدمتتان را به شکل بهتری انجام دهید؟‏ در این صورت می‌توانید برای شرکت در دورهٔ آموزشی برای بشارت‌دهندگان واجد شرایط شوید.‏ برادران و خواهرانی که در خدمت تمام‌وقت هستند،‏ در این دوره آموزش می‌بینند تا فعالیت بیشتری در سازمان یَهُوَه داشته باشند.‏ کسانی که در این دوره شرکت می‌کنند باید حاضر باشند که بعد از اتمام دوره هر مسئولیتی را بپذیرند.‏ آیا مایلید از این فرصت استفاده کرده و از طریق این دورهٔ آموزشی به افتخارات بیشتری در سازمان یَهُوَه دست یابید؟‏ (‏۱قر ۹:‏۲۳‏)‏ از آنجایی که ما قوم یَهُوَه هستیم،‏ می‌خواهیم سخاوتمند،‏ بخشنده و مهربان باشیم و در همه حال به دیگران علاقه و توجه نشان دهیم.‏ به این شکل شادی،‏ آرامش و برکات زیادی می‌یابیم.‏ (‏غلا ۵:‏۲۲،‏ ۲۳‏)‏ همهٔ ما صرف‌نظر از شرایطمان می‌توانیم به شادی واقعی دست یابیم.‏ بدین منظور باید شخصیت سخاوتمند یَهُوَه را سرمشق قرار دهیم و یکی از همکاران او باشیم!‏—‏امث ۳:‏۹،‏ ۱۰‏.‏ ب۱۸/‏۸ ص ۲۷ ¶۱۶-‏۱۸

شاید برخی از خود بپرسند،‏ ‹مسیحیان در چه صورتی می‌توانند طلاق بگیرند و دوباره ازدواج کنند؟‏› عیسی گفت:‏ «هر که زن خود را طلاق دهد و با زنی دیگر ازدواج کند،‏ نسبت به زن خود مرتکب زنا شده است و اگر زنی بعد از طلاق از شوهرش،‏ با شخصی دیگر ازدواج کند،‏ مرتکب زنا شده است.‏» (‏مرق ۱۰:‏۱۱،‏ ۱۲؛‏ لو ۱۶:‏۱۸‏)‏ پیوند ازدواج در نظر عیسی محترم بود.‏ او می‌خواست که دیگران چنین دیدگاهی داشته باشند.‏ اگر مرد یا زنی همسر وفادارش را طلاق می‌داد و با شخصی دیگر ازدواج می‌کرد،‏ عملش زنا محسوب می‌شد.‏ زیرا چنین طلاقی به پیوند ازدواج پایان نمی‌داد و آن دو در نظر یَهُوَه هنوز «یک تن» بودند.‏ به‌علاوه،‏ عیسی گفت اگر مردی همسر وفادارش را طلاق دهد،‏ او را در شرایطی قرار می‌دهد که احتمال زنا برایش بیشتر است.‏ زیرا در زمان عیسی،‏ زنان مطلّقه برای این که از لحاظ مالی تأمین شوند،‏ در پی ازدواج مجدّد بودند.‏ اما مطابق گفتهٔ عیسی،‏ ازدواج آنان در چنین شرایطی حکم زنا را داشت.‏ ب۱۸/‏۱۲ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۸-‏۹

مکالمهٔ حَبَقوق با یَهُوَه به او آرامش بخشید.‏ از این رو،‏ مصمم بود که منتظر بماند تا یَهُوَه وارد عمل شود.‏ این واکنش حَبَقوق،‏ تنها از روی احساسات نبود.‏ زیرا او بار دیگر گفت:‏ «به آرامی انتظار روزی را خواهم کشید که تنگی بر قومی که بر ما حمله می‌آورند،‏ عارض شود.‏» (‏حب ۳:‏۱۶‏)‏ ما از واکنش حَبَقوق چه می‌آموزیم؟‏ نخست،‏ باید تحت هر شرایطی همواره به یَهُوَه دعا کنیم.‏ دوم،‏ باید به آنچه یَهُوَه از طریق کلام و سازمانش به ما می‌گوید گوش کنیم.‏ سوم،‏ باید منتظر یَهُوَه بمانیم تا وارد عمل شود و مطمئن باشیم که او در زمان مناسب به سختی‌هایمان پایان می‌دهد.‏ اگر ما از حَبَقوق سرمشق گیریم،‏ همواره از آرامش درونی برخوردار خواهیم بود و می‌توانیم پایدار بمانیم.‏ به‌علاوه،‏ امیدمان خصوصیت صبر و بردباری را در ما تقویت کرده و باعث می‌شود که صرف‌نظر از مشکلات و سختی‌ها،‏ همواره از شادی واقعی برخوردار باشیم.‏ همچنین امیدمان به ما اطمینان می‌دهد که یَهُوَه به زودی وارد عمل می‌شود.‏—‏روم ۱۲:‏۱۲‏.‏ ب۱۸/‏۱۱ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۱۱-‏۱۲

دیدگاه یَهُوَه نسبت به کسانی که باعث لغزش دیگران می‌شوند چیست؟‏ عیسی گفت:‏ ‹هر کس یکی از این کوچکان را که ایمان دارد،‏ لغزش دهد،‏ بهتر آن است که سنگ آسیابی به گردنش بسته و به دریا انداخته شود.‏› (‏مرق ۹:‏۴۲‏)‏ به وضوح می‌توان دید که لغزش دیگران در نظر عیسی عملی بسیار ناپسند است.‏ ما می‌دانیم که شخصیت عیسی بازتابی از شخصیت یَهُوَه است.‏ بنابراین،‏ می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که لغزش پیروان عیسی،‏ در نظر یَهُوَه نیز بسیار ناپسند است.‏ (‏یو ۱۴:‏۹‏)‏ آیا ما نیز نسبت به لغزش دیگران،‏ همچون یَهُوَه و عیسی فکر می‌کنیم؟‏ آیا این طرز فکر در اعمالمان آشکار است؟‏ برای مثال،‏ شاید ما مدل خاصّی از لباس یا آرایش را دوست داریم.‏ اما اگر دریابیم که ظاهرمان ممکن است برخی از اعضای جماعت را معذّب سازد یا حتی افکار غیراخلاقی به ذهنشان آورد،‏ چه می‌کنیم؟‏ آیا محبت به برادران و خواهران،‏ ما را بر آن می‌دارد که نوع لباس یا آرایشمان را تغییر دهیم؟‏ ب۱۸/‏۱۱ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۹-‏۱۰

خصوصیت وفاداری برای همهٔ ما حیاتی است.‏ زیرا همان طور که شیطان یَهُوَه را به چالش کشید،‏ ما را نیز به چالش می‌کشد.‏ این فرشته پس از سرکشی یَهُوَه را حاکمی ناشایست،‏ خودخواه و فریبکار خواند و سعی کرد نام او را خدشه‌دار کند.‏ متأسفانه آدم و حوّا نیز در سرکشی علیه یَهُوَه از شیطان حمایت کردند.‏ (‏پیدا ۳:‏۱-‏۶‏)‏ آنان در باغ عدن فرصت‌های بسیاری داشتند که محبتشان به یَهُوَه را تقویت کنند.‏ اما زمانی که شیطان آنان را به چالش کشید،‏ محبتشان به یَهُوَه تمام و کمال نبود.‏ پس از آن،‏ این سؤال مطرح شد که آیا انسان‌ها می‌توانند از روی محبت به یَهُوَه وفادار بمانند؟‏ یا به عبارت دیگر،‏ آیا انسان‌ها قادرند که همواره وفاداری‌شان را حفظ کنند؟‏ سال‌ها بعد این سؤال دربارهٔ ایّوب نیز مطرح شد.‏ (‏ایو ۱:‏۸-‏۱۱‏)‏ ایّوب در دورانی می‌زیست که اسرائیلیان در مصر بودند.‏ در آن زمان،‏ هیچ کس همچون ایّوب به یَهُوَه وفادار نبود.‏ ب۱۹/‏۲ ص ۳-‏۴ ¶۶-‏۷

عیسی دربارهٔ ارزش حقایق کلام خدا به مَثَل بازرگانی اشاره کرد که به دنبال مرواریدهای اعلا بود.‏ زمانی که او مرواریدی بسیار گرانبها یافت،‏ «فوراً» هر آنچه داشت فروخت تا بتواند آن را بخرد.‏ در این مَثَل،‏ مروارید گرانبها همان پادشاهی خدا بود.‏ عیسی به این شکل نشان داد که حقیقت برای جویندگان آن،‏ بسیار باارزش است.‏ (‏مت ۱۳:‏۴۵،‏ ۴۶‏)‏ زمانی که ما برای اولین بار با پادشاهی خدا و حقایق کلام او آشنا شدیم،‏ حاضر بودیم برای حفظ آن هر آنچه می‌توانیم انجام دهیم.‏ اگر ما همواره برای این حقایق ارزش قائل شویم،‏ هرگز آن را کنار نخواهیم گذاشت.‏ (‏امث ۲۳:‏۲۳‏)‏ اما متأسفانه ارزش این حقایق برای برخی خادمان خدا کم‌رنگ شد و باعث شد که آنان حقیقت را ترک کنند.‏ ما هرگز نمی‌خواهیم چنین کاری بکنیم!‏ بلکه مصممیم مطابق پند کتاب مقدّس،‏ ‹همچنان در حقیقت گام برداریم.‏› (‏۳یو ۲-‏۴‏)‏ به‌علاوه،‏ می‌خواهیم با روش زندگی‌مان نشان دهیم که به حقایق کلام خدا اولویت می‌دهیم.‏ ب۱۸/‏۱۱ ص ۹ ¶۳

فرشتهٔ یَهُوَه به یوشَع گفته بود که اسرائیلیان باید به مدت شش روز،‏ روزی یک بار دور شهر اَریحا راه‌پیمایی کنند و در روز هفتم،‏ هفت بار این کار را انجام دهند.‏ شاید برخی سربازان با خود می‌گفتند،‏ ‹چنین کاری تنها زمان و انرژی‌مان را هدر می‌دهد!‏› اما نباید فراموش کرد که یَهُوَه همهٔ امور را تحت کنترل خود داشت.‏ پیروی از این دستورالعمل نه تنها ایمان سربازان اسرائیلی را تقویت کرد،‏ بلکه آنان را از درگیری تن‌به‌تن با جنگجویان اَریحا محفوظ نگاه داشت.‏ (‏یوش ۶:‏۲-‏۵‏)‏ ما از این گزارش چه می‌آموزیم؟‏ امروزه در سازمان یَهُوَه تغییراتی رخ می‌دهد که ممکن است در ابتدا دلیل آن‌ها را به خوبی درک نکنیم.‏ برای مثال،‏ شاید در گذشته فکر می‌کردیم استفاده از دستگاه‌های الکترونیکی در موعظه،‏ جلسات یا برای مطالعهٔ شخصی،‏ ایدهٔ خوبی نباشد.‏ اما اکنون می‌بینیم که استفاده از آن‌ها فواید زیادی برایمان دارد.‏ وقتی شاهد نتایج مثبت چنین تغییراتی هستیم،‏ ایمان و اتحادمان تقویت می‌گردد.‏ ب۱۸/‏۱۰ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۸-‏۹

جلیلیان منجمله شاگردان عیسی فکر می‌کردند که مسیح موعود در آن زمان پادشاه آنان می‌شود.‏ در نظر آنان عیسی بهترین گزینه برای پادشاهی بود.‏ چرا که او معلّمی بی‌نظیر بود،‏ بیماران را شفا می‌داد و گرسنگان را سیر می‌کرد.‏ زمانی که عیسی به ۵۰۰۰ نفر غذا داد،‏ مردم بر آن شدند که او را پادشاه خود سازند.‏ کتاب مقدّس در این باره می‌گوید:‏ «عیسی چون می‌دانست چیزی نمانده است که بیایند و او را به‌زور پادشاه کنند،‏ آنان را ترک کرد و بار دیگر تنها به کوه رفت.‏» (‏یو ۶:‏۱۰-‏۱۵‏)‏ روز بعد،‏ احساسات مردم فروکش کرد.‏ سپس عیسی به آنان توضیح داد که آمده است انسان‌ها را با پادشاهی خدا آشنا کند،‏ نه این که نیازهای مادی آنان را برآورده سازد.‏ او همچنین به آنان گفت:‏ «برای خوراکی که از بین می‌رود،‏ کار مکنید،‏ بلکه برای خوراکی کار کنید که باقی می‌ماند و به زندگی جاودان می‌انجامد.‏»—‏یو ۶:‏۲۵-‏۲۷‏.‏ ب۱۸/‏۶ ص ۴ ¶۴-‏۵

محبت عیسی به مردم او را برانگیخت که دلسوزی نشان دهد.‏ او احساسات کسانی را که به اصطلاح مانند «نی خُرد شده» یا «فتیلهٔ کم‌سو» بودند درک می‌کرد.‏ بنابراین نسبت به آنان باملاحظه،‏ مهربان و صبور بود.‏ (‏مرق ۱۰:‏۱۴‏)‏ ما نمی‌توانیم همچون عیسی دیگران را درک کنیم و به آنان تعلیم دهیم!‏ اما همهٔ ما باید نسبت به مردم محدوده‌مان باملاحظه باشیم.‏ برای مثال باید توجه کنیم که چگونه،‏ چه وقت و برای چه مدت با آنان صحبت کنیم.‏ امروزه میلیون‌ها نفر به‌دلیل فساد و سنگدلی بازرگانان و رهبران مذهبی و سیاسی «رنج‌دیده و سرگشته» شده‌اند.‏ (‏مت ۹:‏۳۶‏)‏ به همین دلیل بسیاری به زندگی بدبین شده و هیچ امیدی ندارند.‏ بنابراین بسیار مهم است که هنگام صحبت با آنان لحنی مهربان داشته باشیم و از کلماتی محبت‌آمیز استفاده کنیم!‏ بسیاری از مردم به‌خاطر علاقه و توجه خالصانه و رفتار باملاحظهٔ ما به حقیقت جذب شده‌اند،‏ نه فقط به‌خاطر دانش ما از کتاب مقدّس یا نحوهٔ استدلالمان.‏ ب۱۸/‏۹ ص ۳۱-‏۳۲ ¶۱۳-‏۱۴

چگونه نشان می‌دهیم که به این نیاز خود آگاهیم؟‏ شخصی که به این نیاز خود آگاه است،‏ از خوراک روحانی استفاده می‌کند،‏ به امور روحانی اهمیت می‌دهد و به پرستش خدای شاد اولویت می‌دهد.‏ اگر چنین کنیم،‏ بر شادی ما افزوده خواهد شد و ایمان ما به تحقق وعده‌های خدا قوی‌تر می‌شود.‏ (‏تیت ۲:‏۱۳‏)‏ برای رسیدن به شادی پایدار ایجاد دوستی‌ای نزدیک با یَهُوَه خدا از اهمیت بسزا برخوردار است.‏ پولُس رسول تحت الهام خدا چنین نوشت:‏ «همواره در خدمت خداوند [یَهُوَه] شاد باشید.‏ باز می‌گویم شاد باشید!‏» (‏فیلیپ ۴:‏۴‏)‏ برای داشتن چنین رابطهٔ صمیمی‌ای با یَهُوَه،‏ باید از حکمت الٰهی برخوردار شویم.‏ (‏امث ۳:‏۱۳،‏ ۱۸‏)‏ برای رسیدن به شادی پایدار نه تنها باید کلام خدا را بخوانیم،‏ بلکه باید به آنچه می‌آموزیم عمل کنیم.‏ عیسی بر اهمیت این نکته چنین تأکید کرد:‏ «حال که این‌ها را می‌دانید،‏ خوشا به حال شما اگر آن‌ها را به جا آورید.‏» (‏یو ۱۳:‏۱۷؛‏ یعقو ۱:‏۲۵‏)‏ آری،‏ این کلید اصلی برای برآورده ساختن نیاز روحانی‌مان و رسیدن به شادی پایدار است.‏ ب۱۸/‏۹ ص ۱۸ ¶۴-‏۶

اِپافراس آن برادران را به‌خوبی می‌شناخت و واقعاً به فکر آنان بود.‏ او هر چند با پولُس در زندان به سر می‌برد،‏ به فکر نیاز روحانی دیگران بود.‏ (‏فیلیمو ۲۳‏)‏ پس کاری که از دستش بر می‌آمد انجام داد.‏ آیا این موضوع توجه خالصانهٔ او را نشان نمی‌داد؟‏ دعا برای دیگر خادمان یَهُوَه بسیار پرقدرت و مؤثر است،‏ به‌ویژه وقتی در دعا نام افراد را ذکر می‌کنیم.‏ (‏۲قر ۱:‏۱۱؛‏ یعقو ۵:‏۱۶‏)‏ به کسانی فکر کنید که می‌توانید در دعا نام آنان را ذکر کنید.‏ برای مثال می‌توانید برای برخی اعضای جماعت و خانواده‌هایی که با مشکلی روبرو هستند دعا کنید.‏ شاید آنان مسئولیت‌های سنگین داشته باشند،‏ با تصمیمی بزرگ روبرو باشند یا در مقابل وسوسه‌ای قرار گرفته باشند.‏ به علاوه،‏ می‌توانید کسانی را در یاد داشته باشید که عزیزی را از دست داده‌اند،‏ اخیراً از یکی از فجایع طبیعی یا جنگ جان به در برده‌اند یا به دلیل بحران‌های اقتصادی تحت فشارند.‏ واضح است که بسیاری از برادران و خواهرانمان به دعاهای ما نیاز دارند و این دعاها کمک بزرگی برای آنان است.‏ ب۱۸/‏۹ ص ۵-‏۶ ¶۱۲-‏۱۳

منظور پولُس این نبود که تنها از نظر مالی بخشنده باشیم.‏ ما می‌توانیم دیگران را تشویق و راهنمایی کنیم و در مواقع نیاز به آنان یاری رسانیم.‏ (‏اعما ۲۰:‏۳۱-‏۳۵‏)‏ پولُس از طریق گفتار و رفتارش به ما آموخت که باید زمان و انرژی خود را برای دیگران صرف کنیم و به آنان توجه و محبت نشان دهیم.‏ محققان علوم اجتماعی نیز به این نتیجه رسیده‌اند که بخشندگی انسان را شاد می‌سازد.‏ مقاله‌ای چنین می‌گوید:‏ «وقتی شخصی در عمل به دیگران محبت می‌کند،‏ شادی او چند برابر می‌شود.‏» محققان می‌گویند که شخص با کمک کردن به دیگران می‌تواند زندگی‌ای هدفمند و پرمفهوم داشته باشد.‏ به همین دلیل کارشناسان اغلب توصیه می‌کنند که افراد برای بهبود وضعیت روحی و جسمی خود،‏ در مراکز خدماتی به کار داوطلبانه بپردازند.‏ جای تعجب نیست که محققان به چنین نتیجه‌ای رسیده‌اند؛‏ زیرا یَهُوَه آفریدگار مهربان ما در کلامش گفته است که سخاوت و بخشندگی ما را شاد می‌سازد.‏—‏۲تیمو ۳:‏۱۶،‏ ۱۷‏.‏ ب۱۸/‏۸ ص ۲۲ ¶۱۷-‏۱۸

اِشَعْیا دربارهٔ عیسی مسیح چنین پیشگویی کرد:‏ «بر حسب آنچه به چشم بیند،‏ داوری نخواهد کرد و بر وفق آنچه به گوش شنود،‏ حکم نخواهد داد؛‏ بلکه بینوایان را به عدالت داوری خواهد کرد.‏» (‏اشع ۱۱:‏۳،‏ ۴‏)‏ به‌راستی که این پیشگویی به ما امید و دلگرمی می‌بخشد؛‏ زیرا ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که تبعیض در هر گوشهٔ آن به چشم می‌خورد و انسان‌ها یکدیگر را از روی ظاهر قضاوت می‌کنند.‏ ما بی‌صبرانه در انتظار داوری عیسی هستیم؛‏ زیرا او بر حسب آنچه می‌بیند داوری نمی‌کند.‏ هر روزه افکار و نظرات مختلفی دربارهٔ دیگران به ذهن ما خطور می‌کند.‏ اما از آنجا که ناکاملیم،‏ نمی‌توانیم همچون عیسی دیگران را به‌درستی قضاوت کنیم.‏ در واقع،‏ آنچه به چشم می‌بینیم به‌راحتی می‌تواند بر نحوهٔ قضاوتمان تأثیر گذارد.‏ اما زمانی که عیسی روی زمین بود فرمان داد که «از روی ظاهر» قضاوت نکنیم،‏ بلکه «عادلانه» قضاوت کنیم.‏ واضح است که عیسی از ما می‌خواهد همچون او عمل کنیم و بر اساس آنچه می‌بینیم قضاوت نکنیم.‏ ب۱۸/‏۸ ص ۸ ¶۱-‏۲

ما امروز صدای خدا را از آسمان نمی‌شنویم.‏ اما او کلامش را در اختیارمان گذاشته است تا راهنمای ما باشد.‏ به‌علاوه،‏ روح‌القدس یَهُوَه «مباشر امین و دانا» را بر آن می‌دارد که به ما غذای روحانی برساند.‏ (‏لو ۱۲:‏۴۲‏)‏ به‌راستی که ما امروزه غذای روحانی فراوانی را به شکل‌های مختلفی همچون نشریات چاپ‌شده و آنلاین،‏ ویدیوها و مطالب صوتی دریافت می‌کنیم.‏ ما می‌خواهیم سخنانی را که یَهُوَه به عیسی گفت همواره به یاد داشته باشیم.‏ باشد که با مطالعهٔ کتاب مقدّس که حاوی سخنان خداست،‏ اطمینان یابیم که تمام امور تحت کنترل یَهُوَه است و او صدماتی را که شیطان و این دنیا بر ما وارد آورده‌اند جبران می‌کند.‏ به علاوه،‏ می‌خواهیم همواره مصمم باشیم که به آنچه یَهُوَه می‌گوید گوش دهیم.‏ در این صورت می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که تمام سختی‌های حال و آینده را با موفقیت پشت سر خواهیم گذاشت.‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «باید پایداری کنید و خواست خدا را به جا آورید تا تحقق وعده را بیابید.‏»—‏عبر ۱۰:‏۳۶‏.‏ ب۱۹/‏۳ ص ۱۳ ¶۱۷-‏۱۸

موسی برای سال‌ها قوم خدا را هدایت کرده بود و اکنون این مسئولیت به یوشَع داده شده بود.‏ از این رو،‏ احتمالاً یوشَع با خود فکر می‌کرد که آیا اسرائیلیان او را به عنوان رهبر جدیدشان می‌پذیرند.‏ (‏تث ۳۴:‏۸،‏ ۱۰-‏۱۲‏)‏ یک مرجع کتاب مقدّس دربارهٔ آنچه در یوشَع ۱:‏۱،‏ ۲ آمده است چنین می‌گوید:‏ «هم در گذشته و هم امروزه،‏ زمان انتصاب رهبر جدید برای یک ملت،‏ مقطعی بی‌ثبات و حساس برای آنان بوده است.‏» احتمالاً یوشَع ترس زیادی در دل داشت.‏ با این حال،‏ پس از چند روز وارد عمل شد.‏ (‏یوش ۱:‏۹-‏۱۱‏)‏ او کاملاً به یَهُوَه اطمینان داشت.‏ از این رو،‏ یَهُوَه به او برکت داد و از طریق فرشته‌ای،‏ یوشَع و قوم اسرائیل را هدایت کرد.‏ به احتمال زیاد،‏ آن فرشته همان «کلمه،‏» یعنی نخست‌زادهٔ یَهُوَه بود.‏ (‏خرو ۲۳:‏۲۰-‏۲۳؛‏ یو ۱:‏۱‏)‏ یَهُوَه به اسرائیلیان کمک کرد که خود را با نحوهٔ رهبری یوشَع تطبیق دهند.‏ ب۱۸/‏۱۰ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۱-‏۴

یَهُوَه به کسانی که با تمام وجود به او خدمت می‌کنند «توجه» می‌کند و نام آنان را در «کتاب یادبود» خود می‌نویسد.‏ وقتی نام ما در «کتاب یادبود» یَهُوَه نوشته می‌شود،‏ مسئولیت‌هایی نیز به ما واگذار می‌شود.‏ مَلاکی در کتابش تأکید می‌کند که ما باید خداترس باشیم و بر نام یَهُوَه تعمّق کنیم.‏ اگر هر چیز یا هر کس دیگری را به جز یَهُوَه بپرستیم،‏ ناممان از کتاب یادبود او پاک می‌شود.‏ (‏خرو ۳۲:‏۳۳؛‏ مز ۶۹:‏۲۸‏)‏ وقف ما به یَهُوَه بسیار فراتر از این است که وعده دهیم خواست او را انجام بدهیم و تعمید بگیریم.‏ پرستش یَهُوَه امری دائمی است و ما باید با روش زندگی‌مان نشان دهیم که او را می‌پرستیم.‏ ما تا زمانی که زنده‌ایم،‏ باید هر روزه با اعمالمان نشان دهیم که مطیع یَهُوَه هستیم.‏—‏۱پطر ۴:‏۱،‏ ۲‏.‏ ب۱۸/‏۷ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۷-‏۹

همهٔ مسیحیان باید ‹تعالیم ابتدایی در مورد مسیح را پشت سر گذاشته› و ‹به سوی بلوغ پیش روند.‏› این تغییر خودبه‌خود ایجاد نمی‌شود.‏ بلکه هر کس باید در این راه تلاش کند.‏ به سوی بلوغ پیش رفتن شامل این می‌شود که درک و شناخت خود را افزایش دهیم.‏ به همین دلیل بجاست که هر روز قسمتی از کتاب مقدّس را بخوانیم.‏ (‏مز ۱:‏۱-‏۳‏)‏ آیا شما نیز چنین هدفی دارید؟‏ خواندن روزانهٔ کتاب مقدّس به ما کمک می‌کند که اصول و قوانین یَهُوَه را بهتر درک کنیم و شناختی عمیق‌تر از کلام خدا به دست آوریم.‏ مهم‌ترین قانون برای مسیحیان،‏ قانون محبت است.‏ عیسی به شاگردانش چنین گفت:‏ «به این طریق است که همه خواهند دانست،‏ شاگردان من هستید–‏اگر به یکدیگر محبت کنید.‏» (‏یو ۱۳:‏۳۵‏)‏ یعقوب برادر ناتنی عیسی،‏ محبت را «قانون شاهانه» خواند.‏ (‏یعقو ۲:‏۸‏)‏ پولُس رسول نیز گفت:‏ «شریعت از طریق محبت به تحقق می‌رسد.‏» (‏روم ۱۳:‏۱۰‏)‏ جای تعجب نیست که تا این حد بر محبت تأکید شده است،‏ زیرا کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «خدا محبت است.‏»—‏۱یو ۴:‏۸‏.‏ ب۱۸/‏۶ ص ۱۹ ¶۱۴-‏۱۵

با این که اسرائیلیان در واقع یَهُوَه را خشمگین ساختند،‏ موسی بود که تلخ‌کام و عصبانی شد.‏ عدم خویشتنداری موسی باعث شد که سخنی نسنجیده بر زبان آورد و به عواقب آن فکر نکند.‏ موسی اجازه داد که اعمال دیگران تمرکز او را بر هم زند و او را از چشم دوختن به یَهُوَه بازدارد.‏ اولین بار که اسرائیلیان به دلیل کمبود آب شکایت کردند،‏ موسی واکنشی صحیح نشان داد.‏ (‏خرو ۷:‏۶‏)‏ اما احتمالاً نافرمانی اسرائیلیان در طول سال‌ها،‏ او را خسته و ناامید کرده بود.‏ بنابراین شاید او این بار به جای جلال دادن یَهُوَه،‏ بر احساسات خود تمرکز کرده بود.‏ اگر موسی که نبی‌ای وفادار بود،‏ منحرف شد و لغزش خورد،‏ ممکن است برای ما نیز چنین اتفاقی بیفتد.‏ ما نیز مانند موسی در آستانهٔ ورود به سرزمین موعود هستیم؛‏ یعنی دنیای جدید که یَهُوَه وعدهٔ آن را داده است.‏ (‏۲پطر ۳:‏۱۳‏)‏ مسلّماً هیچ یک از ما نمی‌خواهد این افتخار را از دست بدهد.‏ بنابراین برای رسیدن به این هدف باید همواره به یَهُوَه چشم بدوزیم و خواست او را انجام دهیم.‏—‏۱یو ۲:‏۱۷‏.‏ ب۱۸/‏۷ ص ۱۵ ¶۱۴-‏۱۶

شیطان قادر نیست انسان‌ها را مجبور کند که برخلاف میلشان عمل کنند.‏ (‏یعقو ۱:‏۱۴‏)‏ بسیاری از مردم نمی‌دانند که طرف شیطان را گرفته‌اند و مطابق مقصود او زندگی می‌کنند.‏ اما زمانی که حقیقت را می‌آموزند،‏ باید تصمیم بگیرند که می‌خواهند به چه کسی خدمت کنند.‏ (‏اعما ۳:‏۱۷؛‏ ۱۷:‏۳۰‏)‏ اگر ما مصمم باشیم که مطیع یَهُوَه بمانیم،‏ شیطان نمی‌تواند ما را از پای‌بندی به یَهُوَه بازدارد.‏ (‏ایو ۲:‏۳؛‏ ۲۷:‏۵‏)‏ شیطان و دیوها محدودیت‌های دیگری نیز دارند.‏ برای مثال،‏ در هیچ جای کتاب مقدّس نیامده است که آنان می‌توانند از آنچه در فکر و دل شخص است آگاه شوند.‏ تنها یَهُوَه و عیسی توانایی چنین کاری را دارند.‏ (‏۱سمو ۱۶:‏۷؛‏ مرق ۲:‏۸‏)‏ اگر ما تمام تلاشمان را بکنیم تا سخنان و اعمالمان را با خواست یَهُوَه هماهنگ سازیم،‏ می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که یَهُوَه اجازه نمی‌دهد شیطان صدمه‌ای جبران‌ناپذیر به ما وارد کند.‏ (‏مز ۳۴:‏۷‏)‏ ما باید دشمن خود را بشناسیم،‏ اما نباید از او وحشت داشته باشیم.‏ ما با حمایت یَهُوَه،‏ حتی با وجود ناکاملی‌مان می‌توانیم در جنگ با شیطان پیروز شویم.‏ اگر ما در برابر او ایستادگی کنیم،‏ او از ما دور می‌شود.‏—‏یعقو ۴:‏۷؛‏ ۱پطر ۵:‏۹‏.‏ ب۱۸/‏۵ ص ۲۶ ¶۱۵-‏۱۷

فرض کنید می‌خواهید برای قراری مهم با اتوبوس به شهری دور سفر کنید.‏ لازم است اتوبوس درست را پیدا کنید.‏ مسلّماً نمی‌توانید هر اتوبوسی را سوار شوید،‏ چون شما را به مقصد نمی‌رساند.‏ امروزه جوانان در وضعیتی مشابهند.‏ آنان نیز راهی طولانی در پیش دارند،‏ راه زندگی.‏ شاید فرصت‌های زندگی و تصمیماتی که با آن روبرو می‌شوند،‏ آنان را گیج و سردرگم کند.‏ جوانان عزیز،‏ اگر بدانید که می‌خواهید در زندگی به کجا برسید،‏ زندگی برایتان آسان‌تر خواهد شد.‏ آیا شما جوانان خواستتان در زندگی،‏ رضایت یَهُوَه خداست و بر آن تمرکز می‌کنید؟‏ یعنی در هر جنبه از زندگی چه تحصیلات،‏ انتخاب شغل،‏ مسئولیت‌های خانوادگی و امور دیگر خواست خدا را در نظر بگیرید.‏ برای این کار لازم است در خدمت به یَهُوَه و پرستش او اهدافی بگذارید.‏ اگر در زندگی بر این اهداف روحانی تمرکز کنید،‏ می‌توانید از برکات و یاری یَهُوَه خدا برای رسیدن به زندگی‌ای موفق اطمینان داشته باشید.‏ ب۱۸/‏۴ ص ۲۵ ¶۱-‏۳

با این که یَفتاح دلش به درد آمد،‏ به قولش عمل کرد.‏ او دخترش را به خیمهٔ عبادت فرستاد تا مابقی عمرش را در آنجا خدمت کند.‏ (‏داو ۱۱:‏۳۰-‏۳۵‏)‏ برای یَفتاح آسان نبود که به قولش عمل کند،‏ اما برای دخترش بسیار سخت‌تر بود که با میل و رغبت مطابق نذر پدرش عمل کند.‏ (‏داو ۱۱:‏۳۶،‏ ۳۷‏)‏ او دیگر نمی‌توانست ازدواج کند،‏ بچه‌دار شود و نسلشان را حفظ کند.‏ به‌راستی که او به تشویق و دلگرمی نیاز داشت.‏ کتاب مقدّس در این باره می‌گوید:‏ «در اسرائیل رسم شد که هر سال دختران اسرائیل می‌رفتند و چهار روز در سال دختر یَفتاح جِلعادی را تحسین می‌کردند.‏» (‏داو ۱۱:‏۳۹،‏ ۴۰‏،‏ دج‏)‏ امروزه نیز برادران و خواهران مجرّدی که به «امور سَرور» اولویت می‌دهند،‏ مانند دختر یَفتاح به تشویق و دلگرمی نیاز دارند.‏—‏۱قر ۷:‏۳۲-‏۳۵‏.‏ ب۱۸/‏۴ ص ۱۷ ¶۱۰-‏۱۱

تعداد زیادی از فرشتگان در سرکشی شیطان به او پیوستند.‏ شیطان پیش از توفان نوح،‏ برخی از این فرشتگان را برانگیخت تا با زنان روی زمین رابطهٔ جنسی برقرار کنند.‏ کتاب مقدّس به طور سمبولیک به این رویداد اشاره می‌کند و می‌گوید که آن اژدها یک‌سوم ستارگان آسمان را به زمین افکند.‏ (‏پیدا ۶:‏۱-‏۴؛‏ مکا ۱۲:‏۳،‏ ۴‏)‏ وقتی آن فرشتگان خانوادهٔ یَهُوَه را در آسمان ترک کردند،‏ در واقع اجازه دادند که شیطان کنترلشان را به دست گیرد.‏ ما باید همواره به یاد داشته باشیم که این فرشتگان سرکش،‏ گروهی سازماندهی‌شده هستند.‏ شیطان همچون یَهُوَه سازمان و حکومتی برای خود تشکیل داده است و خود را حاکم آن ساخته است.‏ او دیوهایش را به شکلی منظم سازماندهی کرده،‏ به آنان قدرت داده و کنترل حکومت‌های بشری را به دست آنان سپرده است.‏ (‏افس ۶:‏۱۲‏)‏ شیطان از طریق سازمان نامرئی‌اش تمام حکومت‌های بشری را کنترل می‌کند.‏ ب۱۸/‏۵ ص ۲۳ ¶۵-‏۶

یَهُوَه همچون پدری مهربان از طریق پندهایی ما را اصلاح می‌کند.‏ داوود برای این پندها ارزش زیادی قائل بود.‏ او بر افکار یَهُوَه تعمّق می‌کرد و افکار و شخصیت خود را با آن هماهنگ می‌ساخت.‏ اگر شما نیز چنین کنید،‏ محبتتان به یَهُوَه افزایش می‌یابد،‏ بیش از پیش در پی خشنودی او خواهید بود و از لحاظ روحانی بالغ‌تر خواهید شد.‏ خواهری به نام کریستین می‌گوید:‏ «وقتی دربارهٔ موضوعی تحقیق و تعمّق می‌کنم،‏ احساس می‌کنم یَهُوَه آن را برای شخص من نوشته است!‏» با داشتن طرز فکر روحانی،‏ می‌توانید همچون یَهُوَه به وضعیت این دنیا و اتفاقات آینده بنگرید.‏ چرا یَهُوَه چنین دانش و بینشی به شما می‌دهد؟‏ او می‌خواهد که امور پراهمیت‌تر را تشخیص دهید،‏ تصمیمات خوبی بگیرید و بدون ترس در انتظار آینده باشید.‏—‏اشع ۲۶:‏۳‏.‏ ب۱۸/‏۱۲ ص ۲۶ ¶۹-‏۱۰