مه

طی سال‌های اخیر،‏ تعداد پناهندگان در بسیاری از کشورها افزایش یافته است.‏ ابتدا می‌توانید سلام و احوال‌پرسی را به زبان آنان یاد بگیرید.‏ همچنین می‌توانید چند جمله به زبان آنان بیاموزید که توجه آنان را جلب کند.‏ سپس می‌توانید ویدیوها و نشریات متنوعی را که در jw.org داریم به زبان مادری‌شان به آنان نشان دهید.‏ یَهُوَه در جلسات خدمت و راه زندگی روش‌هایی را به ما می‌آموزد که با بکار بردن آن‌ها می‌توانیم موعظهٔ مؤثرتری داشته باشیم.‏ این راهنمایی‌ها بسیاری از ما را قادر ساخته تا با اعتمادبه‌نَفْس بیشتری از علاقه‌مندان دیدار کنیم و با آنان کتاب مقدّس را مطالعه کنیم.‏ شما والدین می‌توانید به فرزندانتان بیاموزید که جواب‌هایشان را با احساسات و کلمات خود بیان کنند.‏ گاه علاقه‌مندان با شنیدن همین عبارات ساده و صادقانه از زبان فرزندان شما،‏ جذب حقیقت می‌شوند.‏—‏۱قر ۱۴:‏۲۵‏.‏ ب۱۸/‏۶ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۷-‏۹

باید به یاد داشته باشیم که ما نیز زمانی همچون ‹بیگانگان› از یَهُوَه دور بودیم.‏ (‏افس ۲:‏۱۲‏)‏ اما یَهُوَه ما را با «بندهای محبت» به سمت خود جذب کرد.‏ (‏هو ۱۱:‏۴؛‏ یو ۶:‏۴۴‏)‏ عیسی مسیح نیز ما را پذیرفت و این امکان را فراهم ساخت که عضوی از خانوادهٔ یَهُوَه شویم.‏ حال که یَهُوَه و عیسی ما را با وجود ناکاملی‌مان پذیرفته‌اند،‏ آیا ما می‌توانیم به خود اجازه دهیم که دیگران را رد کنیم؟‏ هر چه به پایان این دنیا نزدیک‌تر می‌شویم،‏ تفرقه،‏ تبعیض و نفرت بیشتر در بین مردم دیده می‌شود.‏ (‏غلا ۵:‏۱۹-‏۲۱؛‏ ۲تیمو ۳:‏۱۳‏)‏ اما قوم خدا همواره ‹حکمتی را که از بالاست› می‌جویند؛‏ حکمتی که به دور از تبعیض است و صلح را ترویج می‌دهد.‏ (‏یعقو ۳:‏۱۷،‏ ۱۸‏)‏ جای بسی خوشحالی است که ما می‌توانیم با افرادی از ملیت‌های مختلف دوست شویم،‏ با فرهنگشان آشنا شویم و حتی زبانشان را بیاموزیم.‏ وقتی ما چنین کنیم،‏ صلح همچون نهر و عدالت همچون امواج دریا در بین ما جریان خواهد داشت.‏—‏اشع ۴۸:‏۱۷،‏ ۱۸‏.‏ ب۱۸/‏۶ ص ۱۲ ¶۱۸-‏۱۹

یک سرباز رومی بدون کفش نمی‌توانست وارد میدان نبرد شود.‏ کفش‌های سربازان از سه لایه چرم ساخته شده بود که باعث می‌شد آنان احساس راحتی کنند.‏ به‌علاوه،‏ این کفش‌ها دوام زیادی داشتند و سربازی که آن را به پا داشت به‌راحتی می‌توانست در میدان نبرد قدم بردارد.‏ به طور مشابه،‏ کفش‌های نمادینی که ما به پا می‌کنیم کمکمان می‌کند تا «برای اعلام بشارت صلح» آماده باشیم.‏ (‏اشع ۵۲:‏۷؛‏ روم ۱۰:‏۱۵‏)‏ با این حال،‏ گاه برای اعلام خبر خوش باید از خود شجاعت نشان دهیم.‏ برادری به نام بُو که ۲۰ سال دارد می‌گوید:‏ «می‌ترسیدم که به هم‌کلاسی‌هایم موعظه کنم.‏ از این کار خجالت می‌کشیدم.‏ وقتی به گذشته فکر می‌کنم نمی‌دانم چرا چنین احساسی داشتم.‏ اکنون خوشحالم که می‌توانم به دوستانم موعظه کنم.‏» بسیاری از جوانان به این نتیجه رسیده‌اند که اگر خود را از قبل برای موعظه آماده کنند،‏ موعظه برایشان راحت‌تر می‌شود.‏ ب۱۸/‏۵ ص ۲۹ ¶۹-‏۱۱

عیسی در شب پیش از مرگش به رسولانش گفت:‏ «آرامش خود را به شما می‌دهم.‏» (‏یو ۱۴:‏۲۷‏)‏ این هدیهٔ عیسی چگونه به ما کمک می‌کند که میوه آوریم؟‏ زمانی که با پایداری به خدمتمان ادامه می‌دهیم آرامشی عمیق داریم،‏ زیرا می‌دانیم که مورد تأیید یَهُوَه و عیسی هستیم.‏ (‏مز ۱۴۹:‏۴؛‏ روم ۵:‏۳،‏ ۴؛‏ کول ۳:‏۱۵‏)‏ عیسی پس از این که از شاگردانش خواست شاد باشند،‏ بر اهمیت ابراز محبت خالصانه تأکید کرد.‏ (‏یو ۱۵:‏۱۱-‏۱۳‏)‏ سپس گفت:‏ «من شما را دوست خوانده‌ام.‏» به‌راستی که دوست عیسی بودن هدیه‌ای فوق‌العاده است!‏ اما رسولان چگونه می‌توانستند همواره دوست عیسی بمانند؟‏ عیسی به آنان گفت:‏ ‏«بروید و پیوسته میوه آورید.‏» (‏یو ۱۵:‏۱۴-‏۱۶‏)‏ حدود ۲ سال پیش از آن نیز عیسی به رسولانش گفته بود:‏ «هنگامی که می‌روید،‏ موعظه کنید و بگویید:‏ ‹پادشاهی آسمان‌ها نزدیک شده است.‏›» (‏مت ۱۰:‏۷‏)‏ بنابراین،‏ عیسی در شب پیش از مرگش شاگردانش را ترغیب کرد تا در خدمت موعظه پایدار بمانند.‏—‏مت ۲۴:‏۱۳؛‏ مرق ۳:‏۱۴‏.‏ ب۱۸/‏۵ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۱۵-‏۱۶

ای جوانان،‏ در زندگی بر اهداف روحانی تمرکز کنید،‏ یعنی زندگی‌تان حول خشنود ساختن خدا و خدمت به او بچرخد.‏ احتمالاً زندگی همسن‌وسالانت حول خوشگذرانی می‌چرخد و می‌خواهند که تو نیز با آنان همراه شوی.‏ دیر یا زود باید نشان دهی که تا چه حد در انتخابت در زندگی مصمم هستی.‏ اجازه نده اطرافیان تو را از هدفت منحرف کنند.‏ روش‌های مختلفی برای مقابله با فشار همسن‌وسالانت وجود دارد.‏ برای مثال،‏ خود را در شرایطی قرار نده که می‌تواند وسوسه‌انگیز باشد.‏ (‏امث ۲۲:‏۳‏)‏ فکر کن که پیوستن به دیگران در رفتاری نادرست و بد چه عواقب تلخی به همراه دارد.‏ همچنین همیشه در نظر داشته باش که نیاز به راهنمایی داری.‏ اگر تواضع داشته باشی به گوش گرفتن پند والدینت و دیگر افراد باتجربه در جماعت آسان می‌شود.‏ (‏۱پطر ۵:‏۵،‏ ۶‏)‏ آیا تا آن حد متواضع هستی که پندی معقول را بپذیری؟‏ ب۱۸/‏۴ ص ۲۸-‏۲۹ ¶۱۴-‏۱۶

عیسی در پیام‌های خود به برخی جماعات در آسیای صغیر،‏ قدردانی خود را بابت کارهایی که پیروانش انجام می‌دادند نشان داد.‏ برای مثال،‏ او در ابتدای پیامش به جماعت تیاتیرا چنین گفت:‏ «من از اعمال تو،‏ همچنین از محبت،‏ ایمان،‏ خدمت و پایداری تو آگاهم.‏ می‌دانم که اعمالت اکنون بیش از گذشته است.‏» (‏مکا ۲:‏۱۹‏)‏ عیسی نه تنها به افزایش خدمت آنان اشاره کرد،‏ بلکه آنان را برای خصوصیات خوبشان که به کارهای خوب می‌انجامید،‏ تحسین کرد.‏ با این که عیسی می‌خواست به برخی در آن جماعت پند دهد،‏ در ابتدا و انتهای پیام خود آنان را تشویق کرد و به آنان دلگرمی داد.‏ (‏مکا ۲:‏۲۷-‏۲۸‏)‏ به مقام عیسی به عنوان سر تمام جماعت‌های مسیحی فکر کنید!‏ او مجبور نیست بابت کارهایی که برایش انجام می‌دهیم از ما تشکر کند.‏ اما قدردانی از ما برایش اهمیت دارد.‏ به راستی چه نمونهٔ عالی‌ای برای پیران جماعت!‏ ب۱۹/‏۲ ص ۱۶ ¶۱۰

در قرن اول هیئت اداره‌کننده همهٔ مسیحیان را که شامل سرپرستان جماعات نیز می‌شدند تشویق می‌کرد.‏ دو نفر از اعضای هیئت اداره‌کننده یعنی پِطرُس و یوحنا فرستاده شدند تا برای مسیحیان جدید دعا کنند که روح‌القدس را دریافت کنند.‏ (‏اعما ۸:‏۵،‏ ۱۴-‏۱۷‏)‏ مسلّماً فیلیپُس و مسیحیان جدید،‏ از حمایت‌های هیئت اداره‌کننده بسیار تشویق شدند!‏ امروزه نیز هیئت اداره‌کنندهٔ شاهدان یَهُوَه همواره باعث تشویق اعضای بیت‌ئیل،‏ خادمان تمام‌وقت ویژه و همهٔ برادران و خواهران سراسر جهان است.‏ این تشویق‌ها مانند قرن اول،‏ باعث شادی برادران و خواهران می‌باشد.‏ به‌علاوه،‏ هیئت اداره‌کننده در سال ۲۰۱۵ بروشور به سوی یَهُوَه بازگردید را به چاپ رساند که باعث تشویق بسیاری در سراسر جهان شده است.‏ ب۱۸/‏۴ ص ۱۹ ¶۱۸-‏۲۰

برخی معتقدند که اگر آزادی مطلق داشته باشند می‌توانند بهترین شرایط را برای خود فراهم کنند.‏ نظر شما چیست؟‏ تصوّر کنید که اگر هیچ محدودیتی وجود نداشت،‏ دنیا چه وضعیتی داشت!‏ «دایرة‌المعارف کتاب جهان» در این باره می‌گوید:‏ «معمولاً جوامعی که مردمی منضبط دارند،‏ قوانین پیچیده‌ای وضع می‌کنند تا بین محدودیت و آزادی مردم تعادل برقرار کنند.‏» بنابراین چنین جوامعی نه تنها قوانین بی‌شماری دارند،‏ بلکه قضات و وکلای بسیاری باید آن قوانین را توضیح داده و اجرا کنند.‏ عیسی به دو شرط لازم برای رسیدن به آزادی واقعی اشاره کرد.‏ اول این که ما باید حقیقتی را که عیسی تعلیم داد بپذیریم و دوم این که شاگرد او شویم.‏ انجام این کارها ما را از چه چیز آزاد می‌کند؟‏ عیسی در ادامه گفت:‏ «هر که گناه می‌کند،‏ بردهٔ گناه است.‏ .‏ .‏ .‏ اگر پسر آزادتان کند،‏ به‌راستی آزاد خواهید بود.‏»—‏یو ۸:‏۳۴،‏ ۳۶‏.‏ ب۱۸/‏۴ ص ۶-‏۷ ¶۱۳-‏۱۴

بودن در بین کسانی که به آرامش و احساسات ما اهمیت می‌دهند خوشایند است.‏ چنین افرادی سعی می‌کنند خود را جای ما بگذارند تا افکار و احساساتمان را درک کنند.‏ آنان گاه حتی پیش از این که کمکی بخواهیم،‏ نیازهایمان را تشخیص داده و به ما کمک می‌کنند.‏ به‌راستی که ما از حس «همدردی» چنین افرادی قدردانیم.‏ ما مسیحیان می‌خواهیم همواره با دیگران همدردی کنیم.‏ اما گاه شاید چنین کاری مشکل باشد.‏ اولین دلیل این است که ما ناکاملیم.‏ (‏روم ۳:‏۲۳‏)‏ طبیعت ما انسان‌ها طوری است که بیشتر به خودمان فکر می‌کنیم.‏ بنابراین برای اولویت دادن به دیگران باید تلاش کنیم.‏ همچنین شاید به دلیل نحوهٔ تربیت یا تجربیاتی که در گذشته داشته‌ایم،‏ همدردی با دیگران برایمان مشکل باشد.‏ به‌علاوه،‏ ممکن است تحت تأثیر طرز فکر مردم این دنیا قرار گیریم.‏ در این روزهای آخر،‏ مردم بجای این که به احساسات دیگران اهمیت دهند،‏ «خودپرست» شده‌اند.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۱،‏ ۲‏)‏ ما می‌توانیم با الگو گرفتن از یَهُوَه و عیسی مسیح،‏ بیش از پیش با دیگران همدردی کنیم.‏ ب۱۹/‏۳ ص ۱۴-‏۱۵ ¶۱-‏۳

آخرین فرمان از ده فرمان،‏ اسرائیلیان را از طمعکاری یا میل به چیزی که متعلّق به آنان نبود،‏ منع می‌کرد.‏ (‏تث ۵:‏۲۱؛‏ روم ۷:‏۷‏)‏ یَهُوَه با این فرمان درس مهمی به آنان داد؛‏ آنان باید از دل خود که شامل افکار و احساساتشان بود،‏ محافظت می‌کردند.‏ یَهُوَه می‌دانست که اعمال شریرانه از افکار و احساسات شریرانه نشأت می‌گیرد.‏ داوود پادشاه نیز چنین اشتباهی کرد.‏ او انسان خوبی بود،‏ اما یک بار طمع ورزید و به دنبال زن مردی دیگر رفت.‏ این میل نادرست،‏ او را به گناه کشاند.‏ (‏یعقو ۱:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ داوود زنا کرد،‏ سعی نمود شوهر آن زن را فریب دهد و ترتیبی داد تا او کشته شود.‏ (‏۲سمو ۱۱:‏۲-‏۴؛‏ ۱۲:‏۷-‏۱۱‏)‏ یَهُوَه فراتر از ظاهر شخص را می‌بیند.‏ او از افکار و نیات دل ما آگاه است.‏ (‏۱سمو ۱۶:‏۷‏)‏ هیچ فکر،‏ احساس یا عملی از دید او پنهان نمی‌ماند.‏ او به دنبال خصوصیات خوب ماست و تشویقمان می‌کند که آن‌ها را پرورش دهیم.‏ با این حال،‏ یَهُوَه از ما می‌خواهد که افکار نادرستمان را تشخیص دهیم و پیش از این که به انجام اعمال نادرست بینجامد،‏ آن‌ها را از خود دور کنیم.‏—‏۲توا ۱۶:‏۹؛‏ مت ۵:‏۲۷-‏۳۰‏.‏ ب۱۹/‏۲ ص ۲۱ ¶۹؛‏ ص ۲۲ ¶۱۱

کتاب مقدّس دربارهٔ موسی می‌گوید که او «مردی بسیار حلیم [یا فروتن] بود،‏ بیش از تمامی مردمان روی زمین.‏» (‏اعد ۱۲:‏۳‏)‏ آیا این بدین معنی است که موسی ضعیف،‏ دودل و ترسو بود؟‏ برخی فکر می‌کنند که انسان‌های فروتن چنین خصوصیاتی دارند.‏ اما این طرز فکر اشتباه است.‏ موسی یکی از خادمان مصمم و شجاع خدا بود.‏ او با کمک یَهُوَه با حاکم قدرتمند مصر روبرو شد و حدود سه میلیون اسرائیلی را در بیابان هدایت کرد.‏ او همچنین به قوم اسرائیل کمک کرد که بر دشمنانشان پیروز شوند.‏ ما با مشکلات موسی روبرو نیستیم،‏ اما گاه با اشخاص و موقعیت‌هایی روبرو می‌شویم که حفظ فروتنی را دشوار می‌سازد.‏ با این حال،‏ ما می‌خواهیم این خصوصیت زیبا را در خود پرورش دهیم،‏ زیرا یَهُوَه خدا قول داده است که «حلیمان [یا فروتنان] وارث زمین خواهند شد.‏» (‏مز ۳۷:‏۱۱‏)‏ آیا شما شخصی فروتن هستید؟‏ نظر دیگران در این باره چیست؟‏ ب۱۹/‏۲ ص ۸ ¶۱-‏۲

انسان‌ها از ابتدای خلقتشان از وجدان برخوردار بوده‌اند.‏ آدم و حوّا بعد از نافرمانی از خدا،‏ خود را پنهان ساختند.‏ این موضوع نشان می‌دهد که آنان به دلیل گناهشان عذاب وجدان داشتند.‏ کسانی را که وجدانشان تربیت نیافته است می‌توان به یک کشتی تشبیه کرد که با قطب‌نمایی خراب در دریا سفر می‌کند.‏ سفر کردن با چنین قطب‌نمایی بسیار خطرناک است،‏ زیرا امواج دریا و باد می‌تواند به‌راحتی کشتی را منحرف سازد.‏ اما قطب‌نمایی که به‌درستی کار کند،‏ به ناخدا کمک می‌کند در مسیر درست بماند.‏ وجدان را می‌توان به یک قطب‌نما تشبیه کرد.‏ وجدان ندایی درونی است که به ما کمک می‌کند درست را از نادرست تشخیص دهیم و به این شکل ما را در مسیر درست هدایت می‌کند.‏ اما برای این که وجدانمان ما را به راه درست هدایت کند،‏ باید آن را به‌درستی تنظیم کنیم.‏ اگر وجدان شخصی به‌خوبی تربیت نیافته باشد،‏ او را از انجام عمل خطا بازنمی‌دارد.‏ (‏۱تیمو ۴:‏۱،‏ ۲‏)‏ چنین وجدانی شاید تا حدّی شخص را فریب دهد که ‹بدی را نیکی بداند.‏› ب۱۸/‏۶ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۱-‏۳

برخی افکار دنیوی به شکل نامحسوسی در بین مردم رواج یافته است.‏ ما باید چنین افکاری را تشخیص داده و از آن‌ها دوری کنیم.‏ برای مثال،‏ برخی خبرها به شکلی بیان می‌شود که به نفع یک حزب سیاسی خاص باشد.‏ برخی برنامه‌ها نیز مردم را ترغیب می‌کند که برای بهبود شرایط دنیا دست به کار شوند.‏ همچنین برخی فیلم‌ها و کتاب‌ها روحیهٔ خودمحوری را بین مردم ترویج می‌دهند؛‏ به طوری که آنان فکر می‌کنند خود و خانواده‌شان از هر چیز دیگری مهم‌تر هستند.‏ در واقع،‏ این طرز فکر اصول کتاب مقدّس را رد می‌کند؛‏ زیرا در آنجا آمده است که ما و خانواده‌مان در صورتی شادی واقعی داریم که یَهُوَه را بیش از هر چیز دیگری دوست بداریم.‏ (‏مت ۲۲:‏۳۶-‏۳۹‏)‏ این بدین معنی نیست که نمی‌توانیم از تفریحات و سرگرمی‌های سالم لذّت ببریم؛‏ بلکه باید از خود بپرسیم،‏ ‹آیا افکار دنیوی را به‌خصوص زمانی که واضح و آشکار نیست تشخیص می‌دهم؟‏ آیا مراقبم که خود و فرزندانم تحت تأثیر برخی کتاب‌ها و برنامه‌های تلویزیونی قرار نگیریم؟‏ آیا به فرزندانم کمک می‌کنم که طرز فکر یَهُوَه را در خود شکل دهند تا تحت تأثیر آنچه در دنیا می‌بینند و می‌شنوند قرار نگیرند؟‏› ب۱۸/‏۱۱ ص ۲۲ ¶۱۸-‏۱۹

یَهُوَه با ابراز علاقه و توجه پرمهرش نشان می‌دهد که در کنارمان است.‏ او محبت و عمق احساسش را نسبت به ما چنین بیان می‌کند:‏ ‹در نظرم گرانبها و محترمی،‏ و تو را دوست می‌دارم.‏›‏ (‏اشع ۴۳:‏۴‏)‏ به راستی که هیچ چیز در عالم هستی نمی‌تواند مانع محبت یَهُوَه به خادمانش شود.‏ وفاداری و محبت او به خادمانش تزلزل‌ناپذیر است.‏ (‏اشع ۵۴:‏۱۰‏)‏ یَهُوَه وعده نداده است که مشکلاتمان را از بین ببرد.‏ با این حال،‏ نمی‌گذارد در سختی‌هایی که همچون «نهرهای» آب در جریان هستند غرق شویم یا «آتش» مشکلات،‏ صدمات جبران‌ناپذیری به ما وارد کند.‏ او به ما قول داده است که در کنارمان می‌ماند و کمکمان می‌کند تا مشکلات را پشت سر بگذاریم.‏ او چگونه به ما یاری می‌رساند؟‏ یَهُوَه کمکمان می‌کند که بر ترس خود غالب آییم و حتی زمانی که جانمان در خطر است،‏ به او وفادار بمانیم.‏ (‏اشع ۴۱:‏۱۳؛‏ ۴۳:‏۲‏)‏ باید همواره به وعدهٔ یَهُوَه اعتماد داشته باشیم که می‌گوید:‏ «با تو خواهم بود.‏» به این شکل،‏ با شجاعت بیشتری می‌توانیم با مشکلاتمان روبرو شویم.‏ ب۱۹/‏۱ ص ۳ ¶۴-‏۶

اگر شما در سنین نوجوانی هستید،‏ احتمالاً معلّمان،‏ مشاوران آموزشی یا دیگران به شما گفته باشند که باید به دنبال تحصیلات دانشگاهی یا شغلی پردرآمد باشید.‏ اما یَهُوَه پندهای دیگری به شما می‌دهد.‏ البته او نیز می‌خواهد که در مدرسه خوب درس بخوانید تا در آینده بتوانید زندگی خود را تأمین کنید.‏ (‏کول ۳:‏۲۳‏)‏ یَهُوَه می‌داند که همهٔ شما نوجوانان با تصمیماتی روبرو می‌شوید که بر آینده‌تان تأثیر می‌گذارد.‏ از این رو،‏ اصولی در اختیارتان قرار داده است تا در این روزهای آخر بتوانید تصمیماتی هماهنگ با خواست و مقصود او بگیرید.‏ (‏مت ۲۴:‏۱۴‏)‏ یَهُوَه از همه چیز آگاه است.‏ او می‌داند که تا چه حد به انتهای این دنیا نزدیک هستیم و در آینده چه اتفاقاتی خواهد افتاد.‏ (‏اشع ۴۶:‏۱۰؛‏ مت ۲۴:‏۳،‏ ۳۶‏)‏ او شما را نیز به خوبی می‌شناسد و می‌داند که چه چیزهایی شما را خوشحال یا ناراحت می‌کند.‏ پندهای دیگران شاید خوب و منطقی به نظر رسد،‏ اما اگر هماهنگ با کلام خدا نباشد،‏ حکیمانه نیست.‏ ب۱۸/‏۱۲ ص ۱۹ ¶۱-‏۲

در آن زمان،‏ «حلیمان وارث زمین خواهند شد،‏ و از فراوانی سلامتی لذت خواهند برد.‏» او همچنین گفت:‏ «پارسایان زمین را به میراث خواهند برد و تا به ابد در آن سکونت خواهند کرد.‏»‏ (‏مز ۳۷:‏۱۱،‏ ۲۹؛‏ ۲سمو ۲۳:‏۲‏)‏ این وعده‌ها به آنانی که در پی انجام خواست خدا بودند،‏ اطمینان می‌داد که روزی تنها پارسایان و درستکاران بر زمین زندگی خواهند کرد و بهشت دوباره روی زمین برقرار خواهد شد.‏ با این حال،‏ اکثر آنانی که ادعا می‌کردند پرستندهٔ یَهُوَه هستند،‏ به مرور زمان به او پشت کردند.‏ از این رو،‏ یَهُوَه اجازه داد بابلیان،‏ بسیاری از آنان را به اسارت برند و سرزمینشان را نابود کنند.‏ (‏۲توا ۳۶:‏۱۵-‏۲۱؛‏ ار ۴:‏۲۲-‏۲۷‏)‏ با این حال،‏ انبیای یَهُوَه پیشگویی کرده بودند که اسرائیلیان پس از ۷۰ سال دوباره به سرزمینشان باز خواهند گشت.‏ این پیشگویی‌ها سرانجام به تحقق رسید!‏ اما این پیشگویی‌ها ارتباطی با برقراری دوبارهٔ بهشت بر روی زمین نیز دارد.‏ ب۱۸/‏۱۲ ص ۴ ¶۹-‏۱۰

بسیاری از نظرات دنیوی کاملاً برخلاف تعالیم کتاب مقدّس است.‏ اما آیا واقعاً اصول کتاب مقدّس امروزه برایمان کاربرد دارد؟‏ عیسی گفت:‏ «بر حق بودن حکمت از اعمال آن ثابت می‌شود.‏» (‏مت ۱۱:‏۱۹‏)‏ دنیای امروز پیشرفت‌های چشمگیری در عرصهٔ تکنولوژی داشته است،‏ اما قادر نبوده مشکلاتی همچون جنگ،‏ تبعیض نژادی و جرم و جنایت را که شادی را از انسان می‌رباید از بین ببرد.‏ غیراخلاقیات نیز در دنیای امروز امری قابل‌قبول است.‏ با این حال،‏ بسیاری اذعان کرده‌اند که روابط غیراخلاقی باعث مشکلات خانوادگی،‏ بیماری‌های مقاربتی و بسیاری مشکلات دیگر می‌شود.‏ در این بین،‏ مسیحیانی که طرز فکر یَهُوَه را در خود پرورش داده‌اند از سلامتی و سعادت خانوادگی برخوردارند و با دیگر هم‌ایمانانشان در سراسر دنیا روابط صلح‌آمیز دارند.‏ (‏اشع ۲:‏۴؛‏ اعما ۱۰:‏۳۴،‏ ۳۵؛‏ ۱قر ۶:‏۹-‏۱۱‏)‏ این امر خود گواهی است که افکار یَهُوَه از افکار این دنیا والاتر است.‏ ب۱۸/‏۱۱ ص ۲۰ ¶۸-‏۱۰

ما سعی می‌کنیم رابطه‌ای خوب با اعضای خانوادهٔ خود داشته باشیم و با مهربانی با آنان رفتار کنیم.‏ اما باید مراقب باشیم که برای خشنود ساختن آنان معیارهای یَهُوَه را نادیده نگیریم.‏ دوستان نزدیک ما باید تنها از میان کسانی باشند که به یَهُوَه محبت می‌ورزند.‏ آنانی که در حقیقت گام برمی‌دارند باید مقدّس باشند.‏ (‏اشع ۳۵:‏۸؛‏ ۱پطر ۱:‏۱۴-‏۱۶‏)‏ همهٔ ما هنگامی که حقیقت را آموختیم،‏ هماهنگ با معیارهای کتاب مقدّس،‏ تغییراتی در خود ایجاد کردیم.‏ برای برخی این تغییرات بزرگ بودند.‏ ما باید مراقب باشیم که غیراخلاقیات وارد زندگی‌مان نشود.‏ اما چه چیز به ما کمک می‌کند تا تسلیم وسوسه نشویم و دست به اعمال غیراخلاقی نزنیم؟‏ به بهای عظیمی بیندیشید که یَهُوَه برای ما پرداخت تا بتوانیم مقدّس باشیم.‏ او جان پسر عزیزش،‏ عیسی مسیح را برای ما فدا کرد.‏ (‏۱پطر ۱:‏۱۸،‏ ۱۹‏)‏ برای این که همواره در نظر یَهُوَه پاک بمانیم،‏ باید به یاد داشته باشیم که فدیهٔ عیسی بسیار پرارزش است.‏ ب۱۸/‏۱۱ ص ۱۱ ¶۱۰،‏ ۱۱

بسیاری از خادمانی که در خدمت تمام‌وقت هستند می‌گویند که تمرکز بر خدمت موعظه به آنان کمک کرده است تا با وجود مشکلات،‏ همواره شادی خود را حفظ کنند.‏ اگر بنا بر شرایطمان هر چه از دستمان برآید انجام دهیم و کاملاً به یَهُوَه اعتماد داشته باشیم،‏ همواره از آرامش درونی برخوردار خواهیم بود.‏ به علاوه،‏ وقتی خود را با شرایط جدید تطبیق می‌دهیم به یَهُوَه نزدیک‌تر می‌شویم.‏ شرایط زندگی ما نیز ممکن است بطور ناگهانی تغییر کند.‏ شاید در خدمت به یَهُوَه مسئولیتی جدید دریافت کنیم،‏ یا شاید بیمار شویم و یا شاید مسئولیت‌های خانوادگی‌مان بیشتر شود.‏ تغییر شرایطمان به هر دلیلی که باشد باید اطمینان داشته باشیم که یَهُوَه به فکر ماست و در بهترین زمان به ما کمک می‌کند.‏ (‏عبر ۴:‏۱۶؛‏ ۱پطر ۵:‏۶،‏ ۷‏)‏ اکنون باید هر آنچه از دستمان برمی‌آید انجام دهیم.‏ همچنین باید در دعا به یَهُوَه نزدیک شویم و بیاموزیم که کاملاً به او تکیه کنیم.‏ در این صورت،‏ با وجود مشکلات همواره می‌توانیم آرامش درونی خود را حفظ کنیم.‏ ب۱۸/‏۱۰ ص ۳۰ ¶۱۷؛‏ ص ۳۱ ¶۱۹،‏ ۲۲

در کتاب مقدّس گزارشات بسیاری وجود دارد که رفتار باملاحظهٔ یَهُوَه را با خادمانش نشان می‌دهد.‏ توجه کنید که یَهُوَه باملاحظه و درایت به سموئیل جوان کمک کرد تا پیام داوری را به عیلی،‏ کاهن اعظم برساند.‏ (‏۱سمو ۳:‏۱-‏۱۸‏)‏ در شریعت موسی آمده بود که بچه‌ها باید به سالمندان،‏ به‌خصوص رهبران قوم احترام بگذارند.‏ (‏خرو ۲۲:‏۲۸؛‏ لاو ۱۹:‏۳۲‏)‏ آیا سموئیل صبح زود نزد عیلی رفت و با شجاعت پیام ناخوشایند داوری یَهُوَه را برای او بازگو کرد؟‏ خیر!‏ کتاب مقدّس می‌گوید که سموئیل ‹می‌ترسید رؤیا را برای عیلی بازگوید.‏› اما یَهُوَه برای عیلی آشکار ساخت که خود با سموئیل سخن گفته است.‏ بنابراین عیلی پیشقدم شد و به سموئیل گفت که از تمامی آنچه به تو گفته شده است،‏ ‹چیزی پنهان مدار.‏› سموئیل نیز اطاعت کرد و «همه چیز را به او گفت.‏» عیلی به یاد آورد که پیش از آن نیز یکی از فرستادگان خدا با او دربارهٔ این داوری صحبت کرده بود.‏ (‏۱سمو ۲:‏۲۷-‏۳۶‏)‏ به راستی که این گزارش نمونهٔ خوبی از رفتار باملاحظه و حکمت یَهُوَه است.‏ ب۱۸/‏۹ ص ۲۳ ¶۲؛‏ ص ۲۴ ¶۴-‏۵

دروغ گفتن امروزه در بین مردم بسیار معمول شده است.‏ در مقاله‌ای با عنوان «چرا دروغ می‌گوییم؟‏» نوشتهٔ باتاچارجی چنین آمده است:‏ «دروغگویی بخشی از شخصیت انسان‌ها شده است.‏» مردم معمولاً برای حفظ آبروی خود یا برای نفع خود دروغ می‌گویند.‏ آنان همچنین برای توجیه اشتباهات خود یا سوءاستفادهٔ مالی حقیقت را پنهان می‌کنند.‏ طبق آن مقاله برخی مردم «به‌آسانی به افراد غریبه،‏ همکاران،‏ دوستان و نزدیکان خود در امور کوچک و بزرگ دروغ می‌گویند.‏» نتیجهٔ این همه دروغ چیست؟‏ اعتمادها سلب می‌شود و دوستی‌ها از بین می‌رود.‏ داوود مزمورنویس گفت که یَهُوَه مشتاق راستی و صداقت است.‏ (‏مز ۵۱:‏۶‏)‏ داوود می‌دانست که راستی و صداقت از دل ما می‌آید.‏ مسیحیان حقیقی در تمام جوانب زندگی با دیگران صادق هستند.‏—‏زکر ۸:‏۱۶‏.‏ ب۱۸/‏۱۰ ص ۷ ¶۴؛‏ ص ۸ ¶۹-‏۱۰؛‏ ص ۱۰ ¶۱۹

احتمالاً زمانی که اسرائیلیان در سال ۱۵۱۳ قبل از میلاد،‏ مصر را ترک کردند،‏ بیش از ۳ میلیون نفر بودند.‏ آن جمعیت شامل کودکان،‏ سالمندان و احتمالاً بیماران و معلولان نیز می‌شد.‏ چنین جمعیتی برای خروج از مصر،‏ یقیناً نیاز داشتند که شخصی مهربان و باملاحظه آنان را رهبری کند.‏ یَهُوَه از طریق موسی نشان داد که دقیقاً همین خصوصیات را داراست.‏ مصر تنها سرزمینی بود که اسرائیلیان می‌شناختند.‏ با این حال،‏ آنان هنگام خروج از آن سرزمین احساس اطمینان و امنیت داشتند.‏ (‏مز ۷۸:‏۵۲‏)‏ یَهُوَه چگونه چنین احساس امنیت و آرامشی به قومش بخشید؟‏ هنگام خروج از مصر،‏ یَهُوَه اسرائیلیان را طوری سازماندهی کرده بود که گویی «مسلح برای جنگ» بودند.‏ (‏خرو ۱۳:‏۱۸‏)‏ چنین نحوهٔ سازماندهی‌ای به آنان اطمینان می‌داد که یَهُوَه کنترل امور را در دست دارد.‏ به‌علاوه،‏ یَهُوَه ‹در روز،‏ از طریق ابر و در شب،‏ با نورِ آتش› آنان را هدایت می‌کرد.‏ (‏مز ۷۸:‏۱۴‏)‏ گویی یَهُوَه به آنان می‌گفت:‏ «مترسید،‏ من با شما هستم.‏ شما را هدایت می‌کنم و حافظ شما هستم.‏» ب۱۸/‏۹ ص ۲۶ ¶۱۱-‏۱۲

برخی از خادمان وفادار یَهُوَه در زمان باستان نیز چنان تحت فشار بودند که آرزوی مرگ کردند.‏ برای مثال،‏ ایّوب که درد شدیدی را تحمّل می‌کرد با آه و ناله چنین گفت:‏ «از زندگی بیزارم و دیگر نمی‌خواهم زندگی کنم.‏» (‏ایو ۷:‏۱۶‏،‏ مژ‏)‏ یونس نیز هنگامی که وقایع بر طبق انتظارش پیش نرفت،‏ چنان دلسرد شد که گفت:‏ «اکنون ای خداوند،‏ جانم را بستان که مردن برایم بهتر از زیستن است.‏» (‏یون ۴:‏۳‏)‏ همچنین یک بار ایلیّای نبی چنان در وضعیت سختی قرار گرفت که از خدا خواست جانش را بگیرد.‏ او گفت:‏ «دیگر بس است!‏ جان مرا بگیر زیرا که از پدرانم بهتر نیستم.‏» (‏۱پاد ۱۹:‏۴‏)‏ اما یَهُوَه برای آن خادمان وفادار خود ارزش بسیار قائل بود و می‌خواست که آنان به زندگی خود ادامه دهند.‏ یَهُوَه آنان را به خاطر احساسشان محکوم نکرد،‏ بلکه یاری‌شان نمود تا بر احساس خود غلبه کنند.‏ او آنان را با محبت خود بنا کرد تا بتوانند همچنان به خدمت خود ادامه دهند.‏ ب۱۸/‏۹ ص ۱۳ ¶۴

مهمان‌نوازی یکی از خصوصیات همکاران خداست.‏ کلمه‌ای که در بخش یونانی کتاب مقدّس «مهمان‌نوازی» ترجمه شده است،‏ در زبان یونانی به معنی «محبت به غریبان» است.‏ (‏عبر ۱۳:‏۲‏؛‏ پاورقی)‏ گزارشات کتاب مقدّس به ما می‌آموزد که چگونه مهمان‌نواز باشیم.‏ (‏پیدا ۱۸:‏۱-‏۵‏)‏ بنابراین ما باید از هر فرصتی استفاده کنیم که به دیگران کمک کنیم؛‏ حال چه «کسانی که از طریق ایمان خویشاوند ما هستند» و چه کسانی که نیستند.‏ (‏غلا ۶:‏۱۰‏)‏ یک راه دیگر برای همکاری با خدا این است که به خادمان تمام‌وقتی که از جماعت ما دیدار می‌کنند مهمان‌نوازی نشان دهیم.‏ (‏۳یو ۵،‏ ۸‏)‏ در چنین مواقعی می‌توانیم «از ایمان یکدیگر متقابلاً تشویق گردیم.‏» (‏روم ۱:‏۱۱،‏ ۱۲‏)‏ کلام خدا برادران را تشویق می‌کند که با یَهُوَه همکاری کنند.‏ بدین منظور آنان باید تلاش کنند به عنوان خادم یا پیر مسیحی به اعضای جماعت خدمت کنند.‏ (‏۱تیمو ۳:‏۱،‏ ۸،‏ ۹؛‏ ۱پطر ۵:‏۲،‏ ۳‏)‏ این برادران باید هم از نظر روحانی و هم در امور زندگی به اعضای جماعت کمک کنند.‏ (‏اعما ۶:‏۱-‏۴‏)‏ برادرانی که چنین مسئولیت‌هایی داشته‌اند،‏ از انجام آن لذّت برده‌اند.‏ ب۱۸/‏۸ ص ۲۴ ¶۶-‏۷؛‏ ص ۲۵ ¶۱۰

با این که تیموتائوس راهنمایی هم‌ایمانان سالخورده‌اش را بر عهده داشت،‏ باید همواره با آنان با دلسوزی و احترام رفتار می‌کرد.‏ حال اگر یکی از اعضای سالخوردهٔ جماعت عمداً گناهی مرتکب شود یا دیگران را تشویق به کاری کند که باعث خشنودی یَهُوَه نیست چطور؟‏ یَهُوَه هرگز به خاطر سن بالای شخص،‏ از گناهان عمدی او چشم‌پوشی نمی‌کند.‏ یکی از اصول کتاب مقدّس در این باره می‌گوید:‏ «گناهکار صدساله ملعون خواهد بود.‏» (‏اشع ۶۵:‏۲۰‏،‏ ت‌ق‏)‏ اصلی مشابه را نیز می‌توان در رؤیای حِزْقیال یافت.‏ (‏حز ۹:‏۵-‏۷‏)‏ بنابراین،‏ آنچه بیش از هر چیز باید برایمان اهمیت داشته باشد این است که به یَهُوَه خدا یعنی «قدیم‌الایّام» احترام بگذاریم.‏ (‏دان ۷:‏۹،‏ ۱۰،‏ ۱۳،‏ ۱۴‏)‏ در این صورت شجاعت لازم را خواهیم داشت که صرف‌نظر از سن شخص خطاکار،‏ به او پند دهیم و او را اصلاح کنیم.‏—‏غلا ۶:‏۱‏.‏ ب۱۸/‏۸ ص ۱۱ ¶۱۳-‏۱۴

ما مسیحیان حقیقی باید همواره سعی کنیم از صحّت اطلاعاتی که به دست می‌آوریم اطمینان یابیم و بر اساس آن‌ها به‌درستی نتیجه‌گیری کنیم.‏ (‏امث ۳:‏۲۱-‏۲۳؛‏ ۸:‏۴،‏ ۵‏)‏ اگر در این کار کوتاهی کنیم،‏ شیطان و دنیای او به‌راحتی می‌توانند بر افکار ما تأثیر منفی بگذارند.‏ (‏افس ۵:‏۶؛‏ کول ۲:‏۸‏)‏ تنها در صورتی می‌توانیم از یک موضوع برداشتی صحیح داشته باشیم که اطلاعاتی دقیق و موثق به دست آوریم.‏ مردم هر روزه از طریق وب‌سایت‌ها،‏ تلویزیون و رسانه‌های دیگر،‏ با حجم عظیمی از اطلاعات روبرو می‌شوند.‏ برخی نیز تعداد بی‌شماری ایمیل و پیامک از دوستان و آشنایان خود دریافت می‌کنند.‏ از آنجا که امروزه اطلاعات کاذب و دروغین به‌راحتی همه جا پخش می‌شود،‏ بجاست که محتاط باشیم و آنچه را می‌خوانیم یا می‌شنویم به‌خوبی بسنجیم.‏ ب۱۸/‏۸ ص ۳ ¶۱،‏ ۳

یَهُوَه مریم را که باکره‌ای جوان و فروتن بود به عنوان مادر عیسی برگزید.‏ مریم در شهر کوچک ناصره زندگی می‌کرد.‏ این شهر از اورشلیم و معبد زیبای آن فاصلهٔ زیادی داشت.‏ (‏لو ۱:‏۲۶-‏۳۳‏)‏ همچنین از صحبت‌های مریم با خویشاوندش اِلیزابِت درمی‌یابیم که او رابطه‌ای بسیار نزدیک با یَهُوَه داشت.‏ (‏لو ۱:‏۴۶-‏۵۵‏)‏ بله،‏ یَهُوَه که شاهد اطاعت و وفاداری مریم بود،‏ برکتی به او داد که او هرگز انتظارش را نداشت.‏ زمانی که عیسی به دنیا آمد،‏ یَهُوَه توجه و علاقهٔ خاصّی به او نشان داد.‏ یَهُوَه اجازه نداد که خبر تولّد عیسی به گوش مقامات و حاکمان اورشلیم و بیت‌لَحَم برسد.‏ او فرشتگان خود را نزد شبانان فروتنی که در دشت‌های بیت‌لَحَم بودند فرستاد تا تولّد عیسی را بر آنان آشکار سازد.‏ (‏لو ۲:‏۸-‏۱۴‏)‏ سپس آن شبانان به دیدن عیسی رفتند.‏ (‏لو ۲:‏۱۵-‏۱۷‏)‏ یوسف و مریم از این که می‌دیدند آن شبانان برای عیسی ارج و احترام خاصّی قائلند بسیار خوشحال و متعجب بودند!‏ ب۱۸/‏۷ ص ۹-‏۱۰ ¶۱۱-‏۱۲

چرا یَهُوَه خدا از سلیمان خشمگین شد؟‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «خشم خداوند بر سلیمان افروخته شد،‏ چراکه دلش از یَهُوَه خدای اسرائیل منحرف گشته بود،‏ از او که دو بار بر وی ظاهر شده و در همین خصوص به او فرمان داده بود که از خدایانِ غیر پیروی نکند؛‏ اما سلیمان آنچه را که خداوند فرمان داده بود،‏ نگاه نداشت.‏» در نتیجه سلیمان لطف و حمایت یَهُوَه را از دست داد.‏ بعدها نیز نوادگان او دیگر نتوانستند بر تمام قوم اسرائیل پادشاهی کنند و تا سال‌ها با مشکلات زیادی روبرو بودند.‏ (‏۱پاد ۱۱:‏۹-‏۱۳‏)‏ از نمونهٔ سلیمان می‌آموزیم که دوستی با کسانی که معیارهای یَهُوَه را درک نمی‌کنند و به آن‌ها احترام نمی‌گذارند،‏ خطری جدّی برای ما محسوب می‌شود.‏ این افراد ممکن است بر طرز فکر ما تأثیر منفی گذاشته و به رابطهٔ ما با یَهُوَه صدمه زنند.‏ برخی از آنان ممکن است در جلسات شرکت کنند اما از لحاظ روحانی ضعیف باشند.‏ یا شاید در بین خویشاوندان،‏ همسایگان،‏ همکاران و همکلاسی‌هایمان کسانی باشند که یَهُوَه را نمی‌پرستند.‏ در هر صورت،‏ معاشرت نزدیک با کسانی که به معیارهای یَهُوَه احترام نمی‌گذارند،‏ می‌تواند به رابطهٔ ما با یَهُوَه صدمه زند.‏ ب۱۸/‏۷ ص ۱۹ ¶۹-‏۱۰

شیطان از طریق فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی،‏ طرز فکر خود را در بین مردم ترویج می‌دهد.‏ او به خوبی می‌داند که داستان‌ها نه تنها ما را سرگرم می‌کند،‏ بلکه بر افکار،‏ احساسات و اعمالمان تأثیر می‌گذارد.‏ عیسی در تعالیمش از این روش استفاده کرد.‏ برای مثال،‏ می‌توان به حکایت سامری نوع‌دوست و پسر گمشده اشاره کرد.‏ (‏مت ۱۳:‏۳۴؛‏ لو ۱۰:‏۲۹-‏۳۷؛‏ ۱۵:‏۱۱-‏۳۲‏)‏ همچنین،‏ آنانی که افکارشان تحت تأثیر افکار شیطان آلوده شده است،‏ می‌توانند با داستان‌سرایی بر افکار ما تأثیر گذارند.‏ البته باید واقع‌بین باشیم؛‏ برخی فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی بدون این که افکارمان را آلوده سازند،‏ سرگرم‌کننده و تعلیم‌دهنده هستند.‏ با این حال،‏ باید محتاط باشیم.‏ هنگام انتخاب تفریح و سرگرمی باید از خود بپرسیم،‏ ‹آیا این فیلم یا برنامهٔ تلویزیونی،‏ ارضای امیال نفسانی را امری عادی جلوه می‌دهد؟‏› (‏غلا ۵:‏۱۹-‏۲۱؛‏ افس ۲:‏۱-‏۳‏)‏ اگر متوجه شویم که برنامه‌ای افکار شیطان را ترویج می‌دهد،‏ چه باید بکنیم؟‏ باید به آن همچون بیماری‌ای واگیردار نگاه کنیم و از آن دوری کنیم!‏ ب۱۹/‏۱ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۶-‏۷

همان طور که کلاهخود سرباز از سر او محافظت می‌کرد،‏ «امیدِ نجات» نیز از فکر و ذهن ما محافظت می‌کند.‏ (‏۱تسا ۵:‏۸؛‏ امث ۳:‏۲۱‏)‏ شیطان چگونه ما را وسوسه می‌کند که کلاهخودمان را از سر برداریم؟‏ صحبت‌های او را با عیسی به یاد آورید.‏ شیطان به‌خوبی می‌دانست که عیسی در آینده بر انسان‌ها پادشاهی می‌کند.‏ اما عیسی باید تا زمانی که یَهُوَه تعیین کرده بود صبر می‌کرد.‏ به‌علاوه،‏ او باید رنج می‌کشید و حتی جانش را می‌داد.‏ شیطان با آگاهی از این موضوع می‌خواست عیسی را وسوسه کند تا زودتر از زمانی که یَهُوَه تعیین کرده بود پادشاهی‌اش را آغاز کند.‏ شیطان به عیسی وعده داد که اگر تنها یک بار او را پرستش کند،‏ فوراً پادشاهی تمام جهان را به او می‌دهد.‏ (‏لو ۴:‏۵-‏۷‏)‏ به طور مشابه،‏ شیطان به‌خوبی می‌داند که یَهُوَه در دنیای جدید تمام نیازهای ما را به شکل فوق‌العاده‌ای برآورده می‌سازد.‏ اما ما نیز باید تا آن زمان منتظر بمانیم.‏ همچنین ممکن است با مشکلات و سختی‌هایی روبرو شویم.‏ از این رو،‏ شیطان می‌خواهد با فرصت‌هایی وسوسه‌انگیز ما را فریب دهد و ما را بر آن دارد که اکنون به دنبال زندگی‌ای مرفه و راحت باشیم.‏ او می‌خواهد که ما به امور دنیوی بیش از پادشاهی خدا اولویت دهیم.‏—‏مت ۶:‏۳۱-‏۳۳‏.‏ ب۱۸/‏۵ ص ۳۰-‏۳۱ ¶۱۵-‏۱۷

بله،‏ یَهُوَه می‌خواهد که تو از زندگی لذّت ببری و شاد باشی.‏ برای خدمت به خدا برای خود اهدافی بگذار و بر آن تمرکز کن،‏ در هر برنامه‌ای که می‌گذاری یَهُوَه خدا را مد نظر داشته باش.‏ هر چه زودتر این شیوهٔ زندگی را آغاز کنی راهنمایی،‏ حفاظت و برکات یَهُوَه را بهتر کسب خواهی کرد.‏ به تمامی توصیه‌ها و پندهای عاقلانه و عملی‌ای فکر کن که در کلام خداست و این پند را به گوش بگیر که می‌گوید:‏ «آفرینندهٔ خود را در روزهای جوانی‌ات به یاد آور.‏» (‏جا ۱۲:‏۱‏)‏ چنین جوانانی می‌کوشند به اهداف روحانی خود برسند و خدمت موعظه در رأس امور زندگی‌شان است.‏ به علاوه،‏ تصمیم گرفته‌اند که اجازه ندهند این دنیا آنان را از راهشان منحرف کند.‏ جوانان عزیز،‏ شما می‌توانید مطمئن باشید که سخت‌کوشی و تلاش‌هایتان بی‌ثمر نخواهد ماند.‏ شما عزیزان از حمایت پرمهر هم‌ایمانانتان برخوردارید و اگر خود را به یَهُوَه خدا بسپارید در اهداف و تدبیرهایتان موفق و استوار خواهید بود.‏ ب۱۸/‏۴ ص ۲۹ ¶۱۷،‏ ۱۹