مارس

با خواندن دو باب اول کتاب پیدایش‏،‏ درمی‌یابیم که آدم و حوّا از آزادی‌ای برخوردار بودند که ما امروزه آرزوی داشتن آن را داریم؛‏ یعنی آزادی از ترس،‏ نگرانی،‏ ظلم و بی‌عدالتی.‏ اولین زوج روی زمین به هیچ وجه نگران غذا،‏ کار،‏ بیماری و مرگ نبودند.‏ (‏پیدا ۱:‏۲۷-‏۲۹؛‏ ۲:‏۸،‏ ۹،‏ ۱۵‏)‏ نکتهٔ مهمی که باید به یاد داشته باشیم این است که تنها یَهُوَه از آزادی مطلق و نامحدود برخوردار است.‏ چرا که او حاکم مطلق است و ‹به خواست او بود که همه چیز به وجود آمد و آفریده شد.‏› (‏۱تیمو ۱:‏۱۷؛‏ مکا ۴:‏۱۱‏)‏ بنابراین،‏ در مقایسه با یَهُوَه ما از یک آزادی نسبی برخورداریم.‏ یَهُوَه می‌خواهد ما بدانیم که تنها او حق دارد محدودیت‌هایی عادلانه،‏ ضروری و معقولانه برایمان تعیین کند.‏ او از آغاز خلقت بشر نیز محدودیت‌هایی برای آنان تعیین کرده بود.‏ ب۱۸/‏۴ ص ۴ ¶۴،‏ ۶

زندگی در دنیای امروز آسان نیست و تنها با کمک یَهُوَه می‌توانیم به پیش رویم.‏ (‏۲قر ۴:‏۷،‏ ۸‏)‏ مطمئناً زندگی برای آنانی که یَهُوَه را نمی‌شناسند بسیار مشکل‌تر است.‏ ما نیز همچون عیسی دلمان به حال آنان می‌سوزد و می‌خواهیم خبر خوش را به گوش آنان برسانیم.‏ با صبر و حوصله به دیگران تعلیم دهید.‏ باید به یاد داشته باشیم که آنان با برخی حقایقی که ما از کتاب مقدّس آموخته‌ایم آشنا نیستند.‏ همچنین بسیاری از آنان اعتقادات و باورهایشان را بسیار دوست می‌دارند.‏ شاید آنان فکر می‌کنند که اعتقاداتشان بخشی از فرهنگشان است و باعث اتحاد میان خانواده و اجتماع می‌شود.‏ ما چگونه می‌توانیم به چنین افرادی کمک کنیم؟‏ ما نباید از مردم بخواهیم که فوراً اعتقاداتی را که ارزش زیادی برایشان دارد کنار بگذارند.‏ بلکه ابتدا باید کمکشان کنیم تا ارزش حقایق جدیدی را که می‌آموزند درک کنند؛‏ حقایقی که پیش از مطالعهٔ کتاب مقدّس هیچ آشنایی‌ای با آن نداشتند.‏ آنان تنها به این شکل می‌توانند اعتقادات گذشتهٔ خود را کنار بگذارند.‏ باید به یاد داشته باشیم که ایجاد چنین تغییری به زمان نیاز دارد.‏—‏روم ۱۲:‏۲‏.‏ ب۱۹/‏۳ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۰،‏ ۱۲-‏۱۳

نحوه‌ای که یَهُوَه محبتش را ابراز کرد و به عیسی دلگرمی بخشید،‏ ما را بر آن می‌دارد که همواره به دنبال فرصتی برای تشویق و دلگرمی دادن به دیگران باشیم.‏ (‏یو ۵:‏۲۰‏)‏ اگر شخصی که به او توجه و علاقه داریم،‏ به ما محبت کند و ما را تشویق و تحسین نماید،‏ مطمئناً قوّت قلب خواهیم گرفت.‏ به طور مشابه،‏ برادران و خواهرانمان در جماعت و همچنین اعضای خانواده به محبت و تشویق ما نیاز دارند.‏ ما با تشویق و تحسین دیگران،‏ باعث تقویت ایمانشان می‌شویم و به آنان کمک می‌کنیم که همچنان با وفاداری به خدمتشان ادامه دهند.‏ والدین به‌خصوص باید با تشویق‌های صمیمانه و ابراز محبت به فرزندانشان،‏ باعث رشد و شکوفایی آنان شوند.‏ یَهُوَه با این گفته،‏ «از تو خشنودم» نشان می‌دهد که او کاملاً اطمینان داشت که عیسی با وفاداری خواست او را انجام خواهد داد.‏ ما نیز همچون یَهُوَه می‌توانیم کاملاً مطمئن باشیم که عیسی با وفاداری به تمام وعده‌های یَهُوَه جامهٔ عمل می‌پوشاند.‏ (‏۲قر ۱:‏۲۰‏)‏ ما با بررسی نمونهٔ عیسی بیش از پیش مصمم می‌شویم که درس‌های بیشتری از او بیاموزیم و از او پیروی کنیم.‏—‏۱پطر ۲:‏۲۱‏.‏ ب۱۹/‏۳ ص ۸ ¶۳؛‏ ص ۹ ¶۵-‏۶

پی بردن به ارزش یک هدیهٔ گرانقیمت،‏ ما را بر آن می‌دارد تا از کسی که آن هدیه را به ما داده قدردانی کنیم.‏ یَهُوَه اسرائیلیان را از بردگی در مصر آزاد کرده بود،‏ اما آنان از این بابت قدردان نبودند.‏ آنان تنها چند ماه پس از آزادی‌شان شروع به گله و شکایت کردند و به جای مَنّا که یَهُوَه برایشان فراهم می‌کرد،‏ غذاهایی را می‌خواستند که در مصر می‌خوردند.‏ آنان حتی می‌خواستند دوباره به مصر برگردند!‏ آنان ‹ماهی‌ها،‏ خیارها،‏ خربزه‌ها،‏ تره‌ها،‏ پیازها و سیرهایی› را که در مصر می‌خوردند،‏ به آزادی‌شان برای پرستش خدای حقیقی ترجیح می‌دادند!‏ جای تعجب نیست که یَهُوَه از قومش به شدّت خشمگین بود.‏ (‏اعد ۱۱:‏۵،‏ ۶،‏ ۱۰؛‏ ۱۴:‏۳،‏ ۴‏)‏ حقیقتاً که ما درس خوبی از این گزارش می‌آموزیم.‏ پولُس رسول همهٔ ما مسیحیان را تشویق می‌کند که همواره بابت آزادی‌ای که یَهُوَه از طریق پسرش برایمان فراهم کرده است قدردان باشیم.‏—‏۲قر ۶:‏۱‏.‏ ب۱۸/‏۴ ص ۹-‏۱۰ ¶۶-‏۷

همهٔ ما می‌خواهیم مورد محبت قرار گیریم و دیگران رفتاری منصفانه با ما داشته باشند.‏ اما اگر مرتباً به ما بی‌توجهی شود یا دیگران رفتاری منصفانه با ما نداشته باشند،‏ ممکن است احساس بی‌ارزشی یا ناامیدی کنیم.‏ یَهُوَه می‌داند که ما خواهان محبت و انصاف هستیم.‏ (‏مز ۳۳:‏۵‏)‏ می‌توانیم مطمئن باشیم که یَهُوَه ما را از صمیم دل دوست دارد و می‌خواهد دیگران رفتاری منصفانه با ما داشته باشند.‏ قوانینی که او به اسرائیلیان داد گواهی بر این امر است.‏ با مطالعه و تعمّق بر قوانین شریعت موسی به احساسات گرم و پرمهر یَهُوَه پی می‌بریم.‏ (‏روم ۱۳:‏۸-‏۱۰‏)‏ محبت زیربنای تمام قوانین شریعت بود،‏ زیرا تمام اعمال یَهُوَه بر پایهٔ محبت است.‏ (‏۱یو ۴:‏۸‏)‏ یَهُوَه مجموعهٔ قوانین شریعت را بر اساس دو قانون پایه‌ای بنیان نهاد؛‏ محبت به خدا و محبت به همسایه.‏ (‏لاو ۱۹:‏۱۸؛‏ تث ۶:‏۵؛‏ مت ۲۲:‏۳۶-‏۴۰‏)‏ بنابراین هر یک از تقریباً ۶۰۰ قانون موجود در شریعت موسی،‏ جنبه‌ای از محبت یَهُوَه را آشکار می‌ساخت.‏ ب۱۹/‏۲ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۱-‏۴

ایّوب در رفتار با زنان بسیار سنجیده و هوشیارانه عمل می‌کرد.‏ (‏ایو ۳۱:‏۱‏)‏ او می‌دانست که ابراز علاقهٔ بیش از حد به زنان دیگر،‏ عملی ناشایست است.‏ در دنیای امروز موارد بسیاری وجود دارد که ما را به انجام اعمال غیراخلاقی وسوسه می‌کند.‏ آیا ما نیز همچون ایّوب مصمم هستیم که بیش از حد به جنس مخالف ابراز علاقه نکنیم؟‏ آیا از دیدن تصاویر شهوت‌انگیز یا پورنوگرافی اجتناب می‌کنیم؟‏ (‏مت ۵:‏۲۸‏)‏ اگر ما هر روزه اینچنین از خود خویشتنداری نشان دهیم می‌توانیم خود را تقویت کنیم و همچنان به یَهُوَه وفادار بمانیم.‏ ایّوب دربارهٔ مادیات نیز مطیع فرامین یَهُوَه بود.‏ او پی برده بود که اگر به دارایی‌هایش دل ببندد،‏ دیر یا زود مرتکب خطایی جدّی می‌شود و باید مجازات شود.‏ (‏ایو ۳۱:‏۲۴،‏ ۲۵،‏ ۲۸‏)‏ مادیات در دنیای امروز نقش برجسته‌ای دارد.‏ ما باید با استفاده از اصول کتاب مقدّس دیدگاهی متعادل نسبت به مادیات و دارایی‌هایمان داشته باشیم.‏ به این شکل می‌توانیم بیش از پیش مصمم باشیم که همچنان به یَهُوَه وفادار بمانیم.‏—‏امث ۳۰:‏۸،‏ ۹؛‏ مت ۶:‏۱۹،‏ ۲۰‏.‏ ب۱۹/‏۲ ص ۶ ¶۱۳-‏۱۴

تمام اعمال عیسی نشانگر محبت یَهُوَه نسبت به ما بود.‏ (‏۱یو ۴:‏۸-‏۱۰‏)‏ مهم‌تر از همه این که عیسی بر آن شد تا جانش را در عوض ما انسان‌ها بدهد.‏ ما چه عضو مسح‌شدگان باشیم چه گروه عظیم می‌توانیم از فدیهٔ عیسی مسیح که نشانگر محبت یَهُوَه و عیسی به ماست،‏ فایده ببریم.‏ (‏یو ۱۰:‏۱۶؛‏ ۱یو ۲:‏۲‏)‏ به علاوه،‏ سادگی مراسم یادبود نشانگر محبت عیسی و رفتار باملاحظهٔ او با شاگردانش است.‏ چرا چنین می‌گوییم؟‏ عیسی برای پایه‌گذاری مراسم یادبود به دنبال رسومی پیچیده نبود،‏ بلکه آن مراسم را به شکلی بسیار ساده برگزار کرد.‏ این امر خود نشانگر محبت او به پیروان مسح‌شده‌اش بود.‏ این مسح‌شدگان باید مطابق فرمان عیسی این مراسم را هر ساله در شرایط مختلف همواره برگزار می‌کردند؛‏ حتی زمانی که در زندان بودند.‏ (‏مکا ۲:‏۱۰‏)‏ آیا آنان قادر به انجام چنین کاری بوده‌اند؟‏ از قرن اول تا به امروز،‏ مسیحیان حقیقی تلاش کرده‌اند هر ساله مراسم یادبود مرگ عیسی را برگزار کنند.‏ ب۱۹/‏۱ ص ۲۴ ¶۱۳-‏۱۵

واقعاً از یَهُوَه قدردانیم که از بند ادیان کاذب،‏ جهالت و خرافات آزاد شده‌ایم.‏ ما بی‌صبرانه در انتظار «آزادی پرجلال فرزندان خدا» هستیم که در آینده نصیبمان خواهد شد.‏ (‏روم ۸:‏۲۱‏)‏ اکنون نیز با آموختن تعالیم عیسی و اطاعت از آن‌ها،‏ می‌توانیم بیش از پیش ‹حقیقت را بشناسیم›‏ و تا حدّی طعم این آزادی را در زندگی بچشیم.‏ در این دنیا،‏ زندگیِ به اصطلاح خوب،‏ موقتی است.‏ هیچ یک از ما نمی‌دانیم فردا چه اتفاقی برایمان می‌افتد.‏ (‏یعقو ۴:‏۱۳،‏ ۱۴‏)‏ بنابراین،‏ عاقلانه است که همچنان در مسیری که به «زندگی واقعی» می‌انجامد،‏ قدم برداریم.‏ (‏۱تیمو ۶:‏۱۹‏)‏ البته،‏ این تصمیم خودمان است و یَهُوَه هیچ کس را مجبور نمی‌کند که در این راه قدم بردارد.‏ باشد که یَهُوَه را «نصیبِ» خود سازید.‏ (‏مز ۱۶:‏۵‏)‏ قدر ‹چیزهای نیکویی› را که او به شما داده است بدانید.‏ (‏مز ۱۰۳:‏۵‏)‏ ایمان داشته باشید که یَهُوَه تا به ابد شادی و لذّت‌های بسیاری به شما می‌بخشد.‏—‏مز ۱۶:‏۱۱‏.‏ ب۱۸/‏۱۲ ص ۲۸ ¶۱۹،‏ ۲۱

مسیحیان باید همچون یَهُوَه و عیسی پیوند ازدواج را محترم بشمارند.‏ اما ممکن است برخی به دلیل ناکاملی چنین نکنند.‏ (‏روم ۷:‏۱۸-‏۲۳‏)‏ برخی مسیحیان قرن اول نیز در پیوند ازدواجشان با مشکلاتی جدّی روبرو بودند.‏ پولُس گفته بود که «زن نباید از شوهر خود جدا شود.‏» اما در قرن اول چنین اتفاقی رخ داده بود!‏ (‏۱قر ۷:‏۱۰‏)‏ پولُس نگفت که چرا برخی زوج‌ها از هم جدا شدند.‏ اما می‌دانیم که به دلیل عمل نامشروع جنسی نبود،‏ زیرا در این صورت همسر وفادار می‌توانست طلاق بگیرد و دوباره ازدواج کند.‏ پولُس گفت اگر زنی از همسرش جدا شود،‏ «یا دیگر نباید ازدواج کند یا باید با شوهر خود آشتی نماید.‏» بنابراین آنان در دید یَهُوَه هنوز زن و شوهر بودند.‏ طبق گفتهٔ پولُس اگر هر مشکلی بجز عمل نامشروع جنسی در پیوند ازدواج رخ دهد،‏ زوج‌ها باید تلاش کنند که آن مشکل را حل کرده و آشتی نمایند.‏ آنان می‌توانند از پیران جماعت بخواهند که مطابق اصول کتاب مقدّس کمکشان کنند.‏ ب۱۸/‏۱۲ ص ۱۳ ¶۱۴-‏۱۵

یَهُوَه از ما می‌خواهد که دوستی‌مان را با او تقویت کنیم و با تمام تلاش موعظه نماییم.‏ (‏مت ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰؛‏ یعقو ۴:‏۸‏)‏ اما برخی بدون این که نیّت بدی داشته باشند ممکن است بخواهند مانع ما شوند یا راه دیگری جلوی پایمان بگذارند.‏ برای مثال،‏ اگر کارفرمایتان موقعیت شغلی بهتری را با حقوق بالاتری به شما پیشنهاد کند که با زمان جلسات و خدمت موعظه‌تان تداخل داشته باشد چطور؟‏ یا اگر به شما پیشنهاد شود که برای ادامهٔ تحصیل به جایی دیگر نقل‌مکان کنید چطور؟‏ آیا برای چنین تصمیم‌گیری‌هایی منتظر می‌مانید که ابتدا در آن موقعیت‌ها قرار گیرید،‏ سپس دربارهٔ آن دعا و تحقیق کرده و با دیگران مشورت می‌کنید؟‏ بسیار اهمیت دارد که اکنون با طرز فکر یَهُوَه دربارهٔ این موقعیت‌ها آشنا شوید و همچون او فکر کنید.‏ به این شکل،‏ اگر در آینده با چنین موقعیت‌هایی روبرو شوید،‏ احتمالاً دیگر وسوسه نخواهید شد؛‏ زیرا دقیقاً می‌دانید که چه تصمیمی باید بگیرید تا بر خدمت به یَهُوَه متمرکز بمانید.‏ ب۱۸/‏۱۱ ص ۲۷ ¶۱۸

سلیمان در سنین جوانی به عنوان پادشاه اسرائیل برگزیده شد.‏ در اوایل حکمرانی سلیمان،‏ یَهُوَه در رؤیایی به او گفت:‏ «آنچه را که می‌خواهی به تو بدهم درخواست کن.‏» سلیمان پاسخ داد:‏ «من جوانی کم سن و سال بیش نیستم و خروج و دخول را نمی‌دانم.‏ .‏ .‏ .‏ پس به خدمتگزار خویش دلی فهیم عطا کن تا بر قوم تو حکم براند.‏» (‏۱پاد ۳:‏۵-‏۱۰‏)‏ او «دلی فهیم» از یَهُوَه درخواست کرد.‏ به راستی که چه درخواست فروتنانه‌ای!‏ جای تعجب نیست که یَهُوَه،‏ سلیمان را بسیار دوست می‌داشت.‏ (‏۲سمو ۱۲:‏۲۴‏)‏ او از درخواست پادشاه جوان بسیار خشنود شد و «دلی حکیم و فهیم» به او بخشید.‏(‏۱پاد ۳:‏۱۲‏)‏ سلیمان تا زمانی که به یَهُوَه وفادار بود،‏ برکات فراوانی دریافت کرد.‏ او این افتخار را داشت که معبدی ‹برای نام یَهُوَه خدای اسرائیل بنا کند.‏› (‏۱پاد ۸:‏۲۰‏)‏ حکمتی که یَهُوَه به او بخشیده بود،‏ زبانزد خاص و عام بود.‏ همچنین،‏ او سه کتاب از کتاب مقدّس را تحت الهام خدا به قلم درآورد که یکی از آن‌ها کتاب امثال است.‏ ب۱۹/‏۱ ص ۱۴ ¶۱-‏۲

برخی نمی‌خواهند که هیچ کس بر طرز فکرشان تأثیر بگذارد و این کار را اشتباه می‌دانند.‏ آنان می‌گویند:‏ «من طرز فکر خودم را دارم.‏» اغلب منظور آنان این است که می‌خواهند برای خود تصمیم بگیرند؛‏ البته این حق هر شخص است.‏ آنان نمی‌خواهند که کسی کنترلشان کند یا مجبورشان کند که مانند دیگران عمل کنند.‏ تطبیق طرز فکر خود با طرز فکر یَهُوَه بدین معنی نیست که باید همهٔ افکار و نظرات خود را کنار بگذاریم.‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «هر جا روح یَهُوَه باشد،‏ آنجا آزادی است.‏» (‏۲قر ۳:‏۱۷‏)‏ ما می‌توانیم شخصیتمان را آن طور که می‌خواهیم شکل دهیم.‏ در واقع،‏ یَهُوَه ما را طوری آفریده است که بتوانیم سلیقه و علایق شخصی خود را داشته باشیم.‏ اما این بدین معنی نیست که آزادی مطلق داریم.‏ (‏۱پطر ۲:‏۱۶‏)‏ یَهُوَه از ما می‌خواهد که با استفاده از کلامش همواره درست را از غلط تشخیص دهیم.‏ ب۱۸/‏۱۱ ص ۱۹ ¶۵-‏۶

زمانی که حقیقت را آموختیم،‏ متوجه شدیم که خدمت به یَهُوَه بسیار مهم‌تر از مادیات است و حاضر شدیم به خاطر حقیقت از آن بگذریم.‏ اما با گذر زمان شاید ببینیم که دیگران آخرین دستگاه‌های الکترونیکی را می‌خرند یا از رفاه مادی برخوردارند.‏ شاید فکر کنیم که ما چیزی را از دست می‌دهیم و به آنچه داریم قانع نباشیم و برای به دست آوردن امکانات مادی،‏ دیگر به امور روحانی اولویت ندهیم.‏ این موضوع ما را به یاد دیماس می‌اندازد.‏ او به دلیل «عشقش به دنیا» خدمت با پولُس رسول را ترک کرد.‏ چرا دیماس پولُس را ترک کرد؟‏ شاید دیماس مادیات را بیش از خدمت به خدا دوست داشت یا دیگر نمی‌خواست با ازخودگذشتگی همراه پولُس خدمت کند.‏ ما نیز شاید در گذشته به مادیات علاقهٔ بسیار داشتیم.‏ اگر مراقب نباشیم،‏ این علاقه می‌تواند دوباره در ما ریشه بدواند و باعث شود که علاقه‌مان را به حقیقت از دست بدهیم.‏ ب۱۸/‏۱۱ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۹

دروغ شیطان مغرضانه و از روی بدخواهی بود،‏ زیرا او می‌دانست که اگر حوّا گفتهٔ او را باور کند و از آن میوه بخورد،‏ خواهد مرد.‏ آدم و حوّا هر دو از فرمان یَهُوَه سرپیچی کردند و سرانجام مردند.‏ (‏پیدا ۳:‏۶؛‏ ۵:‏۵‏)‏ به‌علاوه به‌خاطر گناه آنان «مرگ در میان همهٔ انسان‌ها شیوع یافت.‏» در واقع «مرگ .‏ .‏ .‏ بر همگان پادشاهی کرد،‏ حتی بر کسانی که گناهشان همچون تخطّی آدم نبود.‏» (‏روم ۵:‏۱۲،‏ ۱۴‏)‏ اکنون به جای این که انسان‌ها طبق ارادهٔ یَهُوَه،‏ از زندگی ابدی در بهشت لذّت ببرند ‹روزهای عمرشان هفتاد سال است و اگر قوی باشند،‏ هشتاد سال.‏› حتی اگر چنین باشد نیز در زندگی «محنت و اندوه» بسیار خواهند داشت.‏ (‏مز ۹۰:‏۱۰‏)‏ تمام این وقایع غم‌انگیز به‌خاطر دروغ شیطان بود!‏ عیسی گفت که شیطان «در حقیقت استوار نماند؛‏ زیرا حقیقت در او نیست.‏» (‏یو ۸:‏۴۴‏)‏ امروزه نیز شیطان همچنان به دروغ‌هایش ادامه می‌دهد و به این شکل «تمام ساکنان زمین را گمراه می‌کند.‏» (‏مکا ۱۲:‏۹‏)‏ مسلّماً ما نمی‌خواهیم فریب دروغ‌های شیطان را بخوریم.‏ ب۱۸/‏۱۰ ص ۶-‏۷ ¶۱-‏۴

وقتی پیشقدم می‌شویم تا صلح را برقرار کنیم،‏ به‌راستی می‌توانیم شاد باشیم.‏ یعقوب،‏ یکی از شاگردان عیسی گفت:‏ «ثمرهٔ درستکاری حاصل بذری است که در شرایط صلح‌آمیز و در میان صلحجویان کاشته می‌شود.‏» (‏یعقو ۳:‏۱۸‏)‏ زمانی که رابطهٔ ما با عضوی از خانواده یا جماعت به سردی می‌گراید،‏ بجاست برای برقراری صلح با دعایی خالصانه از یَهُوَه کمک بخواهیم.‏ بدین شکل،‏ یَهُوَه روحش را به ما می‌دهد تا خصوصیات مسیحی از خود نشان دهیم و در نتیجه شاد خواهیم شد.‏ عیسی بر اهمیت این که باید برای برقراری صلح پیشقدم شویم تأکید کرد و گفت:‏ «اگر هدیهٔ خود را به مذبح بیاوری و در آنجا به یاد آوری که برادرت از تو آزرده‌خاطر است،‏ هدیه‌ات را در مقابل مذبح رها کن و نخست برو و با برادرت صلح نما و سپس،‏ بازگشته هدیه‌ات را تقدیم کن.‏»—‏مت ۵:‏۲۳،‏ ۲۴‏.‏ ب۱۸/‏۹ ص ۲۱ ¶۱۷

عیسی در شب آخر که با شاگردانش گذراند،‏ در سخنان خود تقریباً ۳۰ بار به محبت اشاره کرد.‏ او به‌روشنی گفت که شاگردانش باید ‹به یکدیگر محبت کنند.‏› (‏یو ۱۵:‏۱۲،‏ ۱۷‏)‏ نوع محبت آنان به یکدیگر باید نشان می‌داد که پیروان واقعی او هستند.‏ (‏یو ۱۳:‏۳۵‏)‏ این محبت صرفاً محبتی از روی احساسات نبود.‏ منظور عیسی خصوصیتی والا،‏ یعنی محبت ایثارگرانه بود.‏ او گفت:‏ «محبتی بزرگ‌تر از این نیست که کسی جان خود را برای دوستانش بدهد.‏ شما دوستان من هستید اگر آنچه به شما حکم می‌کنم،‏ به جا آورید.‏» (‏یو ۱۵:‏۱۳،‏ ۱۴‏)‏ امروزه نیز محبت واقعی و ایثارگرانهٔ خادمان یَهُوَه و اتحاد پایدار میان آنان مشخص می‌کند که حقیقتاً قوم خدا هستند.‏ (‏۱یو ۳:‏۱۰،‏ ۱۱‏)‏ چقدر قدردانیم که علی‌رغم ملیت،‏ قومیت،‏ زبان و پیشینه‌های مختلف خادمان یَهُوَه،‏ محبتی همچون محبت عیسی در میان آنان وجود دارد.‏ ب۱۸/‏۹ ص ۱۲ ¶۱-‏۲

یَهُوَه از خادمانش انتظار دارد که به نیازهای خانواده‌شان رسیدگی کنند.‏ برای مثال شاید لازم باشد که شما برای رفع نیازهای مالی خانواده‌تان کار کنید.‏ بسیاری از مادران برای نگهداری از فرزندانشان در خانه می‌مانند.‏ بسیاری فرزندان بالغ نیز از والدین بیمارشان مراقبت می‌کنند.‏ اعضای خانواده موظفند این فعالیت‌ها را انجام دهند.‏ اگر شما نیز چنین مسئولیت‌هایی دارید،‏ شاید نتوانید آن طور که می‌خواهید در خدمت به یَهُوَه فعال باشید.‏ اما دلسرد نشوید!‏ شما با تأمین نیازهای خانواده‌تان،‏ باعث خشنودی یَهُوَه می‌شوید.‏ (‏۱قر ۱۰:‏۳۱‏)‏ اگر شما مسئولیت‌های خانوادگی سنگینی ندارید،‏ شاید بتوانید به برادران و خواهرانی کمک کنید که از اعضای خانواده‌شان پرستاری می‌کنند.‏ همچنین می‌توانید به هم‌ایمانانی که بیمار یا سالمند هستند یا نیاز به کمک دارند یاری رسانید.‏ بنابراین در جماعت خود به دنبال چنین افرادی باشید.‏ به این شکل ممکن است با یَهُوَه در پاسخ دادن به دعای کسی همکاری کنید.‏—‏۱قر ۱۰:‏۲۴‏.‏ ب۱۸/‏۸ ص ۲۴ ¶۳،‏ ۵

نمونهٔ یوسف را در نظر بگیرید که عزیزترین پسر یعقوب بود.‏ وقتی او حدوداً ۱۷ سال داشت،‏ برادرانش از روی حسادت او را به بردگی فروختند.‏ (‏پیدا ۳۷:‏۲-‏۴،‏ ۲۳-‏۲۸‏)‏ او حدود ۱۳ سال در مصر،‏ طعم تلخ بردگی،‏ حبس و دوری از پدر عزیزش را چشید.‏ یوسف چگونه توانست در آن شرایط بر یأس و ناامیدی غلبه کند؟‏ زمانی که یوسف در زندان با سختی روبرو بود،‏ همواره بر لطف یَهُوَه تمرکز می‌کرد.‏ (‏پیدا ۳۹:‏۲۱؛‏ مز ۱۰۵:‏۱۷-‏۱۹‏)‏ به علاوه،‏ او با به یاد آوردن رؤیاهای نبوی‌ای که در جوانی دیده بود،‏ اطمینان داشت که یَهُوَه به او توجه دارد.‏ (‏پیدا ۳۷:‏۵-‏۱۱‏)‏ احتمالاً او بارها در دعا سفرهٔ دلش را برای یَهُوَه باز کرده بود.‏ (‏مز ۱۴۵:‏۱۸‏)‏ یَهُوَه نیز به او اطمینان داد که در تمام سختی‌ها و مشکلات در کنارش خواهد بود.‏ ب۱۸/‏۱۰ ص ۲۸ ¶۳-‏۴

وضعیت مالی اطرافیانمان عامل دیگری است که می‌تواند بر دیدگاه ما نسبت به آنان تأثیر گذارد.‏ اما وضعیت مالی یک شخص چگونه ممکن است بر دیدگاهمان نسبت به او تأثیر گذارد؟‏ سلیمان تحت الهام خدا به حقیقت تلخی دربارهٔ انسان‌های ناکامل اشاره کرد که در آیهٔ امروز آمده است.‏ ما از این گفتهٔ سلیمان چه می‌آموزیم؟‏ بدون این که متوجه شویم،‏ ممکن است ترجیح دهیم با هم‌ایمانانی معاشرت کنیم که وضعیت مالی بهتری نسبت به دیگران دارند.‏ اما چرا بسیار خطرناک است که دیگران را بر اساس وضعیت مالی‌شان پیشداوری کنیم؟‏ چون چنین کاری می‌تواند باعث ایجاد چنددستگی در جماعت شود.‏ این اتفاق در برخی جماعات قرن اول رخ داد و یعقوب در این باره به آن مسیحیان هشدار داد.‏ (‏یعقو ۲:‏۱-‏۴‏)‏ امروزه ما باید هوشیار و مراقب باشیم که چنین طرز فکری وارد جماعت مسیحی نشود و با چنین طرز فکری مبارزه کنیم.‏ ب۱۸/‏۸ ص ۱۰ ¶۸-‏۱۰

نحوهٔ برخورد ما با هم‌ایمانانمان نشان می‌دهد که تا چه حد برای رابطهٔ نزدیکمان با یَهُوَه ارزش قائلیم.‏ اگر همواره به یاد داشته باشیم که هم‌ایمانانمان نیز به یَهُوَه تعلّق دارند،‏ همیشه با محبت و مهربانی با آنان رفتار خواهیم کرد.‏ (‏۱تسا ۵:‏۱۵‏)‏ عیسی در این باره به شاگردانش گفت:‏ «به این طریق است که همه خواهند دانست،‏ شاگردان من هستید–‏اگر به یکدیگر محبت کنید.‏» (‏یو ۱۳:‏۳۵‏)‏ مَلاکی گفت که یَهُوَه به نحوهٔ برخورد خادمانش با یکدیگر و سخنان آنان ‹توجه می‌کند.‏› (‏ملا ۳:‏۱۶‏)‏ به راستی که «یَهُوَه کسانی را که به او تعلّق دارند،‏ می‌شناسد.‏» (‏۲تیمو ۲:‏۱۹‏)‏ او از همهٔ سخنان و اعمال ما آگاه است.‏ (‏عبر ۴:‏۱۳‏)‏ وقتی با هم‌ایمانانمان با بی‌مهری رفتار می‌کنیم،‏ یَهُوَه ما را می‌بینید.‏ به همین شکل،‏ وقتی در رفتارمان با دیگران مهمان‌نوازی،‏ سخاوت،‏ بخشندگی و محبت نشان می‌دهیم،‏ از چشم یَهُوَه پنهان نمی‌ماند.‏—‏عبر ۱۳:‏۱۶‏؛‏ ب۱۸/‏۷ ص ۲۵-‏۲۶ ¶۱۵،‏ ۱۷

کاملاً عاقلانه است که بخواهیم رابطه‌ای نزدیک با یَهُوَه داشته باشیم.‏ هیچ کس به اندازهٔ او قدرتمند،‏ حکیم و بامحبت نیست!‏ بنابراین همهٔ ما می‌خواهیم به او وفادار مانده و طرف او را بگیریم.‏ (‏مز ۹۶:‏۴-‏۶‏)‏ اما متأسفانه برخی از خادمان یَهُوَه نتوانستند به او وفادار بمانند.‏ نمونهٔ قائن را در نظر بگیرید.‏ او ادعا می‌کرد که تنها یَهُوَه را می‌پرستد.‏ با این حال پرستش او برای یَهُوَه قابل قبول نبود.‏ او اجازه داد بذر شرارت و بدخواهی در دلش ریشه دواند.‏ (‏۱یو ۳:‏۱۲‏)‏ یَهُوَه با قائن صحبت کرد و به او گفت:‏ «اگر آنچه را که نیکوست انجام دهی،‏ آیا پذیرفته نمی‌شوی؟‏ ولی اگر آنچه را که نیکوست انجام ندهی،‏ بدان که گناه بر در به کمین نشسته و مشتاق توست،‏ اما تو باید بر آن چیره شوی.‏» (‏پیدا ۴:‏۶،‏ ۷‏)‏ در واقع منظور یَهُوَه این بود که «اگر توبه کنی و به من وفادار بمانی،‏ من نیز تو را مورد لطف و حمایت خود قرار می‌دهم.‏» اما قائن به پند یَهُوَه گوش نداد.‏ ب۱۸/‏۷ ص ۱۷-‏۱۸ ¶۱،‏ ۳-‏۴

یکی از راه‌های مهمی که می‌توانیم نورمان را بر مردم بتابانیم،‏ شرکت در فعالیت موعظه و شاگردسازی است.‏ (‏مت ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰‏)‏ به‌علاوه،‏ ما می‌توانیم با رفتار خود یَهُوَه را جلال دهیم.‏ زمانی که در خدمت موعظه هستیم،‏ بسیاری از مردم به رفتارمان توجه می‌کنند.‏ لبخندی گرم و رفتاری دوستانه،‏ تصویر خوبی از ما و خدایی که می‌پرستیم در ذهن آنان بجا می‌گذارد.‏ عیسی به شاگردانش گفت:‏ «وقتی به خانه‌ای وارد می‌شوید،‏ به اهالی خانه سلام گویید.‏» (‏مت ۱۰:‏۱۲‏)‏ در منطقه‌ای که عیسی و رسولانش موعظه می‌کردند رسم بود که مردم افرادی را که نمی‌شناسند نیز به خانه‌شان دعوت کنند.‏ امروزه در بسیاری از کشورها چنین کاری معمول نیست.‏ وقتی مردم شخصی غریبه را درب منزلشان می‌بینند،‏ حتی ممکن است نگران یا ناراحت شوند.‏ اما اگر شما با گرمی و صمیمیت دلیل حضورتان را توضیح دهید،‏ آنان احساس آرامش خواهند کرد.‏ حتماً دقت کرده‌اید که مردم با دیدن لبخند گرم و صمیمانهٔ شما احساس راحتی کرده و نشریه‌ای برمی‌دارند.‏ به این شکل حتی می‌توانید سر صحبت را با آنان باز کنید.‏ ب۱۸/‏۶ ص ۲۲ ¶۴-‏۵

پِطرُس رسول بر طبق عادت تنها با یهودیان معاشرت می‌کرد.‏ اما یَهُوَه به‌وضوح نشان داد که نباید بین قوم‌های مختلف تبعیض قائل شد.‏ از این رو،‏ پِطرُس به یک افسر رومی به نام کورنلیوس موعظه کرد.‏ (‏اعما ۱۰:‏۲۸،‏ ۳۵‏)‏ از آن پس،‏ پِطرُس با هم‌ایمانان غیریهودی‌اش نیز معاشرت می‌کرد.‏ اما سال‌ها بعد،‏ پِطرُس از غذا خوردن با هم‌ایمانان غیریهودی‌اش در اَنطاکیه اجتناب کرد.‏ (‏غلا ۲:‏۱۱-‏۱۴‏)‏ از این رو،‏ پولُس سریعاً پِطرُس را اصلاح کرد.‏ پِطرُس نیز پند پولُس را پذیرفت.‏ او در اولین نامه‌اش به هم‌ایمانان یهودی و غیریهودی‌اش در آسیای صغیر بر این امر تأکید کرد که باید به همهٔ برادرانمان محبت کنیم.‏ (‏۱پطر ۱:‏۱؛‏ ۲:‏۱۷‏)‏ عیسی با نمونهٔ خود به شاگردانش آموخت که به «همه گونه افراد» محبت ورزند.‏ (‏یو ۱۲:‏۳۲؛‏ ۱تیمو ۴:‏۱۰‏)‏ البته مدت زمانی طول کشید تا شاگردان او طرز فکرشان را تغییر دهند.‏ مسیحیان با بر تن کردن «شخصیت نو» آموختند که همچون یَهُوَه،‏ همه انسان‌ها را به یک چشم بنگرند.‏—‏کول ۳:‏۱۰،‏ ۱۱‏.‏ ب۱۸/‏۶ ص ۱۱ ¶۱۵-‏۱۶

یک نوع از سینه‌پوش‌هایی که سربازان رومی در قرن اول به تن می‌کردند شامل نوارهایی آهنی بود که به صورت افقی روی هم قرار می‌گرفتند و از طریق سگک‌هایی به نوارهایی چرمی متصل می‌شدند.‏ هر سرباز باید به طور مرتب اطمینان می‌یافت که نوارهای این نوع سینه‌پوش در جای مناسب قرار دارند تا قلب و دیگر اعضای حیاتی بدنش را محفوظ نگاه می‌داشت.‏ معیارهای عادلانهٔ یَهُوَه همچون سینه‌پوشی از دل مجازی ما محافظت می‌کند.‏ (‏امث ۴:‏۲۳‏)‏ یک سرباز رومی هرگز حاضر نمی‌شد سینه‌پوش آهنی‌اش را با سینه‌پوشی که از فلزی با کیفیت کمتر ساخته شده بود عوض کند.‏ به طور مشابه،‏ ما هرگز نمی‌خواهیم معیارهای یَهُوَه را با معیارهای خودمان جایگزین کنیم.‏ زیرا ما برای محافظت از دل مجازی خود حکمت لازم را نداریم.‏ (‏امث ۳:‏۵،‏ ۶‏)‏ از این رو،‏ باید همواره اطمینان یابیم که معیارهای یَهُوَه همچون سینه‌پوشی از دل مجازی ما محافظت می‌کند.‏ هر چه عشق و علاقهٔ خود را نسبت به حقایق کلام خدا افزایش دهیم،‏ راحت‌تر می‌توانیم مطابق معیارهای خدا زندگی کنیم؛‏ یا به عبارتی راحت‌تر می‌توانیم «سینه‌پوش» خود را حمل کنیم.‏—‏مز ۱۱۱:‏۷،‏ ۸؛‏ ۱یو ۵:‏۳‏.‏ ب۱۸/‏۵ ص ۲۸ ¶۳-‏۴،‏ ۶-‏۷

موسی هرچند با ازخودگذشتگی قوم اسرائیل را رهبری می‌کرد،‏ اما به دلیل کمبود آب ‹با موسی مجادله [یا مباحثه] کردند.‏› به علاوه،‏ آنان علیه موسی نیز شکایت کردند و او را مقصر شمردند.‏ (‏اعد ۲۰:‏۱-‏۵،‏ ۹-‏۱۱‏)‏ موسی بسیار خشمگین شد و فروتنی خود را حفظ نکرد.‏ او به جای این که مطابق فرمان یَهُوَه عمل کند و با ایمان با صخره صحبت کند،‏ با عصبانیت با قوم برخورد کرد و گفت که خودش برایشان معجزه می‌کند.‏ سپس دو بار به صخره زد و آب بسیاری از آن جاری شد.‏ غرور و عصبانیت سبب شد که او مرتکب خطایی جدّی شود.‏ (‏مز ۱۰۶:‏۳۲،‏ ۳۳‏)‏ موسی به دلیل این که فروتنی‌اش را برای مدتی کوتاه از دست داد،‏ دیگر نتوانست وارد سرزمین موعود شود.‏ (‏اعد ۲۰:‏۱۲‏)‏ ما درس‌های مهمی از این واقعه می‌آموزیم.‏ اول این که برای حفظ فروتنی باید همواره بکوشیم.‏ اگر برای لحظه‌ای کوتاهی کنیم،‏ ممکن است غرور بر ما غلبه کند و سخن یا عمل اشتباهی از ما سر زند.‏ دوم این که اضطراب و ناراحتی،‏ حفظ فروتنی را دشوار می‌سازد.‏ پس در چنین شرایطی،‏ برای حفظ فروتنی باید بیشتر تلاش کنیم.‏ ب۱۹/‏۲ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱۹-‏۲۱

آیا خدمت موعظه برایمان همچون باری سنگین است؟‏ به هیچ وجه!‏ عیسی پس از مطرح کردن مَثَل درخت انگور گفت که آنانی که پیام پادشاهی خدا را اعلام می‌کنند شادی فراوان خواهند داشت.‏ (‏یو ۱۵:‏۱۱‏)‏ عیسی به ما اطمینان داد که از شادی او برخوردار خواهیم شد.‏ منظور او از این گفته چه بود؟‏ عیسی خود را به درخت انگور و شاگردانش را به شاخه‌ها تشبیه کرد.‏ (‏یو ۱۵:‏۵‏)‏ تا زمانی که شاخه به درخت متصل باشد می‌تواند آب و مواد لازم را دریافت کند.‏ به طور مشابه،‏ تا زمانی که ما در اتحاد با عیسی بمانیم و به دقت از او پیروی کنیم،‏ همچون او از انجام خواست یَهُوَه شاد خواهیم بود.‏ (‏یو ۴:‏۳۴؛‏ ۱۷:‏۱۳؛‏ ۱پطر ۲:‏۲۱‏)‏ هانه که بیش از ۴۰ سال پیشگامی کرده است می‌گوید:‏ «هر بار که به موعظه می‌روم بسیار شاد می‌شوم.‏ این شادی مرا برمی‌انگیزد که همواره به یَهُوَه خدمت کنم.‏» به‌راستی که شادی واقعی به ما قوّت و انگیزه می‌دهد تا با وجود بی‌علاقگی اکثر مردم،‏ به خدمت موعظه ادامه دهیم.‏—‏مت ۵:‏۱۰-‏۱۲‏.‏ ب۱۸/‏۵ ص ۱۷ ¶۲؛‏ ص ۲۰ ¶۱۴

پولُس رسول نیز برای برادران،‏ بسیار تشویق‌کننده بود و در این زمینه نمونه‌ای عالی به جا گذاشت.‏ پولُس رسول از طریق هدایت روح‌القدس به جایی دیگر فرستاده شد.‏ او باید به یونانیان،‏ رومیان و امّت‌های دیگر که خدایان بسیاری را می‌پرستیدند موعظه می‌کرد.‏ (‏غلا ۲:‏۷-‏۹‏)‏ پولُس به ترکیهٔ امروزی،‏ یونان و ایتالیا سفر کرد و در بین غیریهودیان جماعت‌های مسیحی تشکیل داد.‏ کسانی که به مسیحیت روی می‌آوردند،‏ از طرف «هموطنان خود» مورد اذیت و آزار قرار می‌گرفتند و نیاز به تشویق و دلگرمی داشتند.‏ (‏۱تسا ۲:‏۱۴‏)‏ پولُس حدود سال ۵۰ میلادی به جماعت نوپای تِسالونیکی چنین نوشت:‏ «ما در دعاهایمان هر بار که از همگیِ شما یاد می‌کنیم،‏ خدا را سپاس می‌گوییم؛‏ زیرا همواره .‏ .‏ .‏ عمل شما را که ثمرهٔ ایمان است،‏ تلاش شما را که از محبت برمی‌خیزد و پایداری شما را .‏ .‏ .‏ به یاد می‌آوریم.‏» (‏۱تسا ۱:‏۲،‏ ۳‏)‏ او همچنین آنان را چنین ترغیب کرد:‏ «همیشه یکدیگر را تشویق کرده،‏ بنا کنید.‏»—‏۱تسا ۵:‏۱۱‏.‏ ب۱۸/‏۴ ص ۱۹ ¶۱۶-‏۱۷

جوانی که تمرکزش در زندگی خشنود کردن خداست به خدمت موعظه توجه‌ای خاص دارد.‏ به دلیل ضرورت خدمت موعظه،‏ این فعالیت باید در رأس اولویت‌های زندگی‌مان باشد.‏ آیا می‌توانی برای خود هدف بگذاری که بیشتر در خدمت موعظه شرکت کنی؟‏ آیا می‌توانی پیشگام شوی؟‏ شاید از خدمت موعظه چندان لذّت نمی‌بری؟‏ چگونه می‌توانی در بشارت دادن مؤثرتر عمل کنی؟‏ دو قدم اصلی به تو کمک می‌کند:‏ اول،‏ خود را خوب آماده کن.‏ دوم،‏ آنچه آموخته‌ای را به دیگران بگو و از این کار دست نکش.‏ اگر چنین کنی خدمت موعظه برایت بسیار شادی‌بخش می‌شود.‏ می‌توانی با سؤالی که هم‌کلاسی‌هایت اغلب مطرح می‌کنند،‏ شروع کنی.‏ مثل این سؤال که «چرا به وجود خدا معتقدی؟‏» در سایتمان jw.org/fa مقالاتی برای جوانان طراحی شده است که می‌توانند با مراجعه به آن پاسخ این سؤال را بیابند.‏ در سایت برگهٔ فعالیتی است،‏ با عنوان «چرا به وجود خدا اعتقاد دارم؟‏» این برگه برای آماده کردن پاسخ و بیان اعتقادت تو را راهنمایی می‌کند.‏ ب۱۸/‏۴ ص ۲۷ ¶۱۰-‏۱۱

با این که آدم و حوّا از آزادی زیادی برخوردار بودند،‏ محدودیت‌هایی نیز داشتند.‏ برخی از آن محدودیت‌ها غریزی بود.‏ برای مثال،‏ آنان برای زنده ماندن باید نفس می‌کشیدند،‏ غذا می‌خوردند و می‌خوابیدند.‏ اما آیا این بدین معنی است که آنان آزاد نبودند؟‏ خیر،‏ یَهُوَه آنان را طوری آفریده بود که با وجود چنین محدودیت‌هایی بتوانند شاد باشند و از زندگی لذّت ببرند.‏ (‏مز ۱۰۴:‏۱۴،‏ ۱۵؛‏ جا ۳:‏۱۲،‏ ۱۳‏)‏ یَهُوَه به آدم و حوّا فرمان داده بود که زمین را پر سازند و از آن محافظت کنند.‏ آیا این فرمان،‏ آزادی را از آنان می‌گرفت؟‏ به هیچ وجه!‏ این فرمان به آدم و حوّا فرصتی می‌داد تا بتوانند نقشی در تحقق مقصود یَهُوَه ایفا کنند.‏ مقصود یَهُوَه این بود که زمین به بهشت تبدیل شود و انسان‌های کامل تا ابد در آن زندگی کنند.‏ (‏مز ۱۲۷:‏۳؛‏ اشع ۴۵:‏۱۸‏)‏ اگر آدم و حوّا نیز مطیع یَهُوَه می‌ماندند تا به ابد از زندگی در کنار خانواده‌شان لذّت می‌بردند.‏ ب۱۸/‏۴ ص ۴-‏۵ ¶۷-‏۸

وقتی با صبر و حوصله به دیگران تعلیم می‌دهیم،‏ از آنان توقع نخواهیم داشت تا حقایقی را که برای اولین بار می‌شنوند درک کنند و بپذیرند.‏ برای مثال،‏ نحوهٔ استدلال دربارهٔ امید زندگی ابدی در بهشت روی زمین را بررسی می‌کنیم.‏ شاید آنان فکر می‌کنند که مرگ پایان همه چیز است.‏ یا شاید فکر می‌کنند که انسان‌های خوب به آسمان می‌روند.‏ روش مؤثری را که یکی از برادرانمان استفاده می‌کند در نظر بگیرید.‏ او ابتدا پیدایش ۱:‏۲۸ را می‌خواند.‏ سپس از شخص می‌پرسد که مطابق خواست خدا انسان‌ها باید کجا و تحت چه شرایطی زندگی می‌کردند.‏ بسیاری پاسخ می‌دهند،‏ «او می‌خواست که انسان‌ها زندگی‌ای شاد بر روی زمین داشته باشند.‏» سپس او اِشَعْیا ۵۵:‏۱۱ را می‌خواند و می‌پرسد که آیا مقصود خدا تغییر کرده است.‏ اغلب،‏ بسیاری می‌گویند خیر.‏ در نهایت برادرمان مزمور ۳۷:‏۱۰،‏ ۱۱ را می‌خواند و می‌پرسد که آیندهٔ بشر چگونه خواهد بود.‏ برادرمان با این روش به برخی کمک کرده است تا درک کنند که خواست خدا تغییر نکرده و او می‌خواهد که انسان‌های خوب تا ابد بر روی زمین زندگی کنند.‏ ب۱۹/‏۳ ص ۲۴ ¶۱۴-‏۱۵؛‏ ص ۲۵ ¶۱۹

یَهُوَه با این گفته نشان می‌دهد که او می‌خواهد ما به سخنان پسرش گوش دهیم و از او اطاعت کنیم.‏ عیسی با مهر و محبت به شاگردانش آموخت که چگونه خبر خوش را موعظه کنند و بارها به آنان تأکید کرد که همچنان هوشیار بمانند.‏ (‏مت ۲۴:‏۴۲؛‏ ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰‏)‏ او همچنین آنان را ترغیب کرد که هرگز دست از تلاش نکشند.‏ (‏لو ۱۳:‏۲۴‏)‏ عیسی همچنین بر اهمیت ابراز محبت به یکدیگر،‏ حفظ اتحاد و مطیع ماندن تأکید کرد.‏ (‏یو ۱۵:‏۱۰،‏ ۱۲،‏ ۱۳‏)‏ به راستی که او پندهای ارزشمندی به شاگردانش داد.‏ آن پندها امروزه نیز اهمیت زیادی دارد.‏ عیسی گفت:‏ «هر که جانب حقیقت را بگیرد،‏ به سخنان من گوش می‌دهد.‏» (‏یو ۱۸:‏۳۷‏)‏ یک راه که می‌توانیم نشان دهیم به سخنان عیسی گوش می‌دهیم این است که ‹همچنان یکدیگر را تحمّل کنیم و همدیگر را بدون قید و شرط ببخشیم.‏› (‏کول ۳:‏۱۳؛‏ لو ۱۷:‏۳،‏ ۴‏)‏ راه دیگر این است که «چه در شرایط مساعد و چه در شرایط سخت» همواره با غیرت خبر خوش را موعظه کنیم.‏—‏۲تیمو ۴:‏۲‏.‏ ب۱۹/‏۳ ص ۱۰ ¶۹-‏۱۰