فوریه

عیسی با دیگران عمیقاً همدردی می‌کرد.‏ طوری که دیگران به توجه و علاقهٔ او پی می‌بردند و به پیام پادشاهی خدا گوش می‌دادند.‏ ما هر چه بیشتر به دیگران محبت و دلسوزی نشان دهیم،‏ خدمت موعظهٔ مؤثرتری خواهیم داشت.‏ چه چیز به ما کمک می‌کند که در خدمت موعظه با دیگران همدردی کنیم؟‏ ما باید به افکار و احساسات شخص پی ببریم و خود را جای او بگذاریم.‏ سپس طوری رفتار کنیم که دوست داشتیم در آن شرایط با ما رفتار شود.‏ (‏مت ۷:‏۱۲‏)‏ نیازهای هر شخص را تشخیص دهیم.‏ ما نباید برای شروع صحبت با مردم تنها از یک روش استفاده کنیم.‏ بلکه باید شرایط و دیدگاه هر شخص را تشخیص دهیم و مطابق آن پیش رویم.‏ باید با سؤالاتی بجا و سنجیده،‏ آنان را برانگیزیم که آنچه را در دل دارند بیان کنند.‏ (‏امث ۲۰:‏۵‏)‏ برای مثال،‏ اگر در فرهنگمان معمول است می‌توانیم سؤالاتی دربارهٔ شغل،‏ خانواده،‏ تجربیات و اعتقادات آنان بپرسیم.‏ از طریق این سؤالات درمی‌یابیم که چرا آنان به خبر خوش نیاز دارند.‏ وقتی اینچنین به افکار و احساساتشان پی می‌بریم می‌توانیم همچون عیسی با آنان همدردی کنیم و مطابق نیازشان به آنان کمک کنیم.‏—‏با ۱قُرِنتیان ۹:‏۱۹-‏۲۳ مقایسه شود.‏ ب۱۹/‏۳ ص ۲۰ ¶۲؛‏ ص ۲۲ ¶۸-‏۹

آدم و حوّا ناسپاسی خود را بابت تمام کارهایی که یَهُوَه برایشان کرده بود نشان دادند.‏ همهٔ ما این فرصت را داریم که برخلاف آنان از هر آنچه یَهُوَه برایمان کرده است قدردانی کنیم.‏ ما با تعمیدمان نشان می‌دهیم که تنها یَهُوَه می‌تواند معیارهای خوب و بد را برایمان تعیین کند.‏ به‌علاوه،‏ تعمید ما نشانگر محبت و اعتمادمان به یَهُوَه پدر آسمانی‌مان است.‏ پس از تعمید باید تلاش کنیم که همچنان مطابق خواست یَهُوَه زندگی کنیم نه خواست خودمان.‏ میلیون‌ها خادم یَهُوَه همواره چنین می‌کنند.‏ بدین منظور باید همچنان دانش خود را از کلام خدا افزایش دهید،‏ به طور مرتب با برادران و خواهران معاشرت کنید و با غیرت دربارهٔ یَهُوَه با دیگران صحبت کنید.‏ (‏عبر ۱۰:‏۲۴،‏ ۲۵‏)‏ هنگامی که می‌خواهید تصمیمی بگیرید،‏ به دنبال راهنمایی‌های یَهُوَه در کتاب مقدّس و سازمانش باشید.‏ (‏اشع ۳۰:‏۲۱‏)‏ در این صورت،‏ در تمام تصمیماتتان موفق خواهید بود.‏—‏امث ۱۶:‏۲۰‏.‏ ب۱۹/‏۳ ص ۶-‏۷ ¶۱۷-‏۱۸

یَهُوَه خوراک روحانی فراوانی در اختیارمان گذاشته است.‏ برای مثال،‏ ما از طریق جلسات،‏ مجلّات و وب‌سایت‌مان راهنمایی‌های مفید می‌گیریم.‏ آیا تا به حال،‏ پس از شنیدن یک سخنرانی،‏ خواندن یک مقاله یا مشاهدهٔ برنامهٔ ماهانهٔ شاهدان یَهُوَه با خود گفته‌اید،‏ ‹این دقیقاً چیزی بود که به آن نیاز داشتم›؟‏ در چنین مواقعی چگونه می‌توانیم قدردانی خود را به یَهُوَه نشان دهیم؟‏ (‏کول ۳:‏۱۵‏)‏ یک راه این است که مرتباً برای این هدایای خوب در دعا از یَهُوَه تشکر کنیم.‏ راه دیگری که می‌توانیم از یَهُوَه قدردانی کنیم این است که مکان پرستشمان را تمیز و مرتب نگاه داریم.‏ ما بطور مرتب در نظافت و نگهداری سالن جماعت فعال هستیم.‏ همچنین آنانی که مسئول دستگاه‌های الکترونیکی هستند،‏ مراقبند که به آن‌ها صدمه نزنند.‏ اگر از سالن جماعت خود به خوبی نگهداری کنیم،‏ به تعمیرات اساسی کمتری نیاز خواهد داشت و بیشتر عمر خواهد کرد.‏ به علاوه،‏ می‌توانیم برای ساخت و بازسازی سالن‌های جماعت در سراسر دنیا بهتر از اعانات استفاده کنیم.‏ ب۱۹/‏۲ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۷-‏۱۸

ایّوب بر آفریده‌های شگفت‌انگیز یَهُوَه تعمّق می‌کرد.‏ (‏ایو ۲۶:‏۷،‏ ۸‏)‏ او پس از تعمّق بر آن‌ها پی برد که دربارهٔ آفریده‌های شگفت‌انگیز یَهُوَه،‏ دانش بسیار اندکی دارد.‏ او برای گفته‌های یَهُوَه نیز ارزش بسیاری قائل بود،‏ به طوری که گفت:‏ «سخنان دهانش را بیش از رِزق خود ذخیره کرده‌ام.‏» (‏ایو ۲۳:‏۱۲‏)‏ ایّوب از اعمال یَهُوَه متحیّر بود و احترام زیادی به او می‌گذاشت.‏ او یَهُوَه را دوست می‌داشت و در پی خشنودی او بود.‏ از این رو،‏ همواره مصمم بود که به یَهُوَه وفادار بماند.‏ همهٔ ما می‌خواهیم همچون ایّوب عمل کنیم.‏ ما امروزه نسبت به روزگار ایّوب،‏ اطلاعات بیشتری دربارهٔ آفریده‌های شگفت‌انگیز یَهُوَه در دست داریم.‏ به علاوه،‏ از طریق کتاب مقدّس می‌توانیم یَهُوَه را به خوبی بشناسیم.‏ آنچه می‌آموزیم ما را برمی‌انگیزد که از صمیم دل به او حرمت نهیم.‏ چنین حرمت و احترامی ما را بر آن می‌دارد که یَهُوَه را دوست بداریم،‏ از او اطاعت کنیم و با تمام وجود به او وفادار بمانیم.‏—‏ایو ۲۸:‏۲۸‏.‏ ب۱۹/‏۲ ص ۵ ¶۱۲

حاکمان در طول تاریخ،‏ قوم خدا را تحت آزار و اذیت قرار داده‌اند.‏ آنان شاید به ما اتهامات زیادی وارد کنند،‏ اما دلیل اصلی خشمشان این است که می‌خواهیم «از خدا اطاعت کنیم،‏ نه از انسان.‏» (‏اعما ۵:‏۲۹‏)‏ آنان شاید ما را مسخره کنند،‏ به زندان بیندازند یا حتی به خشونت متوسل شوند.‏ اما با کمک یَهُوَه،‏ ما می‌توانیم همواره آرامش خود را حفظ کنیم و در پی انتقام نباشیم.‏ نمونهٔ سه جوان عبرانی به نام‌های حَنَنیا،‏ میشائیل و عَزَریا را در نظر گیرید.‏ آنان با ملایمت دلیل سجده نکردن تمثال را به پادشاه توضیح دادند.‏ آنان انتظار نداشتند که یَهُوَه فوراً نجاتشان دهد و تنها می‌خواستند مطیع او بمانند.‏ (‏دان ۳:‏۱،‏ ۸-‏۲۸‏)‏ زمانی که وفاداری ما به خدا تحت آزمایش قرار می‌گیرد،‏ چگونه می‌توانیم از سه جوان عبرانی سرمشق گیریم؟‏ ما باید فروتن بمانیم و اطمینان داشته باشیم که یَهُوَه به فکر ماست.‏ (‏مز ۱۱۸:‏۷‏)‏ همچنین باید با آنانی که به ما تهمت می‌زنند،‏ با ملایمت و احترام رفتار کنیم.‏ (‏۱پطر ۳:‏۱۵‏)‏ به علاوه،‏ هرگز نباید کاری کنیم که به رابطه‌مان با پدر آسمانی‌مان صدمه وارد کند.‏ ب۱۹/‏۲ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۱۱-‏۱۳

ما برای این که شجاعت را در خود پرورش دهیم می‌توانیم بر امیدی تعمّق کنیم که فدیهٔ عیسی دستیابی به آن را ممکن ساخته است.‏ (‏یو ۳:‏۱۶؛‏ افس ۱:‏۷‏)‏ در طول هفته‌های پیش از مراسم یادبود،‏ فرصت خوبی داریم که بیش از پیش قدردانی‌مان را بابت فدیهٔ عیسی نشان دهیم.‏ بدین منظور می‌توانیم آیاتی را که برای ایّام یادبود تعیین شده است،‏ بطور مرتب بخوانیم و بر رویدادهای روزهای آخر زندگی عیسی تعمّق کنیم.‏ به این شکل،‏ وقتی در مراسم یادبود حضور می‌یابیم،‏ مفهوم نان و شراب را به خوبی درک کرده و به ارتباط آن‌ها با فدیهٔ بی‌نظیر عیسی پی می‌بریم.‏ اگر کاری را که یَهُوَه و عیسی برایمان کرده‌اند به خوبی درک کنیم و بر برکاتی که در آینده نصیب خود و عزیزانمان می‌شود تعمّق کنیم،‏ امیدمان به آینده تقویت می‌گردد و بر آن می‌شویم که همواره با شجاعت پایدار بمانیم.‏ (‏عبر ۱۲:‏۳‏)‏ به راستی خوشحالیم که امروزه نیز عیسی در مقام کاهن اعظم در آسمان که برای گناهان ما شفاعت می‌کند،‏ همچنان فروتنی و شجاعت را از خود نشان می‌دهد.‏ (‏عبر ۷:‏۲۴،‏ ۲۵‏)‏ برای این که از صمیم دل قدردانی خود را نشان دهیم باید همواره با وفاداری مطابق فرمان عیسی،‏ مراسم یادبود مرگش را برگزار کنیم.‏—‏لو ۲۲:‏۱۹،‏ ۲۰‏.‏ ب۱۹/‏۱ ص ۲۲ ¶۸؛‏ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۰-‏۱۱

جواب‌های ما در جلسات بخشی از «قربانی حمد و ستایش» ماست و تنها خودمان می‌توانیم آن را به خدا تقدیم کنیم.‏ (‏عبر ۱۳:‏۱۵‏)‏ اما آیا یَهُوَه انتظار دارد که همهٔ ما یک نوع قربانی به او تقدیم کنیم؟‏ خیر!‏ جلسات را چنان بنگرید که گویی با دوستان نزدیک خود سر سفره نشسته‌اید.‏ برای مثال،‏ تصوّر کنید که برخی اعضای جماعت،‏ شما را به یک پیک‌نیک دعوت کرده‌اند و از شما خواسته‌اند که غذایی ساده با خود بیاورید؛‏ در این صورت چه می‌کنید؟‏ شاید کمی مضطرب شوید،‏ اما نهایت تلاش خود را می‌کنید تا غذایی آماده کنید که همه بتوانند از آن لذّت ببرند.‏ میزبان ما یَهُوَه نیز در جلسات سفره‌ای پر از غذاهای خوب برای ما تهیه کرده است.‏ (‏مز ۲۳:‏۵؛‏ مت ۲۴:‏۴۵‏)‏ بنابراین اگر متناسب با توانمان بهترین هدیهٔ ممکن را با خود بیاوریم،‏ او را خشنود می‌سازیم.‏ پس خود را به خوبی آماده کنید و تا جای ممکن در جلسات جواب دهید.‏ بدین شکل نه تنها از جلسه فایده می‌برید،‏ بلکه خود نیز هدیه‌ای به جلسه خواهید آورد.‏ ب۱۹/‏۱ ص ۸ ¶۳؛‏ ص ۱۳ ¶۲۰

در زمان باستان،‏ اعمال نامشروع جنسی اغلب بخشی از پرستش کاذب بود.‏ (‏هو ۴:‏۱۳،‏ ۱۴‏)‏ بسیاری به دلیل لذّت زودگذر این اعمال،‏ به پرستش کاذب روی می‌آوردند.‏ اما آیا چنین اعمالی به آنان شادی واقعی می‌بخشید؟‏ به هیچ وجه!‏ داوود گفت که پرستندگان خدایان کاذب دچار ‹غم‌های بسیار› می‌شوند.‏ آنان حتی فرزندانشان را برای خدایان کاذب قربانی می‌کردند.‏ (‏اشع ۵۷:‏۵‏)‏ یَهُوَه از سنگدلی آنان نفرت داشت.‏ (‏ار ۷:‏۳۱‏)‏ امروزه بسیاری ادیان کاذب،‏ اعمال نامشروع جنسی منجمله همجنس‌بازی را قابل قبول می‌دانند.‏ اما همچون زمان باستان،‏ آنانی که دست به چنین اعمالی می‌زنند،‏ دچار ‹غم‌های بسیار› می‌شوند.‏ (‏۱قر ۶:‏۱۸،‏ ۱۹‏)‏ آیا شما شاهد عواقبی که گریبانگیر چنین افرادی می‌شود بوده‌اید؟‏ جوانان،‏ به پدر آسمانی‌تان یَهُوَه گوش دهید.‏ اطمینان حاصل کنید که اطاعت از او همیشه به نفعتان است.‏ همواره به عواقب بد اعمال غیراخلاقی فکر کنید.‏ در این صورت،‏ درمی‌یابید که لذّت‌های زودگذر آنقدر ارزش ندارد که متحمّل صدمات آن شوید.‏—‏غلا ۶:‏۸‏.‏ ب۱۸/‏۱۲ ص ۲۷-‏۲۸ ¶۱۶-‏۱۸

اگر شخصی مسیحی دست به عمل نامشروع جنسی بزند،‏ همسرش باید تصمیم بگیرد که آیا می‌خواهد از او طلاق بگیرد یا خیر.‏ عیسی گفت که همسر وفادار دلیل موجهی برای طلاق گرفتن دارد و بعد از آن می‌تواند دوباره ازدواج کند.‏ (‏مت ۱۹:‏۹‏)‏ با این حال،‏ او این اختیار را دارد که همسر خطاکارش را ببخشد.‏ هوشَع نیز چنین کرد.‏ زمانی که جومِر نزد او بازگشت،‏ هوشَع گفت که او دیگر نباید با هیچ مردی رابطه داشته باشد.‏ هوشَع خود نیز تا مدتی با جومِر ‹رابطهٔ جنسی برقرار نکرد.‏› (‏هو ۳:‏۱-‏۳‏،‏ دج؛‏ پاورقی)‏ اما قاعدتاً پس از مدتی دوباره با او همبستر شد.‏ بطور مشابه یَهُوَه نشان داد که تمایل دارد دوباره اسرائیلیان نزد او بازگردند و با او رابطه‌ای نزدیک داشته باشند.‏ (‏هو ۱:‏۱۱؛‏ ۳:‏۴-‏۵‏)‏ ما از این موضوع چه نکته‌ای دربارهٔ پیوند ازدواج می‌آموزیم؟‏ زمانی که شخصی با همسر خطاکار خود رابطهٔ جنسی برقرار می‌کند،‏ بدین معنی است که او را بخشیده است و دیگر دلیل موجهی برای طلاق وجود نخواهد داشت.‏ (‏۱قر ۷:‏۳،‏ ۵‏)‏ پس از آن،‏ هر دو باید به یکدیگر کمک کرده و تلاش کنند که دیدگاهی همچون دیدگاه یَهُوَه نسبت به پیوند ازدواج داشته باشند.‏ ب۱۸/‏۱۲ ص ۱۳ ¶۱۳

ما هنگام مطالعه باید بر دیدگاه یَهُوَه در مورد موضوعی که می‌خوانیم تعمّق کنیم.‏ این امر کمکمان می‌کند که در آینده تصمیماتی عاقلانه بگیریم.‏ به این شکل،‏ همواره آماده خواهیم بود که در موقعیت‌های غیرمنتظره تصمیمات درستی بگیریم.‏ زمانی که زن فوطیفار سعی داشت یوسف را اغوا کند،‏ او فوراً درخواستش را رد کرد.‏ واکنش یوسف نشان می‌دهد که او پیش از آن بر دیدگاه یَهُوَه نسبت به وفاداری در زندگی مشترک،‏ تعمّق کرده بود.‏ (‏پیدا ۳۹:‏۸،‏ ۹‏)‏ او به زن فوطیفار گفت:‏ «چگونه مرتکب این شرارت بزرگ بشوم و به خدا گناه ورزم؟‏» این گفته نشان می‌دهد که یوسف همچون یَهُوَه فکر می‌کرد.‏ ما چطور؟‏ برای مثال،‏ اگر یکی از همکارانمان طوری با ما برخورد کند که بخواهد احساساتمان را برانگیزد چه واکنشی نشان می‌دهیم؟‏ اگر کسی پیامک یا عکسی غیراخلاقی برایمان بفرستد چطور؟‏ اگر ما بر طرز فکر یَهُوَه تعمّق کرده و افکارمان را با آن هماهنگ ساخته باشیم،‏ راحت‌تر می‌توانیم تصمیماتی عاقلانه بگیریم و به یَهُوَه وفادار بمانیم.‏ ب۱۸/‏۱۱ ص ۲۵-‏۲۶ ¶۱۳-‏۱۴

برخی محققان می‌گویند که این آیه بطور تحت‌اللفظی بدین معنی است:‏ «در خداوند از شادی پر می‌گیرم و به دور خود می‌چرخم.‏» به راستی که این آیات چه اطمینانی به ما می‌دهد!‏ یَهُوَه نه تنها وعده‌های امیدبخشی دربارهٔ آینده به ما می‌دهد،‏ بلکه به ما اطمینان می‌بخشد که اکنون نیز برای تحقق آن وعده‌ها دست به کار شده است.‏ درس بسیار مهمی که از کتاب حَبَقوق می‌آموزیم این است که به یَهُوَه اعتماد کنیم.‏ (‏حب ۲:‏۴‏)‏ برای این که بتوانیم همواره اعتمادمان را به یَهُوَه حفظ کنیم باید به او نزدیک‌تر شویم.‏ بدین منظور باید سه نکته را مد نظر داشته باشیم:‏ ۱)‏ همواره به یَهُوَه دعا کنیم و تمام افکار و نگرانی‌هایمان را برای او بیان کنیم،‏ ۲)‏ به کلام یَهُوَه و دستورالعمل‌های سازمانش گوش فرا دهیم و ۳)‏ با صبر و وفاداری منتظر یَهُوَه بمانیم.‏ حَبَقوق به این سه نکته عمل کرد.‏ او در آغاز مکالمه‌اش با یَهُوَه نگران و مضطرب بود،‏ اما در انتها مملو از شادی و اعتماد به یَهُوَه شد.‏ اگر ما نیز همچون حَبَقوق عمل کنیم می‌توانیم خود را در آغوش دلگرم‌کنندهٔ پدر آسمانی‌مان قرار دهیم.‏ به راستی که هیچ چیز در این دنیای تاریک چنین دلگرمی‌ای به ما نمی‌دهد.‏ ب۱۸/‏۱۱ ص ۱۷ ¶۱۸-‏۱۹

در کتاب مقدّس دلیل دیگری می‌یابیم که ما را از محبت یَهُوَه مطمئن می‌سازد.‏ در آنجا می‌خوانیم:‏ «خدا آنقدر به مردم دنیا محبت داشت که پسر یگانهٔ خود را داد تا هر که به او ایمان بورزد،‏ نابود نگردد،‏ بلکه زندگی جاودان یابد.‏» (‏یو ۳:‏۱۶‏)‏ عیسی با دادن جان خود محبتی عظیم به ما نشان داد!‏ این محبت عظیم عیسی به‌راستی به ما قوّت قلب می‌دهد!‏ کتاب مقدّس اشاره می‌کند که حتی «مصیبت یا عذاب یا آزار» نیز نمی‌تواند «ما را از محبت مسیح جدا سازد.‏» (‏روم ۸:‏۳۵،‏ ۳۸،‏ ۳۹‏)‏ وقتی باید با سختی‌هایی دست‌وپنجه نرم کنیم که ما را از لحاظ جسمی،‏ عاطفی و روحانی کم توان می‌سازد،‏ محبت عیسی در ما انگیزه‌ای قوی به وجود می‌آورد تا آن را تحمّل کنیم.‏ (‏۲قر ۵:‏۱۴‏)‏ محبت عیسی حتی در مقابل فجایع طبیعی،‏ اذیت و آزار،‏ دلسردی و احساس بیم و نگرانی به ما قدرت و انگیزهٔ لازم را می‌دهد که پایدار بمانیم و ادامه دهیم.‏ ب۱۸/‏۹ ص ۱۴ ¶۸-‏۹

برای این که همواره در حقیقت گام برداریم باید تمام فرامین یَهُوَه را بپذیریم و از آن‌ها اطاعت کنیم.‏ ما باید به حقایق کلام خدا بیش از هر چیز اهمیت دهیم و هماهنگ با اصول آن زندگی کنیم.‏ ما نیز مانند داوود باید مصمم باشیم که همواره چنین کنیم.‏ اگر در این راه مصمم نباشیم،‏ ممکن است حسرت بهایی را بخوریم که برای آموختن حقیقت پرداخته‌ایم؛‏ یا حتی بر آن شویم که آنچه رها کرده‌ایم را دوباره به دست آوریم.‏ ما نمی‌توانیم تنها برخی حقایق کلام خدا را بپذیریم و بقیه را نادیده بگیریم.‏ بلکه باید همهٔ آن‌ها را بپذیریم تا بتوانیم در حقیقت گام برداریم.‏ (‏یو ۱۶:‏۱۳‏)‏ برای این که به‌تدریج رابطه‌مان با یَهُوَه ضعیف نشود باید از وقتمان به درستی استفاده کنیم.‏ اگر مراقب نباشیم ممکن است وقت زیادی را صرف تفریحات،‏ سرگرمی‌ها،‏ اینترنت یا تماشای تلویزیون کنیم.‏ با این که هیچ یک از این کارها اشتباه نیست،‏ از وقت خدمتمان به یَهُوَه می‌کاهد.‏ ب۱۸/‏۱۱ ص ۱۰¶۷-‏۸

وقتی در زندگی با تغییراتی غیرمنتظره روبرو می‌شویم،‏ ممکن است دچار نگرانی و اضطراب شویم.‏ (‏امث ۱۲:‏۲۵‏)‏ حتی شاید پذیرفتن این تغییرات برایمان مشکل باشد.‏ در چنین شرایطی چگونه می‌توانیم آرامش درونی خود را حفظ کنیم؟‏ (‏مز ۱۳۱:‏۱-‏۳‏)‏ ما امروزه تحت هر شرایطی که باشیم می‌توانیم از «آرامش خدا» برخوردار شویم؛‏ آرامشی که از «قوای ذهنی» ما محافظت می‌کند.‏ (‏فیلیپ ۴:‏۶،‏ ۷‏)‏ زمانی که نگرانی و اضطراب به سراغمان می‌آید،‏ «آرامش خدا» به ما کمک می‌کند که پایدار بمانیم و به خدمتمان ادامه دهیم.‏ روح مقدّس یَهُوَه به ما آرامش می‌بخشد.‏ همچنین طوری هدایتمان می‌کند تا آیاتی را بخوانیم که در تشخیص اولویت‌های روحانی کمکمان کند.‏—‏یو ۱۴:‏۲۶،‏ ۲۷‏.‏ ب۱۸/‏۱۰ ص ۲۷ ¶۲؛‏ ص ۲۸ ¶۵،‏ ۸

دروغ و فریبکاری در طول تاریخ بشر بدترین تأثیر را بر انسان‌ها گذاشته است.‏ چه کسی اولین دروغ را گفت؟‏ عیسی مسیح «ابلیس» را «پدر دروغ» خوانده است.‏ (‏یو ۸:‏۴۴‏)‏ شیطان چه زمانی برای اولین بار دروغ گفت؟‏ اولین دروغ او به هزاران سال پیش در باغ عدن بازمی‌گردد.‏ اولین زوج بشر یعنی آدم و حوّا از زندگی در بهشتی که آفریدگارشان برای آنان فراهم کرده بود برخوردار بودند.‏ سپس شیطان وارد صحنه شد.‏ او می‌دانست که خدا به آدم و حوّا فرمان داده بود از میوهٔ «درخت شناخت نیک و بد» نخورند و اگر از فرمان خدا سرپیچی کنند خواهند مرد.‏ با این حال،‏ شیطان از طریق ماری با حوّا صحبت کرد و به او گفت:‏ «به‌یقین نخواهید مرد.‏» این اولین دروغ در طول تاریخ بود.‏ شیطان در ادامه گفت:‏ «خدا می‌داند روزی که از آن بخورید،‏ چشمان شما باز خواهد شد و همچون خدا شناسندهٔ نیک و بد خواهید بود.‏»—‏پیدا ۲:‏۱۵-‏۱۷؛‏ ۳:‏۱-‏۵‏.‏ ب۱۸/‏۱۰ ص ۶ ¶۱-‏۲

برای پاک نگاه داشتن دلمان،‏ ما باید درونمان،‏ از جمله افکار و تمایلاتمان را پاک نگاه داریم.‏ تنها در این صورت است که پرستشمان مورد قبول خدا خواهد بود.‏ (‏۲قر ۴:‏۲؛‏ ۱تیمو ۱:‏۵‏)‏ اما با توجه به این که «انسان نمی‌تواند [خدا را] ببیند و زنده بماند،‏» چگونه است که پاکدلان «خدا را خواهند دید»؟‏ (‏خرو ۳۳:‏۲۰‏)‏ واژهٔ یونانی‌ای که در این آیه ‹دیدن› ترجمه شده است،‏ معنی ‹تصوّر کردن،‏ دریافتن و درک کردن› را نیز در بر دارد.‏ آنان که خدا را با «چشمِ دل» می‌بینند،‏ در واقع او و خصوصیاتش را به‌درستی شناخته‌اند.‏ (‏افس ۱:‏۱۸‏)‏ پرستندگان واقعی خدا علاوه بر آشنایی با خصوصیات او،‏ با دیدن دست خدا در زندگی‌شان ‹خدا را می‌بینند.‏› (‏ایو ۴۲:‏۵‏)‏ آنان همچنین «چشمِ دل» خود را بر برکات فوق‌العاده‌ای متمرکز می‌کنند که خدا به خادمان وفادار و پاکش وعده داده است.‏ ب۱۸/‏۹ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۱۳،‏ ۱۵-‏۱۶

انجام کاری که می‌دانیم درست است،‏ برای ما برکات فراوانی دارد.‏ هر چند لازمهٔ حکمت شناخت است،‏ اما در واقع تصمیمات شخص است که حکمت او را نشان می‌دهد،‏ نه صرفاً درک و شناخت او.‏ چنین حکمتی را می‌توان حتی در مورچه‌ها مشاهده کرد.‏ مورچگان خوراک خود را در تابستان فراهم می‌کنند و به این شکل حکمت غریزی‌شان را نشان می‌دهند.‏ (‏امث ۳۰:‏۲۴،‏ ۲۵‏)‏ مسیح که «حکمت خداست» همواره هر آنچه پدرش را خشنود می‌سازد،‏ انجام می‌دهد.‏ (‏۱قر ۱:‏۲۴؛‏ یو ۸:‏۲۹‏)‏ در نظر خدا گرفتن تصمیمی درست و عمل کردن به آن تفاوت دارد.‏ پس وقتی ما با پایداری و فروتنی به آنچه می‌دانیم درست است عمل می‌کنیم،‏ او به ما پاداش می‌دهد.‏ (‏مت ۷:‏۲۱-‏۲۳‏)‏ چقدر بجاست که در جماعت فضایی ایجاد کنیم که همه بتوانند در آن فروتنی را در خود پرورش دهند.‏ انجام کار درست رویه‌ای است که رفته‌رفته در ما ایجاد می‌شود و نیاز به زمان دارد.‏ اما با این کار فروتنی‌مان را نشان می‌دهیم و چه در زمان حال و چه در آینده از سعادت برخوردار می‌شویم.‏ ب۱۸/‏۹ ص ۷ ¶۱۸

آفریدگار عالم در نظر داشت که انسان‌های کامل با او همکاری کنند و مقصود او را به انجام رسانند.‏ با این که امروزه همهٔ انسان‌ها ناکامل هستند،‏ اشخاص وفادار هنوز هم می‌توانند هر روزه با یَهُوَه همکاری کنند.‏ برای مثال ما با موعظهٔ خبر خوش پادشاهی و شاگردسازی،‏ «همکاران خدا» می‌شویم.‏ (‏۱قر ۳:‏۵-‏۹‏)‏ به‌راستی باعث افتخار ماست که می‌توانیم با آفریدگار عالم در فعالیتی که او بسیار مهم می‌داند همکاری کنیم!‏ البته موعظه و شاگردسازی تنها راه همکاری با یَهُوَه نیست.‏ راه‌های دیگری برای همکاری با یَهُوَه وجود دارد.‏ برای مثال،‏ کمک کردن به خانواده و هم‌ایمانانمان،‏ مهمان‌نوازی،‏ داوطلب شدن برای فعالیت‌های سازمان و افزایش خدمتمان.‏ (‏کول ۳:‏۲۳‏)‏ با این حال،‏ به یاد داشته باشید که سن،‏ سلامتی،‏ شرایط و توانایی افراد با هم متفاوت است.‏ بنابراین نباید در خدمت به یَهُوَه خود را با دیگران مقایسه کنیم.‏ ب۱۸/‏۸ ص ۲۳ ¶۱-‏۲

یَهُوَه که به‌خوبی می‌دانست حَبَقوق با چه سختی‌هایی روبرو است،‏ به او اطمینان داد که به زودی وارد عمل خواهد شد.‏ گویی یَهُوَه به حَبَقوق می‌گفت:‏ «حتی اگر به نظرت تأخیر کرده‌ام،‏ صبور باش و به من اعتماد کن.‏ اطمینان داشته باش که به دعایت پاسخ می‌دهم.‏» یَهُوَه به حَبَقوق یادآور شد که زمانی مشخص برای انجام مقصودش تعیین کرده است و او را ترغیب کرد که همچنان منتظر بماند.‏ او اینچنین به حَبَقوق اطمینان بخشید که ناامیدش نخواهد کرد!‏ ما باید منتظر یَهُوَه بمانیم و به آنچه او از طریق کلام و سازمانش می‌گوید توجه کنیم.‏ به این شکل،‏ اعتمادمان به یَهُوَه بیشتر می‌شود و در هر شرایطی که باشیم از آرامش درونی برخوردار خواهیم بود.‏ عیسی گفت که نباید بر «زمان‌ها یا ایّامی» که یَهُوَه بر ما آشکار نساخته است تمرکز کنیم.‏ (‏اعما ۱:‏۷‏)‏ بلکه باید به یَهُوَه اعتماد کنیم زیرا او به خوبی می‌داند چه زمانی وارد عمل شود.‏ پس باید به یَهُوَه ایمان داشته باشیم و با فروتنی و بردباری همچنان منتظر او بمانیم.‏ همچنین،‏ باید بهترین استفاده را از وقتمان بکنیم و هر آنچه از دستمان برمی‌آید در خدمت به یَهُوَه انجام دهیم.‏—‏مرق ۱۳:‏۳۵-‏۳۷؛‏ غلا ۶:‏۹‏.‏ ب۱۸/‏۱۱ ص ۱۶ ¶۱۳-‏۱۴

پِطرُس همچون یهودیان دیگر از کودکی آموخته بود که غیریهودیان ناپاک هستند.‏ با این حال،‏ او شاهد اتفاقاتی بود که باعث شد دیدگاهش را تغییر دهد.‏ برای مثال،‏ پِطرُس رؤیایی الهامی دید.‏ (‏اعما ۱۰:‏۹-‏۱۶‏)‏ ما باید همچون پِطرُس همواره خود را بیازماییم و با فروتنی کمک دیگران را بپذیریم.‏ در این صورت،‏ حتی اگر ذرّه‌ای پیشداوری و تبعیض در طرز فکرمان وجود داشته باشد،‏ می‌توانیم آن را بزداییم.‏ برای از بین بردن چنین طرز فکری چه راه دیگری داریم؟‏ اگر ما ‹دل خود را به روی دیگران بگشاییم› می‌توانیم محبت را جایگزین پیشداوری و تبعیض کنیم.‏ (‏۲قر ۶:‏۱۱-‏۱۳‏)‏ آیا ترجیح می‌دهید همیشه با افرادی از نژاد،‏ ملیت و زبان خودتان معاشرت کنید؟‏ اگر چنین است سعی کنید با افرادی که پیشینه‌شان با شما متفاوت است نیز معاشرت کنید.‏ برای مثال می‌توانید با آنان به موعظه بروید یا آنان را برای صرف غذا به منزلتان دعوت کنید.‏ (‏اعما ۱۶:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ به این شکل،‏ به مرور زمان محبت جایگزین پیشداوری و تبعیض خواهد شد.‏ ب۱۸/‏۸ ص ۹-‏۱۰ ¶۳،‏ ۶-‏۷

روحیهٔ این دنیا نیز در برخی شاهدان یَهُوَه به چشم می‌خورد.‏ برای مثال،‏ نوع رقص و رفتار برخی مسیحیان در مهمانی‌ها شایستهٔ شاهدان یَهُوَه نیست.‏ برخی نیز عکس‌ها و نظراتی در شبکه‌های اجتماعی می‌گذارند که نه تنها شایستهٔ یک مسیحی نیست بلکه طرز فکر دنیوی آنان را آشکار می‌سازد.‏ ممکن است بر برادران و خواهرانی که تلاش می‌کنند از روحیهٔ این دنیا دوری کنند تأثیر منفی بگذارند.‏ (‏۱پطر ۲:‏۱۱،‏ ۱۲‏)‏ هر آنچه امروزه در دنیا وجود دارد،‏ طوری طراحی شده است که «امیال نفس،‏ خواسته‌های چشم و فخر به مال و منال» را ترویج دهد.‏ (‏۱یو ۲:‏۱۶‏)‏ اما از آنجایی که ما به یَهُوَه تعلّق داریم،‏ می‌خواهیم «از رفتاری که خدا نمی‌پسندد و از تمایلات دنیوی بپرهیزیم و با خرداندیشی،‏ درستکاری و مطابق با وقفمان به خدا،‏ در این نظام کنونی زندگی کنیم.‏» (‏تیت ۲:‏۱۲‏)‏ ما با اعمال و رفتارمان که شامل نحوهٔ صحبت کردن،‏ خوردن و نوشیدن،‏ لباس پوشیدن و شغلمان می‌شود،‏ باید به دیگران نشان دهیم که خود را کاملاً به یَهُوَه وقف کرده‌ایم.‏ ب۱۸/‏۷ ص ۲۵ ¶۱۳-‏۱۴

اگر ما همواره به یَهُوَه چشم بدوزیم،‏ اجازه نخواهیم داد که اعمال دیگران ما را ناراحت و عصبانی کند یا به رابطه‌مان با یَهُوَه خدشه‌ای وارد کند.‏ اگر ما مانند موسی در سازمان یَهُوَه مسئولیت‌هایی داریم،‏ این موضوع از اهمیت بیشتری برخوردار می‌شود.‏ همهٔ ما باید ‹همچنان تلاش کنیم که نجات خود را با ترس و لرز به انجام رسانیم.‏› با این حال باید به یاد داشته باشیم که داوری یَهُوَه بر اساس اصولی خشک و انعطاف‌ناپذیر نیست.‏ (‏فیلیپ ۲:‏۱۲‏)‏ هر چه مسئولیتمان سنگین‌تر باشد،‏ یَهُوَه از ما انتظار بیشتری دارد.‏ (‏لو ۱۲:‏۴۸‏)‏ اما اگر یَهُوَه را با تمام وجود دوست داشته باشیم،‏ هیچ چیز نمی‌تواند باعث لغزش ما شود و به رابطهٔ ما با او صدمه زند.‏ (‏مز ۱۱۹:‏۱۶۵؛‏ روم ۸:‏۳۷-‏۳۹‏)‏ ما امروزه در دوران سختی زندگی می‌کنیم.‏ بنابراین بسیار مهم است که همواره به یَهُوَه،‏ یعنی آن که ‹در آسمانها بر تخت نشسته است› چشم بدوزیم تا دریابیم که از ما چه انتظاری دارد.‏ (‏مز ۱۲۳:‏۱‏)‏ باشد که هیچ گاه اجازه ندهیم اعمال دیگران به رابطهٔ ما با یَهُوَه خدشه‌ای وارد کند.‏ ب۱۸/‏۷ ص ۱۶ ¶۱۹-‏۲۰

جای بسی خوشحالی است که هر روزه در سراسر جهان بر تعداد خادمان یَهُوَه افزوده می‌شود.‏ طی سال ۲۰۱۷ شاهدان یَهُوَه با بیش از ۱۰٬۰۰۰٬۰۰۰ علاقه‌مند،‏ کتاب مقدّس را مطالعه کردند.‏ همچنین میلیون‌ها علاقه‌مند در مراسم یادبود مرگ مسیح حضور یافتند و آموختند که یَهُوَه از طریق فدیهٔ پسر عزیزش،‏ محبت خود را به ما نشان داد.‏ (‏۱یو ۴:‏۹‏)‏ شاهدان یَهُوَه در سراسر جهان به زبان‌های مختلفی صحبت می‌کنند.‏ با این حال،‏ آنان همواره در اتحاد یَهُوَه را جلال می‌دهند.‏ (‏مکا ۷:‏۹‏)‏ ما صرف‌نظر از زبان و منطقهٔ زندگی‌مان می‌توانیم «همچون تابندگان نور در دنیا» بدرخشیم.‏ (‏فیلیپ ۲:‏۱۵‏)‏ فعالیت موعظه،‏ اتحاد جهانی و هوشیار ماندن در این روزهای آخر عواملی است که باعث جلال یَهُوَه می‌شود.‏ ب۱۸/‏۶ ص ۲۱ ¶۱-‏۳

رسولان از عیسی خواستند تا چیزی بخورد،‏ اما او به‌قدری از صحبت با آن زن سامری احساس رضایت می‌کرد که به گرسنگی‌اش توجهی نداشت.‏ خوراک عیسی انجام خواست یَهُوَه بود.‏ یَهُوَه از او خواسته بود که به همهٔ مردم منجمله سامریان موعظه کند.‏ (‏یو ۴:‏۳۲-‏۳۴‏)‏ یعقوب و یوحنا اهمیت این نکته را درک نکرده بودند.‏ زمانی که شاگردان به همراه عیسی سفر می‌کردند و در حال عبور از سامره بودند،‏ به دنبال جایی می‌گشتند تا شب را در یکی از روستاهای سامره سپری کنند.‏ اما سامریان اجازه ندادند که آنان شب را در آن روستا بگذرانند.‏ یعقوب و یوحنا خشمگین شدند و می‌خواستند تا از آسمان آتش ببارانند و آن روستا را نابود کنند.‏ عیسی نیز صریحاً آنان را توبیخ کرد.‏ (‏لو ۹:‏۵۱-‏۵۶‏)‏ شاید اگر این اتفاق در منطقهٔ جلیل یعنی منطقهٔ خودشان می‌افتاد،‏ یعقوب و یوحنا تا آن حد ناراحت نمی‌شدند.‏ احتمالاً دلیل خشمگین شدن آنان حس نژادپرستی‌شان بود.‏ بعدها،‏ زمانی که اهالی سامره به موعظهٔ یوحنا واکنش مثبت نشان دادند،‏ احتمالاً او از برخورد گذشته‌اش شرمنده شده بود.‏—‏اعما ۸:‏۱۴،‏ ۲۵‏.‏ ب۱۸/‏۶ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۱۲-‏۱۳

اگر ما حقایق کلام خدا را همچون کمربندی،‏ محکم به کمر ببندیم،‏ بر آن می‌شویم که همواره هماهنگ با آن‌ها زندگی کنیم و در همه حال حقیقت را بگوییم.‏ چرا باید از دروغ گفتن امتناع ورزیم؟‏ زیرا دروغ یکی از مؤثرترین ابزارهای شیطان است.‏ دروغ گفتن به ضرر گوینده و شنوندهٔ آن است.‏ (‏یو ۸:‏۴۴‏)‏ بنابراین ما با وجود ناکاملی،‏ تمام تلاشمان را می‌کنیم که از دروغ بپرهیزیم.‏ (‏افس ۴:‏۲۵‏)‏ اما چنین کاری همیشه آسان نیست.‏ اَبیگِیل که ۱۸ سال دارد می‌گوید:‏ «شاید گاهی اوقات فکر کنیم بهتر است حقیقت را پنهان کنیم،‏ خصوصاً وقتی با یک دروغ می‌توانیم مشکلمان را حل کنیم.‏» ویکتوریا که ۲۳ سال دارد چنین می‌گوید:‏ «وقتی حقیقت را می‌گوییم و از اعتقادمان دفاع می‌کنیم،‏ شاید تحت فشار اطرافیان قرار بگیریم.‏ اما این کار همیشه نتایج خوبی دارد.‏ مثلاً اعتمادبه‌نَفْسمان بیشتر می‌شود،‏ به یَهُوَه نزدیک‌تر می‌شویم و آنانی که دوستمان دارند به ما احترام می‌گذارند.‏» به‌راستی بسیار اهمیت دارد که همواره ‹کمربند حقیقت را به کمر ببندیم.‏› ب۱۸/‏۵ ص ۲۸ ¶۳،‏ ۵

در این دنیا که هر روز شرایط بدتر می‌شود،‏ بیش از هر زمان دیگری باید هوشیاری خود را حفظ کنیم.‏ ما اطمینان داریم که یَهُوَه در زمانی که خود تعیین کرده است وارد عمل خواهد شد.‏ (‏مت ۲۴:‏۴۲-‏۴۴‏)‏ تا آن زمان باید صبور باشیم و بر آینده تمرکز کنیم.‏ به‌علاوه،‏ باید هر روز کلام خدا را بخوانیم و هرگز از دعا کردن دست نکشیم.‏ (‏۱پطر ۴:‏۷‏)‏ ما می‌توانیم از برادران و خواهرانی که سال‌ها به یَهُوَه خدمت کرده‌اند درس‌های زیادی بیاموزیم.‏ خود را در خدمت به یَهُوَه مشغول نگه دارید.‏ وقت خود را با فعالیت‌ها و معاشرت‌های بناکننده پر کنید.‏ به این شکل،‏ هم شادی بیشتری خواهید داشت و هم گذر زمان را حس نخواهید کرد.‏ (‏افس ۵:‏۱۶‏)‏ با وجود همهٔ ناکاملی‌هایمان،‏ یَهُوَه این فرصت را برایمان فراهم کرده است که به او خدمت کنیم.‏ همچنین او پیران جماعت را همچون ‹عطایایی› برای کمک به ما منصوب کرده است.‏ (‏افس ۴:‏۸،‏ ۱۱،‏ ۱۲‏)‏ بنابراین زمانی که یک پیر جماعت از شما دیدار می‌کند،‏ فرصت را غنیمت شمارید و از حکمت و پندهای او نهایت بهره را ببرید.‏ ب۱۸/‏۶ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۵-‏۱۸

عیسی به شاگردانش گفت که باید ‹در محبت او بمانند.‏›‏ چرا او چنین گفت؟‏ زیرا می‌دانست که شاگردانش برای این که به او وفادار بمانند،‏ نیاز به پایداری دارند.‏ عیسی در یوحنا ۱۵:‏۴-‏۱۰ بارها از فعل ‹ماندن› استفاده کرد و به این شکل بر اهمیت پایداری تأکید کرد.‏ ما با اطاعت از فرامین عیسی نشان می‌دهیم که می‌خواهیم در محبت او بمانیم و مورد تأیید او باشیم.‏ او از ما می‌خواهد کاری را انجام دهیم که خودش انجام داده است.‏ او در این رابطه گفت:‏ «من احکام پدر را به جا آورده‌ام و در محبت او می‌مانم.‏» عیسی به این شکل،‏ نمونه‌ای از اطاعت برای ما بجا گذاشت.‏ (‏یو ۱۳:‏۱۵‏)‏ وقتی ما مطابق با فرمان عیسی به خدمت موعظه می‌رویم،‏ نشان می‌دهیم که به یَهُوَه نیز محبت داریم.‏ زیرا تمام فرامین عیسی مطابق با طرز فکر یَهُوَه است.‏ (‏مت ۱۷:‏۵؛‏ یو ۸:‏۲۸‏)‏ زمانی که ما به این شکل محبتمان را به یَهُوَه و عیسی نشان می‌دهیم،‏ آنان نیز همواره ما را دوست خواهند داشت.‏ ب۱۸/‏۵ ص ۱۸ ¶۵-‏۷

شما جوانان باید در مورد تحصیلات،‏ انتخاب شغل و دیگر مسائل تصمیم‌گیری کنید.‏ اگر هدفتان در زندگی مشخص باشد،‏ تصمیم‌گیری آسان‌تر می‌شود.‏ اگر زودتر برای زندگی‌تان برنامه‌ریزی کنید و برای خود هدف بگذارید،‏ زودتر نیز به موفقیت می‌رسید.‏ در سراسر دنیا هزاران جوان در جماعت مسیحی شایستهٔ تحسینند.‏ این جوانان به یَهُوَه خدا قول داده‌اند که در زندگی بر خدمت به او تمرکز کنند.‏ آنان از زندگی لذّت می‌برند و در عین حال می‌کوشند راهنمایی‌های یَهُوَه خدا را در جنبه‌های مختلف دنبال کنند که شامل زندگی خانوادگی‌شان نیز می‌شود.‏ سلیمان گفته است:‏ «با تمامِ دلِ خود بر خداوند توکل کن،‏ .‏ .‏ .‏ در همهٔ راههای خود او را در نظر داشته باش،‏ و او طریقهایت را راست خواهد گردانید.‏» (‏امث ۳:‏۵،‏ ۶‏)‏ جوانان در جماعت مسیحی در چشم یَهُوَه خدا بسیار پرارزشند،‏ او آنان را دوست دارد،‏ حافظ آنان است و راهنمایی‌شان می‌کند.‏ ب۱۸/‏۴ ص ۲۶-‏۲۷ ¶۷،‏ ۹

یوحنای رسول یکی از ستون‌های جماعت مسیحی قرن اول بود.‏ گزارشات جذاب و گیرای او در رابطه با خدمت موعظهٔ عیسی،‏ هم در گذشته و هم امروزه باعث تشویق مسیحیان بوده است.‏ برای مثال،‏ تنها در انجیل یوحنا می‌خوانیم که عیسی گفت نشانهٔ پیروان واقعی‌اش،‏ محبت است.‏ (‏یو ۱۳:‏۳۵‏)‏ سه نامهٔ یوحنا نیز حاوی حقایقی باارزش است.‏ زمانی که به‌دلیل خطاها و اشتباهاتمان مأیوس هستیم بسیار دلگرم می‌شویم که به گفتهٔ کتاب مقدّس خون عیسی مسیح «ما را از هر گناه پاک می‌سازد.‏» (‏۱یو ۱:‏۷‏)‏ اگر پس از آن هنوز عذاب وجدان داشته باشیم،‏ با خواندن این که «خدا از دل ما بزرگ‌تر است،‏» بغض گلویمان را می‌گیرد و اشک در چشمانمان جمع می‌شود.‏ (‏۱یو ۳:‏۲۰‏)‏ یوحنا همچنین نوشت که «خدا محبت است.‏» (‏۱یو ۴:‏۸،‏ ۱۶‏)‏ او در نامه‌های دوم و سوم خود،‏ مسیحیان را ترغیب و تشویق می‌کند که همچنان ‹در حقیقت گام بردارند.‏›—‏۲یو ۴؛‏ ۳یو ۳،‏ ۴‏.‏ ب۱۸/‏۴ ص ۱۸ ¶۱۴-‏۱۵