دسامبر

در کتاب مقدّس سه بار ابراهیم دوست خدا نامیده شده است.‏ (‏۲توا ۲۰:‏۷؛‏ اشع ۴۱:‏۸؛‏ یعقو ۲:‏۲۳‏)‏ در واقع ابراهیم تنها کسی است که مشخصاً در کتاب مقدّس چنین خوانده شده است.‏ آیا این بدین معنی است که تنها ابراهیم دوست یَهُوَه خدا بوده است؟‏ خیر،‏ کتاب مقدّس نشان می‌دهد که دوستی با خدا رابطه‌ای است که هر یک از ما می‌توانیم از آن برخوردار شویم.‏ در کتاب مقدّس گزارش‌های فراوانی در مورد مردان و زنان وفاداری آمده است که از خدا اطاعت کردند،‏ به او ایمان داشتند و از دوستی با یَهُوَه خدا برخوردار شدند.‏ پولُس رسول به «گروهی عظیم از شاهدان» اشاره کرده است که بی‌شک آنان نیز رابطهٔ نزدیکی با یَهُوَه خدا داشتند.‏ (‏عبر ۱۲:‏۱‏)‏ تک‌تک این افراد با وجود شخصیت‌های متفاوتشان،‏ دوست یَهُوَه خدا بودند.‏ باشد که ایمان آنان را سرمشق خود سازیم.‏ (‏عبر ۶:‏۱۱،‏ ۱۲‏)‏ آنگاه می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که بزرگ‌ترین پاداش را نصیب خود ساخته‌ایم،‏ این که تا ابد از دوستی نزدیک با یَهُوَه خدا برخوردار شویم!‏ ب۱۶/‏۲ ۲:‏۱،‏ ۲،‏ ۱۹

تصوّر کن دوستی ماشینی به تو هدیه می‌کند،‏ سند را دستت می‌دهد و می‌گوید:‏ «سوئیچ ماشین را پیش خود نگاه می‌دارم و تو نمی‌توانی از آن استفاده کنی،‏ فقط من ماشین را می‌رانم.‏» چه احساسی می‌کردی؟‏ حال بجاست با خود فکر کنی،‏ یَهُوَه از شخصی که خود را به او وقف کرده است چه انتظاری دارد.‏ شخصی که خود را به یَهُوَه وقف می‌کند،‏ می‌گوید:‏ «من زندگی‌ام را به تو می‌بخشم.‏ من به تو تعلّق دارم.‏» حال اگر آن شخص زندگی دوگانه در پیش گیرد،‏ چطور؟‏ مثلاً با شخصی غیرهم‌ایمان قرار ملاقات بگذارد؟‏ اگر شغلی را بپذیرد که به شرکتش در جلسات صدمه زند یا دیگر نتواند با جان و دل در موعظه شرکت کند،‏ چطور؟‏ آیا مشابه این نیست که سوئیچ ماشین را برای خود نگاه داشته است؟‏ کسی که خود را به یَهُوَه وقف می‌کند در واقع به او می‌گوید:‏ «زندگی من بیش از این که به من تعلّق داشته باشد به تو تعلّق دارد.‏ اگر در هر زمانی چیزی که تو از من می‌خواهی با آنچه خود می‌خواهم،‏ مغایرت داشته باشد،‏ آنچه تو می‌خواهی را به عمل خواهم آورد،‏ همیشه چنین خواهم کرد.‏» این مشابه طرز فکر عیساست که در آیهٔ امروز آمده است.‏ ب۱۶/‏۳ ۱:‏۱۶،‏ ۱۷

حدود ۳۰۰۰ سال پیش،‏ ایلیّای نبی از اِلیشَع جوان دعوت کرد که خادم او شود.‏ همان موقع اِلیشَع دعوت او را پذیرفت و با وفاداری با انجام خدماتی پیش‌پاافتاده به آن نبی سالخورده خدمت کرد.‏ (‏۲پاد ۳:‏۱۱‏)‏ سپس،‏ بعد از شش سال آموزش،‏ اِلیشَع متوجه شد که خدمت ایلیّا در اسرائیل رو به اتمام است.‏ آنگاه ایلیّا به اِلیشَع که نزد او آموزش دیده بود گفت که از پیروی او دست بکشد،‏ اما اِلیشَع مصمم بود تا آنجا که می‌توانست با معلّم خود بماند.‏ شما ای برادران جوان چگونه می‌توانید اِلیشَع را سرمشق قرار دهید؟‏ هر وظیفه‌ای که به شما محوّل می‌شود،‏ هرچند پیش‌وپاافتاده،‏ فوراً بپذیرید.‏ برادری را که به شما آموزش می‌دهد دوست خود بشمارید و به او نشان دهید که از زحماتش قدردانید.‏ مهم‌تر از همه،‏ هر وظیفه‌ای که به شما واگذار می‌شود،‏ با وفاداری به انجام رسانید.‏ چرا این امر اهمیت دارد؟‏ چون تنها اگر وفادار و قابل اعتماد باشید،‏ پیران جماعت اطمینان خواهند یافت که سپردن وظایف بیشتری به شما خواست یَهُوَه است.‏—‏مز ۱۰۱:‏۶؛‏ ۲تیمو ۲:‏۲‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۴ ۲:‏۱۳،‏ ۱۴

شائول یوناتان را تشویق می‌کرد که به فکر منافع خود باشد.‏ (‏۱سمو ۲۰:‏۳۱‏)‏ اما وفاداری به خدا،‏ یوناتان را بر آن داشت که به جای منافع شخصی و طلب تاج و تخت پادشاهی،‏ با داوود رابطهٔ دوستی برقرار کند.‏ یوناتان ‹به قول خویش وفا کرد› ما نیز باید چنین کنیم.‏ برای مثال،‏ زمانی که قراردادِ کاری با کسی می‌بندیم اما متعهد بودن به آن از آنچه تصوّر می‌کردیم برایمان مشکل‌تر می‌شود،‏ وفاداری ما به خدا و کلام او باید ما را برانگیزد که به تعهدمان وفادار مانیم.‏ حال اگر زندگی مشترک ما از آنچه تصوّر می‌کردیم دشوارتر باشد،‏ چطور؟‏ محبت به خدا ما را برمی‌انگیزد که به همسرمان وفادار مانیم.‏ (‏ملا ۲:‏۱۳-‏۱۶‏)‏ همچنین باشد که با وفادار ماندن به برادران و خواهرانمان،‏ حتی آنان که ما را دلسرد می‌کنند،‏ وفاداری‌مان به خدا را ثابت کنیم.‏ با وفادار ماندن به یَهُوَه خدا در شرایط سخت،‏ دل او را شاد می‌کنیم.‏ (‏امث ۲۷:‏۱۱‏)‏ اگر به یَهُوَه وفادار مانیم،‏ خواهیم دید که چگونه در نهایت او کاری می‌کند که همه چیز به نفع آنانی که او را دوست دارند،‏ پیش رود.‏ ب۱۶/‏۲ ۳:‏۱۶،‏ ۱۷

یَهُوَه از محدودیت‌های ما کاملاً آگاه است.‏ (‏مز ۱۰۳:‏۱۴‏)‏ از این رو،‏ از ما انتظار ندارد که با توان خودمان موقعیت‌های دشوار را تحمّل کنیم،‏ بلکه همچون پدر به ما کمک می‌کند.‏ البته،‏ گاه ممکن است تصوّر کنیم که دیگر تاب تحمّل مشکلات را نداریم.‏ اما یَهُوَه به ما خادمانش اطمینان داده است که هیچ گاه اجازه نخواهد داد،‏ بیش از توانمان سختی بکشیم،‏ بلکه «راه گریزی نیز مهیا خواهد ساخت.‏» (‏۱قر ۱۰:‏۱۳‏)‏ آری،‏ ما می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که یَهُوَه کاملاً از ظرفیت تحمّل ما آگاه است و این مایهٔ دلگرمی ماست.‏ هنگامی که دست کمک به سوی یَهُوَه دراز می‌کنیم،‏ اما بلافاصله جوابی نمی‌گیریم،‏ باید صبور باشیم.‏ به یاد داشته باشید که یَهُوَه مشتاق کمک به ماست،‏ اما او نیز باید منتظر بماند تا بهترین زمان برای رفع نیاز ما برسد.‏ در کتاب مقدّس آمده است:‏ «خداوند انتظار می‌کشد تا بر شما رأفت نماید و از این سبب بر می‌خیزد تا بر شما ترحّم فرماید چونکه یَهُوَه خدای انصاف است.‏» ب۱۵ ۱۵/‏۴ ۴:‏۸،‏ ۹

در طی پرستش خانوادگی وقتی والدین و فرزندان با یکدیگر اوقات دلنشینی را صرف شناخت بیشتر یَهُوَه خدا می‌کنند،‏ اتحاد و محبتشان به یکدیگر قوی‌تر می‌شود.‏ آمادگی برای خدمت موعظه را می‌توان در برنامهٔ پرستش خانوادگی گنجاند تا کل خانواده برای خدمتی مؤثرتر مجهز شود.‏ همچنین زمانی که در پرستش خانوادگی اعضای خانواده در مورد کلام خدا صحبت می‌کنند به یکدیگر نزدیک‌تر می‌شوند؛‏ چرا که می‌بینند تمامی آنان یک خدا را دوست دارند و می‌خواهند خواست او را به انجام رسانند.‏ زوج‌ها چگونه می‌توانند در جلال دادن به یَهُوَه با هم همکاری کنند؟‏ اگر آنان هر دو خادم وفادار یَهُوَه خدا باشند و او را دوست بدارند در زندگی زناشویی‌شان نیز متحد و شاد خواهند بود.‏ همچون ابراهیم و سارا،‏ اسحاق و رِبِکا،‏ حَنّا و اِلقانَه،‏ زن و شوهر باید دلبستگی و علاقه‌شان را به یکدیگر ابراز کنند.‏ (‏پیدا ۲۶:‏۸؛‏ ۱سمو ۱:‏۵،‏ ۸‏)‏ اگر زن و شوهر چنین کنند با یکدیگر متحد خواهند بود و به یَهُوَه خدا نیز نزدیک‌تر خواهند شد.‏—‏جا ۴:‏۱۲‏.‏ ب۱۶/‏۳ ۳:‏۱۲،‏ ۱۳

شیطان با باقی‌ماندهٔ مسح‌شدگان بر زمین و «گوسفندان دیگر» سر جنگ دارد.‏ (‏یو ۱۰:‏۱۶‏)‏ هدف ابلیس این است که در زمان اندکی که دارد،‏ تا جای ممکن شمار بیشتری از خادمان یَهُوَه را ببلعد.‏ (‏مکا ۱۲:‏۹،‏ ۱۲‏)‏ آیا می‌توانیم در جنگ با شیطان پیروز شویم؟‏ البته که می‌توانیم!‏ در کتاب مقدّس آمده است:‏ «در برابر ابلیس بایستید و او از شما خواهد گریخت.‏» (‏یعقو ۴:‏۷‏)‏ بسیاری حتی وجود شیطان را به تمسخر می‌گیرند.‏ از دید آنان شیطان و دیوها شخصیت‌های تخیّلی داستان‌ها،‏ فیلم‌های ترسناک و بازی‌های کامپیوتری هستند.‏ به عقیدهٔ این افراد هیچ فرد عاقلی وجود موجودات روحی شریر را باور ندارد.‏ آیا به نظر شما این امر شیطان را ناراحت می‌کند که مردم وجود او و دیگر موجودات نادیدنی را رد می‌کنند؟‏ مسلّماً خیر.‏ در واقع برای او کور کردن ذهن‌های افرادی که وجود او را باور ندارند،‏ آسان‌تر است.‏ (‏۲قر ۴:‏۴‏)‏ ترویج این اعتقاد که موجودات روحی وجود ندارند،‏ یکی از شیوه‌هایی است که شیطان برای گمراه کردن مردم به کار می‌بندد.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۵ ۲:‏۱،‏ ۲

ظاهراً موسی از والدینش در مورد یَهُوَه و مقصود او آموخته بود.‏ او می‌دانست که یَهُوَه وعده داده است که عبرانیان را از بردگی آزاد خواهد کرد و سرزمین موعود را به آنان خواهد بخشید.‏ (‏پیدا ۱۳:‏۱۴،‏ ۱۵؛‏ خرو ۲:‏۵-‏۱۰‏)‏ موسی با تأمّل عمیق بر وعده‌های یَهُوَه خدا در مورد اسرائیلیان،‏ تقویت شد و عشق به خدا را در دلش به وجود آورد.‏ همچون دیگر افراد خداترس،‏ موسی نیز می‌دانست زمانی می‌رسد که یَهُوَه انسان‌ها را از مرگ رهایی خواهد داد.‏ (‏ایو ۱۴:‏۱۴،‏ ۱۵؛‏ عبر ۱۱:‏۱۷-‏۱۹‏)‏ موسی عمیقاً به محبت یَهُوَه خدا به اسرائیلیان و دیگر انسان‌ها پی برده بود.‏ این امر باعث شد که محبت موسی به یَهُوَه افزوده شود و ایمانش به او قوی‌تر گردد و تمام عمر یَهُوَه را خدمت کند.‏ (‏تث ۶:‏۴،‏ ۵‏)‏ حتی زمانی که فرعون موسی را به مرگ تهدید کرد،‏ ایمان او،‏ عشقش به خدا و امیدش به آینده او را یاری کرد که باشهامت عمل کند.‏—‏خرو ۱۰:‏۲۸،‏ ۲۹‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۵ ۳:‏۱۱-‏۱۳

نخستین معجزهٔ عیسی در جشن عروسی‌ای در قانا در جلیل انجام شد.‏ احتمال دارد شمار مهمانان بیش از آنچه انتظار می‌رفت بود.‏ به هر حال،‏ شراب کم آمد که در آن زمان موضوعی شرم‌آور برای عروس و داماد بود.‏ مریم مادر عیسی یکی از مهمانان آن جشن بود.‏ مریم به حتم برای سال‌ها در مورد پیشگویی‌های مربوط به پسرش تعمّق کرده بود و می‌دانست که عیسی «پسر آن متعال» خوانده خواهد شد.‏ (‏لو ۱:‏۳۰-‏۳۲؛‏ ۲:‏۵۲‏)‏ آیا مریم اعتقاد داشت که عیسی از قدرتی خارق‌العاده برخوردار است؟‏ واضح است که هر دو،‏ مریم و عیسی با عروس و داماد همدردی کردند و نمی‌خواستند که آنان جلوی مهمانان خجل شوند.‏ عیسی می‌دانست که مهمان‌نوازی وظیفهٔ آنان بود.‏ از این رو ۳۸۰ لیتر آب را به طور معجزه‌آسا به «شراب مرغوب» تبدیل کرد.‏ (‏یو ۲:‏۶-‏۱۱‏)‏ آیا عیسی مجبور بود این معجزه را انجام دهد؟‏ خیر.‏ او با مردم همدردی می‌کرد و مانند پدرش با آنان سخاوتمند بود.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۶ ۱:‏۳

رسولان پیش از عروج عیسی به آسمان،‏ این سؤال را از او کردند.‏ پاسخ عیسی نشان داد که هنوز وقت آن فرا نرسیده بود که آنان از زمان شروع پادشاهی خدا آگاه شوند.‏ به شاگردانش گفت که بر فعالیت مهمی که باید به آن می‌پرداختند،‏ یعنی خدمت موعظه تمرکز کنند.‏ (‏اعما ۱:‏۷،‏ ۸‏)‏ با این همه،‏ عیسی به پیروانش آموخت که مشتاق آمدن پادشاهی خدا باشند.‏ از این رو،‏ از همان زمان مسیحیان برای آمدن پادشاهی خدا دعا می‌کنند.‏ با نزدیک شدن زمانِ برقراری پادشاهی خدا و به پادشاهی رسیدن عیسی در آسمان،‏ یَهُوَه به قومش یاری رساند که زمان این رویداد را درک کنند.‏ در سال ۱۸۷۶ چارلز تِیز راسل در مجلّهٔ «پژوهشگران کتاب مقدّس» در مقاله‌ای با عنوان «دورانِ معین ملت‌ها،‏ چه زمان به پایان می‌رسد؟‏» به سال ۱۹۱۴ به عنوان سالی مهم اشاره کرد.‏ این مقاله عبارت «هفت زمان» را که در پیشگویی دانیال آمده است،‏ با آنچه عیسی «دورانِ معین ملت‌ها» خواند مرتبط ساخت.‏—‏دان ۴:‏۱۶؛‏ لو ۲۱:‏۲۴‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۶ ۴:‏۱۱،‏ ۱۲

دیدن دردمندان عیسی را متأثر می‌ساخت.‏ برای مثال،‏ هنگامی که عیسی دید خانوادهٔ دوستش،‏ ایلعازَر دردمند و گریانند،‏ «آهی از دل کشید و عمیقاً متأثر شد.‏» عیسی با این که قصد داشت ایلعازَر را رستاخیز دهد،‏ بگریست.‏ (‏یو ۱۱:‏۳۳-‏۳۶‏)‏ او واهمه نداشت که جلوی دیگران احساساتش را نشان دهد یا گریه کند.‏ حاضران می‌توانستند ببینند که چقدر عیسی به ایلعازَر و خانوادهٔ او علاقه داشت.‏ وقتی عیسی قدرت خداداد خود را به کار گرفت تا دوستش ایلعازَر را به زندگی بازگرداند،‏ عمق همدردی و دلسوزی او بر همه آشکار شد.‏ (‏یو ۱۱:‏۴۳،‏ ۴۴‏)‏ کتاب مقدّس به ما می‌گوید که عیسی «تصویری دقیق از ذات» خداست.‏ (‏عبر ۱:‏۳‏)‏ بنابراین،‏ معجزات عیسی نشان می‌دهد که یَهُوَه خدا نیز مشتاق است درد و رنج،‏ بیماری و مرگ را از بین ببرد.‏ به‌زودی یَهُوَه و عیسی انسان‌های بسیاری را رستاخیز خواهند داد.‏ در این مورد عیسی گفت:‏ «زمانی می‌رسد که تمام آنانی که در قبرها [یا:‏ مقبره‌های یادبود] هستند .‏ .‏ .‏ بیرون خواهند آمد.‏»—‏یو ۵:‏۲۸،‏ ۲۹‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۶ ۲:‏۱۳،‏ ۱۴

برخی افراد مذهبی به اشتباه تصوّر می‌کنند که زمانی که زمین را ترک کنند و به آسمان بروند،‏ خدا را جلال خواهند داد.‏ اما تمامی شاهدان یَهُوَه می‌دانند که اینجا و اکنون بر زمین،‏ باید او را جلال دهند.‏ ما نمونهٔ خادمان وفادار یَهُوَه را که در گذشته می‌زیستند دنبال می‌کنیم.‏ در مزمور ۹۹:‏۱-‏۳،‏ ۵ به برخی از آنان اشاره شده است.‏ در این آیات از موسی،‏ هارون و سموئیل یاد شده است که از تدارک یَهُوَه برای پرستش حقیقی کاملاً پشتیبانی می‌کردند.‏ (‏مز ۹۹:‏۶،‏ ۷‏)‏ امروزه،‏ مسح‌شدگانی که بر زمین هستند،‏ پیش از این که به عنوان کاهن در آسمان با عیسی خدمت کنند،‏ با وفاداری در صحن زمینی یا بخش زمینی معبد روحانی خدمت می‌کنند.‏ میلیون‌ها نفر دیگر نیز که از «گوسفندان دیگر» هستند با وفاداری از آنان حمایت می‌کنند.‏ (‏یو ۱۰:‏۱۶‏)‏ خادمان خدا چه امید داشته باشند که در آینده در آسمان خدمت کنند چه بر زمین،‏ اکنون هر دو گروه یک‌پارچه در «کرسی» یَهُوَه خدا او را می‌ستایند.‏ حال،‏ بجاست که هر یک از ما از خود بپرسد،‏ ‹آیا من از تدارک یَهُوَه برای پرستش حقیقی پشتیبانی می‌کنم؟‏› ب۱۵ ۱۵/‏۷ ۱:‏۴،‏ ۵

پرستندگان یَهُوَه همیشه برای تحقق پیشگویی‌های الهام‌شده انتظار می‌کشیدند.‏ اِشَعْیا پیشگویی کرد که یَهُوَه اسرائیلیان تبعیدی را بعد از ویران شدن یهودا،‏ باز خواهد گرداند و گفت:‏ «خوشا به حال همهٔ آنان که برای او انتظار می‌کشند.‏» (‏اشع ۳۰:‏۱۸‏)‏ میکاه نیز که پیشگویی‌هایش مربوط به قوم باستان خدا بود،‏ تحقق آن پیشگویی‌ها را انتظار می‌کشید.‏ او گفت:‏ «اما من به سوی خداوند چشم می‌دوزم.‏» (‏میکا ۷:‏۷‏)‏ همچنین،‏ خادمان خدا برای قرن‌ها در انتظار تحقق پیشگویی‌ها در خصوص مسیح بودند.‏ (‏لو ۳:‏۱۵؛‏ ۱پطر ۱:‏۱۰-‏۱۲‏)‏ امروزه نیز خادمان خدا همچنان در انتظار تحقق پیشگویی‌هایی در مورد مسیح هستند که هنوز به تحقق نرسیده است.‏ از طریق پادشاهی مسیح،‏ یَهُوَه به زودی به درد و رنج بشر پایان خواهد داد،‏ شرارت را برخواهد چید و قومش را از این دنیای بی‌ثبات که زیر سلطهٔ شیطان است،‏ نجات خواهد بخشید.‏ (‏۱یو ۵:‏۱۹‏)‏ پس باشد که هوشیار مانده،‏ همواره مد نظر داشته باشیم که پایان این نظام بسیار نزدیک است.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۸ ۲:‏۱،‏ ۲

طبق راهنمایی یَهُوَه خدا اسرائیلیان خیمه یا قدسی برپا کردند.‏ (‏خرو ۲۵:‏۸‏)‏ بعدها،‏ آنان معبدی برای پرستش یَهُوَه بنا کردند.‏ (‏۱پاد ۸:‏۲۷،‏ ۲۹‏)‏ پس از بازگشت یهودیان تبعیدی از بابل،‏ آنان مرتباً در کنیسه‌ها اجتماع می‌کردند.‏ (‏مر ۶:‏۲؛‏ یو ۱۸:‏۲۰؛‏ اعما ۱۵:‏۲۱‏)‏ مسیحیان نیز در ابتدا در خانه‌های اعضای جماعت گرد هم می‌آمدند.‏ (‏اعما ۱۲:‏۱۲؛‏ ۱قر ۱۶:‏۱۹‏)‏ امروزه،‏ قوم خدا در سراسر دنیا برای تعلیم و پرستش در ده‌ها هزار سالن جماعت جمع می‌شوند.‏ محبت و قدرشناسی عیسی از معبد یَهُوَه در اورشلیم،‏ چنان بود که یکی از نگارندگان اناجیل گفتهٔ نبوی آیهٔ امروز را به او نسبت داد.‏ (‏مز ۶۹:‏۹‏)‏ عبارت «خانهٔ خداوند» را آن گونه که برای معبد اورشلیم به کار می‌رفت،‏ نمی‌توان امروزه برای سالن‌های جماعت به کار برد.‏ (‏۲توا ۵:‏۱۳؛‏ ۳۳:‏۴‏)‏ با این حال،‏ اصولی در کتاب مقدّس آمده است که نشان می‌دهد حرمت نهادن به محل پرستشمان چه جنبه‌هایی را در بر می‌گیرد.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۷ ۴:‏۱،‏ ۲

آیا در زمان حکومت هزار سالهٔ مسیح نسبت به یکدیگر گذشت و بخشش نشان خواهیم داد؟‏ اگر اکنون بیاموزیم که بدون قید و شرط یکدیگر را ببخشیم و در روابطمان با یکدیگر کدورتی نداشته باشیم در آن زمان بخشش برایمان آسان‌تر خواهد بود.‏ (‏کول ۳:‏۱۲،‏۱۳‏)‏ زندگی در دنیای جدید به این معنی نیست که هر آنچه بخواهیم همیشه دریافت کنیم.‏ بلکه همچنان که تحت حکمرانی پرمهر یَهُوَه زندگی می‌کنیم،‏ رضایت در قناعت و شکرگزار و قدردان بودن نیز لازم است.‏ به این معنی که در آن زمان،‏ باید خصوصیاتی را دارا باشیم که یَهُوَه اکنون به ما می‌آموزد.‏ اگر اکنون چنان باشیم که گویی در دنیای جدید زندگی می‌کنیم،‏ خصوصیاتی را در خود پرورش می‌دهیم که تا ابد به آن‌ها نیاز داریم و باید از آن‌ها برخوردار باشیم.‏ به این ترتیب ایمانمان را در خصوص «زمین آینده» یا دنیای جدید استوار می‌سازیم.‏ (‏عبر ۲:‏۵؛‏ ۱۱:‏۱‏)‏ به علاوه،‏ به این شکل نشان می‌دهیم که تا چه حد خواهان زندگی در دنیایی عادل هستیم که در آینده بر زمین برقرار خواهد شد.‏ آری،‏ ما اکنون خود را برای زندگی جاودان در دنیای جدید خدا آماده می‌سازیم.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۸ ۳:‏۱۱،‏ ۱۲

واضح است که میوه‌های رسیده همه شکلی یکسان ندارند،‏ بلکه مشخصه‌هایی مشترک دارند که نشانهٔ رسیده بودن آن‌هاست.‏ به طور مشابه،‏ مسیحیان بالغ نیز از قوم‌ها،‏ فرهنگ‌ها و پیشینه‌های گوناگون و گروه‌های سنی مختلف هستند.‏ علایق و شخصیت آنان نیز با یکدیگر متفاوت است.‏ اما مسیحیان بالغ،‏ خصوصیات مشترکی دارند که نشانهٔ رشد روحانی آن‌هاست.‏ برخی از این خصوصیات کدامند؟‏ مسیحی بالغ در همهٔ امور زندگی،‏ عیسی را سرمشق خود قرار می‌دهد و تا جای ممکن «در جای پای او» گام برمی‌دارد.‏ (‏۱پطر ۲:‏۲۱‏)‏ حال چه نکته‌ای برای عیسی پر اهمیت بود؟‏ عیسی دوست داشتن یَهُوَه خدا را با تمامی دل،‏ جان و ذهن و دوست داشتن همنوعان را همچون خویشتن،‏ بسیار پر اهمیت می‌دانست.‏ (‏مت ۲۲:‏۳۷-‏۳۹‏)‏ مسیحی بالغ نیز می‌کوشد که هماهنگ با این پند عیسی زندگی کند.‏ شیوهٔ زندگی او حاکی از این امر است که او به رابطه‌اش با یَهُوَه و محبت ایثارگرانه به دیگران بیش از هر چیز اهمیت می‌دهد.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۹ ۱:‏۳-‏۵

وجدان تعلیم‌یافته تنها ما را از عمل بد باز نمی‌دارد،‏ بلکه ما را به اعمال نیکو نیز ترغیب می‌کند.‏ مهم‌ترین عمل نیکو شرکت در خدمت موعظهٔ خانه‌به‌خانه و موعظه به صورت غیر رسمی است.‏ وجدان پولُس او را بر آن داشت که چنین کند.‏ او گفت:‏ «من موظفم که این خدمت را انجام دهم.‏ در واقع،‏ وای بر من اگر بشارت را اعلام نکنم!‏» (‏۱قر ۹:‏۱۶‏)‏ با سرمشق قرار دادن پولُس وجدانی راحت خواهیم داشت و به این شکل وجدانمان به ما اطمینان می‌دهد که کار درستی انجام می‌دهیم.‏ همچنین با موعظهٔ خبر خوش به مردم،‏ نمونه‌ای خوب برای وجدان آنان به جا می‌گذاریم.‏ بله،‏ وجدانی تعلیم‌یافته ابزاری بسیار باارزش برای ماست.‏ با مطالعهٔ مرتب کتاب مقدّس،‏ تأمّل بر آن و به کار بستن آن وجدانمان را تعلیم می‌دهیم.‏ وجدانی تعلیم‌یافته راهنمای مفیدی برایمان در زندگی خواهد بود.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۹ ۲:‏۱۶،‏ ۱۸

نمونه،‏ یوسف،‏ موسی و داوود سختی‌های شدیدی متحمّل شدند.‏ در تمام این مدت،‏ یَهُوَه خدا با آنان بود.‏ آنچه این خادمان در سختی‌هایشان آموختند به آنان در انجام وظایف بزرگ‌تری که از یَهُوَه دریافت کردند،‏ یاری رساند.‏ وقتی در کتاب مقدّس می‌خوانیم که چگونه یَهُوَه در سختی‌ها از آنان پشتیبانی کرد،‏ پی می‌بریم که یَهُوَه به راستی خادمانش را دوست دارد و از آنان مراقبت می‌کند.‏ تأدیب یَهُوَه به ما کمک می‌کند که با جنبه‌ای دیگر از محبت او آشنا شویم.‏ هنگامی که شخصی خطاکار تأدیب می‌شود،‏ اگر واکنش نشان دهد و توبه کند،‏ یَهُوَه «او را به‌فراوانی خواهد آمرزید.‏» (‏اشع ۵۵:‏۷‏)‏ این به چه معناست؟‏ داوود آمرزش یَهُوَه را با این کلمات دلنشین توصیف کرده است:‏ «همهٔ گناهانت را می‌آمرزد،‏ و همهٔ بیماریهایت را شفا می‌بخشد!‏ که حیات تو را از هاویه فدیه می‌دهد و تاجِ محبت و رحمت را بر سرت می‌نهد!‏» (‏مز ۱۰۳:‏۳،‏ ۴‏)‏ باشد که ما همیشه به پندهای یَهُوَه و تأدیب او توجه کنیم و سریع عکس‌العمل نشان دهیم.‏ همچنین،‏ همواره به یاد داشته باشیم که تأدیب یَهُوَه نشانهٔ محبت فراوان او به ماست.‏—‏مز ۳۰:‏۵‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۹ ۴:‏۱۳،‏ ۱۴

مارتا مشغول آماده کردن غذایی ویژه برای عیسی است و از خواهرش مریم دلخور می‌شود.‏ عیسی نیز که متوجه شد مارتا خود را بیش از حد مشغول ساخته است،‏ با مهربانی به او گفت:‏ «مارتا،‏ مارتا،‏ تو برای چیزهای بسیار،‏ نگران و مضطرب هستی» و به او پیشنهاد کرد که آماده کردن یک غذا کافی است.‏ سپس مریم را چنین تحسین کرد:‏ «مریم نصیب بهتر را برگزید و از او گرفته نخواهد شد.‏» (‏لو ۱۰:‏۳۸-‏۴۲‏)‏ بعدها،‏ آنچه مریم به یاد داشت به حتم آن غذایی نبود که با هم خورده بودند،‏ بلکه تعالیم زیبای عیسی و تحسین و توجه او بود.‏ بیش از ۶۰ سال پس از آن واقعه،‏ یوحنای رسول نوشت:‏ ‹عیسی مارتا و خواهر او را دوست می‌داشت.‏› (‏یو ۱۱:‏۵‏)‏ این نوشته‌های الهامی نشان می‌دهد که مارتا به حتم سخنان مهرآمیز عیسی را به گوش گرفت و یَهُوَه را وفادارانه خدمت کرد.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۰ ۳:‏۳،‏ ۴

ما امروزه دلایل محکمی داریم که نشان می‌دهد یَهُوَه همچنان به مردم یاری می‌رساند.‏ اغلب در مورد تجربیات افرادی می‌شنویم که پس از دعا برای کمک روحانی،‏ آن را دریافت کردند.‏ (‏مز ۵۳:‏۲‏)‏ حین خدمت موعظهٔ خانه‌به‌خانه در جزیره‌ای کوچک در فیلیپین،‏ آلن یکی از شاهدان یَهُوَه خانمی را دید.‏ آن خانم با دیدن او شروع به گریه کرد.‏ آلن می‌گوید:‏ «او همان روز صبح به یَهُوَه خدا دعا کرده بود که شاهدان یَهُوَه او را ملاقات کنند.‏» خدا دعای او را چنان سریع پاسخ گفت که او شدیداً تحت تأثیر قرار گرفت.‏ کمتر از یک سال بعد او خود را به یَهُوَه وقف کرد.‏ بسیاری از خادمان یَهُوَه برای ترک اعتیاد یا عاداتی که داشتند،‏ مثل ترک سیگار،‏ مواد مخدّر،‏ یا نگاه کردن به تصاویر غیراخلاقی،‏ کمک یَهُوَه خدا را در زندگی‌شان دیده‌اند.‏ برخی از آنان می‌گویند با این که پیش از آن،‏ بارها تلاش کرده بودند که با قدرت خود عادتشان را ترک کنند،‏ موفق نشده بودند.‏ اما زمانی که برای کمک به یَهُوَه روی آوردند،‏ او «قدرت فوق‌العاده» به آنان بخشید تا بر ضعف‌شان چیره شوند.‏—‏مز ۳۷:‏۲۳،‏ ۲۴‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۰ ۱:‏۱۰،‏ ۱۱

برخی صبح زود زمانی را برای خواندن،‏ تعمّق و دعا کردن کنار می‌گذارند.‏ برخی دیگر هنگام ظهر در وقت استراحت این کار را انجام می‌دهند.‏ شاید شما ترجیح دهید که عصرها و یا قبل از خواب مطالعه کنید.‏ برخی هر روز صبح و هر شب قبل از خواب کتاب مقدّس را می‌خوانند.‏ به این طریق،‏ آنان «روز و شب» یا به‌طور منظم کلام خدا را می‌خوانند.‏ (‏یوش ۱:‏۸‏)‏ نکتهٔ مهم این است که باید زمانی را که هر روزه صرف کارهای کم‌اهمیت‌تر می‌کنیم به تعمّق بر کلام خدا اختصاص دهیم.‏ کتاب مقدّس بارها وعده داده است که یَهُوَه به همهٔ آنانی که بر روی کلامش تعمّق می‌کنند و تلاش می‌کنند تا آنچه را آموخته‌اند به کار گیرند،‏ برکت می‌دهد.‏ (‏مز ۱:‏۱-‏۳‏)‏ عیسی گفت:‏ «خوشا به حال آنانی که کلام خدا را می‌شنوند و آن را حفظ می‌کنند.‏» (‏لو ۱۱:‏۲۸‏)‏ از همه مهم‌تر این که با تعمّق روزانه بر کلام خدا می‌توانیم یَهُوَه خدا را که خالق مغز شگفت‌انگیز ماست،‏ جلال دهیم.‏ اگر در انجام این کار مصمم باشیم،‏ یَهُوَه نیز ما را اکنون سعادتمند می‌سازد و در آینده در دنیای جدید،‏ زندگی جاودان را به ما پاداش خواهد داد.‏—‏یعقو ۱:‏۲۵؛‏ مکا ۱:‏۳‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۰ ۴:‏۱۷،‏ ۱۸

زمانی که پِطرُس رسول از عیسی خواست که به فکر خود باشد تا کشته نشود،‏ منظور بدی نداشت.‏ اما عیسی می‌دانست که این گفتهٔ پِطرُس نتیجهٔ طرز فکر اشتباه او بود.‏ برای این که عیسی به او و دیگر شاگردان کمک کند،‏ تذکری صریح داد.‏ او نتیجهٔ رفتاری خودخواهانه را بیان کرد و همچنین به پاداشی اشاره کرد که روحیهٔ ازخودگذشتگی به همراه دارد.‏ (‏مت ۱۶:‏۲۱-‏۲۷‏)‏ پِطرُس این درس را آموخت.‏ (‏۱پطر ۲:‏۲۰،‏ ۲۱‏)‏ به یَهُوَه خدا دعا کنید تا برای تشخیص نیاز نوجوانتان،‏ به شما بصیرت بخشد.‏ (‏مز ۳۲:‏۸‏)‏ برای مثال،‏ چه اموری می‌تواند اشاره‌ای بر ضعف ایمان فرزندتان داشته باشد؟‏ شاید همچون گذشته شاد نیست،‏ از هم‌ایمانان عیب‌جویی می‌کند یا به کارهای پنهانی دست می‌زند.‏ اگر شاهد چنین تغییراتی در نوجوانتان بودید،‏ سریع قضاوت نکنید که او گناهی جدّی مرتکب‌شده و زندگی‌ای دوگانه در پیش گرفته است.‏ از سوی دیگر چنین نشانه‌هایی را نیز نادیده نگیرید یا تصوّر نکنید که این تنها دورانی گذراست.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۱ ۲:‏۱۲،‏ ۱۳

محبت واقعی و اتحاد میان شاهدان یَهُوَه اثباتی است بر این که آنان پیروان دین حقیقی هستند،‏ چون عیسی گفت:‏ «به این طریق است که همه خواهند دانست،‏ شاگردان من هستید–‏اگر به یکدیگر محبت کنید.‏» (‏یو ۱۳:‏۳۴،‏ ۳۵‏)‏ همچنین یوحنای رسول گفت:‏ «فرزندان خدا و فرزندان ابلیس چنین آشکار می‌شوند:‏ هر که درستکاری پیشه نکند،‏ از خدا نیست.‏ هر که برادر خود را دوست نداشته باشد نیز از خدا نیست.‏ این است آن پیامی که از آغاز شنیدید:‏ باید به یکدیگر محبت کنیم.‏» (‏۱یو ۳:‏۱۰،‏ ۱۱‏)‏ محبتی که این اتحاد بی‌نظیر میان شاهدان یَهُوَه را به وجود آورده است،‏ مشخصهٔ پیروان حقیقی مسیح است که خدا از آن‌ها استفاده می‌کند تا خبر خوش پادشاهی‌اش را در سراسر دنیا موعظه کنند.‏—‏مت ۲۴:‏۱۴‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۱ ۴:‏۱۰،‏ ۱۱

ما باید به فرهنگ و اعتقادات مختلف مردم محدوده‌مان توجه کنیم تا بتوانیم تشخیص دهیم که چه وقت زمان مناسب برای سخن گفتن با آنان است.‏ به حتم،‏ موقعیت‌هایی فراوانی برایمان پیش می‌آید که ممکن است لازم باشد که این موضوع را تشخیص دهیم.‏ برای مثال،‏ ممکن است کسی بدون غرض ما را با سخنانش برنجاند.‏ بجای این که فوراً و نسنجیده چیزی بگوییم،‏ عاقلانه است از خود بپرسیم:‏ ‹آیا واقعاً مقصود بدی از این حرفش داشت؟‏ آیا لازم است که حتماً در این مورد با او صحبت کنم؟‏› شاید بهتر است که سکوت کنیم و چیزی نگوییم.‏ اما اگر لازم است که با او صحبت کنیم،‏ بهتر است صبر کنیم تا آرامش خود را بازیابیم و سپس با او صحبت کنیم.‏ (‏امث ۱۵:‏۲۸‏)‏ همچنین برای صحبت در مورد حقیقت با اعضای خانواده‌مان که هم‌ایمان ما نیستند،‏ باید زمان مناسب را تشخیص دهیم.‏ خواست قلبی ما این است که آنان با یَهُوَه خدا آشنا شوند،‏ اما باید صبور بود و سنجیده عمل کرد.‏ اگر با کلمات مناسب و در وقت مناسب با آنان سخن بگوییم،‏ سخنان ما برایشان دلنشین خواهد بود.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۲ ۳:‏۶،‏ ۸،‏ ۹

کلام خدا به ما چنین می‌گوید:‏ «با خرداندیشی .‏ .‏ .‏ در این نظام کنونی زندگی کنیم.‏» در انتخاب آزمایش‌هایی برای تشخیص بیماری یا روش‌های درمانی باید عاقلانه و خردمندانه عمل کرد.‏ آیا توضیحاتی که داده می‌شود به نظر مشکوک یا عجیب می‌آید؟‏ آیا این شیوهٔ درمانی یا آزمایش مطابق اطلاعات و حقایق شناخته‌شده است و بسیاری از پزشکان آن را تأیید می‌کنند؟‏ (‏امث ۲۲:‏۲۹‏)‏ یا این که تنها احساس می‌شود که می‌تواند مفید باشد؟‏ شاید گفته شود که این شیوهٔ درمانی را افرادی در مناطقی بسیار دور کشف کرده‌اند و هنوز علم امروز از آن آگاهی ندارد.‏ آیا چنین ادعاهایی معقولانه است و چیزی را ثابت می‌کند؟‏ در مورد برخی از وسایل تشخیص بیماری یا روش‌های درمانی گفته می‌شود که از موادی محرمانه یا نیرویی ناشناخته استفاده می‌شود.‏ در این موارد باید جداً محتاط بود و عاقلانه عمل کرد،‏ چرا که خدا به ما هشدار می‌دهد که از هر عملی که به جادوگری و مشورت با ارواح ارتباط دارد،‏ حذر کنیم.‏—‏اشع ۱:‏۱۳؛‏ تث ۱۸:‏۱۰-‏۱۲‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۲ ۴:‏۱۶

در نوشته‌های مقدّس نمونه‌های بسیاری از مردان و زنان باایمانی آمده است که عمیقاً تحت تأثیر روح خدا بوده‌اند،‏ اما امید زندگی در آسمان را نداشته‌اند.‏ یحیای تعمیددهنده یکی از آنان است.‏ عیسی او را بسیار تحسین کرد،‏ اما اشاره کرد که او در پادشاهی آسمان نخواهد بود.‏ روح خدا بر داوود نیز قرار داشت.‏ (‏۱سمو ۱۶:‏۱۳‏)‏ روح خدا به او یاری رساند که درک روحانی عمیقی داشته باشد،‏ حتی تحت الهام بخش‌هایی از کتاب مقدّس را به نگارش در آورد.‏ (‏مرق ۱۲:‏۳۶‏)‏ با این همه،‏ در پِنتیکاست،‏ پِطرُس در مورد داوود گفت که او «به آسمان بالا نرفت.‏» (‏اعما ۲:‏۳۴‏)‏ روح خدا در آنان فعال بود،‏ اما به آنان شهادت نداد که برای زندگی در آسمان برگزیده شده‌اند.‏ این امر به این معنی نیست که آنان مناسب و شایستهٔ این دعوت نبودند.‏ تنها به این معنی است که یَهُوَه خدا آنان را در بهشت روی زمین رستاخیز خواهد داد.‏—‏یو ۵:‏۲۸،‏ ۲۹؛‏ اعما ۲۴:‏۱۵‏.‏ ب۱۶/‏۱ ۳:‏۱۶

کار با شخصی که دوستش داریم ما را با شخصیت و خصوصیات او آشنا می‌کند و به او نزدیک می‌سازد.‏ همچنین همکاری با چنین شخصی ما را نه تنها با اهداف او بلکه با شیوهٔ عملش نیز آشنا می‌کند.‏ می‌توان تصوّر کرد که عیسی برای میلیاردها سال با یَهُوَه خدا کار کرد.‏ از این رو پیوند ناگسستنی و محبت و علاقهٔ استواری میان آنان به وجود آمد.‏ آنان متحد و هماهنگ با یکدیگر کار می‌کردند.‏ عیسی در دعا از یَهُوَه خدا درخواست کرد که از شاگردانش محافظت کند.‏ دلیل آن را نیز در دعا چنین بیان کرد:‏ «یک باشند،‏ چنان که ما یک هستیم.‏» (‏یو ۱۷:‏۱۱‏)‏ همچنان که ما زندگی‌ای هماهنگ با معیارهای یَهُوَه خدا پیش می‌گیریم و در فعالیت موعظه شرکت می‌کنیم با خصوصیات فوق‌العادهٔ او آشنا می‌شویم.‏ در این میان می‌آموزیم که چرا عاقلانه است که به او توکل کنیم و راهنمایی‌های او را به گوش گیریم.‏ همچنان که ما به او نزدیک می‌شویم،‏ او نیز به ما نزدیک می‌شود.‏ (‏یعقو ۴:‏۸‏)‏ بدین‌سان به هم‌ایمانانمان نیز نزدیک می‌شویم،‏ چون مشکلات و شادی‌هایمان مشابه است و همه یک هدف را دنبال می‌کنیم.‏ ب۱۶/‏۱ ۵:‏۹،‏ ۱۰

نَعومی مصمم است که به سرزمینش اسرائیل بازگردد.‏ روت با مهم‌ترین تصمیم زندگی‌اش روبروست.‏ او می‌تواند نزد قومش در مُوآب بازگردد یا با نَعومی،‏ مادرشوهرش بماند و به بیت‌لِحِم برود.‏ (‏روت ۱:‏۱-‏۸،‏ ۱۴‏)‏ منطقی بود اگر روت استدلال می‌کرد که در مُوآب خانواده‌ای دارد،‏ مادر و دیگر خویشاوندانی که می‌توانستند از او که بیوه‌ای جوان بود،‏ مراقبت کنند.‏ مُوآب وطن او بود.‏ فرهنگ،‏ زبان و قوم آنجا،‏ فرهنگ،‏ زبان و قوم روت بود.‏ نَعومی نمی‌توانست به او وعدهٔ هیچ یک از این‌ها را در بیت‌لِحِم بدهد.‏ حتی نَعومی به روت گفت که در مُوآب بماند.‏ او می‌ترسید که نتواند برای روت سرپناهی فراهم کند یا شرایط ازدواج مجدّد برای روت فراهم نشود.‏ روت چه می‌کرد؟‏ عُرپَه «نزد قوم خود و خدایان خویش» بازگشته بود.‏ (‏روت ۱:‏۹-‏۱۵‏)‏ آیا روت نیز نزد خدایان کاذب و قومش باز گشت؟‏ خیر،‏ او چنین نکرد.‏ ب۱۶/‏۲ ۲:‏۴،‏ ۵

داوود و اَبیشای در ظلمت شب آرام و بی‌صدا به دل اردوی لشکرِ ۳۰۰۰ نفری شائول رفتند.‏ در مرکز اردو،‏ شائولِ پادشاه را دیدند که در خواب است.‏ او برای پیدا کردن و کشتن داوود به بیابان یهودیه آمده بود.‏ اَبیشای در گوش داوود گفت:‏ «رخصت ده او را با نیزه به ضربتی به زمین بدوزم،‏ چنانکه نیازی به ضربت دوّم نباشد.‏» با توجه به وضعیتی که داوود در آن زمان داشت،‏ پاسخش تعجب‌آور است،‏ او گفت:‏ «او را هلاک مکن!‏ زیرا کیست که دست خویش بر مسیح خداوند دراز کند و بی‌گناه مانَد؟‏ .‏ .‏ .‏ خداوند از من به دور دارد که دست خویش بر مسیح او دراز کنم.‏» (‏۱سمو ۲۶:‏۸-‏۱۲‏)‏ داوود می‌دانست که وفاداری به یَهُوَه چه جنبه‌هایی را در بر می‌گرفت.‏ او قصد آزار شائول را نداشت،‏ چون شائول،‏ پادشاه منتخب خدا بر اسرائیل بود.‏ خادمان وفادار یَهُوَه حرمت آنانی را که او برمی‌گزیند،‏ حفظ می‌کنند.‏ یَهُوَه از تمامی خادمانش می‌خواهد که وفادار بمانند.‏ ب۱۶/‏۲ ۴:‏۱،‏ ۲

آیا تو نیز یکی از نوجوانانی هستی که در فکر تعمید است؟‏ اگر چنین است،‏ آنچه قصد انجامش را داری بزرگ‌ترین افتخار زندگی یک انسان است.‏ با وجود این تعمید قدمی جدّی است.‏ تعمید نشانهٔ وقف توست،‏ نشانهٔ عهد خالصانه‌ای که با یَهُوَه خدا می‌بندی که تا ابد در زندگی‌ات خواست او را بر هر چیز دیگر ارجحیت دهی.‏ مسلّم است که تنها زمانی می‌توانی تعمید بگیری که کفایت گرفتن چنین تصمیمی را داشته باشی،‏ همچنین خواست قلبی‌ات باشد و مفهوم وقف را درک کرده باشی.‏ حال اگر اطمینان نداشته باشی که آیا برای تعمید آمادگی داری،‏ چطور؟‏ یا شاید خودت می‌خواهی تعمید بگیری اما والدینت بر این عقیده‌اند که باید منتظر بمانی تا تجربیات بیشتری در زندگی مسیحی کسب کنی.‏ در هر صورت،‏ دلسرد نشو،‏ بلکه از این فرصت بهره بگیر تا پیشرفت کنی و بتوانی تعمید بگیری.‏ ب۱۶/‏۳ ۲:‏۱،‏ ۲

برخی پس از ازدواجشان با حقیقت آشنا شدند و اکنون یَهُوَه خدا را خدمت می‌کنند،‏ اما همسرشان خادم یَهُوَه نیست.‏ باز هم خادمان یَهُوَه می‌توانند برای ایجاد هماهنگی و همکاری خانواده اصول کتاب مقدّس را به کار بندند و سهم خود را ادا کنند؛‏ به این معنی که تا جای ممکن بدون این که معیارهای الٰهی را زیر پا بگذارند با همسرشان همکاری کنند.‏ البته این کار همیشه آسان نیست،‏ اما به برکاتی که می‌تواند در پی داشته باشد فکر کنید.‏ همچنین امروزه شیطان خانواده‌ها را هدف حملهٔ خود قرار داده است.‏ از این رو بسیار مهم است که خادمان خدا در زندگی مشترکشان همکاری و اتحاد را حفظ کنند.‏ قطع‌نظر از این که چند سال است که ازدواج کرده‌اید،‏ با خود فکر کنید که چگونه با گفتار و عملتان می‌توانید زندگی مشترکتان را استوار سازید.‏ در این خصوص زوج‌های مسن‌تر می‌توانند به زوج‌های جوان جماعت یاری رسانند،‏ شاید بتوانند آنان را برای پرستش خانوادگی‌شان به خانه‌شان دعوت کنند.‏ به این ترتیب زوج‌های جوان می‌توانند ببینند که قطع‌نظر از مدت زمان زندگی مشترک،‏ دلبستگی و هماهنگی بسیار اهمیت دارد.‏—‏تیت ۲:‏۳-‏۷‏.‏ ب۱۶/‏۳ ۳:‏۱۴،‏ ۱۵