نوامبر

وقتی می‌خوانیم که ابراهیم «پیر و سیر شده» بود نباید تصوّر کنیم که اگر ابراهیم در پایان زندگی‌اش خشنود یا به اصطلاح «سیرشده» بود به این مفهوم است که او مشتاق نبود بار دیگر در آینده به زندگی بازگردد.‏ کتاب مقدّس در مورد ابراهیم می‌گوید:‏ «او در انتظار شهری با بنیاد حقیقی بود،‏ که طراح و سازندهٔ آن خداست.‏» (‏عبر ۱۱:‏۱۰‏)‏ آیا می‌توانید شادی ابراهیم را تصوّر کنید زمانی که در بهشت روی زمین بتواند همچنان دوستی‌اش را با یَهُوَه استوار سازد؟‏ چقدر تحت تأثیر قرار خواهد گرفت وقتی بفهمد که ایمان او برای بسیاری از خادمان خدا،‏ حتی پس از مرگش،‏ برای هزاران سال نمونه بوده است و به آنان کمک کرده است.‏ در بهشت خواهد آموخت که بازیافتن اسحاق به طور «نمادین» رویدادی بس بزرگ‌تر را به تصویر می‌کشید.‏ (‏عبر ۱۱:‏۱۹‏)‏ او خواهد فهمید رنجی که او کشید و خود را برای قربانی پسرش اسحاق آماده کرد،‏ برای میلیون‌ها انسان وفادار ممکن ساخت تا دردی را مجسم کنند که یَهُوَه خدا برای قربانی عیسی مسیح متحمّل شد.‏—‏یو ۳:‏۱۶‏.‏ ب۱۶/‏۲ ۱:‏۱۵،‏ ۱۶

ممکن است کسی که اختیاراتی به او سپرده شده است در مورد ما ناعادلانه قضاوت کند.‏ یوناتان در چنین شرایطی قرار گرفت.‏ شائول،‏ پادشاه منتخب خدا،‏ از دوستی یوناتان با داوود آگاه بود،‏ اما دلیل آن را نمی‌دانست.‏ شائول با خشم و غضبی تند یوناتان را تحقیر کرد.‏ اما یوناتان مانند او عمل نکرد.‏ یوناتان احترام پدرش را حفظ کرد و در عین حال به یَهُوَه خدا و داوود نیز که در آینده پادشاه اسرائیل می‌شد،‏ وفادار ماند.‏ (‏۱سمو ۲۰:‏۳۱-‏۴۱‏)‏ امروزه در جماعت شاهدان یَهُوَه کمتر امکان دارد که با کسی ناعادلانه رفتار شود.‏ اما نباید از نظر دور داشت کسانی که اختیاراتی در جماعت دارند،‏ مردانی ناکامل هستند و این امکان وجود دارد که برداشت و قضاوتی اشتباه بکنند.‏ (‏۱سمو ۱:‏۱۳-‏۱۷‏)‏ با این همه چنانچه در مورد ما اشتباه قضاوت شود یا رفتار ما سوءتعبیر شود،‏ می‌خواهیم که همواره به یَهُوَه وفادار بمانیم.‏ ب۱۶/‏۲ ۳:‏۱۴،‏ ۱۵

ممکن است برخی کاملاً مفهوم وقف و تعمید و تفاوت آن را ندانند.‏ برای نمونه،‏ برخی جوانان می‌گویند که خود را به یَهُوَه وقف کرده‌اند،‏ اما برای تعمید آماده نیستند.‏ آیا چنین چیزی ممکن است؟‏ وقف دعایی است که شخص در آن به یَهُوَه خدا می‌گوید که می‌خواهد تا ابد او را خدمت کند.‏ با تعمید،‏ شخص به عموم اعلام می‌کند که خود را به یَهُوَه خدا در دعایی شخصی وقف کرده است.‏ پس پیش از تعمید باید اطمینان یابی که مفهوم وقف را به‌خوبی درک کرده‌ای.‏ به بیان ساده‌تر،‏ زمانی که خود را به یَهُوَه وقف می‌کنی،‏ در واقع به او می‌گویی که دیگر به خود تعلّق نداری بلکه از آن او هستی.‏ با وقف خود به یَهُوَه قول می‌دهی که در زندگی به خواست او،‏ بر هر چیز دیگر ارجحیت دهی.‏ هر قول و تعهدی امری جدّی است،‏ پس می‌توان تصوّر کرد که قول به یَهُوَه خدا تا چه حد جدّی است.‏—‏مت ۵:‏۳۳‏.‏ ب۱۶/‏۳ ۱:‏۱۴،‏ ۱۵

پولُس با استفاده از تشبیه بدن انسان،‏ به اتحاد جماعت تحت رهبری عیسی مسیح به عنوان سر جماعت تأکید کرد.‏ پولُس رسول اشاره کرد که اعضای بدن از طریق «مفاصل نگاه‌دارندهٔ خود،‏ با هماهنگی به هم می‌پیوندند و با یکدیگر همکاری می‌کنند.‏» (‏افس ۴:‏۱۶‏)‏ چگونه هر یک از ما چه پیر چه جوان،‏ چه پربنیه و چه کم‌بنیه،‏ می‌تواند سهم خود را در اتحاد جماعت و وضعیت روحانی آن ایفا کند؟‏ عیسی پیران را برای راهنمایی جماعت تعیین کرده است،‏ همچنین از ما می‌خواهد که آنان را حرمت نهیم و از آنان اطاعت کنیم.‏ (‏عبر ۱۳:‏۷،‏ ۱۷‏)‏ شاید این کار همیشه برای ما آسان نباشد.‏ اما می‌توانیم از یَهُوَه خدا کمک بخواهیم.‏ روح مقدّس او می‌تواند به ما کمک کند که با جان و دل از ترتیبات جماعت پشتیبانی کنیم.‏ همچنین اگر گاه به گوش گرفتن راهنمایی‌ها برایمان دشوار است،‏ بجاست بر این امر تأمّل کنیم که همکاری متواضعانهٔ ما تا چه حد در اتحاد جماعت مؤثر است.‏ به علاوه،‏ همکاری بر محبتمان به یکدیگر می‌افزاید.‏ ب۱۶/‏۳ ۳:‏۸،‏ ۹

والدین برخی جوانان آنان را تشویق نمی‌کنند که در خدمت به یَهُوَه اهدافی برای خود بگذارند.‏ حقیقت هیچ گاه در زندگی این جوانان اولویت نداشته است.‏ (‏مت ۱۰:‏۲۴‏)‏ به همین دلیل یک پیر جماعت باید برای ایجاد پیوند دوستی با برادری که شوق تعلیم‌گیری برای کسب افتخارات در جماعت را دارد وقت صرف کند و این حقیقت را برایش روشن کند که در جماعت به او نیاز است.‏ همچنان که زمان می‌گذرد باید با او وقت صرف کرد و با بررسی آیاتی مشخص به او کمک کرد که به وقفش به خدا بیندیشد.‏ (‏جا ۵:‏۴؛‏ اشع ۶:‏۸؛‏ مت ۶:‏۲۴،‏ ۳۳؛‏ لو ۹:‏۵۷-‏۶۲؛‏ ۱قر ۱۵:‏۵۸؛‏ ۲قر ۵:‏۱۵؛‏ ۱۳:‏۵‏)‏ پیر جماعت می‌تواند از او بپرسد:‏ ‹هنگامی که خود را به یَهُوَه خدا وقف کردی چه قولی به او دادی؟‏› او می‌تواند سعی کند با این سؤالات به دل برادر راه یابد:‏ ‹فکر می‌کنی یَهُوَه از تعمید تو چه احساسی داشته است؟‏› (‏امث ۲۷:‏۱۱‏)‏ ‹شیطان چه احساسی داشته است؟‏› (‏۱پطر ۵:‏۸‏)‏ پیران جماعت هرگز نباید ارزش خواندن آیات و گزارش‌های کتاب مقدّس را کوچک بشمارند؛‏ آیات می‌تواند تأثیر عمیقی بر برادران داشته باشد.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۴ ۲:‏۹،‏ ۱۱

چرا یَهُوَه هر درخواست ما را فوراً پاسخ نمی‌دهد؟‏ به یاد آورید که او رابطهٔ خودش را با ما به رابطهٔ پدر و فرزند تشبیه می‌کند.‏ (‏مز ۱۰۳:‏۱۳‏)‏ فرزند نمی‌تواند انتظار داشته باشد که پدرش به هر درخواست او فوراً ترتیب اثر دهد.‏ برخی درخواست‌های فرزند ممکن است تنها هوسی زودگذر باشد.‏ شاید گاه او باید منتظر زمان مناسب بماند،‏ یا ممکن است انجام خواسته‌اش به نفع او یا دیگران نباشد.‏ افزون بر این،‏ اگر پدر هر آنچه که فرزندش می‌خواهد در اختیارش بگذارد،‏ در واقع پدر خدمتگزار فرزندش است.‏ مشابهاً،‏ یَهُوَه نفع ما را در نظر دارد و گاه پس از گذشت زمان،‏ پاسخ دعایمان بر ما آشکار می‌شود.‏ او حق دارد در زمانی که خود مناسب می‌داند،‏ دعایمان را پاسخ دهد؛‏ چرا که او هستی‌بخش پرحکمت ما و پدر آسمانی مهربان ماست و ما خدمتگزاران او هستیم.‏ برای ما مفید است که برای پاسخ دعاهایمان منتظر یَهُوَه بمانیم.‏—‏اشع ۲۹:‏۱۶؛‏ ۴۵:‏۹‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۴ ۴:‏۶،‏ ۷

هر چه بیشتر به پایان این نظام نزدیک می‌شویم،‏ شیطان می‌خواهد که ما سست شویم و به خود سخت نگیریم،‏ به فکر موفقیت خود در این دنیا باشیم و حس فوریتمان را از دست بدهیم.‏ بنابراین،‏ همیشه «مراقب باشید» و هیچ گاه در زندگی چنین رویه‌ای را پیش نگیرید.‏ (‏مت ۱۶:‏۲۲،‏ ۲۳؛‏ ۲۴:‏۴۲‏)‏ شیطان با فریبکاری تبلیغ می‌کند که هنوز تا پایان این نظام زمان بسیاری مانده است یا این که پایانی برای این نظام نیست.‏ هرگز فریب او را نخورید.‏ شیطان تلاش می‌کند به ما بقبولاند که ما در چشم خدا بی‌ارزشیم و گناهانمان قابل بخشش نیست.‏ این نیز تأثیر تبلیغات فریبکارانهٔ شیطان است.‏ خدا به چه کسی واقعاً علاقه‌ای ندارد؟‏ به شیطان.‏ چه کسی واقعاً قابل بخشش نیست؟‏ شیطان.‏ کتاب مقدّس به ما چنین اطمینان می‌دهد:‏ «خدا بی‌انصاف نیست که عمل شما و محبتی را که به خاطر نام او ابراز داشته‌اید،‏ فراموش کند.‏» (‏عبر ۶:‏۱۰‏)‏ یَهُوَه از تلاش‌های ما در راه خشنود ساختنش قدردان است و خدمت ما به او بیهوده نیست.‏ (‏۱قر ۱۵:‏۵۸‏)‏ پس فریب تبلیغات شیطان را نخوریم.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۵ ۱:‏۱۶-‏۱۹

ابراهیم می‌دانست که یَهُوَه همواره به وعده‌هایش عمل کرده است،‏ از این رو اطمینان داشت که خدا به وعده‌هایی که برای آینده داده است نیز عمل می‌کند؛‏ ابراهیم تحقق آن‌ها را به عین می‌دید.‏ ایمان ابراهیم به وعده‌های خدا او را مصمم می‌ساخت که همواره به آنچه یَهُوَه به او می‌گفت،‏ عمل کند.‏ برای مثال،‏ او خانه‌اش را در شهر اور ترک کرد و حاضر نشد در هیچ یک از شهرهای کنعان زندگی کند.‏ همچون اور،‏ آن شهرها نیز بر بنیادی نااستوار و متزلزل بنا شده بودند،‏ چون حاکمانشان یَهُوَه خدا را خدمت نمی‌کردند.‏ (‏یوش ۲۴:‏۲‏)‏ ابراهیم تا پایان عمرِ طولانی‌اش «در انتظار شهری با بنیاد حقیقی بود،‏ که طراح و سازندهٔ آن خداست.‏» (‏عبر ۱۱:‏۱۰‏)‏ ابراهیم خود را می‌دید که برای همیشه در جایی زندگی می‌کند که یَهُوَه بر آن حکومت می‌کند.‏ هابیل،‏ خَنوخ،‏ نوح،‏ ابراهیم و بسیاری دیگر به رستاخیز مردگان ایمان داشتند و چشم‌انتظار زندگی تحت پادشاهی خدا،‏ یعنی «شهری با بنیاد حقیقی» بودند.‏ تأمّل بر این برکات ایمان آنان را به یَهُوَه قوی‌تر می‌ساخت.‏—‏عبر ۱۱:‏۱۵،‏ ۱۶‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۵ ۳:‏۸،‏ ۹

یَهُوَه خدا از طریق عیسی مسیح قدرتش را به نحوی شگفت‌انگیز نمایان ساخت.‏ جزئیاتی که در چهار انجیل کتاب مقدّس در مورد معجزات عیسی آمده است،‏ ایمان ما را تقویت می‌کند.‏ احتمالاً عیسی معجزات دیگری نیز انجام داد.‏ (‏مت ۹:‏۳۵؛‏ لو ۹:‏۱۱‏)‏ آری،‏ قدرت عظیم خدا در عیسی نمایان بود.‏ از این رو،‏ پولُس رسول در مورد عیسی نوشت:‏ ‹مسیح قدرت خداست.‏› معجزات عیسی امروزه چه تأثیری بر زندگی ما دارد؟‏ پِطرُس رسول نیز گفت که عیسی «عجایب» یا معجزات به ظهور رساند.‏ (‏اعما ۲:‏۲۲‏)‏ آن اعمال حیرت‌انگیزِ عیسی شمّه‌ای بود از برکاتی بس عظیم‌تر که در دوران حکومتش بر زمین از آن برخوردار خواهیم شد.‏ عیسی آن معجزات را برای فایدهٔ همهٔ بشر در سراسر جهان تحت حکومت الٰهی انجام خواهد داد!‏ تعمّق بر معجزات عیسی بینشی عمیق از شخصیت عیسی و پدرش یَهُوَه خدا به ما می‌دهد.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۶ ۱:‏۱،‏ ۲

عیسی متوجه شد که پدرش،‏ یَهُوَه آن زن را شفا داده است.‏ با مهربانی به او گفت:‏ «ای دختر،‏ ایمانت تو را شفا داده است.‏ به سلامت برو و از آن بیماری جانکاه آسوده باش.‏» (‏مرق ۵:‏۳۴‏)‏ واقعاً که دلسوزی و محبت عیسی به مردم به‌خصوص به بیماران،‏ باعث دلگرمی ماست.‏ برخلاف عیسی،‏ شیطان سعی می‌کند ما را متقاعد سازد که بی‌ارزش هستیم و کسی ما را دوست ندارد.‏ اما عیسی با معجزات خود ثابت کرد که ما را دوست دارد و در صدد حل مشکلات ماست.‏ چقدر باید سپاسگزار باشیم که چنین پادشاه و کاهن اعظم مهربانی داریم!‏ (‏عبر ۴:‏۱۵‏)‏ شاید برای کسی که خود مبتلا به بیماری مزمن نیست،‏ درک احساسات چنین بیمارانی سخت باشد.‏ باید به یاد داشت که عیسی خود هرگز بیمار نشده بود،‏ با وجود این با بیماران همدردی کرد و به آنان محبت و دلسوزی نشان داد.‏ اگر تلاش کنیم عیسی را سرمشق خود قرار دهیم،‏ ما نیز همچون او عمل خواهیم کرد.‏—‏۱پطر ۳:‏۸‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۶ ۲:‏۱۱،‏ ۱۲

به راستی چه افتخاری است که ما نام خدا را می‌دانیم و او ما را به عنوان «قومی برای نام خود» گرد آورده و نام او را بر خود داریم.‏ (‏اعما ۱۵:‏۱۴؛‏ اشع ۴۳:‏۱۰‏)‏ ما از پدر آسمانی‌مان چنین درخواست می‌کنیم:‏ «نام تو مقدّس باد.‏» (‏مت ۶:‏۹‏)‏ این درخواست در دعا،‏ ما را بر آن می‌دارد که همچنین از او بخواهیم که به ما یاری رساند تا خود از عمل و سخنی که نام مقدّس او را بی‌حرمت می‌کند،‏ پرهیز کنیم.‏ چنانکه در آیهٔ روز بیان شده است،‏ ما نمی‌خواهیم همچون برخی در قرن اول باشیم که خود به آنچه موعظه می‌کردند،‏ عمل نمی‌نمودند.‏ برای این که نام خدا کاملاً مقدّس شده،‏ از هر بدنامی کاملاً پاک شود،‏ چه چیز لازم است؟‏ برای این منظور،‏ باید یَهُوَه وارد عمل شود و تمامی آنانی را که حاکمیت او را رد می‌کنند،‏ نابود سازد.‏ (‏حز ۳۸:‏۲۲،‏ ۲۳‏)‏ در آن زمان انسان‌ها کامل خواهند شد و همه کس در آسمان و بر زمین نام مقدّس یَهُوَه را حرمت خواهند گذاشت.‏ در نهایت پدر آسمانی مهربانمان «به‌تنهایی حاکم همه» خواهد شد.‏—‏۱قر ۱۵:‏۲۸‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۶ ۴:‏۷،‏ ۱۰

به غیر از اشاره به زمین،‏ به صورت استعاره برای توصیف معبد باستانی اسرائیلیان نیز به کار برده شده است.‏ (‏۱توا ۲۸:‏۲؛‏ مز ۱۳۲:‏۷‏)‏ آن معبد در چشم یَهُوَه بسیار زیبا بود،‏ چون مرکز پرستش حقیقی بر زمین شمرده می‌شد و یَهُوَه را بر زمین جلال می‌داد.‏ (‏اشع ۶۰:‏۱۳‏)‏ دیگر امروزه معبدی بر زمین وجود ندارد که مرکز پرستش حقیقی باشد.‏ در واقع مرکز پرستش حقیقی،‏ معبدی روحانی است که بیش از هر عمارتی یَهُوَه خدا را جلال می‌دهد.‏ این معبد روحانی تدارکی است که از طریق کهانت و قربانی عیسی مسیح فراهم شده است و آشتی با خدا را ممکن می‌سازد.‏ این معبد در سال ۲۹ م.‏ زمان تعمید عیسی به وجود آمد.‏ در آن زمان عیسی مسیح به عنوان کاهن اعظمِ معبد روحانی و عظیمِ یَهُوَه منصوب شد.‏—‏عبر ۹:‏۱۱،‏ ۱۲‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۷ ۱:‏۱-‏۳

این واقعه،‏ زمان پاداش یافتن وفاداران و مجازات شدن بقیه است.‏ (‏مت ۲۴:‏۴۶،‏ ۴۷،‏ ۵۰،‏ ۵۱؛‏ ۲۵:‏۱۹،‏ ۲۸-‏۳۰‏)‏ در گزارش مَتّی آمده است که عیسی پس از گفتن نشانهٔ مرکبی که به پایان این نظام می‌انجامد،‏ این مَثَل را آورد:‏ «وقتی پسر انسان در جلال خود به همراه تمام فرشتگان آید،‏ بر تخت شکوهمند خود خواهد نشست.‏ آنگاه تمام قوم‌ها در برابر او گرد آورده خواهند شد و او آنان را از یکدیگر جدا خواهد کرد؛‏ همان گونه که شبان گوسفندها را از بزها جدا می‌کند.‏ او گوسفندها را در طرف راست و بزها را در طرف چپ خود قرار خواهد داد.‏» (‏مت ۲۵:‏۳۱-‏۳۳‏)‏ نتیجهٔ داوری گوسفندان و بزها چه خواهد بود؟‏ عیسی در انتها چنین گفت:‏ «اینان [بزها] به مرگ ابدی و درستکاران به زندگی ابدی خواهند رسید.‏»—‏مت ۲۵:‏۴۶‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۷ ۲:‏۱۱،‏ ۱۲

قابل درک است که تا حدّی به سرزمین،‏ فرهنگ،‏ زبان و غذای کشوری که در آن بزرگ شده‌ایم،‏ دلبسته باشیم.‏ اما نباید چنان روحیه‌ای از خود نشان دهیم که گویی آن‌ها بهترین هستند.‏ یَهُوَه برای لذّت ما تنوع و دگرگونی در آفرینش به وجود آورده است.‏ (‏مز ۱۰۴:‏۲۴؛‏ مکا ۴:‏۱۱‏)‏ پس چرا باید تصوّر کنیم شیوه‌ای که ما کاری را انجام می‌دهیم،‏ بهترین است؟‏ یَهُوَه خدا می‌خواهد که همه گونه افراد،‏ حقیقت را دقیق بشناسند و از زندگی ابدی برخوردار شوند.‏ (‏یو ۳:‏۱۶؛‏ ۱تیمو ۲:‏۳،‏ ۴‏)‏ داشتن دیدی باز نسبت به ایده‌های مختلف و پذیرش آن‌ها در صورت امکان،‏ زندگی‌مان را جالب‌تر و لذّت‌بخش‌تر می‌سازد و حافظ وحدت مسیحی ماست.‏ برای حفظ وفاداری‌مان به یَهُوَه،‏ نباید درگیر تبعیض‌ها و بحث‌هایی بشویم که مردم دنیا درگیر آنند.‏ در میان ما تعصب و طرفداری جایی ندارد.‏ به راستی چقدر از یَهُوَه سپاسگزاریم که ما را از تفرقه،‏ غرور،‏ رقابت‌طلبی که به دنیای شیطان تعلّق دارد،‏ رها کرده است.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۷ ۳:‏۱۷،‏ ۱۸

ما به روش‌های گوناگون می‌توانیم محبتمان را به یَهُوَه ابراز داریم.‏ برای نمونه،‏ با خدمتی غیورانه در موعظهٔ پادشاهی خدا،‏ محبتمان را به او و همنوعانمان ابراز می‌کنیم.‏ (‏مت ۲۴:‏۱۴؛‏ ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰‏)‏ با وفادار ماندن در سختی‌ها و آزمایش‌های ایمان،‏ نشان می‌دهیم که به راستی یَهُوَه را دوست داریم.‏ (‏مز ۸۴:‏۱۱؛‏ یعقو ۱:‏۲-‏۵‏)‏ اگر سختی‌هایمان شدّت یابد،‏ می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که یَهُوَه خدا از رنج ما آگاه است و به ما یاری می‌رساند،‏ چون ما در چشم او گرانقدریم.‏ (‏مز ۵۶:‏۸‏)‏ عشق و محبت ما به خدا ما را بر آن می‌دارد که در اعمال دست او در آفرینش و دیگر اعمال فوق‌العادهٔ او تأمّل کنیم.‏ پشتکار داشتن در مطالعهٔ کلام خدا نشانهٔ این است که او را دوست می‌داریم و برای کلامش ارزش قائلیم.‏ عشق به خدا ما را بر آن می‌دارد که به او دعا کنیم.‏ همچنین تأمّل بر فدیه‌ای که برای گناهان ما مهیا ساخت محبت ما را به او عمیق‌تر می‌کند.‏ (‏۱یو ۲:‏۱،‏ ۲‏)‏ این‌ها تنها چند راهی بود که از طریق آن‌ها می‌توانیم قدردانی‌مان را از محبت پایدار یَهُوَه ابراز کنیم.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۸ ۱:‏۶،‏ ۱۷،‏ ۱۸

در دنیای جدید ممکن است از جهاتی لازم باشد که صبور باشیم.‏ برای مثال،‏ ممکن است بشنویم که برخی از رستاخیزِ خویشان و دوستانشان بسیار شادند،‏ اما ما هنوز باید برای رستاخیز عزیزانمان انتظار بکشیم.‏ اگر چنین باشد،‏ آیا صبور خواهیم بود و با دیگران شادی خواهیم کرد؟‏ (‏روم ۱۲:‏۱۵‏)‏ اگر اکنون بیاموزیم که برای تحقق وعده‌های یَهُوَه صبور و شکیبا باشیم در آن زمان نیز صبور خواهیم بود.‏ از جنبهٔ دیگری نیز می‌توانیم خود را برای زندگی در دنیای جدید آماده کنیم و آن صبور بودن در رابطه با آشکار شدن حقایق است.‏ آیا همچنان که درک از حقایق کتاب مقدّس افزایش می‌یابد،‏ ما این مطالب را مطالعه می‌کنیم و اگر کاملاً آن را درک نکنیم،‏ صبور هستیم؟‏ اگر چنین است،‏ به احتمال قوی در دنیای جدید،‏ طی این که یَهُوَه انسان‌ها را از خواسته‌هایش آگاه می‌سازد نیز صبور خواهیم بود.‏—‏امث ۴:‏۱۸؛‏ یو ۱۶:‏۱۲‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۸ ۳:‏۹،‏ ۱۰

پولُس رسول در نامه‌ای به مسیحیان اِفِسُس در خصوص اهمیت رشد روحانی چنین گفت:‏ «به یگانگی ایمان و شناخت دقیق پسر خدا دست یابیم و انسانی بالغ شده،‏ به قامت کامل مسیح برسیم.‏» (‏افس ۴:‏۱۳‏)‏ وقتی پولُس نامه‌اش را به جماعت اِفِسُس نوشت،‏ چندین سال از پایه‌گذاری آن جماعت می‌گذشت.‏ بسیاری از شاگردان آن جماعت مسیحیانی بالغ و باتجربه بودند،‏ اما برخی نیز هنوز باید به بلوغ مسیحی می‌رسیدند.‏ وضعیت امروزهٔ شاهدان یَهُوَه،‏ مشابه وضعیت آن جماعت است.‏ بسیاری از برادران و خواهران سال‌هاست که یَهُوَه را خدمت می‌کنند و مسیحیانی بالغ هستند.‏ اما واضح است که در این راه پیشرفت همه یکسان نبوده است.‏ برای مثال،‏ هر ساله هزاران نفر تعمید می‌گیرند،‏ پس نیاز است که از نظر روحانی رشد کنند.‏ شما چطور؟‏ آیا شما نیز به رشد روحانی نیاز دارید؟‏—‏کول ۲:‏۶،‏ ۷‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۹ ۱:‏۲،‏ ۳

بسیاری به این نتیجه رسیده‌اند که قدری ورزش به صورت مرتب برای سلامتی مفید است و به ذهن و دل نشاط می‌بخشد.‏ اگر می‌خواهیم در ورزش‌های گروهی شرکت کنیم،‏ آیا نباید برایمان مهم باشد که با چه کسی این اوقات را می‌گذرانیم؟‏ در امثال ۱۳:‏۲۰ آمده است:‏ «همنشینِ حکیمان حکیم گردد،‏ اما رفیق جاهلان زیان بیند.‏» در واقع این پند به این معنی است که بسیار اهمیت دارد که هنگام انتخاب تفریح از وجدان تعلیم‌یافته‌مان بهره گیریم.‏ پرسش دیگر این است که چه زمانی را به تفریح اختصاص دهیم.‏ آیا شما به جلسات جماعت،‏ خدمت موعظه و مطالعهٔ شخصی اولویت می‌دهید،‏ یا به تفریحات؟‏ آیا نخست برنامهٔ تفریحاتتان را می‌گذارید و سپس فعالیت‌های روحانی را در میان آن می‌گنجانید؟‏ واقعاً کدام یک برایتان مهم است؟‏ عیسی گفت:‏ «پس،‏ همواره نخست،‏ در پی پادشاهی خدا و عدالت او باشید و همهٔ این چیزهای دیگر برای شما مهیا خواهد شد.‏» (‏مت ۶:‏۳۳‏)‏ آیا وجدان شما آن گونه عمل می‌کند که اولویت‌هایتان را هماهنگ با این پند عیسی تنظیم کنید؟‏ ب۱۵ ۱۵/‏۹ ۲:‏۱۳،‏ ۱۵

زمانی که یَهُوَه دید قائن در شرف انجام خطایی بزرگ است،‏ پندی به‌موقع و راهنمایی‌ای مفید،‏ به او داد.‏ متأسفانه قائن پند و هشدار یَهُوَه را به گوش نگرفت و نتیجهٔ تلخ عمل خود را نیز چشید.‏ (‏پیدا ۴:‏۱۱-‏۱۳‏)‏ زمانی که باروک،‏ همکار اِرْمیا خسته و اندوهگین شده بود،‏ یَهُوَه با پندی به او یاری کرد تا مشکل اصلی‌اش را ببینید.‏ برخلاف قائن،‏ باروک پند یَهُوَه را به گوش گرفت و جانش محفوظ ماند.‏ (‏ار ۴۵:‏۲-‏۵‏)‏ یَهُوَه خدا ما را راهنمایی و تأدیب می‌کند،‏ چون به ما علاقه و محبت دارد.‏ او نه فقط در صورت لزوم خادمانش را اصلاح می‌کند،‏ بلکه به آنان آموزش نیز می‌دهد.‏ (‏عبر ۱۲:‏۶‏)‏ در کتاب مقدّس،‏ نمونه‌های بسیاری از خادمان وفادار خدا آمده است که یَهُوَه به آنان آموزش داد تا انسان‌هایی بهتر شوند.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۹ ۴:‏۱۲،‏ ۱۳

جِبعونیان عاقلانه تشخیص دادند که خدای حقیقی پشتیبان اسرائیلیان است.‏ راحاب نیز دست خدا را در وقایعی که در آن زمان روی داد،‏ دید.‏ او شنیده بود که چگونه یَهُوَه قومش را آزاد ساخته بود و به دو جاسوس اسرائیلی گفت:‏ «می‌دانم که خداوند این سرزمین را به شما داده است.‏» با این که جانبداری از اسرائیلیان خالی از خطر نبود،‏ چنین کرد،‏ چون ایمان داشت که یَهُوَه می‌تواند او و خانواده‌اش را نجات بخشد.‏ (‏یوش ۲:‏۹-‏۱۳؛‏ ۴:‏۲۳،‏ ۲۴‏)‏ تمامی این مثال‌ها در کتاب مقدّس ما را یاری می‌کند که مفهوم دیدن دست خدا یا دیدن خدا را درک کنیم.‏ زمانی که ما یَهُوَه خدا را بشناسیم دست او را نیز در زندگی‌مان خواهیم دید،‏ چون خصوصیات و اعمال او را با «چشم دل» می‌بینیم.‏ (‏افس ۱:‏۱۸‏)‏ همین ما را بر آن می‌دارد که خادمان وفادار او را سرمشق قرار دهیم،‏ چه آنان که در گذشته و چه آنان که اکنون دست یاری‌بخش یَهُوَه خدا را دیده‌اند.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۰ ۱:‏۶،‏ ۷،‏ ۹

هرچند مارتا تنها زنی است که نامش صریحاً ذکر شده و در مورد او گفته شده است که عیسی او را دوست می‌داشت.‏ عیسی مهری عمیق به زنان خداترس دیگر نیز داشت؛‏ از جمله مریم،‏ مادر عزیزش و مریم،‏ خواهر مارتا.‏ (‏یو ۱۹:‏۲۵-‏۲۷‏)‏ چرا در کتاب مقدّس نام مارتا صریحاً ذکر شده و گفته شده است که عیسی او را دوست می‌داشت؟‏ عیسی،‏ مارتا را نه تنها به دلیل مهمان‌نوازی و سخت‌کوشی‌اش،‏ بلکه همچنین به دلیل ایمانش دوست می‌داشت.‏ مارتا به تعالیم عیسی حقیقتاً ایمان داشت و کاملاً مطمئن بود که عیسی همان مسیح موعود است.‏ (‏یو ۱۱:‏۲۱-‏۲۷‏)‏ با این همه،‏ مارتا نیز زنی ناکامل بود.‏ یک بار زمانی که عیسی در خانه‌اش مهمان بود،‏ مارتا از عیسی خواست که به خواهرش مریم تذکر دهد.‏ او گفت:‏ «سَرور،‏ آیا برای تو مهم نیست که خواهرم مرا در کار پذیرایی تنها گذاشته است؟‏ پس به او بگو بیاید و به من کمک کند.‏»—‏لو ۱۰:‏۳۸-‏۴۲‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۰ ۳:‏۱،‏ ۲

تعمّق کردن بر روی مسائل روحانی به ما کمک می‌کند تا همیشه شور و شوقمان را برای حقیقت حفظ کنیم.‏ این شور و شوق ما باعث تشویق برادرانمان و علاقه‌مندانی می‌شود که در خدمت موعظه آنان را ملاقات می‌کنیم.‏ هنگامی که بر روی فدیهٔ عیسی که یَهُوَه خدا برای رهایی ما تدارک دیده است،‏ تعمّق می‌کنیم،‏ برای رابطهٔ نزدیکی که با پدر آسمانی‌مان داریم،‏ ارزش بیشتری قائل می‌شویم.‏ (‏روم ۳:‏۲۴‏)‏ برادری به نام مارک،‏ اهل آفریقای جنوبی به دلیل حفظ بی‌طرفی خود سه سال در زندان بود.‏ او گفت:‏ «تعمّق کردن را می‌توان به یک ماجراجویی مهیج تشبیه کرد.‏ هر چه بیشتر بر روی مسائل روحانی تعمّق کنیم،‏ چیزهای جدید بیشتری در مورد یَهُوَه خدایمان کشف می‌کنیم.‏ گاه وقتی که کمی مأیوس می‌شوم یا در مورد آینده نگرانم،‏ کتاب مقدّس را برمی‌دارم و روی بخشی از آیه‌های آن تعمّق می‌کنم.‏ پس از آن حس می‌کنم که واقعاً آرامش یافته‌ام.‏» ب۱۵ ۱۵/‏۱۰ ۴:‏۱۵

اگر تصمیمی می‌گیرید یا قانونی وضع می‌کنید و این امکان وجود دارد که دلیل آن را برای فرزند نوجوانتان توضیح دهید،‏ این کار را بکنید.‏ اگر او طرز فکر شما را درک کند،‏ احتمالاً با رغبت بیشتری از شما اطاعت خواهد کرد.‏ بَری که چهار فرزند بزرگ کرده است،‏ می‌گوید:‏ «اگر برای فرزند نوجوانتان دلیل بیاورید،‏ او به شما بیشتر اعتماد خواهد کرد،‏ چون متوجه می‌شود که تصمیم‌های شما بی‌مورد و مستبدانه نیست.‏» وانگهی پرورش قدرت استدلال نوجوانتان را پخته می‌سازد.‏ (‏روم ۱۲:‏۱‏)‏ بَری می‌گوید:‏ «نوجوانان باید بیاموزند که با دلیل و استدلال تصمیمات عاقلانه بگیرند،‏ نه این که از روی احساس عمل کنند.‏» اگر با افتادگی دلیل تصمیمی را که می‌گیرید برای فرزند نوجوانتان شرح دهید،‏ او متوجه می‌شود که شما از این که او به سوی بلوغ و پختگی پیش می‌رود آگاهید و می‌آموزد که خود با «قدرت استدلال» تصمیم‌گیری کند.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۱ ۲:‏۱۱

در سراسر زمین میلیون‌ها نفر یَهُوَه خدا را پرستش می‌کنند و در مورد نام او و مقصودش شهادت می‌دهند.‏ هر پرستندهٔ یَهُوَه باید چه دیدی به هم‌ایمانش داشته باشد؟‏ (‏روم ۱۲:‏۱۰‏)‏ پِطرُس رسول نوشت:‏ «پس حال که با اطاعت از حقیقت،‏ خود را پاک ساخته‌اید تا محبت برادرانه و بی‌ریا داشته باشید،‏ از صمیم دل و با تمام وجود به یکدیگر محبت کنید.‏» همچنین پِطرُس به هم‌ایمانان چنین تأکید کرد:‏ «بیش از هر چیز،‏ با تمام وجود به یکدیگر محبت کنید.‏» (‏۱پطر ۱:‏۲۲؛‏ ۴:‏۸‏)‏ از آنجا که ما با تمام وجود برادران و خواهرانمان را دوست داریم،‏ سازمانی جهانی و بی‌نظیر تشکیل می‌دهیم.‏ به علاوه،‏ چون یَهُوَه خدا را دوست داریم و از قوانین او اطاعت می‌کنیم،‏ او نیز با قوی‌ترین نیروی عالم،‏ روح مقدّس یا نیروی فعالش از ما پشتیبانی می‌کند.‏ از این رو متحد هستیم و به‌راستی از برادری‌ای جهانی بهره می‌بریم.‏—‏۱یو ۴:‏۲۰،‏ ۲۱‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۱ ۴:‏۸،‏ ۹

یَهُوَه خدا نخواسته است که ما برای شناخت او و مقاصدش زبان مشخصی را بیاموزیم.‏ (‏مکا ۷:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ آیا زبان‌های مختلف انسان‌ها و تفاوت‌های جزئی در ترجمه مانعی برای برقراری ارتباط یَهُوَه خدا با آنان بوده است؟‏ خیر.‏ برای مثال،‏ در کتاب مقدّس تنها چند کلمه از سخنان عیسی به زبانی که او صحبت می‌کرد،‏ نوشته شده است.‏ (‏مت ۲۷:‏۴۶؛‏ مرق ۵:‏۴۱؛‏ ۷:‏۳۴؛‏ ۱۴:‏۳۶‏)‏ اما یَهُوَه کاری کرد که پیام عیسی به زبان یونانی و به مرور زمان به زبان‌های دیگر ترجمه شود.‏ بعدها یهودیان و مسیحیان بارها و بارها از نوشته‌های مقدّس نسخه‌برداری کردند و به این ترتیب این نوشته‌های مقدّس حفظ شد.‏ این نوشته‌ها به زبان‌های بسیاری نیز ترجمه شد.‏ جان کریسوستوم که حدود ۴۰۰ سال بعد از عیسی می‌زیست گفت که تا آن روز تعالیم عیسی برای مردم سوریه،‏ مصر،‏ هند،‏ پارس،‏ حبشه و همین طور برای بسیاری از مردمان دیگر ترجمه شده است.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۲ ۱:‏۱۰،‏ ۱۱

اگر سخن ما در وقت مناسب نباشد،‏ ممکن است مردم آن را نپذیرند یا منظور ما را درک نکنند.‏ برای مثال،‏ در مارس ۲۰۱۱ زمین‌لرزه و سونامی‌ای در شرق ژاپن رخ داد که برخی از شهرهای آن نواحی را کاملاً ویران کرد و بیش از ۱۵٬۰۰۰ نفر جان خود را از دست دادند.‏ با این که شاهدان یَهُوَه خود نیز اعضای خانواده و دوستانشان را از دست داده بودند،‏ از هر فرصتی استفاده کردند تا پیام تسلّی‌بخش کتاب مقدّس را به همسایگان سوگوارشان اعلام کنند.‏ اما بسیاری از مردم آن نواحی بودیست‌های معتقد بودند و اطلاعات کمی از کتاب مقدّس داشتند.‏ از این رو،‏ برادرانمان مناسب دیدند که در آن زمان برای تسلّی آنان در مورد امید رستاخیز صحبت نکنند،‏ بلکه برایشان توضیح دهند که چرا چنین مصیبت‌هایی بر سر انسان‌های خوب می‌آید.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۲ ۳:‏۷

متأسفانه،‏ در دنیای امروز افراد طمّاعی هستند که از بیماری دیگران برای پر کردن جیب خود بهره می‌گیرند.‏ اشخاص یا شرکت‌های دیگر برای سود بردن تأکید می‌کنند که مردم از محصولاتی استفاده کنند که گران‌قیمت است.‏ فرد بیماری که از درماندگی در پی راه چاره‌ای برای بیماری‌اش است یا می‌خواهد طولانی‌تر زندگی کند به چنین روش‌هایی متوسل می‌شود.‏ فرد عاقل به‌ویژه اگر توصیه‌ای از کسی بشنود که تخصص لازم را ندارد،‏ بسیار محتاطانه عمل می‌کند.‏ برای مثال او با خود چنین استدلال می‌کند:‏ ‹گفته می‌شود کسی از این ویتامین،‏ داروی گیاهی یا رژیم استفاده کرده و فایده برده است،‏ اما آیا می‌توانم اطمینان داشته باشم که این ادعا درست است؟‏ انسان‌ها متفاوت هستند،‏ اگر این روش به دیگری کمک کرده است،‏ آیا دلیل کافی وجود دارد که به من هم کمک کند؟‏ آیا باید بیشتر تحقیق کنم و با شخصی باکفایت و آموزش‌دیده در این زمینه مشورت کنم؟‏›—‏تث ۱۷:‏۶‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۲ ۴:‏۱۴،‏ ۱۵

پولُس تشخیص داد که سرمشق قرار دادن مسیح در زندگی،‏ تنها راه پاسخ گفتن به محبت فوق‌العادهٔ اوست.‏ در واقع وقتی محبت یَهُوَه خدا را کاملاً درک می‌کنیم و این محبت بر دل ما تأثیر می‌گذارد برانگیخته می‌شویم که همچون عیسی زندگی کنیم.‏ کسی که یَهُوَه خدا را دوست داشته باشد بر آن می‌شود که عیسی را سرمشق قرار دهد و تا جای ممکن،‏ نزدیک قدم‌های او قدم بردارد.‏ (‏۱پطر ۲:‏۲۱؛‏ ۱یو ۲:‏۶‏)‏ ما با اطاعتمان،‏ محبتمان را به یَهُوَه خدا و مسیح نشان می‌دهیم.‏ عیسی گفت:‏ «هر که احکام مرا بپذیرد و آن‌ها را به جا آوَرَد،‏ مرا دوست دارد.‏ همچنین کسی که مرا دوست دارد،‏ پدر،‏ او را دوست خواهد داشت و من او را دوست خواهم داشت.‏» (‏یو ۱۴:‏۲۱؛‏ ۱یو ۵:‏۳‏)‏ از خود بپرسید:‏ ‹در چه زمینه‌ای به‌خوبی در جای پای عیسی مسیح قدم برمی‌دارم؟‏ در چه زمینه‌هایی می‌توانم پیشرفت کنم؟‏› محک زدن خود به این ترتیب بسیار مهم است چرا که ما همواره تحت فشار هستیم که مطابق رویهٔ دنیا عمل کنیم.‏—‏روم ۱۲:‏۲‏.‏ ب۱۶/‏۱ ۲:‏۷-‏۹

آیا در خدمت موعظه بسیار غیور هستید؟‏ آیا از مطالعه و تعمّق بر کلام خدا لذّت می‌برید و ‹عمق حکمت خدا را می‌کاوید؟‏› (‏۱قر ۲:‏۱۰‏)‏ آیا برکات خاص یَهُوَه خدا را در موعظه‌تان تجربه کرده‌اید؟‏ آیا از صمیم دل مشتاق انجام خواست خدا هستید؟‏ آیا در مقابل دیگران عمیقاً احساس مسئولیت می‌کنید که به آنان از نظر روحانی یاری رسانید؟‏ آیا به‌روشنی دست یَهُوَه را در زندگی‌تان می‌بینید؟‏ اگر پاسختان به این پرسش‌ها مثبت است،‏ آیا به این معنی است که دعوت آسمانی از شما شده است؟‏ خیر.‏ چنین نیست.‏ چرا؟‏ زیرا این تجربیات و احساس‌ها تنها به مسح‌شدگان محدود نمی‌شود.‏ یَهُوَه خدا روح مقدّسش را به تمامی خادمانش از جمله آنان که امید زندگی بر زمین دارند،‏ می‌بخشد.‏ در واقع،‏ اگر با این پرسش روبرو هستید که آیا در دعوت آسمانی شریک هستید یا نه،‏ خود نشانهٔ این است که فراخوانده نشده‌اید.‏ ب۱۶/‏۱ ۳:‏۱۴،‏ ۱۵

عیسی در کنار پدرش با شادی کار می‌کرد؛‏ دست‌آوردهایش و دانستن این که یَهُوَه خدا از او خشنود است،‏ مایهٔ شادی‌اش بود.‏ در مورد ما چطور؟‏ عیسی گفت که دادن و گرفتن هر دو شادی‌بخش است.‏ (‏اعما ۲۰:‏۳۵‏)‏ دریافت حقیقت ما را شاد ساخت و صحبت در مورد حقیقت با دیگران نیز ما را شاد می‌سازد.‏ با رساندن پیام کتاب مقدّس به مردم شاهد خواهیم بود که چگونه شناخت خدا و حقایق با ارزش کلامش،‏ تشنگان حقیقت را خرسند و شاد می‌سازد.‏ دیدن این که آنان در کنار تغییر طرز فکرشان،‏ روش زندگی‌شان را نیز تغییر می‌دهند،‏ ما را عمیقاً شاد می‌سازد.‏ ما می‌دانیم که رساندن پیام خوش اهمیتی حیاتی دارد.‏ این فعالیت راه زندگی جاودان را برای آنان که با خدا آشتی می‌کنند،‏ باز می‌سازد.‏ (‏۲قر ۵:‏۲۰‏)‏ آری،‏ خدمت ما مردم را در قدم نهادن در راه حیات جاودان،‏ یاری می‌رساند.‏ به‌راستی چه فعالیتی می‌تواند رضایت‌بخش‌تر و شادی‌بخش‌تر از خدمت موعظه باشد؟‏ ب۱۶/‏۱ ۵:‏۶،‏ ۷