کتاب شمارهٔ ۶۰ ۱پِطْرُس

نگارنده:‏ پِطْرُس

محل نگارش:‏ بابل

تاریخ اتمام نگارش:‏ حدود ۶۲–‏۶۴ م.‏

همین طور که مسیحیان اوّلیه جلال خدا را اعلام می‌کردند کار موعظه ملکوت به طور موفقیت‌آمیزی در امپراتوری روم گسترش می‌یافت.‏ اما برای بعضی‌ها در مورد این گروه غیور سوءتفاهماتی پیش آمد.‏ دین آن گروه از اورشلیم و از بین یهودیان منشأ گرفته بود و بعضی‌ها به اشتباه فکر می‌کردند که آن‌ها یهودیان افراطی شورشگرند که با افکار سیاسی خود از یوغ رومی‌ها خسته شده‌اند و دائماً برای حاکمان محلّی مشکل‌تراشی می‌کنند.‏ فرق دیگری که مسیحیان داشتند این بود که برای امپراتور قربانی نمی‌گذراندند و خود را با آیین بت‌پرستی آن زمان آلوده نمی‌کردند.‏ بر ضدّ آن‌ها صحبت می‌شد و می‌بایست به دلیل ایمانشان آزمایشات گوناگونی را تحمّل می‌کردند.‏ در موقع مناسب و با الهام خدا،‏ پِطْرُس اوّلین نامهٔ خود را نوشت و مسیحیان را تشویق کرد تا استوار بمانند و آنان را نصیحت کرد که چگونه در مقابل نِرون قیصر آن زمان رفتار کنند.‏ با در نظر گرفتن موج آزارهایی که تقریباً شروع شده بود این نامه واقعاً به موقع بود.‏

^۲ از همان اوّلین کلمات این رساله مشخص می‌شود که پِطْرُس نگارندهٔ آن بوده است.‏ علاوه بر این،‏ ایرِنایوس،‏ کلمنت اسکندرانی،‏ اوریژن و تِرتولیانوس از نامهٔ وی نقل‌قول می‌کنند و پِطْرُس را نگارندهٔ آن می‌دانند.‏a صحّت رسالهٔ اوّل پِطْرُس به همان صورت ثابت می‌شود که هر کدام از دیگر نامه‌های الهامی ثابت شده‌اند.‏ اوزِب به ما می‌گوید که پیران کلیسا به راحتی از این نامه استفاده می‌کردند؛‏ هیچ شکی در مورد صحّت رسالهٔ مذکور در آن زمان (‏حدود سال‌های ۲۶۰-‏۳۴۲ م.‏)‏ وجود نداشت.‏ ایگناتیوس،‏ هَرْمیس و بَرنابا در اوایل قرن دوّم به آن رساله ارجاع کرده‌اند.‏b رسالهٔ اوّل پِطْرُس با همهٔ نوشته‌های الهامی کاملاً هماهنگی دارد و پیام قدرتمندی است برای یهودیان و غیریهودیان مسیحی که به عنوان ‹غریبان در پُنْطُس و غَلاطیه و کَپَّدُکِیا و آسیا و بَطِینیا› واقع در نواحی آسیای صغیر پراکنده‌اند.‏ —‏ ۱پطر ۱:‏۱‏.‏

^۳ این رساله کی نوشته شد؟‏ از محتوای رساله چنین برمی‌آید که مسیحیان مورد اذیت و آزار قرار می‌گرفتند،‏ هم از طرف بت‌پرستان و هم از طرف یهودیانی که به مسیحیت نگرویده بودند.‏ اما آزارهای نِرون در سال ۶۴ م.‏ هنوز شروع نشده بود.‏ واضح است که پِطْرُس نامه را درست قبل از این واقعه نوشت.‏ احتمالاً بین سال‌های ۶۲ و ۶۴ م.‏ و از آنجایی که مَرقُس هنوز با پِطْرُس بود بیشتر می‌توان این نتیجه‌گیری را کرد.‏ در طول اوّلین حبس پولُس در روم (‏حدود سال‌های بین ۵۹-‏۶۱ م.‏)‏ مَرقُس با وی بود و قرار بود که به آسیای صغیر سفر کند؛‏ در طول دوّمین حبس پولُس (‏حدود سال‌های بین ۶۵ م.‏)‏ مَرقُس می‌بایست در روم دوباره به پولُس ملحق می‌شد.‏ (‏۱پطر ۵:‏۱۳؛‏ کول ۴:‏۱۰؛‏ ۲تیمو ۴:‏۱۱‏)‏ در این مابین او فرصت داشت تا در بابل با پِطْرُس باشد.‏

^۴ رسالهٔ اوّل پِطْرُس در کجا نوشته شد؟‏ با این که مفسّرین کتاب مقدّس در مورد صحّت الهامی بودن نگارش و تاریخ نوشته شدن این رساله در توافق هستند در مورد محل نگارش آن اختلاف‌نظر دارند.‏ بنا بر شهادت خود پِطْرُس نامه در بابل نوشته شد.‏ (‏۱پطر ۵:‏۱۳‏)‏ اما بعضی‌ها ادعا می‌کنند که پِطْرُس رسالهٔ اوّل خود را از روم نوشت و می‌گویند که «بابل» اسم رمزی برای روم بود.‏ با وجود این،‏ شواهد موجود این موضوع را تأیید نمی‌کند.‏ در هیچ جای کتاب مقدّس اشاره نمی‌شود که بابل همان روم است.‏ از آنجایی که پِطْرُس نامهٔ خود را خطاب به آنانی می‌نویسد که در پُنْطُس،‏ غَلاطیه،‏ کَپَّدُکِیا،‏ آسیا و بَطِینیا ساکن هستند منطقی است که اشاره به بابل هم باید به بابل واقعی باشد.‏ (‏۱:‏۱‏)‏ دلیل خوبی وجود داشت که پِطْرُس در بابل باشد.‏ ‹بشارت به مختونان› به پِطْرُس محوّل شده بود و جمع کثیری از یهودیان در بابل بودند.‏ (‏غلا ۲:‏۷-‏۹‏)‏ دایرة‌المعارف یهود وقتی در مورد به وجود آمدن تلمود بابلی بحث می‌کند به «آکادمی بزرگ در بابل» دوران میلادی اشاره می‌کند.‏c

^۵ در نوشته‌های مقدّس از جمله دو نامهٔ پِطْرُس به هیچ وجه ذکر نشده است که پِطْرُس به روم رفته باشد.‏ پولُس می‌گوید که خود در روم بوده است اما در مورد بودن پِطْرُس در روم هرگز چیزی نمی‌گوید.‏ پولُس در نامهٔ خود به جماعت رومیان به ۳۵ اسم اشاره می‌کند و به ۲۶ نفر سلام می‌رساند.‏ پس چرا نام پِطْرُس را ذکر نمی‌کند؟‏ زیرا در آن زمان پِطْرُس در روم نبود!‏ (‏روم ۱۶:‏۳-‏۱۵‏)‏ «بابل» که پِطْرُس نامهٔ خود را از آنجا نوشت مطمئناً باید همان بابل واقعی در کنار رود فرات واقع در بین‌النهرین باشد.‏

چرا مفید است

^۱۱ رسالهٔ اوّل پِطْرُس شامل پندهای صحیحی برای سرپرستان است.‏ پِطْرُس در پی پند عیسی در یوحنّا ۲۱:‏۱۵-‏۱۷ و پند پولُس در اَعمال ۲۰:‏۲۵-‏۳۵‏،‏ دوباره نشان می‌دهد که کار سرپرستان شبانی است و باید با فداکاری،‏ رغبت و اشتیاق انجام شود.‏ هر سرپرست،‏ شبانِ زیردستِ «رئیس شبانان،‏» عیسی مسیح است و برای گلّهٔ خدا به او حساب پس خواهد داد و باید به عنوان نمونه و در کمال فروتنی از منافع گلّهٔ خدا حفظ و حراست کند.‏ —‏ ۵:‏۲-‏۴‏.‏

^۱۲ در نامهٔ پِطْرُس جنبه‌های دیگری از اطاعت مسیحی بیان و پندی عالی داده شده است.‏ در اوّل پِطْرُس ۲:‏۱۳-‏۱۷ پندی مبنی بر اطاعت بجا از حاکمان،‏ پادشاهان و سلاطین داده شده است.‏ اما این اطاعت باید نسبی و به خاطر عیسی باشد.‏ چنین اطاعتی باید همراه با ‹خداترسی› که علامت مشخصهٔ خادمان مسیحی است باشد.‏ غلامان ترغیب می‌شوند تا مطیع آقایان خود باشند و اگر زحمتی برای ایشان دارد «به جهت ضمیری که چشم بر خدا دارد» آن را تحمّل کنند.‏ به زنان تذکر ارزشمندی داده می‌شود که مطیع شوهران باشند،‏ از جمله شوهران بی‌ایمان،‏ زیرا که رفتار پاک و محترم زنان «نزد خدا گرانبهاست» و ممکن است شوهرانشان را به حقیقت آورد.‏ برای بهتر فهماندن این موضوع،‏ پِطْرُس به اطاعت وفادارانهٔ سارَه از ابراهیم اشاره می‌کند.‏ (‏۱پطر ۲:‏۱۷-‏۲۰؛‏ ۳:‏۱-‏۶؛‏ پیدا ۱۸:‏۱۲‏)‏ شوهران نیز باید اصل سَروری را با در نظر گرفتن «ظروف ضعیف‌تر» اِعمال کنند.‏ پِطْرُس در این مورد باز هم ترغیب می‌کند:‏ «همچنین ای جوانان مطیع پیران باشید.‏» سپس بر لزوم تواضع و فروتنی تأکید می‌کند یعنی بر صفتی مسیحی که در سرتاسر نامه تأکید می‌شود.‏ —‏ ۱پطر ۳:‏۷-‏۹؛‏ ۵:‏۵-‏۷؛‏ ۲:‏۲۱-‏۲۵‏.‏

^۱۳ در زمانی که موجی از اذیت و آزار دوباره شروع می‌شد نامهٔ تشویق‌کننده و بناکنندهٔ پِطْرُس واقعاً باارزش بود،‏ حتی برای کسانی که امروزه با چنین وضعیتی روبرو هستند.‏ توجه کنید که او چگونه کلمات یَهُوَه را از نوشته‌های عبری نقل‌قول می‌کند:‏ «مقدّس باشید زیرا که من قدّوسم.‏» (‏۱پطر ۱:‏۱۶؛‏ لاو ۱۱:‏۴۴‏)‏ سپس در بخشی که ارجاع‌های زیادی به دیگر نوشته‌های مقدّس دارد دوباره نشان می‌دهد که جماعت مسیحی چگونه مانند عمارت روحانی با سنگ‌های زنده بر شالودهٔ مسیح بنا می‌شود.‏ برای چه مقصودی؟‏ پِطْرُس پاسخ می‌دهد:‏ «شما قبیلهٔ برگزیده و کهانت ملوکانه و امّت مقدّس و قومی که مِلک خاصّ خدا باشد هستید تا فضایل او را که شما را از ظلمت،‏ به نور عجیب خود خوانده است،‏ اعلام نمایید.‏» (‏۱پطر ۲:‏۴-‏۱۰؛‏ اشع ۲۸:‏۱۶؛‏ مز ۱۱۸:‏۲۲؛‏ اشع ۸:‏۱۴؛‏ خرو ۱۹:‏۵،‏ ۶؛‏ اشع ۴۳:‏۲۱؛‏ هو ۱:‏۱۰؛‏ ۲:‏۲۳‏)‏ پِطْرُس به همین «کهانت ملوکانه» که متشکل از کاهنان امّت مقدّس خداست،‏ به عنوان وعدهٔ ملکوت چنین اشاره می‌کند:‏ «میراث بی‌فساد و بی‌آلایش و ناپژمرده،‏» «تاج ناپژمردهٔ جلال» و «جلال ابدی خود در عیسی مسیح.‏» به این ترتیب،‏ آن‌ها تشویق می‌شوند به این که ‹خوشنود شوند تا در هنگام ظهور جلال وی شادی و وجد نمایند.‏› —‏ ۱پطر ۱:‏۴؛‏ ۵:‏۴،‏ ۱۰؛‏ ۴:‏۱۳‏.‏

‏[پاورقی‌ها]‏