کتاب شمارهٔ ۵۵ ۲تیموتاؤس

نگارنده:‏ پولُس

محل نگارش:‏ روم

تاریخ اتمام نگارش:‏ حدود ۶۵ م.‏

یک بار دیگر پولُس در روم زندانی شد.‏ اما این بار شرایط زندان بسیار سخت‌تر از بار اوّل بود.‏ وی حدوداً در سال ۶۵ م.‏ زندانی شد.‏ در ژوئیه سال ۶۴ م.‏ آتش‌سوزی مهیبی سراسر روم را فرا گرفت و خسارات فراوانی بر ۱۰ شهر از ۱۴ استان روم وارد آمد.‏ بنا به گفتهٔ تاسیتوس تاریخ‌نویس رومی،‏ امپراتور نِرون نمی‌توانست «حرف مردم را که آتش‌سوزی در نتیجهٔ یک دستور بوده است از سر بیرون برد.‏ از این رو،‏ برای پایان دادن به حرف مردم،‏ تقصیر را بر گردن طبقه‌ای که مورد تنفر عامهٔ مردم بود یعنی مسیحیان انداخت و آنان را سخت شکنجه داد.‏ .‏ .‏ .‏ عدهٔ زیادی از آن‌ها نه برای آتش زدن شهر بلکه برای نفرت داشتن از مردم محکوم شدند.‏ مرگ آن‌ها همراه با هر نوع استهزا و تمسخر بود.‏ آنان را با پوست وحوش می‌پوشاندند تا به وسیلهٔ سگان تکه‌پاره و کشته شوند.‏ بر صلیب میخکوب می‌شدند و یا به آتش کشیده می‌شدند تا نوری در تاریکی شب باشند.‏ نِرون اجازه داد این اَعمال در باغ‌هایش صورت گیرد .‏ .‏ .‏ اما از آنجایی که این مسیحیان نه برای رفاه و سعادت جامعه بلکه به دلیل ستمگری یک انسان ظالم نابود می‌شدند مورد ترحّم مردم واقع شدند.‏»‏a

^۲ احتمالاً در زمان همین شکنجه‌های شدید بود که پولُس دوباره در روم زندانی شد.‏ این بار او را با زنجیرها بستند.‏ پولُس انتظار نداشت که آزاد شود بلکه منتظر حکم نهایی و اعدام بود.‏ ملاقات‌کنندگان کم بودند.‏ در حقیقت هر کسی که خود را مسیحی معرفی می‌کرد خطر دستگیر شدن و مرگی با شکنجه در انتظارش بود.‏ به این دلیل پولُس می‌توانست با قدردانی در مورد ملاقات‌کنندهٔ خود از اَفَسُس بنویسد:‏ «خداوند اهل خانهٔ اُنیسیفورُس را ترحّم کند زیرا که او بارها دل مرا تازه کرد و از زنجیر من عار نداشت،‏ بلکه چون به روم رسید،‏ مرا به کوشش بسیار تفحّص کرده،‏ پیدا نمود.‏» (‏۲تیمو ۱:‏۱۶،‏ ۱۷‏)‏ پولُس با نگارش این نامه خود را در زیر سایهٔ مرگ «رسولِ مسیح عیسی،‏ برحسب وعدهٔ حیاتی که در مسیح عیسی است» می‌نامد.‏ (‏۱:‏۱‏)‏ وی می‌دانست که زندگی در اتحاد با مسیح در انتظارش بود.‏ او در شهرهای مهم دنیا موعظه کرده بود،‏ از اورشلیم تا روم و شاید حتی تا اسپانیا.‏ (‏روم ۱۵:‏۲۴،‏ ۲۸‏)‏ و دورهٔ خود را وفادارانه به کمال رسانید.‏ —‏ ۲تیمو ۴:‏۶-‏۸‏.‏

^۳ این رساله احتمالاً در حدود سال ۶۵ م.‏ درست قبل از شهادت پولُس نوشته شد و احتمالاً تیموتاؤس هنوز در اَفَسُس بود،‏ زیرا پولُس او را تشویق کرده بود در آنجا بماند.‏ (‏۱تیمو ۱:‏۳‏)‏ اکنون پولُس دوباره به تیموتاؤس اصرار می‌کند تا سریعاً نزد او آید و از او می‌خواهد مَرقُس و همچنین ردا و طومارهایی را که در تروآس گذاشته بود به همراه خود بیاورد.‏ (‏۲تیمو ۴:‏۹،‏ ۱۱،‏ ۱۳،‏ ۲۱‏)‏ این رساله در زمان بحرانی نوشته شده است ولی شامل نکاتی بسیار تشویق‌کننده و مفید برای تیموتاؤس و مسیحیان حقیقی در همهٔ اعصار و تا زمان حال بوده است.‏

^۴ رسالهٔ دوّم تیموتاؤس بنا به دلایلی که در رسالهٔ اوّل تیموتاؤس مورد بحث قرار گرفتند صحیح و الهامی است.‏ نویسندگان و مفسّرین پیشین همچون پولیکارپ قرن دوّم میلادی صحّت کتاب را پذیرفتند و آن را مورد استفاده قرار دادند.‏

چرا مفید است

^۱۰ «تمامی کتب از الهام خداست و .‏ .‏ .‏ مفید است.‏» مفید از چه لحاظ؟‏ پولُس در رسالهٔ دوّم تیموتاؤس به ما می‌گوید:‏ «به جهت تعلیم و تنبیه و اصلاح و تربیت در عدالت مفید است،‏ تا مرد خدا کامل و به جهت هر عمل نیکو آراسته بشود.‏» (‏۳:‏۱۶،‏ ۱۷‏)‏ بنابراین،‏ در این رساله بر مفید بودن «تعلیم» تأکید می‌گردد.‏ همهٔ دوستداران عدالت امروزه خواستار گوش فرا دادن به پند عاقلانهٔ این رساله هستند و تلاش می‌کنند معلّمان کلام باشند و سعی می‌کنند مقبول خدا واقع گردند و ‹کلام خدا را به خوبی انجام دهند.‏› همان طور که در زمان تیموتاؤس در شهر اَفَسُس افرادی وجود داشتند که در «مسائل بیهوده و بی‌تأدیب» غرق شده بودند،‏ امروزه نیز نظیر همان افراد «دائماً تعلیم می‌گیرند،‏ لٰکن هرگز به معرفت راستی نمی‌توانند رسید» و «تعلیم صحیح» را رد می‌کنند و بر حسب خواسته‌های خودخواهانهٔ خود خارش گوش‌ها داشته به معلّمان رو خواهند آورد.‏ (‏۲:‏۱۵،‏ ۲۳؛‏ ۳:‏۷؛‏ ۴:‏۳،‏ ۴‏)‏ برای اجتناب از این تأثیر آلوده‌کنندهٔ دنیوی ضروری است که در ایمان و محبت «از سخنان صحیح» نمونه بگیریم.‏ به علاوه،‏ نیاز به افراد مشخصی در حال افزایش است که «قابل تعلیم دیگران» هم در داخل و هم در خارج جماعت همانند تیموتاؤس «بندهٔ خدا» باشند.‏ خوشا به حال همهٔ کسانی که این مسئولیت را به عهده می‌گیرند تا با حلم تعلیم دهند و کلام را «با کمال تحمّل و تعلیم» موعظه کنند!‏ —‏ ۱:‏۱۳؛‏ ۲:‏۲،‏ ۲۴،‏ ۲۵؛‏ ۴:‏۲‏.‏

^۱۱ همان طور که پولُس اظهار کرد تیموتاؤس نوشته‌های مقدّس را «از طفولیت» می‌دانست،‏ زیرا لوئیس و اُفنیکی او را محبّانه تعلیم داده بودند.‏ عبارت «از طفولیت» همچنین نشان‌دهندهٔ زمان تعلیم دادن کتاب مقدّس به بچه‌های امروزه است.‏ حال،‏ اگر آتش غیرت اوّلیه در سال‌های نوجوانی و بعد از آن خاموش شود چه؟‏ پند پولُس این است که آن آتش را در روح «قوّت و محبت و تأدیب» مشتعل نگه دارند و ایمان بی‌ریا را حفظ کنند.‏ وی گفت که «در ایّام آخر» زمان‌های سختی همراه با مشکلات،‏ بزهکاری و تعلیمات کاذب به وجود خواهد آمد.‏ به همین دلیل برای همه و مخصوصاً برای جوانان بسیار ضروری است تا ‹ در همه چیز هوشیار بوده،‏ خدمت خود را به کمال رسانند.‏› —‏ ۳:‏۱۵؛‏ ۱:‏۵-‏۷؛‏ ۳:‏۱-‏۵؛‏ ۴:‏۵‏.‏

^۱۲پاداش این کار ارزش مبارزه را دارد.‏ (‏۲:‏۳-‏۷‏)‏ در این رابطه پولُس توجه را به ذریّت ملکوت جلب می‌کند و می‌گوید:‏ «عیسی مسیح را به خاطر دار که از نسل داود بوده،‏ از مردگان برخاست بر حسب بشارت.‏» امید پولُس این بود که در اتحاد با آن ذریّت بماند.‏ سپس در مورد نزدیک شدن اعدامش با کلمات پیروزمندانه‌ای می‌گوید:‏ «بعد از این تاج عدالت برای من حاضر شده است که خداوند داورِ عادل در آن روز به من خواهد داد و نه به من فقط بلکه نیز به همهٔ کسانی که ظهور او را دوست می‌دارند.‏» (‏۲:‏۸؛‏ ۴:‏۸‏)‏ خوشا به حال کسانی که می‌توانند به عقب یعنی به سال‌های خدمت وفادارانهٔ خود نگاه کنند و همین کلمات پولُس را بگویند!‏ اما،‏ لازم است که اکنون در کمال وفاداری خدمت کنیم،‏ مشتاق تجلی عیسی مسیح باشیم و اطمینانی را داشته باشیم که پولُس داشت.‏ او نوشت:‏ «خداوند مرا از هر کار بد خواهد رهانید و تا به ملکوت آسمانی خود نجات خواهد داد.‏ او را تا ابدالآباد جلال باد.‏ آمین.‏» —‏ ۴:‏۱۸‏.‏

‏[پاورقی]‏