فصل ۲۲

چه کاری را پیشهٔ خود کنم؟‏

‏‹با باقی زندگیم چه کار کنم؟‏› احتمالاً روزی این سؤال دشوار برای تو هم مطرح می‌شود.‏ آنوقت،‏ اجباراً از میان راههای متعدد و گیج‌کننده یکی را انتخاب می‌کنی —‏ طبابت،‏ کسب،‏ هنر،‏ تدریس،‏ علم کامپیوتر،‏ مهندسی یا داد و ستد.‏ شاید هم احساس آن جوانی را داشته باشی که گفت:‏ «به نظر من موفقیت .‏ .‏ .‏ اینه که آدم بتونه سطح زندگی خانوادگی و رفاهی را که سابقاً داشته،‏ حفظ کنه.‏» شاید هم مثل بعضی اشخاص،‏ آرزو داشته باشی که در زندگی از لحاظ مالی ترقی کنی.‏

آیا موفقیت فقط شامل کسب و تحصیل مادیات می‌شود؟‏ آیا کار یا حرفه‌ای دنیوی می‌تواند موجبات رضایت تو را فراهم آورد؟‏

‏‹همهٔ آن بی‌فایده بود›‏

فیلمها و کتابها معمولاً حرفه‌ها و شغلهای دنیوی را به این صورت جلوه می‌دهند:‏ فوق‌العاده،‏ هیجان‌انگیز،‏ پرمنفعت!‏ لیکن اشخاصی که می‌خواهند ترقی کنند،‏ برای دست‌یابی به این گونه موفقیت کذایی و کسب شهرت،‏ اغلب مجبورند تا حد مرگ تقلا کرده،‏ با یکدیگر به رقابت بپردازند.‏ دکتر داگلاس لابیِر تعریف می‌کند که چگونه بسیاری از جوانان «با وجود داشتن شغلهای پرجنب و جوش یا سر و کار داشتن با تکنولوژی پیشرفته،‏ باز هم اظهار نارضایتی،‏ نگرانی،‏ افسردگی،‏ پوچی،‏ بدگمانی نموده و همچنین از بابت تعداد زیادی از ناراحتی‌های جسمانی شکایت می‌کنند.‏»‏

سالها پیش،‏ سلیمان پادشاه،‏ بی‌ارزشی و عبث بودن موفقیتهای دنیوی را نشان داد.‏ از آنجایی که امکانات سلیمان عملاً حد و حسابی نداشت،‏ او توانست در زندگی کارهای بسیاری انجام دهد و فهرست شگفت‌آوری را از موفقیتها و دست‌آوردهای خود تهیه کند.‏ (‏ جامعه ۲:‏⁠۴-‏۱۰ را بخوان.‏)‏ لیکن سلیمان در آخر چنین نتیجه‌گیری می‌کند:‏ «پس به تمامی کارهایی که دستهایم کرده بود و به مشقّتی که در عمل نمودن کشیده بودم نگریستم؛‏ و اینک تمامی آن بطالت [«متوجه شدم که همهٔ آن بی‌فایده بود،‏» تودِیز انگلیش ورژن ] و در پی باد زحمت کشیدن بود.‏» —‏ جامعه ۲:‏⁠۱۱‏.‏

شغل شخص ممکن است ثروت و شهرت برای او به همراه بیاورد لیکن هرگز ‹فقر روحی› وی را برطرف نخواهد کرد.‏ (‏ متی ۵:‏⁠۳‏)‏ بنابراین کسانی که زندگی خود را در حول و حوش موفقیتهای دنیوی بنا می‌کنند طعم رضایت و سعادت را نخواهند چشید.‏

پیشه‌ای رضایت‌بخش

پادشاه سلیمان به ما نصیحت می‌کند:‏ «پس ختم تمام امر را بشنویم.‏ از خدا بترس و اوامر او را نگاه دار چونکه تمامئ تکلیف انسان این است.‏» (‏ جامعه ۱۲:‏۱۳‏)‏ امروزه وظیفهٔ اصلی مسیحیان این است که پیام ملکوت خدا را به انسانها موعظه کنند.‏ (‏ متی ۲۴:‏۱۴‏)‏ جوانانی که وظیفه‌شان را در مقابل خدا جدی تلقی می‌کنند،‏ خود را متعهد و موظف می‌دانند تا حد امکان در این فعالیت شرکت کنند —‏ حتی اگر ذاتاً تمایلی به موعظه کردن نداشته باشند.‏ (‏ با ۲قرنتیان ۵:‏۱۴ مقایسه شود.‏)‏ هزاران جوان بجای تعاقب کارهای تمام‌وقت دنیوی،‏ تصمیم گرفته‌اند به عنوان مبشر پیشگام تمام‌وقت خدمت کنند.‏ عده‌ای دیگر در دفاتر شعب انجمن برج دیده‌بانی و یا به عنوان میسیونر در کشورهای مختلف خدمت می‌کنند.‏

اِمیلی که شغل خود را به عنوان دستیار مدیرعامل کنار گذاشت و به خدمت پیشگامی پرداخت،‏ می‌گوید:‏ «واقعاً به این کار علاقه پیدا کرده‌ام.‏» بلی،‏ خدمت تمام‌وقت رضایت‌بخش‌ترین و مهیج‌ترین حرفه‌ای است که می‌توان تصور کرد!‏ در ضمن،‏ چه امتیازی می‌تواند از این بزرگتر باشد که انسانی ‹با خدا همکار› باشد؟‏ —‏ ۱قرنتیان ۳:‏⁠۹‏.‏

آیا تحصیلات دانشگاهی به نفع شخص است؟‏

اکثر خادمان پیشگام نیازهای مادی خود را با انجام کارهای نیمه‌وقت برآورده می‌کنند.‏ امّا در مورد تو چنانچه بعدها ضرورت ایجاب کند تا از خانوادهٔ خود حمایت مالی کنی،‏ چطور؟‏ یقیناً هیچ وقت کسی از بابت اینکه سالهای جوانی خود را وقف خدمت به خدا کرده است،‏ اظهار ندامت و پشیمانی نخواهد کرد!‏ با وجود این،‏ آیا عاقلانه نیست که فرد جوان ابتدا یک مدرک دانشگاهی بگیرد و سپس به خدمت خدا بپردازد؟‏

البته،‏ کتاب مقدس به ما دقیقاً نمی‌گوید که یک جوان مسیحی چند سال باید به مدرسه برود.‏ کتاب مقدس تحصیل کردن را نیز محکوم نمی‌کند.‏ ‹معلم بزرگ› ما،‏ یَهُوَه،‏ قوم خود را تشویق می‌کند که قادر باشند هر متنی را بخوبی خوانده،‏ نظرات خود را بصراحت بیان کنند.‏ (‏ اشعیا ۳۰:‏۲۰؛‏ مزمور ۱:‏۲؛‏ عبرانیان ۵:‏۱۲‏)‏ بعلاوه،‏ عمل تحصیل بر فهم ما در مورد انسانها و جهانی که در آن زندگی می‌کنیم،‏ میفزاید.‏

معهذا،‏ آیا مدرک دانشگاهی همیشه ارزش آن همه زمان و پول صرف‌شده را دارد؟‏a آمار نشانگر این موضوع است که فارغ‌التحصیلان دانشگاهی حقوق بیشتری می‌گیرند و کمتر از فارغ‌التحصیلان دبیرستانی با مشکل بی‌کاری مواجه هستند،‏ با وجود این،‏ کتاب برنامه‌ریزی تحصیلات کالج،‏ این واقعیت را به ما خاطرنشان می‌سازد که چنین آماری میانگینی بیش نیست.‏ در واقع،‏ فقط عدهٔ کمی از فارغ‌التحصیلان دانشگاه درآمدی کلان دارند؛‏ اکثر آنان با حقوقی معمولی زندگی خود را می‌گذرانند.‏ همچنین،‏ درآمد کلانی که بعضی اشخاص آن را به تحصیلات دانشگاهی ربط می‌دهند،‏ می‌تواند به دلایلی همچون «توانایی‌های غیرعادی،‏ انگیزه،‏ فرصتهایی که محل استخدام ارائه می‌دهد .‏ .‏ .‏ و استعدادهای خاص» باشد —‏ نه میزان تحصیلات فرد.‏

بنا بر اظهارات ادارهٔ کار ایالات متحده،‏ «دیگر مدرک [دانشگاهی] موفقیت شخص را در بازار کار تضمین نمی‌کند.‏ شمار آن دسته [از فارغ‌التحصیلان دانشگاهی] که در رشته‌های تخصصی،‏ فنی یا مدیریت به استخدام درآمده‌اند،‏ .‏ .‏ .‏ کاهش یافته است،‏ زیرا تعداد این قبیل مشاغل بقدری افزایش نیافته است که بتوانند تعداد رو به افزایش فارغ‌التحصیلان را به خود جذب کنند.‏ در نتیجه،‏ بطور تقریبی از هر پنج نفر تنها یکی از فارغ‌التحصیلان [دانشگاهی] که بین سالهای ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۴ پا به بازار کار گذاشته‌اند،‏ شغلی را انتخاب کرده که معمولاً داشتن مدرک دانشگاهی لازمهٔ آن نبوده است.‏ از قرار معلوم،‏ تعداد بیش از حد فارغ‌التحصیلان دانشگاهی تا اواسط دههٔ ۱۹۹۰ همواره بیشتر خواهد شد.‏»‏

واقعیات دیگری که باید در نظر گرفت

مدرک دانشگاهی شاید درصد به استخدام درآمدن تو را افزایش دهد،‏ شاید هم ندهد.‏ لذا یک واقعیت را نمی‌توان انکار کرد:‏ «وقت [کم] است»!‏ (‏ ۱قرنتیان ۷:‏۲۹‏)‏ حتی اگر تحصیلات دانشگاهی فایده داشته باشد،‏ آیا گذراندن چهار سال یا بیشتر در محیط دانشگاه،‏ بهترین نحوهٔ استفاده از وقت باقی‌مانده است؟‏ —‏ افسسیان ۵:‏⁠۱۶‏.‏

آیا تحصیلات دانشگاهی تو را به سوی اهداف روحانی هدایت می‌کند،‏ یا که از آن دور خواهد کرد؟‏ به خاطر داشته باش،‏ فرد مسیحی به حقوق یا درآمد کلان اولویت نمی‌دهد.‏ (‏ ۱تیموتاؤس ۶:‏⁠۷،‏ ۸‏)‏ لهذا،‏ طی یک نظرسنجی،‏ مدیران دانشگاههای ایالات متحده در توصیف دانشجویان امروزی گفتند که آنان ‹ در پی شغل،‏ به فکر خود و موفقیت مالی‌شان› هستند.‏ تعدادی دانشجو نیز اظهار کردند:‏ «پول.‏ ظاهراً ما همیشه فقط راجع به پول حرف می‌زنیم.‏» غرق شدن در جوی خودخواهانه و مادی،‏ توأم با رقابتی شدید،‏ احتمالاً چه تأثیری بر روی تو خواهد گذاشت؟‏

در دانشگاهها به احتمال زیاد دیگر صحنه‌های آشوب و بلوای دههٔ ۱۹۶۰ پیش نمی‌آید،‏ لیکن کاهش آشوبهای دانشگاهی به این معنی نیست که محیط دانشگاه محیطی سالم است.‏ مطالعه‌ای در خصوص زندگی در محیط دانشگاه،‏ نشان می‌دهد که «دانشجویان هنوز در مسائل خصوصی و اجتماعی تقریباً از آزادی نامحدودی برخوردارند.‏» دانشجویان با آزادی کامل به مصرف مشروبات الکلی و استعمال مواد مخدر می‌پردازند و بی‌بند و باری جنسی،‏ دیگر موردی استثناء محسوب نمی‌شود بلکه به صورت یک روال درآمده است.‏ چنانچه چنین مسائلی در مورد دانشگاههای کشور تو نیز صدق می‌کند،‏ آیا زندگی در آپارتمانها و خوابگاههای دانشجویی،‏ تلاش تو را در جهت حفظ پاکیزگی اخلاقی خنثی نخواهد کرد؟‏ —‏ ۱قرنتیان ۶:‏⁠۱۸‏.‏

نگرانی دیگر،‏ این موضوع مسلم و تأییدشده است که به تحصیلات عالی پرداختن،‏ رابطه‌ای مستقیم با تضعیف «پای‌بندی به اصول مذهبی» دارد.‏ (‏«مقدس در زمانه‌ای غیرمذهبی»،‏ انگل‍.‏)‏ تلاش به جهت گرفتن نمرات خوب،‏ موجب شده است که بعضی از جوانان مسیحی در مورد فعالیتهای روحانی غفلت ورزیده،‏ قربانی افکار دنیوی که در محیط دانشگاهها اشاعه می‌یابد،‏ شوند.‏ تعدادی از این جوانان حتی ایمان خود را از دست داده‌اند.‏ —‏ کولسیان ۲:‏⁠۸‏.‏

راههای دیگر در عوض تحصیلات دانشگاهی

بسیاری از جوانان مسیحی با توجه به واقعیت ذکر شده،‏ از تحصیل در دانشگاه صرف نظر کرده‌اند.‏ تعداد زیادی از آنان بر این مسئله واقف شده‌اند که آموزش دریافتی در جماعات شاهدان یَهُوَه —‏ بخصوص مدرسهٔ هفتگی خدمت تئوکراتیک —‏ برای آنان در پیدا کردن کار واقعاً یک امتیاز بوده است.‏ این گونه جوانان با وجود نداشتن مدرک دانشگاهی،‏ می‌آموزند که رفتاری موقر و متین داشته،‏ نظرات خود را با صراحت و فصاحت اظهار نمایند و با قابلیت تمام از عهدهٔ مسئولیتها برآیند.‏ بعلاوه،‏ طی دوران دبیرستان بعضی از آنان دوره‌های ماشین‌نویسی،‏ برنامه‌ریزی کامپیوتر،‏ مکانیکی اتومبیل،‏ تراشکاری و غیره را پشت سر می‌گذارند.‏ اغلب در بازار کار،‏ تقاضای فراوانی برای چنین مهارتهایی وجود دارد و نیز این احتمال می‌رود که با داشتن این مهارتها بتوان کاری نیمه‌وقت پیدا کرد.‏ همچنین با وجود اینکه بسیاری از جوانان مایل نیستند ‹بدستهای خود کار کنند› کتاب مقدس از ‹زحمت کشیدن› تجلیل به عمل می‌آورد.‏ (‏ افسسیان ۴:‏۲۸‏؛‏ با امثال ۲۲:‏⁠۲۹ مقایسه شود.‏)‏ بلی،‏ حتی عیسی مسیح شخصاً حرفه‌ای آموخت و آن را آنقدر خوب فرا گرفت که به «نجّار» ملقب شد!‏ —‏ مرقس ۶:‏⁠۳‏.‏

در واقع،‏ در بعضی از کشورها سیلی از فارغ‌التحصیلان دانشگاهی به سوی بازار کار سرازیر شده است،‏ به حدی که حتی بدست آوردن مشاغل عادی نیز بدون داشتن آموزش مضاعف حرفه‌ای،‏ کاری دشوار است.‏ لذا،‏ اغلب برنامه‌های کارآموزی،‏ مدارس حرفه‌ای یا فنی و نیز دوره‌های کوتاه‌مدت دانشگاهی،‏ با صرف کمترین زمان و هزینه،‏ مهارتهای مورد نیاز بازار کار را در اختیار جوانان می‌گذارند.‏ همچنین فراموش نکن موضوعی وجود دارد که در آمار استخدام مشهود نیست،‏ و آن این است که خدا وعده داده است احتیاجات انسانهایی را که به علایق روحانی اولویت می‌دهند،‏ برآورده کند.‏ —‏ متی ۶:‏⁠۳۳‏.‏

شرایط استخدامی و سیستم آموزشی،‏ در تمام ممالک یکسان نیست.‏ جوانان توانایی‌ها و تمایلات مختلفی دارند.‏ در ضمن،‏ با وجود اینکه از نظر ما خدمت مسیحی مفید و سودمند است،‏ هر انسانی باید شخصاً در این خصوص تصمیم‌گیری کند.‏ بنابراین،‏ تو و والدینت باید تمام جوانب امر را بدقت سنجیده،‏ تصمیم بگیرید که چقدر تحصیل برای شخص تو مناسب است.‏ در اتخاذ این نوع تصمیم‌گیری‌ها،‏ لازم است که ‹هر کس حامل بار خود باشد.‏› —‏ غلاطیان ۶:‏⁠۵‏.‏

برای مثال،‏ اگر والدینت اصرار داشته باشند که به دانشگاه بروی،‏ تا زمانی که تحت سرپرستی آنان هستی،‏ چارهٔ دیگری نداری جز اینکه از آنان اطاعت کنی.‏b (‏ افسسیان ۶:‏⁠۱-‏۳‏)‏ شاید بتوانی به زندگی در خانهٔ پدری یا مادری‌ات ادامه دهی و در وقایع محیط دانشگاه درگیر نشوی.‏ در انتخاب رشته‌های درسی مراقب باش،‏ برای مثال،‏ به جای توجه به فلسفه‌های دنیوی،‏ حواس خود را بر روی کسب مهارتهای شغلی متمرکز کن.‏ در معاشرت با دیگران بسیار محتاط باش.‏ (‏ ۱قرنتیان ۱۵:‏۳۳‏)‏ با حضور یافتن در جلسات،‏ خدمت موعظه و مطالعهٔ شخصی،‏ خود را از لحاظ روحانی تقویت کن.‏ بعضی از جوانانی که موظف به رفتن به دانشگاه بوده‌اند،‏ برنامهٔ درسی خود را طوری انتخاب کرده‌اند که حتی توانسته‌اند به خدمت پیشگامی بپردازند.‏

در انتخاب حرفهٔ خود دقت به خرج بده و به دعا متوسل شو،‏ با این عمل نه فقط سعادتمند خواهی شد بلکه قادر خواهی بود ‹گنجها بجهت خود در آسمان بیندوزی.‏› —‏ متی ۶:‏⁠۲۰‏.‏

‏[پاورقی‌ها]‏

پرسشهایی برای گفتگو

▫چرا اغلب حرفه‌های دنیوی موجبات سعادت انسان را فراهم نمی‌آورند؟‏

▫چرا لازم است که تمام جوانان خداترس خدمت روحانی تمام‌وقت را در نظر داشته باشند؟‏

▫به قول بعضی از اشخاص،‏ فواید تحصیلات عالی چیست و آیا چنین ادعاهایی همیشه حقیقت دارند؟‏

▫تحصیلات دانشگاهی چه خطراتی می‌تواند در بر داشته باشد؟‏

▫جوانان در عوض تحصیلات دانشگاهی چه طریق دیگری را می‌توانند در نظر بگیرند؟‏

‏[نکتهٔ برجسته‌شده در صفحهٔ ۱۷۵]‏

شغل شخص ممکن است ثروت و شهرت برای او به همراه بیاورد لیکن هرگز ‹فقر روحی› وی را برطرف نخواهد کرد

‏[نکتهٔ برجسته‌شده در صفحهٔ ۱۷۷]‏

‏«دیگر مدرک [دانشگاهی] موفقیت شخص را در بازار کار تضمین نمی‌کند»‏