فصل ۲۱

چطور می‌توانم کار پیدا کنم و آن را حفظ کنم؟‏

در یک نظر خواهی که در مجلهٔ سینیور سکولَستیک به چاپ رسید،‏ از تعدادی دانش‌آموز کلاس دوازدهم سؤال شد که چند هدف «بسیار مهم» خود را در زندگی نام ببرند.‏ هشتاد و چهار درصد آنان گفتند:‏ «اینکه بتونیم کار ثابتی پیدا کنیم.‏»‏

احتمالاً تو هم مایل هستی در ساعات بعد از مدرسه شغلی پیدا کنی که تا حدی از پس مخارج شخصی و یا خانوادگی برآیی.‏ شاید هم در جستجوی کاری نیمه‌وقت هستی تا بتوانی به عنوان مبشر تمام وقت خدمت کنی.‏ (‏ فصل ۲۲ را ملاحظه کن.‏)‏ به هر حال،‏ تورم اقتصادی در سطح جهانی و تقاضای کم برای کارگران فاقد مهارت،‏ پیدا کردن کار را برای جوانان دشوار کرده است.‏ لذا چگونه می‌توانی براحتی وارد بازار کار شوی؟‏

مدرسه —‏ مکانی برای آموختن کار

کلیولَند جونز که چندین سال مأمور استخدام بوده است،‏ توصیه می‌کند:‏ «تحصیلات دبیرستانی را بخوبی انجام بده.‏ هرچقدر دربارهٔ اهمیت فراگیری خواندن،‏ نوشتن و صحبت کردنِ خوب و صحیح بگویم،‏ کم گفته‌ام.‏ همچنین یاد بگیر مؤدبانه رفتار کنی تا بتوانی در محیط کار با مردم کنار بیایی.‏»‏

یک رانندهٔ اتوبوس باید قادر به خواندن برنامهٔ رسیدن به ایستگاه اتوبوس و حرکت از آنجا باشد.‏ کارگران کارخانه باید نحوهٔ پر کردن کارت پایان کار و یا نوشتن گزارشهای مشابه را بدانند.‏ از فروشندگان انتظار می‌رود که بتوانند محاسبه کنند.‏ داشتن مهارت در خصوص ارتباط بر قرار کردن با اشخاص،‏ تقریباً در هر شغلی ضروریست.‏ چنین مهارتهایی را می‌توانی در مدرسه به دست بیاوری.‏

داشتن پشتکار ارزش دارد

آقای جونز می‌گوید:‏ «چنانچه مدرسه را تمام کرده‌ای و داری دنبال کار می‌گردی،‏ تسلیم نشو.‏ بعد از دو یا سه مصاحبهٔ استخدامی،‏ به خانه برگشتن و منتظر جواب نشستن،‏ کار درستی نیست.‏ اینجوری هیچوقت به استخدام درنخواهی آمد.‏» جوانی به نام سالوادور،‏ به مدت هفت ماه در جستجوی کار بود و سرانجام به استخدام درآمد.‏ سالوادور می‌گوید:‏ «به خودم می‌گفتم:‏ ‹کار من اینه که کار گیر بیارم.‏› در طی این هفت ماه،‏ هر روز هفته،‏ روزی هشت ساعت دنبال کار می‌گشتم.‏ هر روز صبح زود،‏ به اصطلاح شروع به ‹کار› می‌کردم تا ساعت چهار بعد از ظهر.‏ خیلی شبها پادرد داشتم.‏ صبح روز بعد می‌بایست ‹به خودم روحیه می‌دادم› و دوباره می‌افتادم دنبال کار پیدا کردن.‏»‏

چه چیزی موجب شد که سالوادور تسلیم نشود و از پا درنیاید؟‏ او می‌گوید:‏ «هر دفعه که گذرم به دفتر کارگزینی می‌افتاد،‏ به یاد حرف عیسی می‌افتادم که گفته است:‏ «جدّ و جهد کنید.‏» به خودم می‌گفتم که بالاخره این روزهای سخت می‌گذره و یک روزی کار گیر میارم.‏» —‏ لوقا ۱۳:‏⁠۲۴‏.‏

کجا می‌توانی کار پیدا کنی؟‏

چنانچه در مناطق روستایی زندگی می‌کنی،‏ می‌توانی برای یافتن کار از باغهای میوه و مزرعه‌های اطراف شروع کنی و یا می‌توانی به دنبال کار باغبانی بگردی.‏ اگر در شهر زندگی می‌کنی،‏ آگهی‌های استخدامی را در روزنامه بخوان.‏ از این آگهی‌ها می‌توانی دریابی که کدام شرایط را باید برای انجام کار خاصی دارا باشی و برای کارفرمای خود توضیح دهی که چگونه می‌توانی انتظارات او را برآورده کنی.‏ همچنین می‌توانی از والدینت،‏ آموزگاران،‏ مؤسسات استخدامی،‏ دفترهای کارگزینی،‏ دوستان،‏ همسایگان و منابع دیگر یاری بگیری.‏

شغل خود را حفظ کن

متأسفانه،‏ وقتی فشارهای اقتصادی باعث به وجود آمدن بیکاری در جامعه می‌شود،‏ معمولاً اول از همه،‏ جوانان را از کار بیکار می‌کنند.‏ امّا این به آن معنی نیست که تو هم کارت را از دست خواهی داد.‏ آقای جونز می‌گوید:‏ «اشخاصی که می‌خواهند کار کنند و در مورد دستورات کارفرما نظری مساعد دارند،‏ شغل خود را از دست نمی‌دهند.‏»‏

نظر تو،‏ همان طرز فکر تو در مورد شغل خود و نیز انسانهایی که با آنان یا برای آنان کار می‌کنی می‌باشد.‏ کیفیت کار تو بازتابی از نظر یا طرز فکرت است.‏ رئیس تو نه فقط مبنی بر کارآیی‌ات بلکه همچنین بر اساس طرز فکرت در مورد تو قضاوت کرده،‏ برایت ارزش قائل می‌شود.‏

آقای جونز ادامه می‌دهد:‏ «بگذار کارفرمایت مشاهده کند که نه فقط از دستورات او پیروی می‌کنی بلکه قادری بدون نظارت مدام وی بیش از آنچه که از تو انتظار می‌رود کار انجام دهی.‏ کسانی که با وجود تراکم در بازار کار می‌توانند به کار خود ادامه دهند الزاماً باسابقه‌ترین کارگران نیستند بلکه کارگرانی می‌باشند که در کار خود بازدهی دارند.‏»‏

سالوادور نیز به حقیقت این موضوع پی برده است.‏ او می‌گوید:‏ «همیشه سعی کرده‌ام با کارفرمای خودم مساعدت و سازگاری داشته باشم.‏ همیشه حاضر بوده‌ام که در صورت لزوم،‏ برنامهٔ خودم را تغییر بدهم و رفتاری محترمانه با سرپرستانم داشته باشم.‏» این مطلب توصیهٔ کتاب مقدس را به ما یادآور می‌شود که می‌گوید:‏ «آقایان جسمانی خود را در هر چیز اطاعت کنید،‏ نه به خدمت حضور مثل جویندگان رضامندی مردم،‏ بلکه به اخلاص قلب و از خداوند بترسید.‏» —‏ کولسیان ۳:‏⁠۲۲‏.‏

غلبه کردن بر ترس

وقتی کاری را شروع می‌کنی،‏ معمولاً چند روز اول،‏ ترس و واهمه خواهی داشت.‏ احتمالاً از خود می‌پرسی:‏ ‹آیا از من خوششان خواهد آمد؟‏ آیا از پس این کار برمی‌آیم؟‏ آیا آنها از کار من خوششان خواهد آمد؟‏ امیدوارم در نظر آنها آدم کودنی نباشم.‏› در چنین صورتی،‏ مواظب باش ترس باعث نشود نظر مثبت خود را بتدریج از دست بدهی.‏

با کسب اطلاعات بیشتر دربارهٔ شرکتی که برایش کار می‌کنی،‏ می‌توانی سریع‌تر در خود تعادل به وجود آورده،‏ آسودگی خاطر پیدا کنی.‏ چشم و گوش خود را باز کن و همچنین به مطالعه بپرداز.‏ در زمان مناسب،‏ از سرپرست خود در خصوص کار،‏ فعالیت و عملکرد خودت چند سؤال منطقی بکن —‏ این عمل حماقت محسوب نمی‌شود.‏ از خودت سؤال کن،‏ ‹کار من چه رابطه‌ای با بخش من و هدف کلی شرکت دارد؟‏› پاسخ به این پرسشها به تو کمک می‌کند عادت خوب کار کردن را در خود پرورش دهی و از شغل خود راضی باشی.‏

با همکاران خود بساز

در هر شغلی نهایتاً با انسانها سر و کار خواهی داشت.‏ بنابراین،‏ دانستن نحوهٔ برقراری رابطه‌ای مطلوب با دیگران،‏ امری ضروری در جهت حفظ شغلت می‌باشد.‏ ‏‹اگر ممکن است بقدر قوّهٔ خود با جمیع خلق به صلح بکوش.‏› (‏ رومیان ۱۲:‏۱۸‏)‏ با به اجرا گذاردن این کلام،‏ از درگیری‌ها یا مرافعه‌های غیرضروری در محل کار،‏ مصون و مبرا خواهی بود.‏

این را بدان،‏ بعضی از اشخاصی که با آنان کار می‌کنی از لحاظ زمینهٔ خانوادگی و شخصیت با تو کاملاً فرق دارند.‏ امّا فکر نکن فقط به دلیل اینکه فردی با تو فرق دارد،‏ حقیرتر از تو است.‏ این حق اوست که انسانی مجزا و متفاوت باشد،‏ و تو برای این حق احترام قائل شو.‏ هیچکس دوست ندارد مورد بی‌احترامی قرار گیرد و یا احساس کند که انسان بی‌ارزشی است.‏ همه می‌خواهند که دیگران به آنان علاقه و احتیاج داشته باشند —‏ انسان باارزشی باشند.‏ با کارفرما و همکاران خود محترمانه رفتار کن تا آنان نیز به تو احترام بگذارند.‏

از غیبت کردن پرهیز کن

سالوادور می‌گوید:‏ «غیبت کردن کار خطرناکی است،‏ چونکه ممکنه باعث بشه آدم در مورد رئیس یا دیگران فکر بد بکنه.‏» به اطلاعاتی که دهن به دهن گشته است نباید کاملاً اعتماد کنی؛‏ در غیر این صورت ممکن است به ضرر تو تمام شود.‏ این گونه اطلاعات معمولاً یک کلاغ چهل کلاغ می‌شوند و بسیار مبالغه‌آمیز هستند و می‌توانند به حیثیت و آبروی تو و دیگران لطمه بزنند.‏ بنابراین،‏ با خودت مبارزه کن و میل به غیبت کردن را در خودت از بین ببر.‏

بعلاوه،‏ به خاطر داشته باش که هیچ کس از آدم شاکی خوشش نمی‌آید.‏ اگر در محیط کار مسئله‌ای تو را ناراحت می‌کند،‏ لازم نیست که دهان به دهان به گوش همه برسد.‏ برو و آن موضوع را با سرپرست خود در میان بگذار.‏ لیکن با خشم وارد دفتر او نشو و با تندی با او صحبت نکن زیرا بعداً از این کار خود پشیمان خواهی شد.‏ همچنین،‏ از این اشتباه که شخصی را مورد حمله و محکومیت قرار دهی حذر کن.‏ راجع به واقعیات صحبت کن.‏ در توصیف مشکل خود،‏ تا حد امکان به طور واضح صحبت کن و صادق باش.‏ مثلاً،‏ می‌توانی صحبت خودت را به این طریق آغاز کنی،‏ ‹ببخشید،‏ ممکن است به من کمک کنید و توضیح بدهید که .‏ .‏ .‏ › و یا ‹عذر می‌خواهم،‏ شاید اشتباه فکر می‌کنم ولی به نظر من .‏ .‏ .‏ ›‏

وقت‌شناسی اهمیت دارد

به دو دلیل اصلی مردم شغل خود را از دست می‌دهند و آن دو دلیل این است که یا دیر سر کار می‌آیند و یا مکرراً از سر کار غیبت می‌کنند.‏ یک مدیر استخدام و آموزش در شهری بزرگ و صنعتی دربارهٔ کارگران و کارمندان جوان می‌گوید:‏ «آنان باید یاد بگیرند که صبحها بموقع از خواب بیدار شوند و همچنین مطابق دستورات عمل کنند.‏ اگر آنان این مسائل را یاد نگیرند،‏ مشکل بیکاری ادامه پیدا خواهد کرد.‏»‏

سالوادور به طرز ناخوشایندی درسی در مورد وقت‌شناسی آموخت.‏ او آهی می‌کشد و می‌گوید:‏ «به خاطر عدم وقت‌شناسی،‏ در ظرف سه ماه اولین کارم را از دست دادم و به این دلیل،‏ کار پیدا کردن برام مشکلتر شد.‏»‏

ارزش صداقت

مأمور استخدام،‏ آقای جونز،‏ می‌گوید:‏ «صداقت به شخص کمک می‌کند شغل خود را حفظ کند و از دست ندهد.‏» شخص صادق،‏ نه اشیاء را می‌دزدد و نه وقت را،‏ و بیش از حد استراحت نمی‌کند.‏ همه برای کارگر و کارمند صادق ارزش قائلند و به او اعتماد دارند.‏ برای مثال،‏ یک جوان شاهد یَهُوَه که در فروشگاه لباسهای نفیس و گرانقیمت کار می‌کرد،‏ به داشتن صداقت معروف بود.‏

او تعریف می‌کند:‏ «یک روز در انبار لباسها،‏ رئیس فروشگاه شیئی را پیدا کرد که کسی آن را در لباسی پنهان کرده بود.‏ یکی از کارمندان از فروشگاه جنس می‌دزدید.‏ آخر وقت،‏ رفتم طبقهٔ بالا به دفتر رئیس و با تعجب دیدم که همهٔ کارمندان اونجا هستند.‏ رئیس همهٔ آنها را اونجا جمع کرده بود تا آنها را بازرسی بدنی بکنه.‏ تنها کارمندی را که رئیس بازرسی نکرد،‏ من بودم.‏»‏

بسیاری از جوانان مسیحی تجربه‌های مشابهی داشته‌اند و شخصاً در نظر کارفرمای خود کارمندان باارزشی بوده‌اند.‏ بنابراین،‏ تو هم برای یافتن شغل جدیت کن.‏ پشتکار داشته باش.‏ تسلیم نشو.‏ در ضمن،‏ وقتی با زحمت شغلی پیدا کردی،‏ برای حفظ آن کوشش و همت به خرج بده!‏

پرسشهایی برای گفتگو

▫چگونه آموزش در مدرسه به تو کمک می‌کند که کار پیدا کنی؟‏

▫چرا کسانی که در جستجوی کار هستند باید پشتکار داشته باشند؟‏

▫برای پیدا کردن کار به کجا می‌توانی مراجعه کنی و با چه کسانی می‌توانی مشورت کنی؟‏

▫هنگام مصاحبهٔ استخدامی،‏ کدام نکات را باید در نظر داشته باشی؟‏

▫چه کار می‌توانی بکنی تا کار خود را از دست ندهی؟‏

‏[نکتهٔ برجسته‌شده در صفحهٔ ۱۶۶]‏

‏«هرچقدر دربارهٔ اهمیت فراگیری خواندن،‏ نوشتن و صحبت کردنِ خوب و صحیح بگویم،‏ کم گفته‌ام»‏

‏[نکتهٔ برجسته‌شده در صفحهٔ ۱۷۰]‏

‏«به خودم می‌گفتم:‏ ‹کار من اینه که کار گیر بیارم› »‏

‏[کادر/تصویر در صفحهٔ ۱۶۸،‏ ۱۶۹]‏

مصاحبهٔ استخدامی

مشاور شغلی،‏ کلیولَند جونز،‏ توصیه می‌کند:‏ «پیش از حضور یافتن در مصاحبهٔ استخدامی،‏ به خاطر داشته باش که اولین برداشت و نظری که کارفرما در مورد تو به دست می‌آورد،‏ برای همیشه در ذهن او باقی می‌ماند.‏» او می‌گوید که جوانان نباید با لباس جین و کفش ورزشی در مصاحبهٔ استخدامی حضور یابند و تأکید می‌کند که آنان باید سر و وضعی پاکیزه و آراسته داشته باشند.‏ کارفرمایان اغلب پیش خود فکر می‌کنند که نحوهٔ لباس پوشیدن شخص،‏ نشانگر نحوهٔ کار کردن وی می‌باشد.‏

وقتی تقاضای شغل دفتری می‌کنی،‏ همچون یک فروشنده یا بازرگان لباس بپوش.‏ هنگامی که می‌روی در کارخانه‌ای تقاضای کار کنی،‏ پیراهن و شلوار پاکیزه و اتوشده بپوش و دقت کن که کفشهایت نیز تمیز و بی‌عیب باشند.‏ دختر خانمها،‏ شما باید آبرومندانه لباس بپوشید و خودتان را کم آرایش کنید.‏ چنانچه تقاضای کار دفتری می‌کنید،‏ جوراب نایلنی و کفشی بپوشید که ظاهری رسمی داشته باشد.‏

آقای جونز تذکر می‌دهد و می‌گوید،‏ همیشه تنها به مصاحبهٔ استخدامی برو.‏ اگر مادر یا دوستانت را همراه خودت ببری،‏ کارفرما چنین نتیجه‌گیری می‌کند که تو هنوز فرد مجرب و بالغی نشده‌ای.‏

ممکن است از خودت بپرسی:‏ ‹اگر کارفرما از من بپرسه،‏ آیا تجربهٔ کاری دارید یا نه،‏ چی بگم؟‏› اگر چنین سؤالی از تو شد،‏ داستان‌پردازی نکن.‏ اگر جوانی مبالغه کند،‏ معمولاً کارفرمایان متوجه می‌شوند.‏ در سخن گفتن صادق باش.‏

شاید خودت هم تاکنون متوجه نشده باشی ولی احتمالاً در زندگی تجربهٔ کاری کسب کرده‌ای،‏ حتی پیش از آنکه در پی یافتن اولین «شغل» واقعی خود برآمده باشی.‏ آیا تاکنون در طی تعطیلات تابستانی کار کرده‌ای؟‏ آیا هیچ وقت به عنوان پرستار بچه کار کرده‌ای؟‏ آیا والدینت به طور مرتب وظیفهٔ رسیدگی به امور منزل را به عهدهٔ تو گذاشته‌اند؟‏ آیا در جماعت مسیحی وظایف خاصی به تو محول شده است؟‏ آیا برای سخنرانی در حضور عموم آموزش دیده‌ای؟‏ در چنین صورتی،‏ می‌توانی این مسائل را طی مصاحبهٔ استخدامی ذکر کنی و یا آنها را در شرح حال مختصر تحصیلات و سابقهٔ کاری‌ات قید کنی تا نشان دهی که می‌توانی از عهدهٔ انجام وظایف برآیی.‏

همچنین برای کارفرمایان بسیار اهمیت دارد که بدانند چقدر به شرکت آنان و کاری که به تو محول می‌شود،‏ علاقه نشان می‌دهی.‏ باید آنان را متقاعد کنی که نه فقط می‌خواهی کار کنی بلکه همچنین می‌توانی از عهدهٔ آن کار برآیی.‏ به محض اینکه کارفرمایی متوجه شود که تو به فکر نفع شخصی خود هستی،‏ دیگر علاقه‌ای به استخدام کردن تو نشان نمی‌دهد.‏

درخواست شغلی تمام‌وقت یا نیمه‌وقت و به دست آوردن آن،‏ کار دشواری است لیکن تو می‌توانی در این امر موفق باشی.‏ درضمن،‏ اگر با آن شغل نه فقط به خودت بلکه به دیگران نیز کمک کنی،‏ آنوقت انجام آن کار رضایت خاطر تو را فراهم خواهد آورد.‏

‏[کادر در صفحهٔ ۱۷۱]‏

طی مصاحبهٔ استخدامی چه باید بکنم؟‏

همچون شخصی بزرگسال رفتار کن،‏ مثل یک فروشنده یا بازرگان.‏ به کارفرما احترام بگذار و سلام کن.‏ او را با عنوان «آقا» خطاب کن —‏ نه با اسم کوچک همچون «جیم،‏» یا «رفیق.‏»‏

روی صندلی به حالت قائم بنشین؛‏ پاهایت را روی هم نینداز بلکه به حالت قائم نگاه دار و حواس خود را جمع کن.‏ چنانچه از قبل خود را آماده کنی،‏ می‌توانی آرامش خود را حفظ نموده،‏ رفتاری متعادل و متین داشته باشی.‏

پیش از پاسخ دادن به هر سؤالی خوب فکر کن.‏ در سخن گفتن مؤدب،‏ صادق و صریح باش و مطالب را بدرستی بازگو کن.‏ اطلاعات کامل در اختیار کارفرما قرار بده.‏ از لاف زدن و به خود بالیدن امتناع کن.‏

فهرستی همراه خود داشته باش که روی آن همهٔ شغلهایی که داشته‌ای،‏ تاریخ انجام آنها،‏ حقوق،‏ نوع کار و دلیل خاتمهٔ کار نوشته شده باشد.‏

آماده باش تا در صورت لزوم،‏ برای کارفرما توضیح دهی که آموزشی که دیده‌ای و تجربهٔ کاری‌ات چگونه می‌تواند تو را یاری کند تا از عهدهٔ انجام آن شغل برآیی.‏

نام (‏ و آدرس دقیق)‏ سه شخص معتمد را که در مورد تو و نحوهٔ کار کردن تو شناخت کافی دارند،‏ به کارفرما بده تا او بتواند به آنان مراجعه کند.‏

اعتماد به نفس داشته باش و به کارت علاقه نشان بده،‏ لیکن در این خصوص افراط و زیاده‌روی نکن.‏ درست و شمرده سخن بگو لیکن زیاد صحبت نکن.‏

با دقت به سخنان کارفرما گوش بده.‏ همچنین،‏ بادرایت و مؤدب باش و از همه مهمتر اینکه با کارفرمای آیندهٔ خود وارد بحث و مشاجره نشو.‏

کارفرما فقط می‌خواهد بداند که آیا تو از عهدهٔ کار برمی‌آیی یا خیر.‏ در مورد مشکلات شخصی،‏ خانوادگی یا مالی خود با او صحبت نکن.‏

اگر از ظاهر قضایا متوجه شدی که کارفرما قصد ندارد آن شغل را به تو بدهد،‏ از او تقاضا کن چنانچه در آینده کاری در شرکت برای تو پیدا شد،‏ به تو اطلاع دهد.‏

بلافاصله بعد از مصاحبهٔ استخدامی،‏ نامهٔ مختصری برای تشکر به آن کارفرما بفرست.‏a

‏[پاورقی]‏

‏[تصاویر در صفحهٔ ۱۶۷]‏

مهارتهایی را که در مدرسه کسب می‌کنی احتمالاً روزی سر کار لازم خواهی داشت