Κήρυγμα της Βασιλείας σε Μέρη του Παναμά
ΘΑ ΕΙΣΑΣΤΑΝ πρόθυμοι να υπομείνετε στην υπηρεσία του Θεού; Θα περπατούσατε μέσα από μια ζούγκλα; Τι θα λέγατε για τη δυνατότητα να αντιμετωπίσετε άγρια θηρία; Θα αψηφούσατε τη θάλασσα;
Η σύζυγος μου και εγώ σας προσκαλούμε να επισκεφθείτε μαζί μας μερικές από τις εκκλησίες των Μαρτύρων του Ιεχωβά σε μια μόνο περιοχή του Παναμά. Μετά μπορείτε μόνος σας να καταλάβετε τι κάνουν οι Χριστιανοί στην Κεντροαμερικανική αυτή χώρα για να υπηρετήσουν τον Θεό τους, τον Ιεχωβά.
Στο Κάγιο Παλόμα και στο Τομπομπέ
Οι πρώτες μας επισκέψεις είναι στην επαρχία του Μπόκας ντελ Τόρο, κατά μήκος της Καραϊβικής ακτής. Εδώ ζουν οι Ινδιάνοι Γκουαϋμί, μια κοντή, μελαμψή, εύρωστη φυλή με ίσια, μαύρα μαλλιά. Στο Κάγιο Παλόμα και στην γειτονική εκκλησία του Τομπομπέ το μεγαλύτερο μέρος του κηρύγματος της Βασιλείας γίνεται στην διάλεκτο Γκουαϋμί, αν και ένα μέρος της μαρτυρίας είναι αναγκαίο να γίνεται τόσο στα Ισπανικά όσο και στα Εγγλέζικα. Ένας Γκουαϋμί αδελφός μας που ονομάζεται Ιγκνάτσιο μιλάει συνολικά τρεις γλώσσες. Αυτός και η σύζυγος του, η Βιρτζιλία, έχουν τρία παιδιά· παρόλα αυτά είναι ειδικοί σκαπανείς, ολοχρόνιοι διαγγελείς των καλών νέων.
Για να φτάσουμε στον κόσμο σ’ αυτή την περιοχή, πρέπει να περπατήσουμε δίπλα στις όμορφες ακτές και πάνω από βραχώδεις λόφους και γκρεμούς. Σε άλλες περιοχές μπορούμε να φτάσουμε από τη θάλασσα. Γι’ αυτό ο Ιγκνάτσιο ταξιδεύει σ’ αυτές με το μηχανοκίνητο καγιούκο του (πιρόγα). Επειδή το έθιμο εδώ είναι να περπατούν οι άνθρωποι ξυπόλυτοι, συχνά η σύζυγος μου και εγώ είμαστε οι μόνοι που φοράμε παπούτσια. Αλλά σύντομα μάθαμε πόσο πρακτικό είναι να περπατάς στην ακτή ξυπόλυτος.
Μόλις φτάνουμε στο πρώτο σπίτι του τομέα μας, παρατηρούμε ότι δεν υπάρχει πόρτα για να κτυπήσουμε. Τα περισσότερα σπίτια έχουν απλώς ένα άνοιγμα αντί για πόρτα και μερικά έχουν λίγους ή και καθόλου τοίχους. Αυτό είναι πρακτικό για το ζεστό και τροπικό κλίμα. Τα σπίτια που είναι φτιαγμένα από μπαμπού και στις σκεπές τους έχουν κλαδιά από φοίνικες είναι χτισμένα πάνω σε ξύλινα βάθρα. Ένας χαραγμένος κορμός εξυπηρετεί σαν σκάλα για να μπεις στο σπίτι. Οι επισκέπτες συνήθως μπαίνουν μέσα στο σπίτι, και ίσως «κάθονται» πάνω στο πάτωμα ή σε κάποιον πάγκο, προτού χαιρετήσουν τον οικοδεσπότη. Κατόπιν γενικά όλοι όσοι είναι παρόντες στο σπίτι ακούνε ευγενικά την μαρτυρία που δίνεται. Επειδή η κοινότητα είναι αγροτική, συχνά εκείνοι που δεν έχουν να πληρώνουν μετρητοίς ανταλλάσσουν τα Βιβλικά έντυπα με προϊόντα.
Ένα άλλο ζευγάρι σκαπανέας εδώ είναι ο Ναταναέλ και η Όλιβα. Αυτοί ταξιδεύουν τακτικά από το Κάγιο Παλόμα στον τομέα στην Μπουένα Βίστα, ένα μικρό χωριό στην ακτή στη Λαγκούνα ντε Τσιρικί. Είναι μια αληθινή περιπέτεια για τη σύζυγό μου και εμένα να συμμετέχουμε μαζί τους στο έργο κηρύγματος. Διασχίζουμε την χερσόνησο περπατώντας επί τρεις ώρες μέσα από πυκνή, σκοτεινή ζούγκλα, γεμάτη από τα κελαϊδίσματα τροπικών πουλιών. Πρέπει να χρησιμοποιούμε μπότες, γιατί έχει λάσπη και φίδια. Επίσης είναι απαραίτητο να έχουμε μαζί μας μια μεγάλη μάχαιρα για περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Κατά καιρούς, πρέπει να αντιμετωπίζουμε μεγάλες σφήγκες ή άλλα έντομα. Και πολλά ρυάκια πρέπει να τα διασχίζουμε χρησιμοποιώντας «γέφυρες» από πεσμένους κορμούς. Ο Ναταναέλ και η Όλιβα μεταφέρουν τα απαραίτητα έντυπα μέσα σε ένα ταακάρα, ένα υφαντό χειροποίητο σάκο. Ενώ εκείνος τον μεταφέρει πάνω στον ώμο του, εκείνη τον κρεμάει στο μέτωπο και τον μεταφέρει πάνω στην πλάτη της.
Αφού περπατούμε για πολύ ώρα, φτάνουμε σε ένα ουσιαστικά ήρεμο, πράσινο ποταμό. Με το καγιούκο ταξιδεύουμε μισή ώρα προς την κατεύθυνση του ρεύματος, πρώτα μέσα από αβαθή νερά κάτω από τη σκιά τεράστιων δένδρων καλυμμένων με μούσκλα. Μετά ο ποταμός φαρδαίνει και φτάνουμε στη θάλασσα. Στη Μπουένα Βίστα, ο Ναταναέλ έχει ένα δεύτερο σπίτι πάνω στο λόφο κοντά στην ακτή. Το σπίτι αυτό εξυπηρετεί σαν τοπική Αίθουσα Βασιλείας, όπου συναθροίζονται τακτικά 40 ή 50 άτομα. Ακόμη και σ’ αυτή την απομακρυσμένη τοποθεσία οι Χριστιανοί αδελφοί μας που έχουν μέρος στα προγράμματα της συναθροίσεως φοράνε κοστούμι και γραβάτα. Οι συναθροίσεις γίνονται εν μέρει στα Ισπανικά και εν μέρει στην Γκουαϋμί.
Στο Τσιρικί
Για να φτάσουμε στην επαρχία Τσιρικί από την Μπουένα Βίστα, είναι απαραίτητο να ταξιδέψουμε πρώτα γύρω στις πέντε ώρες με το καγιούκο μέσα από νερά γεμάτα καρχαρίες. Μετά ταξιδεύουμε μια ώρα με το τραίνο και μετά μισή ώρα πτήση με ένα μικρό αεροπλάνο πάνω από την οροσειρά προς την πλευρά της χώρας που βλέπει στον Ειρηνικό.
Πηγαίνοντας ψηλά σε ένα ψυχρό βουνήσιο μονοπάτι φτάνεις στη γραφική κωμόπολη Μποκέτε. Συνταυτισμένη με την μικρή αυτή εκκλησία είναι μια Χριστιανή αδελφή που ασφαλώς είναι ένα καλό παράδειγμα καρτερίας. Παρά το γεγονός ότι ο σύζυγος της δεν είναι Μάρτυρας του Ιεχωβά, αυτή παρακολουθεί τακτικά τις συναθροίσεις τις Κυριακές. Συνήθως τη συνοδεύουν και τα πέντε της παιδιά. Ζει ψηλά στα βουνά και πρέπει να έρχεται με τα πόδια στις συναθροίσεις, περπατώντας όχι για λίγα μόνο λεπτά ή για μισή ώρα, αλλά για σχεδόν τρεις ώρες! Συχνά αυτή και τα παιδιά της φτάνουν στο σπίτι τους αφού έχει σκοτεινιάσει και αφού έχουν περπατήσει σ’ όλο το δρόμο σε μια περιοχή που έχει φίδια και καμιά φορά και πούμα. Αλλά αυτή άρχεται με χαρά κάθε φορά για να λάβει τις πνευματικές ωφέλειες από τις συναθροίσεις.—Εβραίους 10:24, 25.
Σε ένα άλλο μέρος του Τσιρικί που ονομάζεται Μπιτζαγκουάλ, καμιά φορά το έργο κηρύγματος από σπίτι σε σπίτι γίνεται πάνω στο άλογο. Ωστόσο όταν περπατάει κανείς στη διάρκεια της περιόδου των βροχών βαδίζει βαριά και με κόπο μέσα από λάσπη και λακούβες με νερό, ενώ στην εποχή της ξηρασίας πρέπει να περάσει μέσα από λεπτή σαν πούδρα σκόνη. Παρά τις συνθήκες αυτές η μαρτυρία έχει και εδώ τις ευλογίες της.
Σ’ αυτή την περιοχή καλλιεργούν καπνό, γι’ αυτό όταν ακούνε τις αλήθειες του Λόγου του Θεού, πολλοί εγκαταλείπουν την καλλιέργεια του καπνού, το μόνο μέσο με το οποίο ζούσαν μέχρι τότε. (2 Κορινθίους 7:1) Αυτή ήταν και η περίπτωση ενός ανθρώπου που ονομάζεται Μπαλταζάρ. Μετά από μια αρκετά μεγάλη περίοδο αναποφασιστικότητας, σταμάτησε να καλλιεργεί καπνό, νομιμοποίησε το γάμο του και βαφτίστηκε μαζί με τη σύζυγο του. Μετά από τον πρώτο καιρό που καλλιέργησε άλλα προϊόντα είπε ότι τώρα ήταν σε καλύτερη οικονομική κατάσταση από ό,τι πριν.
Στη Θάλασσα
Η σύζυγος μου και εγώ θα θέλαμε να σας συστήσουμε στον Λουίς, στην Γκουμερτσίντα και στα τρία τους παιδιά που είναι συνταυτισμένοι με μια εκκλησία στην ακτή του Ειρηνικού. Τον Ιανουάριο του 1974 ένας ειδικός σκαπανέας με το όνομα Αντονίνο νοίκιασε το σπίτι του Λουίς στο Χορκονσίτας μέσω του πατέρα του. Επειδή ο Λουίς είχε μια μικρή φάρμα στο νησί δεν ήρθε στην πόλη παρά μόνο τέσσερις ή πέντε μήνες αργότερα. Ο Αντονίνο τότε του έκανε μαρτυρία. Όταν ο Λουίς επέστρεψε στο νησί, άρχισε να διαβάζει τα Βιβλικά έντυπα που του είχαν δοθεί και να λέει στους άλλους αυτά που μάθαινε. Τελικά αυτός και η Γκουμερτσίντα μελέτησαν μαζί και κάθε φορά που επέστρεφαν στην πόλη έκαναν ερωτήσεις στον Αντονίνο. Παρά την μεγάλη εναντίωση και την γελοιοποίηση από την οικογένεια και τους φίλους τους, έκφρασαν την επιθυμία τους να βαφτιστούν.
Το βάφτισμά τους έγινε σε μια συνέλευση περιοχής τον Φεβρουάριο του 1975. Όταν έφτασε ο καιρός για τη συνέλευση, όλη η οικογένεια επιβιβάστηκε πάνω σε μια μικρή βάρκα και έφυγαν από το νησί την Πέμπτη στις 2 η ώρα το πρωί. Αλλά το Φεβρουάριο η θάλασσα αγριεύει πάρα πολύ. Έτσι υποχρεώθηκαν να επιστρέψουν και να περιμένουν. Γύρω στις 11 π.μ. η αύρα και η θάλασσα ησύχασαν και αυτοί ξανάφυγαν. Στις 2 μ.μ., σχεδόν στο μέσον του κόλπου, η θάλασσα ξαναγρίεψε, η μικρή βάρκα αναπηδούσε και τα κύματα έμπαιναν μέσα. Επειδή η ακτή ήταν ακόμη μακριά, κωπηλάτησαν με την βάρκα μέχρι ένα τόπο καταφυγίου πίσω από κάτι τεράστιους βράχους. Γύρω στις 11 το βράδι, ο άνεμος ησύχασε κάπως και μπόρεσαν να φτάσουν στο Χορκονσίτας στις 5 το πρωί της Παρασκευής. Αν και είχαν ψηθεί από τον ήλιο και ήταν πάρα πολύ κουρασμένοι, πήραν το λεωφορείο για να φτάσουν στον τόπο που γινόταν η συνέλευση την επόμενη μέρα και παρουσίασαν ευτυχισμένοι τον εαυτό τους για βάφτισμα στο νερό την Κυριακή.
Τους έχει ευλογήσει ο Ιεχωβά γι’ αυτές τις προσπάθειες; Ασφαλώς ναι. Για παράδειγμα, ο Λουίς είναι τώρα διακονικός υπηρέτης στην εκκλησία. Και μπόρεσε να βοηθήσει έναν από τους αδελφούς του να προοδεύσει μέχρι την αφιέρωση και το βάφτισμα.
Στο Καμαρόν
Στο Καμαρόν, που βρίσκεται στην επαρχία Τσιρικί, υπάρχει μια εκκλησία που αποτελείται αποκλειστικά σχεδόν από Ινδιάνους Γκουαϋμί. Για να τους επισκεφτούμε πρέπει πρώτα να προχωρήσουμε με το αυτοκίνητο, όσο πιο μακριά μπορούμε, να φτάσουμε γύρω στη μισή ώρα έξω από τη λεωφόρο. Εκεί οι αδελφοί μας συναντούν με τα άλογα. Αφού περάσουμε ένα ποτάμι, πηγαίνουμε προς τα βουνά. Σχεδόν δυο ώρες αργότερα, φτάνουμε στα σπίτια ομοπίστων, που μας δίνουν ένα μικρό σπίτι για να μείνουμε. Μετά από ένα νόστιμο γεύμα και ένα μπάνιο στη ρεματιά, αναπαυόμαστε για τη συνάθροιση το επόμενο πρωί. Από εκεί είναι γύρω στη μια ώρα και ένα τέταρτο με τα πόδια ως την κορυφή του λόφου στην Αίθουσα Βασιλείας του Καμαρόν. Για να φτάσουν εκεί και οι άλλοι αδελφοί επίσης πρέπει να περπατούν με τα πόδια πολύ μεγάλες αποστάσεις. Παρατηρείτε ότι η Αίθουσα Βασιλείας με την ντενεκεδένια οροφή δεν έχει καθόλου τοίχους. Αλλά έχει ένα σημάδι, το εδάφιο του έτους και ένα πικάπ που λειτουργεί με μπαταρίες για τους ύμνους της Βασιλείας.
Μετά από την συνάθροιση, πηγαίνουμε στον κοντινότερο τομέα μαρτυρίας. Απέχει μονάχα είκοσι πέντε λεπτά με τα πόδια. Σύντομα έχουμε τελειώσει τα λίγα σπίτια που βρίσκονται εκεί. Πού είναι ο επόμενος τομέας; Γύρω στη μια ώρα δρόμο μακρύτερα!
Στο Τολέ
Μήπως βρίσκετε ότι καμιά φορά ο τομέα σας κηρύγματος είναι δύσκολος στην επεξεργασία του; Τότε η σύζυγος μου και εγώ σας προσκαλούμε να συμμετάσχετε μαζί μας στο κήρυγμα των καλών νέων στο Τολέ. Από τους λόφους στρίβουμε στην Παναμερικανική Λεωφόρο. Σύντομα μπαίνουμε στην κωμόπολη του Τολέ, όπου η Αίθουσα Βασιλείας βρίσκεται πάνω στον κεντρικό δρόμο. Εδώ συχνά οι καθολικές καλόγριες παίρνουν από πίσω τους Μάρτυρες για να αφαιρούν τα Βιβλικά έντυπα που διαθέτουν οι Μάρτυρες στους οικοδεσπότες. Παρόλ’ αυτά, όμως, αρκετά ειλικρινή άτομα δέχτηκαν την Βιβλική αλήθεια.
Για παράδειγμα, υπάρχει εδώ ένας ηλικιωμένος Μάρτυρας που θα θέλαμε να τον γνωρίσετε. Ενδιαφέρθηκε για την αλήθεια πριν από χρόνια γιατί ένας καταστηματάρχης που ήταν Μάρτυρας δεν ήθελε να του πουλάει καπνό. Εκτιμώντας τις Χριστιανικές συναθροίσεις, ερχόταν έξι ώρες με το άλογο για να τις παρακολουθεί. Ωστόσο αποφάσισε ότι θα ήταν καλύτερο να μετακομίσει κοντύτερα στην Αίθουσα Βασιλείας. Τώρα μένει μονάχα τέσσερις ώρες μακριά! Πηγαίνοντας για τις συναθροίσεις διασχίζει έφιππος ένα ποτάμι τρεις φορές. Μα κάθε φορά κάνει το ίδιο πράγμα; Ναι, για παραπάνω από δέκα χρόνια τώρα!
Η σύζυγος μου και εγώ χαρήκαμε που σας δώσαμε μια ιδέα για το πώς είναι να επισκέπτεσαι εκκλησίες και να συμμετέχεις στο έργο κηρύγματος σε μέρη του Παναμά.—Από συνεργάτη μας.