Τι Κάνουν οι Ηλικιωμένοι

Ο ΑΘΛΗΤΗΣ ατένισε τον στόχο του και άρχισε να τρέχει. Ανέπτυξε ταχύτητα, κάρφωσε το πλαστικό κοντάρι του στο έδαφος και ανυψώθηκε με χάρη πάνω από την οριζόντια δοκό, 2,82 μέτρα (9 1⁄4 πόδια) πάνω από το έδαφος. Με ευκαιρία ποιο γεγονός; Μήπως τίποτα αγώνες στίβου για μαθητές του γυμνασίου; Όχι. Ο αθλητής ήταν 70 ετών και οι αγώνες αυτοί, όπως ανέφερε η Δε Γουέρλντ Στρητ Τζέρναλ, ήταν ανάμεσα σε 600 παρόμοια ηλικιωμένους αθλητές. Στους ίδιους εκείνους αγώνες, ένας 77χρόνος έτρεξε τα 100 μέτρα σε 15,7 δευτερόλεπτα, και ένας εβδομηντάρης έριξε ένα ειδικό δίσκο σε απόσταση 27,43 μέτρα (90 πόδια).

Μήπως σας εκπλήσσει που ακούτε ότι εβδομηντάρηδες εξακολουθούν να ανταγωνίζονται στα αθλητικά; Αλήθεια, δεν μπορούν να τα καταφέρουν το ίδιο καλά όσο όταν ήταν είκοσι ετών. Αλλά το γεγονός ότι μερικοί μπορούν ακόμη να ρίχνουν δίσκο, να τρέχουν στα εκατό μέτρα και να πηδούν πετυχημένα στο άλμα επί κοντώ, δείχνει κάτι το σημαντικό. Δείχνει ότι οι ηλικιωμένοι δεν πρέπει να θεωρούνται «ξεγραμμένοι», σαν άχρηστοι, αποκλειστικά και μόνο επειδή έχουν ζήσει μερικά χρόνια. Αν δεν παρεμβληθεί κάποια ασθένεια, οι ηλικιωμένοι έχουν μεγαλύτερες σωματικές δυνατότητες από όσες πιστεύεται συνήθως.

Αληθεύει αυτό επίσης σε σχέση με τη διανοητική ικανότητα τους; Δηλαδή μπορούν οι ηλικιωμένοι να μάθουν καινούργια πράγματα και να δεχτούν νέους τρόπους ζωής; Μερικές φορές εκείνοι που μειώνουν τις δυνατότητες που έχουν σ’ αυτόν τον τομέα είναι οι ίδιοι οι ηλικιωμένοι. Ίσως υποχωρούν μπροστά στην πρόκληση που τους παρουσιάζει κάτι νέο και λένε, Είμαι πολύ γέρος για να μάθω,’ ή ‘Δεν μπορείς να διδάξεις σε έναν γέρο σκύλο καινούργια παιχνίδια’. Αλλά συμβαίνει αυτό κατ’ ανάγκη; Σε ποια ηλικία σταματάει η ικανότητα της μαθήσεως;

Μεγαλώνοντας και Μαθαίνοντας

Είναι ενδιαφέρον να θυμόμαστε ότι το άτομο που διαμαρτύρεται, ‘Είμαι πολύ γέρος για να μάθω’, κάποτε ήταν ένα νεαρό παιδί με λαμπερά γεμάτα περιέργεια μάτια. Στο λεξιλόγιο της πλειοψηφίας των μικρών αγοριών και κοριτσιών, οι πιο συχνές λέξεις είναι ‘Γιατί;’ ‘Πού;’ ‘Πότε;’ ‘Πώς;’ ‘Ποιος;’ Η επιθυμία για να μαθαίνουν είναι αναμφισβήτητη.

Μερικές φορές οι γονείς επιθυμούν η επιθυμία αυτή να ήταν λιγότερο έντονη και να σταμάταγαν για λίγο τα παιδιά τους να κάνουν ερωτήσεις. Ωστόσο η Βίβλος σημειώνει την σημασία του πράγματος που μαθαίνει το παιδί σε αυτό το στάδιο, όταν λέει: «Δίδαξον το παιδίον εν αρχή της οδού αυτού· και δεν θέλει απομακρυνθή απ’ αυτής ουδέ όταν γηράση.»—Παροιμίαι 22:6.

Σύντομα το παιδί αρχίζει να πηγαίνει στο σχολείο και για μια σειρά ετών το κύριο πρόγραμμα του κάθε μέρα είναι καινούργια γνώση για διαφορετικά θέματα. Η φυσική του επιθυμία για να μαθαίνει ικανοποιείται σε κάποιο βαθμό από τους δασκάλους. Μαθαίνει νέες ιδέες, νέες δεξιότητες και προοδευτικά ανοίγεται ο κόσμος μπροστά του.

Πολύ σύντομα τα σχολικά χρόνια τελειώνουν και ο νέος ενήλικας βγαίνει στον κόσμο. Τώρα πρέπει να μάθει με ποιον τρόπο να αντιμετωπίζει τους ηλικιωμένους ανθρώπους και να αποκτήσει δεξιότητες για να εξοικονομεί τα αναγκαία για τη ζωή. Στις περισσότερες περιπτώσεις καταλήγει να βρει μια τακτική δουλειά και εδώ η διαδικασία της εκμαθήσεως αρχίζει να επιβραδύνεται. Οι περισσότεροι νεαροί ενήλικες παντρεύονται, κάνουν παιδιά, πιέζονται από τις εντάσεις και τις ευθύνες, και προοδευτικά παύουν να πλουτίζουν τη ζωή τους με καινούργια μάθηση.

Όταν η οικογένεια μεγαλώσει, οι γονείς βρίσκουν ότι τώρα έχουν ξανά καιρό για τον εαυτό τους. Αλλά σε πολλές περιπτώσεις, το πρότυπο της αμάθειας έχει καθιερωθεί. Δεν έχουν πια την ίδια κλήση, όπως όταν ήταν νεαροί, ώστε να αρχίσουν να ψάχνουν για καινούργια πράγματα και να κάνουν ερωτήσεις. Στην Ιαπωνία μερικοί λένε ότι γεννήθηκαν σε διαφορετική εποχή. Μπορεί κανείς να πει, ‘Γεννήθηκα στην εποχή των Μεϊτζί’. Αυτή ήταν μια πολιτική εποχή που τέλειωσε το 1912. Τώρα, έχοντας φτάσει στην ηλικία των εβδομήντα, αισθάνεται ότι οι μέρες που μάθαινε έχουν περάσει και ποτέ δεν θα μπορούσε να μάθει νέες σκέψεις σε αυτήν τη σύγχρονη, ακατανόητη εποχή.

Αλλά είναι τα πράγματα έτσι; Αλήθεια, καθώς το άτομο γερνάει, το σώμα του αλλάζει. Οι αρθρώσεις του σκληραίνουν, οι μυς γίνονται λιγότερο εύκαμπτοι, η όραση εξασθενεί και η ακοή γίνεται λιγότερο ακριβής. Αλλά αν δεν αρρωστήσει, όλα αυτά προκαλούν απλώς μια επιβράδυνση και όχι το σταμάτημα όλων των δραστηριοτήτων. Το γεγονός ότι μια ομάδα ατόμων πάνω από τα εβδομήντα τους μπόρεσαν να κάνουν ένα αγώνα στίβου το αποδεικνύει αυτό.