Τι Έδωσε Πραγματικό Νόημα στη Ζωή Μου

Αφήγησις της Ζάγια Ρέντυ

Η ΑΓΑΠΗ μου για τα βιβλία ήταν εκείνη που αφύπνισε στην αρχή το ενδιαφέρον μου για τη θρησκεία. Απ’ όσο θυμάμαι, τα βιβλία με γοήτευαν ιδιαίτερα.

Μια μέρα έψαχνα μέσα σ’ ένα σωρό βιβλίων να βρω κάτι να διαβάσω όταν αντίκρυσα ένα βιβλίο με τον ασυνήθιστο τίτλο, Από τον Απολεσθέντα Παράδεισο στον Αποκαταστημένο Παράδεισο. Το είχαμε πάρει από ένα Μάρτυρα του Ιεχωβά που ήλθε στην πόρτα μας. Είχε μείνει μέσα στο συρτάρι, λησμονημένο και άθικτο. Το βρήκα παραδόξως συναρπαστικό. Μέσα σε μια βδομάδα το είχα διαβάσει όλο.

Ήμουν τότε 12 ετών. Το βιβλίο ξύπνησε το ενδιαφέρον μου για την Αγία Γραφή, το βιβλίο μιας θρησκείας διαφορετικής από τη δική μου. Γεννήθηκα σε Ινδουιστική οικογένεια, αλλά ποτέ δεν ασχολήθηκα με τη θρησκεία. Κατοικούμε στο Ντάρμπαν, το ζωηρό αυτό λιμάνι της ανατολικής ακτής τής Νότιας Αφρικής.

ΑΝΑΠΗΡΙΑ

Η μητέρα μου είχε τρία παιδιά και όλοι μας είχαμε κάτι κοινό. Γεννηθήκαμε όλοι με μια κληρονομική αρρώστια, τη μυϊκή δυστροφία. Υπάρχουν τρεις διαφορετικές μορφές αυτής της νόσου. Ο μεγαλύτερος αδελφός μου είχε τη χειρότερη μορφή και πέθανε σε ηλικία τεσσάρων ετών.

Όταν γεννηθήκαμε είμαστε όλοι φυσιολογικοί και καλά, αλλά δυστυχώς, αργότερα παρουσιάστηκαν τα σημάδια—κάποια αδυναμία στους βραχίονες, έλλειψις δυνάμεως στα πόδια, που κάνει τον άνθρωπο να σκοντάφτη ξαφνικά, και με τα χρόνια, μια προοδευτική δυσκινησία στα μέλη του σώματος και στους μυς. Η αρρώστια καταβάλλει τον άνθρωπο μ’ ένα βραδύ και ύπουλο τρόπο.

Καθώς περνούσαν τα χρόνια όλο και περισσότερο εξασθενούσαν οι μυς μου εξ αιτίας αυτής της αρρώστιας. Γι’ αυτό, χρειαζόταν εξαιρετική προσπάθεια ακόμη και για απλά πράγματα όπως για να φάω ή να χτενίσω τα μαλλιά μου. Ακόμη και το να καθήσω ήταν ένα βαρύ φορτίο για τους μυς μου. Οι μυς μου είναι τόσο αδύνατοι ώστε αναγκάζομαι να φορώ πολύ ελαφρά ρούχα και κάθομαι μόνο με τη βοήθεια κάποιου στηρίγματος της σπονδυλικής στήλης.

Όταν οι μυς κουράζονται λόγω εντάσεως, τεντώνονται και πονούν, μερικές φορές επί ολόκληρες μέρες. Κατά καιρούς η έντασις στους μυς μου είναι τόσο μεγάλη ώστε κάθε νεύρο και ίνα «ουρλιάζουν» από τον πόνο. Οι μυς που κάνουν έναν άνθρωπο να κάθεται, εξασθένησαν με τα χρόνια, και έπαθα κύρτωσι της σπονδυλικής στήλης.

Όταν ήμουν 18 ετών υποβλήθηκα σε μια μεγάλη εγχείρησι για επανόρθωσι της σπονδυλικής στήλης. Έγινε με τη μέθοδο Χάρρινγκτον, με την οποία τοποθετούνται χαλύβδινες ράβδοι στη σπονδυλική στήλη για να διατηρηθή ευθεία και οι οποίες ράβδοι κρατούνται στη θέσι τους με χαλύβδινες βίδες. Στην περίπτωσι του αδελφού μου η εξέλιξις της αρρώστιας έγινε με πολύ πιο αργό ρυθμό, αλλά τελικά κι’ αυτός κατέληξε στην αναπηρική καρέκλα σε ηλικία 15 ετών περίπου.

ΑΝΑΠΤΥΣΣΟΝΤΑΣ ΜΕΓΑΛΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ

Ο περιορισμός μου στην αναπηρική καρέκλα δεν με εμπόδισε ν’ αναπτύξω πολλά ενδιαφέροντα. Πρέπει να είμαι ευγνώμων στη μητέρα μου γι’ αυτό. Έκανε ότι μπορούσε για μας, χωρίς να φεισθή τίποτε και με πολλές θυσίες. Μας ανέθρεψε φυσιολογικά. Ποτέ δεν μας παραχάιδεψε.

Ήμουν 11 ετών όταν η μητέρα μου για πρώτη φορά μου πρότεινε ν’ αρχίσω να γράφω. Όπως είπε αυτό θα ήταν υπέροχο. Θα μπορούσα να εργάζωμαι στο σπίτι, όποτε θέλω. Η ιδέα μου φάνηκε καλή. Εκτός από την πρακτικότητά της, μου άρεσε και ο κόσμος της φαντασίας. Ήμουν επίσης εσωστρεφής τύπος, μου άρεσε να ονειρεύωμαι και να ρεμβάζω. Οι πρώτες μου προσπάθειες λοιπόν στο γράψιμο ήσαν όλες γύρω από παραμύθια.

Τώρα, καθώς ανατρέχω στο παρελθόν, χαίρομαι που άρχισα να γράφω σε νεαρή ηλικία, διότι το γράψιμο δεν είναι εύκολο πράγμα. Είναι κάτι που αυξάνει και αναπτύσσεται μαζί σας. Αναπόφευκτα γίνεται τόσο πολύ μέρος του εαυτού σας ώστε ένα μέρος της διάνοιάς σας πάντοτε απορροφά αυτόματα ιδέες, εντυπώσεις και σκέψεις για μελλοντική χρήσι.

Ανέπτυξα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ιστορία και τη ζωή των άγριων ζώων. Επίσης, διάβασα όλα όσα μπορούσα να βρω περί θρησκείας. Επειδή αγαπούσα την ποίησι και τη φιλολογία, βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα τον σπάνιο λυρισμό και την ομορφιά της Βίβλου. Αργότερα, καθώς μάθαινα περισσότερα για τη ζωή και τις αδικίες της απάνθρωπης συμπεριφοράς του ανθρώπου, ανέπτυξα ενδιαφέρον για την κοινωνιολογία και τον ανθρωπισμό.

ΑΝΑΖΗΤΗΣΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΩΝ ΣΤΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Όταν ήμουν 15 ετών προσχώρησα σ’ ένα από τα μικρά «Χριστιανικά» δόγματα, και κάπου-κάπου παρακολουθούσα τις λειτουργίες του με την προσπάθεια να βρω κάτι ικανοποιητικό και ωφέλιμο. Αλλά απογοητεύτηκα πολύ με τα πολλά που είδα.

Πρόσεξα ότι ο ιερέας, με λίγες εξαιρέσεις, δεν ενδιαφερόταν καθόλου για τα μέλη του ποιμνίου του. Και φαινόταν πολύ ευκατάστατος, διότι συχνά αγόραζε καινούργιο αυτοκίνητο και ζούσε καλά. Επίσης, υπήρχαν φυλετικές διακρίσεις. Ένας Μαύρος ιερέας κέρδιζε πολύ λιγότερα από ένα Λευκό ιερέα. Οι ομιλίες ήσαν πολύ βαρετές. Ήταν όλες ίδιες σε περιεχόμενο και περιστρέφονταν γύρω από λίγα μόνο Γραφικά εδάφια.

Αμφισβητούσα την ικανότητα που κατείχαν δήθεν ωρισμένα μέλη της εκκλησίας να μιλούν σε διάφορες γλώσσες και να θεραπεύουν ασθενείς. Παρά την αναπηρία μου, στην έρευνά μου για την αλήθεια δεν απέβλεπα σε σωματική θεραπεία. Μου φαινόταν παράλογο ότι ο Θεός της αγάπης θα θεράπευε μόνο λίγους ανθρώπους παραβλέποντας τα παθήματα των μαζών. Ήμουν βέβαιη ότι υπήρχε κάτι βαθύτερο.

Στην εκκλησία δεν μάθαινα τίποτα. Γι’ αυτό έπαψα να πηγαίνω και αποφάσισα να μελετήσω την Αγία Γραφή μόνη μου.

ΑΝΑΠΤΥΞΙΣ ΑΠΟΨΕΩΝ

Εν τω μεταξύ, άρχισα να αμφισβητώ τη ζωή ολόγυρά μου. Η ιστορία, σαν σύνολο φαινόταν να χαρακτηρίζεται από απανθρωπιά μεταξύ των ανθρώπων, ανισότητα, αδικία και καταδυνάστευσι των φτωχών από μια χούφτα ανθρώπων που κρατούσαν τα ηνία της εξουσίας. Είχαμε ανάγκη από μια ιδεολογία που να σημαίνη ελευθερία και ισότητα για όλους και να επιτρέπη στο άτομο να αναπτύσση ελεύθερα όλες του τις δυνάμεις.

Πίστευα ζωηρά ότι η απάντησις βρισκόταν στην πολιτική, διότι η εξουσία στα σωστά χέρια και η εφαρμογή της με το σωστό τρόπο θα μπορούσε να καταλήξη σε καλό. Πόσο καλύτερο θα ήταν αν οι αρχηγοί μας ήσαν πραγματικοί Χριστιανοί που θα φρόντιζαν για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ελευθερίες και θα άφηναν τις διδασκαλίες του Ιησού Χριστού να κατευθύνουν τις αποφάσεις τους προς όφελος της χώρας τους!

Κάπου-κάπου έπαιρνα τη Σκοπιά και το Ξύπνα! Παρατηρούσα ότι όλα τα γεγονότα και οι συμβουλές που εδίδοντο σ’ αυτά τα περιοδικά, υποστηρίζονταν από την Αγία Γραφή. Οι λογικεύσεις τους μου φαίνονταν ορθές και ιδιαίτερα κατάλληλες για τα προβλήματα και τις δυσχέρειες που αντιμετωπίζει ο σημερινός κόσμος. Αλλά υπήρχε ένα σημείο ιδιαίτερα που δεν μπορούσα να το δεχθώ: Η ουδετερότης των Χριστιανών στις πολιτικές υποθέσεις. Οι αληθινοί Χριστιανοί, πίστευα, θα μπορούσαν να είναι μια ισχυρή δύναμις για το καλό του κόσμου αν αναμιγνύοντο στην πολιτική.

Καθώς άρχισα να γίνωμαι όλο και πιο ευαίσθητη γι’ αυτό το θέμα, διαφωνούσα ακόμη περισσότερο με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά για την πολιτική τους ουδετερότητα. Ωστόσο θαύμαζα τη στάσι τους. Από τη μελέτη της ιστορίας, συμφωνούσα ότι ο πόλεμος είναι τρομερό πράγμα. Δύο παγκόσμιοι πόλεμοι μας προξένησαν αρκετή καταστροφή ώστε να ευχώμαστε να μην επαναληφθή ποτέ αυτό το σφάλμα.

Πραγματικά, ήμουν εναντίον κάθε απερίσκεπτου φόνου, ακόμη και της αδικαιολόγητης εξοντώσεως άγριων ζώων. Εξ αιτίας της ανθρώπινης απερισκεψίας και της ιδιοτέλειας πολλά ωραία και σπάνια είδη έφθασαν στο χείλος της εξαφανίσεως. Από τη μελέτη της Αγίας Γραφής, γνώριζα ότι ο Θεός δεν είχε σχεδιάσει έτσι τα πράγματα. Η κυριαρχία του ανθρώπου πάνω στη ζωική κτίσι του Θεού, προωρίζετο να είναι κυριαρχία αγάπης.

Πείσθηκα ότι η απάντησις στα ανθρώπινα προβλήματα βρισκόταν κάπου μέσα στις σελίδες της Αγίας Γραφής. Αλλά η γνώσις μου ήταν πολύ λίγη. Εν τω μεταξύ, αποφάσισα να χρησιμοποιήσω το συγγραφικό μου έργο σαν μέσον για την αποκάλυψι των κακουχιών και της καταδυναστεύσεως που υφίσταντο οι Μαύροι. Ένοιωθα ότι έπρεπε να γίνη μια αλλαγή.

Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΣΟΦΙΑΣ

Σ’ αυτό το σημείο της ζωής μου, μπήκα στο νοσοκομείο για την εγχείρησι της σπονδυλικής στήλης. Η ανάρρωσις ήταν αργή και παρατεταμένη. Μετά από δύο χρόνια, όταν ήμουν 30 ετών, άρχισα βαθειά μελέτη της Αγίας Γραφής.

Ένας Μάρτυς του Ιεχωβά με τον οποίο είχα κάποια γνωριμία χτύπησε την πόρτα μου μια μέρα του Ιανουαρίου του 1969 για μια φιλική συζήτησι. Τον κάλεσα να έλθη το επόμενο Σαββατοκύριακο. Μου έδωσε το βιβλίο Η Αλήθεια Που Οδηγεί στην Αιώνα Ζωή, και είπε: «Ξέρω ότι θα το διάβασης στη διάρκεια της βδομάδας. Αλλά το διάβασμα δεν είναι αρκετό. Η ύλη που περιέχει το βιβλίο είναι βαθειά και απαιτεί προσεκτική μελέτη.»

Πράγματι, το είχα τελειώσει ως το επόμενο Σαββατοκύριακο. Όταν ο Μάρτυς επέστρεψε, μου πρότεινε Γραφική μελέτη. Δέχθηκα. Στην επόμενη επίσκεψί του, ζήτησε από τον αδελφό μου να συμμετέχη κι αυτός. Δέχθηκε αλλά με δισταγμό, επειδή ήταν άθεος.

Δεν τα έμαθα όλα αμέσως. Αληθινή μάθησις είναι όταν η γνώσις βυθίζεται στην καρδιά ενός ατόμου και γίνεται μέρος της ίδιας του της υπάρξεως. Πρέπει να συλλογίζεται κανείς και να κάνη στοχασμούς, σ’ αυτά που μαθαίνει, όπως είπε ο απόστολος: «Ταύτα μελέτα, εις ταύτα μένε.» (1 Τιμ. 4:15) Έφθασα στο σημείο να εκτιμήσω ότι ο Λόγος του Θεού είναι πραγματικά η πηγή της αληθινής σοφίας.

ΤΟ ΑΓΓΕΛΜΑ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ

Η «ιδεολογία» της Αγίας Γραφής, όπως αποκάλυψε η μελέτη μας, είναι θεοκρατία—κυβέρνησις από τον Θεό. Ο Θεός θα εγκαθιδρύση ένα νέο σύστημα πραγματικής ειρήνης για την ανθρωπότητα. Η βασιλεία του Θεού για την οποία οι Χριστιανοί διδάχθηκαν να προσεύχωνται θα φέρη αυτό το σύστημα. (Ματθ. 6:9, 10) Ξαφνιάσθηκα όταν έμαθα ότι αυτή η βασιλεία είναι μια πραγματική κυβέρνησις στα χέρια του Υιού του Θεού, του Ιησού Χριστού, και ότι αυτή θα εξαλείψη από τη γη όλες τις ανθρώπινες κυβερνήσεις και θα αποκαταστήση τη γη σαν ένα ωραίο παράδεισο. (Ησ. 9:6, 7· Δαν. 2:44) Έτσι ο κόσμος θα είναι πάλι απαλλαγμένος από διαμάχες και ανταγωνισμούς.

Σ’ εκείνο το σύστημα, επίσης, θα υπάρχη συνετή κατεύθυνσις, ανόμοια με την κατάστασι αυτού του συστήματος, όπου συχνά βλέπει κανείς ακατάλληλους ανθρώπους να κατέχουν θέσεις ευθύνης. «Είδον δούλους εφ’ ίππων και άρχοντας περιπατούντας ως δούλους επί της γης.» (Εκκλ. 10:7) Εκείνοι που θα έχουν θέσεις ευθύνης κάτω από τη βασιλεία του Θεού θα επιλέγωνται με την κατεύθυνσι του Θεού. Κάθε άτομο θα μπορή ν’ αναπτύσση τις δυνατότητές του στο πλήρες και να φέρη σ’ εκείνη την κοινωνία τη δική του προσωπικότητα.

Τελικά, η αληθινή γνώσις και σοφία θα φέρη ότι είναι καλό και άξιο και εποικοδομητικό. Παραδείγματος χάριν, αν όλα τα χρήματα που δαπανώνται σήμερα στους ανταγωνιστικούς εξοπλισμούς, εδαπανώντο για την παιδεία και τη διατροφή των φτωχών, πόσο πιο ευτυχής θα ήταν ο κόσμος! Όπως λέει ο Λόγος του Θεού: «Η σοφία είναι καλυτέρα παρά τα όπλα του πολέμου· εις δε αμαρτωλός αφανίζει μεγάλα καλά.»—Εκκλ. 9:18.

Οι πολίτες του νέου συστήματος του Θεού, όπως άρχισα να διακρίνω, προετοιμάζονται τώρα για την τότε ζωή. Είναι ζωντανά παραδείγματα του πόσο αποτελεσματική είναι η αληθινή Χριστιανοσύνη. Μου άρεσε ό,τι μάθαινα και το εύρισκα πλήρως ικανοποιητικό. Στο τέλος του έτους, το Δεκέμβριο του 1970, συμβόλισα την αφιέρωσί μου στον Ιεχωβά Θεό με το βάπτισμα. Αργότερα βαπτίσθηκε και ο αδελφός μου. Μετά από χρόνια και η μητέρα μου μπόρεσε να εκτιμήση και να δεχθή τις Χριστιανικές μας πεποιθήσεις.

ΠΗΓΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΕΩΣ

Εκείνο που μου δίνει ιδιαίτερη χαρά είναι η μετάδοσις της ελπίδας της Βασιλείας στους άλλους. Λόγω της σωματικής μου αναπηρίας, κάνω την περισσότερη μαρτυρία μου γράφοντας επιστολές. Όταν δημοσιεύωνται στον τύπο ενδιαφέροντα θέματα όπως είναι οι αμβλώσεις, η αντίρρησις στρατεύσεως λόγω συνειδήσεως, η σκληρότης προς τα ζώα, η «θαυματουργική» ομιλία γλωσσών και λοιπά, γράφω στους εκδότες δίνοντας τη Γραφική άποψι. Πάντοτε συμπεριλαμβάνω το όνομα και τη διεύθυνσί μου και συχνά οι άνθρωποι μου γράφουν προσωπικά όταν διαβάζουν τις παρατηρήσεις μου. Αυτό μου δίνει μια ευκαιρία να γράψω και πάλι, δίνοντάς τους μαρτυρία σχετικά με τους μεγαλειώδεις σκοπούς του Θεού για την ανθρωπότητα. Κάνω επίσης πολύ συμπτωματική μαρτυρία, και έχω κάνει Γραφικές μελέτες με παιδιά στην εκκλησία.

Τέλος, εκείνο που χρειάζεται πραγματικά ένας άνθρωπος στη ζωή είναι η αγάπη και η κατανόησις των φίλων. Η οργάνωσις του Ιεχωβά μάς προμηθεύει τέτοιους γνήσιους φίλους και πραγματική θέρμη. Έχω προσέξει ότι εκείνοι που επιδιώκουν υλικά πλούτη είναι γενικά ανικανοποίητοι και απομονωμένοι. Χάνουν την δράσι της πραγματικότητας. Είναι σαν να συλλαμβάνουν τη σκιά και χάνουν την ουσία.

Προ πάντων, έχω μάθει ότι εκείνο που έχει πραγματικά νόημα στη ζωή είναι η σχέσις ενός ατόμου με τον Ιεχωβά Θεό. Όσο περισσότερο ένας άνθρωπος πλησιάζει τον Θεό, τόσο περισσότερο γνωρίζει τη θεραπευτική δύναμι και ενέργεια του πνεύματος του Ιεχωβά στη ζωή του. Τότε μόνο μπορεί ένα άτομο να γνωρίση τον πραγματικό πλούτο της ζωής, τον πραγματικό πλούτο να είναι ακέραιος και συνετός και με αμείωτη χαρά. Τι μεγαλειώδες θα είναι όταν η ελπίδα μας πραγματοποιηθή στο δίκαιο νέο σύστημα του Θεού—2 Πέτρ. 3:13· Αποκ. 21:3, 4.