Η Ισορροπημένη Άποψις στο Θέμα του Γοήτρου

Η ΑΓΙΑ Γραφή τονίζει ότι η επιθυμία να περισώσωμε το γόητρό μας είναι τόσο παλιά όσο και το ανθρώπινο γένος. Πραγματικά, το πρώτο αμάρτημα του ανθρώπου ακολουθήθηκε από μια προσπάθεια να περισώση το γόητρο του.

Μπορεί να γνωρίζετε καλά τον τρόπο με τον οποίο ο Αδάμ και η Εύα, οι πρώτοι γονείς μας, αμάρτησαν κατά του Θεού τρώγοντας τον απαγορευμένο καρπό. Τελικά, έπρεπε να δώσουν κάποια απάντησι για το παράπτωμά τους. Οι αντιδράσεις τους ήσαν ενδιαφέρουσες. Όταν ο Αδάμ αναγκάσθηκε να ομολογήση, προσπάθησε να κατηγορήση την Εύα, ακόμη και τον ίδιο τον Ιεχωβά Θεό. Είπε: «Η γυνή την οποίαν συ έδωκας να ήναι μετ’ εμού, αυτή μοι έδωκεν από του δένδρου, και έφαγον.» Η Εύα επίσης προσπάθησε να διαφύγη τη μομφή. Είπε: «Ο όφις με ηπάτησε, και έφαγον.»—Γεν. 3:8-13.

Έχετε έλθει ποτέ εσείς στον πειρασμό να ενεργήσετε με παρόμοιο τρόπο; Όταν αντιμετωπίσατε κάτι που σας έκανε να κάνετε κάτι κακό, μήπως προσπαθήσατε να επιρρίψετε τη μομφή στους άλλους; Μερικοί θα έκαναν οτιδήποτε άλλο παρά να πουν καθαρά: «Λυπούμαι. Έσφαλα.» Εν τούτοις, η προσπάθεια για να περισωθή το γόητρο δεν αλλάζει τα πράγματα. Ο Αδάμ και η Εύα τιμωρήθηκαν για τα αμαρτήματα τους παρά τις δικαιολογίες τους.—Γεν. 3:16-19.

Ο Ανανίας και η Σαπφείρα ήταν άλλο ένα ανδρόγυνο που ενδιαφερόταν πολύ για το «γόητρό» του. Προσπάθησαν να απατήσουν την πρώτη Χριστιανική εκκλησία λέγοντας ένα καθαρό ψέμα, προφανώς θέλοντας να δημιουργήσουν καλή φήμη για τον εαυτό τους, να κρατήσουν το «γόητρό» τους μεταξύ των ομοπίστων τους. Η δυσαρέσκεια του Θεού εκδηλώθηκε όταν ο Θεός τους θανάτωσε. (Πράξ. 5:1-11) Μήπως ο Θεός δεν θα έβλεπε τα πράγματα μ’ ένα παρόμοιο τρόπο σήμερα αν, λόγου χάριν, ένας Χριστιανός ισχυριζόταν ψευδώς ότι κάνει περισσότερα από όσα κάνει πραγματικά στην υπηρεσία του Θεού; Ή, δεν θα δυσαρεστείτο ο Ιεχωβά αν με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, προσπαθούσαμε να ισχυρισθούμε υποκριτικά ότι είμαστε διαφορετικοί από ό,τι πραγματικά είμαστε;—Ιακ. 3:17.

ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΤΟ ΓΟΗΤΡΟ ΤΟΥ;

Το να ενδιαφέρεται κανείς για το «γόητρο» φαίνεται ότι φέρνει πολλές φορές κακά αποτελέσματα. Αυτό οφείλεται στο ότι βασίζεται πάνω σε εσφαλμένη προϋπόθεσι. Προϋποθέτει ότι η καλή φήμη ενός ατόμου είναι υπερβολικής σπουδαιότητας. Αυτό δεν είναι ορθό. Επίσης, η διατήρησις του γοήτρου μπορεί να βασίζεται στην υπερηφάνεια, ή στην υπερεκτίμησι της αξίας του ατόμου. Αυτό δεν ευαρεστεί τον Ιεχωβά.—Παρ. 16:18.

Είναι αλήθεια ότι η Αγία Γραφή λέει: «Κάλλιον όνομα καλόν παρά πολύτιμον μύρον.» (Εκκλ. 7:1) Αυτό, όμως, αναφέρεται στην καλή φήμη που αποκτά ένα άτομο, ιδιαίτερα στα μάτια του Ιεχωβά, όταν ζη κάνοντας καλά έργα. Δεν έχει καμμιά σχέσι με τον σεβασμό που απαιτεί ένα άτομο από τους άλλους είτε το αξίζει είτε όχι.

Είναι επίσης, αλήθεια ότι για να είναι κανείς Χριστιανός πρεσβύτερος πρέπει «να έχη και παρά των έξωθεν μαρτυρίαν καλήν.» (1 Τιμ. 3:7) Αυτή, όμως, η ‘καλή μαρτυρία’ οφείλεται στη Χριστιανική του διαγωγή και στην εύτακτη οικογένεια του όχι στο ότι έχει κάποιο πτυχίο, ή θέσι γοήτρου, ή δαπανά πολλά χρήματα για τους φίλους του.

Προφανώς ο Ιησούς Χριστός δεν υπερτιμούσε πολύ τη δική του «προσωπικότητα» μπροστά στους άλλους. Κήρυττε στους φτωχούς, στους τελώνες και στους αμαρτωλούς χωρίς να συνεργάζεται με τους θρησκευτικούς ηγέτες και αυτό προφανώς του στοίχισε πάρα πολλά από το γόητρο του στα μάτια των υπερήφανων εκείνων ανθρώπων. (Ιωάν. 7:45-48) Αλλά ο Ιησούς δεν εξέκλινε από την εκτέλεσι του θελήματος του ουράνιου Πατέρα του, διότι δεν ζητούσε τη δική του δόξα. Πραγματικά, σε μια περίπτωσι είπε: «Εάν εγώ δοξάζω εμαυτόν, η δόξα μου είναι ουδέν.» (Ιωάν. 8:49-54) Αυτός ήταν ευχαριστημένος να περιμένη από τον Πατέρα του να τον δοξάση. Εν τούτοις, οι πράξεις του Ιησού του απέδωσαν μια καλή φήμη ενώπιον του Θεού και των ορθοφρονούντων ανθρώπων.

Το ίδιο αληθεύει και για μας. Αν προσπαθούμε να υψώσωμε τον εαυτό μας, ιδιαίτερα με το να αποκρύπτωμε πράγματα, ή με το να φέρωμε ένα προσωπείο, αυτό είναι εντελώς εσφαλμένο και δεν έχει καμμιά αξία με την πάροδο του χρόνου. Είναι πολύ καλύτερο να ενδιαφερώμαστε για τον τρόπο με τον οποίο ο Θεός μάς βλέπει. Ο ίδιος ο Ιησούς είπε: «Μακάριοι είσθε, όταν σας ονειδίσωσι και διώξωσι και είπωσιν εναντίον σας πάντα κακόν λόγον ψευδόμενοι ένεκεν εμού. Χαίρετε και αγαλλιάσθε, διότι ο μισθός σας είναι πολύς εν τοις ουρανοίς.»—Ματθ. 5:11, 12.

Ο Ιησούς δοκίμασε αυτή την πείρα, ιδιαίτερα μετά τη σύλληψί του. Οι θρησκευτικοί ηγέτες τον έφεραν σε δίκη και προσπάθησαν να εξευτελίσουν την καλή φήμη του με ψευδομάρτυρες. Κατόπιν τον περιέπαιξαν και τον χλεύασαν. Του έβαλαν ένα στεφάνι από αγκάθια στο κεφάλι του, και τον ένδυσαν με ένα πορφυρούν ένδυμα για να τον περιπαίξουν για το γεγονός ότι ήταν Βασιλιάς, (Μάρκ. 14:55-65· 15:17-20) Κατόπιν, ενώ ο Ιησούς πέθαινε, οι άρχοντες που τον καταφρονούσαν στάθηκαν γύρω από το ξύλο του μαρτυρίου και τον χλεύαζαν. Ακόμη και ο τρόπος του θανάτου του θεωρείτο από τους Ιουδαίους πολύ επονείδιστος, (Λουκ. 23:32-38· Γαλ. 3:13) Σε όλα αυτά, μήπως ο Ιησούς προσπαθούσε να υπερασπίση την καλή του φήμη ή να περισώση το γόητρο του; Όχι. Αντίθετα, η Γραφή μάς λέει ότι αυτός ‘κατεφρόνησε την αισχύνη.’ (Εβρ. 12:2) Θεωρούσε πολύ πιο σπουδαίο το να δοξάση το όνομα του Πατέρα του. (Ιωάν. 17:4, 11) Και γι’ αυτή την καλή πορεία της διαγωγής του, η αμοιβή του Χριστού ήταν πράγματι μεγάλη στους ουρανούς. Τι εξέχον παράδειγμα για μας σήμερα! 1 Πέτρ. 2:21, 22.

ΠΩΣ ΝΑ ΧΕΙΡΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΓΟΗΤΡΟΥ

Πώς, λοιπόν, ένας Χριστιανός πρέπει να χειρίζεται το πρόβλημα της περισώσεως του γοήτρου; Πραγματικά, υπάρχουν δύο πλευρές στο ζήτημα που πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν: οι σχέσεις μας με τους άλλους και η ιδέα που έχομε για τον εαυτό μας.

Ένας Χριστιανός, στις σχέσεις του με τους άλλους, πρέπει να προσπαθή να αποφεύγη να τους φέρνη σε μια θέσι που μπορεί να αισθάνωνται αναγκασμένοι να προσπαθήσουν να περισώσουν το γόητρο τους. (Ματθ. 7:12.) Επομένως, η αγάπη και η συμπάθεια θα κάνουν ένα επίσκοπο που δίνει συμβουλή ή κάνει διόρθωσι να το πράξη αυτό με φιλάγαθο και διακριτικό τρόπο—με «πνεύμα πραότητος.» (Γαλ. 6:1) Ένας Χριστιανός που κηρύττει τα «αγαθά νέα» σ’ ένα άπιστο θα το κάνη αυτό με λεπτότητα, «μετά πραότητος και φόβου.» (1 Πέτρ. 3:15) Μ’ αυτό τον τρόπο δεν θα θίξη ούτε θα στενοχωρήση τον άπιστο όταν εκείνος λέη πράγματα που δεν είναι σωστά ή διαπιστώνη ότι οι πεποιθήσεις του είναι ψευδείς. Επίσης, ένας Χριστιανός δεν πρέπει να καταστρέφη την καλή φήμη του άλλου με το να διασπείρη επιβλαβείς ψιθυρισμούς γι’ αυτόν.—Παρ. 16:28.

Όταν πρόκειται για τον εαυτό μας, πρέπει να αναγνωρίσωμε ότι απαιτείται Χριστιανική ωριμότης για να αποφεύγωμε την παγίδα στο θέμα του γοήτρου. Και ο Ιώβ ακόμη έπεσε σ’ αυτή την παγίδα. Είναι αλήθεια ότι βρέθηκε κάτω από μεγάλη πίεσι. Τα παθήματα του περιελάμβαναν μια φοβερή ασθένεια, την απώλεια της οικογενείας του και αποθάρρυνσι από τη σύζυγο του. Έπειτα ήλθαν τρεις δήθεν φίλοι και. τον κατηγόρησαν ότι αμαρτάνει κρυφά. Αυτό έγινε όταν ο Ιώβ ξέσπασε σε μια ζωηρή αυτοδικαίωσι. Έδειξε ότι «εδικαίωνε εαυτόν μάλλον παρά τον Θεόν.» (Ιώβ 32:2) Αλλά όταν ο Ιώβ άκουσε τον σοφό συλλογισμό του Ελιού και ιδιαίτερα τις υπομνήσεις του Ιεχωβά, οι σκέψεις του αποκαταστάθηκαν σε κατάλληλη ισορροπία. Ο Ιώβ τότε έδωσε δόξα στον Θεό μάλλον αντί να προσπαθήση να περισώση το γόητρο του και να δικαιολογήση τον εαυτό του. Το αποτέλεσμα ήταν να ευλογηθή πλούσια.—Ιώβ 42:1-6, 12, 13.

Επομένως, ένας Χριστιανός είναι ανάγκη να ελέγχη προσεκτικά τον εαυτό του. Συχνά είναι δύσκολο να αναγνωρίση ότι το πρόβλημα βρίσκεται στην προσπάθεια που κάνει να περισώση το γόητρο του. Ίσως προσπαθώντας να απατήσωμε τους άλλους, πετύχαμε ν’ απατήσωμε τον εαυτό μας. Η καρδιά είναι απατηλή και μπορεί να μας το κάνη αυτό. (Ιερ. 17:9) Ιδιαίτερα αληθεύει αυτό όταν βρισκώμαστε κάτω από συναισθηματική πίεσι ή, όταν αιφνιδιασθούμε. Η ανάλυσις όμως των σκέψεων μας με προσευχή θα μας βοηθήση να διακρίνωμε την πραγματική κατάστασι. (Ψαλμ. 139:23, 24) Και αφού το αναγνωρίσωμε αυτό, μπορούμε, όπως και ο Ιώβ, να βοηθηθούμε να αποκαταστήσωμε την ισορροπία μας με το Λόγο του Θεού και με τους Χριστιανούς αδελφούς μας.

Συχνά δεν είναι η γνώμη των εναντιουμένων εκείνο που μας στενοχωρεί, αλλά η γνώμη των ανθρώπων με τους οποίους συνδεόμαστε στενά. Προς χάριν των «αγαθών νέων,» ένας ώριμος Χριστιανός μπορεί να υπομείνη χλευασμούς στην κοινότητα του. Αλλά ίσως να του φανή δύσκολο να παραδεχθή το λάθος του ή να ομολογήση ένα αμάρτημα μέσα στην εκκλησία και, με τον τρόπο που σκέπτεται, να διατρέξη τον κίνδυνο να χάση το σεβασμό που έχουν οι ομόπιστοί του γι’ αυτόν. Μπορεί να στενοχωρηθή πολύ αν τα παιδιά του κάνουν κάτι κακό, και αυτός προσπαθήση να το σκεπάση.

Αυτό θα μπορούσε να συμβή και σ’ ένα Χριστιανό επίσκοπο. Ένας πρεσβύτερος όμως, σ’ αυτή την κατάστασι, που ομολογεί φανερά το πρόβλημα του, εργάζεται προς όφελος της εκκλησίας και δίνει ένα παράδειγμα για τους άλλους. Οι λογικοί θα τον σέβωνται για την εντιμότητα του. Εξ άλλου, η προσπάθεια ν’ αποφύγη τη μομφή, ή να συγκαλύψη εκείνα που έκανε αυτός ή η οικογένεια του, δείχνει δειλία. Μπορεί επίσης να οδηγήση και στο ψεύδος. Και τα δύο είναι βδελυκτά στον Θεό.—Αποκ. 21:8.

ΤΡΕΙΣ ΠΟΛΥΤΙΜΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ

Είναι ανάγκη, λοιπόν, να καλλιεργούμε τις ιδιότητες που θα μας βοηθήσουν να υπερνικήσωμε την επιθυμία περισώσεως του γοήτρου μας. Ποιες είναι αυτές; Η εντιμότης είναι η μία. (Εβρ. 13:18) Αν εκτιμούμε την εντιμότητα, δεν θα θέλωμε να φορέσωμε ένα προσωπείο, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντοτε όταν πρόκειται για το ζήτημα περισώσεως του γοήτρου μας. Αυτό μπορεί να είναι δύσκολο. Γι’ αυτό και χρειαζόμαστε επίσης ταπεινοφροσύνη και θάρρος που θα μας βοηθήσουν να μείνωμε έντιμοι, και με τον εαυτό μας και με τους άλλους. (Παρ. 15:33· 1 Κορ. 16:13) Επίσης, η ταπεινοφροσύνη θα υπερνίκηση την αλαζονεία που μας κάνει να θέλωμε να περισώσωμε το γόητρο μας πάνω απ’ όλα.

Το θάρρος, η εντιμότης και η ταπεινοφροσύνη θα μας βοηθήσουν να αποφεύγωμε την παγίδα της περισώσεως του γοήτρου. Ο Παύλος είπε ότι μερικοί τον θεωρούσαν μωρόν. (1 Κορ. 4:10) Σας πειράζει αν οι άνθρωποι σας θεωρούν μωρόν αν γνωρίζετε πολύ καλά ότι κάνετε το θέλημα του Θεού; Ή μήπως ο φόβος της γνώμης που έχουν οι άλλοι για σας, σας εμποδίζει να κάνετε αυτό που είναι ορθό; Ιδιαίτερα οι νέοι στην ηλικία έχουν ανάγκη θάρρους, εντιμότητας και ταπεινοφροσύνης για να υπερασπισθούν τις ορθές αρχές αντί να προσπαθούν να περισώσουν το γόητρο τους και να ακολουθούν τις ανθρώπινες μάζες.—1 Πέτρ. 4:4.

Ο Ιησούς παρέβαλε εκείνους που υπηρετούν τον Θεό με ‘αχρείους δούλους.’ (Λουκ. 17:10) Βλέπετε εσείς έτσι τον εαυτό σας; Ή μήπως νομίζετε ότι είσθε πολύ σπουδαίος; Ο Παύλος μάς προτρέπει να μη φρονούμε υψηλότερα παρ’ ό,τι πρέπει, αλλά να σωφρονούμε. (Ρωμ. 12:3) Μας προτρέπει επίσης να μην πράττωμε «μηδέν εξ αντιζηλίας ή κενοδοξίας, αλλ’ εν ταπεινοφροσύνη θεωρούντες αλλήλους υπερέχοντας εαυτών.»—Φιλιπ. 2:3.

Οι Γραφές καθαρά τονίζουν ότι δεν υπάρχει έδαφος στη Χριστιανική εκκλησία για γόητρο, ή να αποκτήση κανείς τιμή για τον εαυτό του. Αυτές οι σπουδαίες Χριστιανικές ιδιότητες της ταπεινοφροσύνης, του θάρρους και της εντιμότητας είναι τελείως αντίθετες με το θέμα του γοήτρου. Μπορεί να μην είναι εύκολο να σκεπτώμαστε έτσι, ιδιαίτερα αν έχωμε μεγαλώσει σ’ έναν κόσμο που εκτιμά το γόητρο περισσότερο απ’ όλα τα άλλα πράγματα. Αλλά, με τη βοήθεια του αγίου πνεύματος του Θεού, οι Χριστιανοί μπορούν να κάνουν αλλαγές στον τρόπο ενεργείας τους. Ακόμη και ‘η δύναμις που δραστηριοποιεί τη διάνοια τους’ μπορεί ν’ αλλάξη, αν αυτοί πραγματικά το θέλουν αυτό. (Εφεσ. 4:23) Να είσθε λοιπόν άγρυπνοι στους κινδύνους περισώσεως του γοήτρου. Πρέπει να καταλάβετε ότι αποτελεί παγίδα της ξεπεσμένης σάρκας, και, με κάθε τρόπο, να το αποφεύγετε!