«Χαίρουσιν Κατά την Χαράν του Θερισμού» στις Φιλιππίνες

ΗΛΙΟΛΟΥΣΤΕΣ ακρογιαλιές, θερμές τροπικές θάλασσες, βουνά σκεπασμένα από ζούγκλες, γόνιμες πεδιάδες—ναι, αυτές είναι οι Φιλιππίνες! Είναι μια χώρα που αποτελείται από χιλιάδες νησιά, μερικά εκπληκτικά όμορφα, σκορπισμένα στη θάλασσα έξω από τις ακτές της Νοτιοανατολικής Ασίας. Αλλά οι Φιλιππίνες δεν αποτελούν μόνο ένα φυσικό τοπίο· υπάρχουν και άνθρωποι επίσης—47.000.000 άνθρωποι.

Ο τρόπος ζωής αυτών των ανθρώπων ποικίλλει πάρα πολύ—από την πρωτόγονη αλλά ικανοποιημένη φυλή των Τασαδαίων στα ανατολικά υγρά δάση ως τους σύγχρονους μεγιστάνες επιχειρήσεων στην κοσμοπολίτικη πόλι της Μανίλα. Ως επί το πλείστον όμως, οι Φιλιππινέζοι είναι αγροτικός λαός. Πολλοί ζουν σε χαρακτηριστικά σπίτια φτιαγμένα πάνω σε πασσάλους και στηρίζονται στην παραγωγή της γης για τα αναγκαία της ζωής τους. Γι’ αυτό το λαό, ο θερισμός είναι ένας δραστήριος, χαρούμενος καιρός. Είναι απόλαυσις να δρέπη κανείς τον καρπό του σκληρού του έργου από τους αγρούς. Και σε μια γόνιμη χώρα όπως αυτή, με κατάλληλη άρδευσι, ο χαρούμενος καιρός του θερισμού μπορεί να έρχεται τρεις φορές το χρόνο.—Ησ. 9:3.

Τα περασμένα 50 χρόνια, όμως, ένας άλλος θερισμός έχει λάβει χώρα στις Φιλιππίνες. Αυτός είναι πλούσιος θερισμός, ή σύναξις, ανθρώπων που έχουν προτιμήσει ν’ ακολουθήσουν την αληθινή λατρεία του Ιεχωβά Θεού και που έχουν θέσει την εμπιστοσύνη τους στη βασιλεία του.

ΦΥΤΕΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Οι πρώτοι σπόροι της αλήθειας που παρήγαγαν αυτό το θερισμό, μεταφέρθηκαν στις Φιλιππίνες με τον ίδιο τρόπο που μεταφέρονται οι σπόροι από τον άνεμο. Ο Τσαρλς Τέιζ Ρώσσελ, ο πρώτος πρόεδρος της Εταιρίας Σκοπιά, άρχισε το κήρυγμα της αληθινής θρησκείας εδώ, όταν επισκέφθηκε την πρωτεύουσα Μανίλα το 1912. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, κάποιος Χ. Τίννεϋ από τον Καναδά έκανε ιεραποστολικό έργο εδώ για ένα χρόνο. Όταν έφυγε άφησε πίσω του σε δράσι έναν όμιλο μελέτης της Αγίας Γραφής. Αμερικανοί στρατιώτες ή οι σύζυγοί τους διέδωσαν περισσότερους σπόρους της αλήθειας στη διάρκεια των επομένων ετών, και ένας Αμερικανός Πορτογαλικής καταγωγής, ο Τζόζεφ Ντος Σάντος, ήλθε να κηρύξη στη Μανίλα στη διάρκεια ενός ταξιδιού του ανά τον κόσμο.

Σαν αποτέλεσμα αυτών των διαφορετικών βλαστήσεων, το 1984 δημιουργήθηκε στη Μανίλα ένα γραφείο τμήματος της Εταιρίας Σκοπιά. Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος έπληξε σοβαρά τη χώρα, αλλά δεν επιβράδυνε το έργο του πνευματικού θερισμού. Παρά το διωγμό και από τους Ιαπωνέζους εισβολείς και από τους τοπικούς Φιλιππινέζους μαχητές αντιστάσεως, ο αριθμός των διαγγελέων του ‘ευαγγελίου’ αυξήθηκε από 373 το 1941 σε 2.000 και πλέον το 1945. Σήμερα, υπάρχουν περισσότεροι από 60.000 διαγγελείς της Βασιλείας που διαδίδουν το ‘ευαγγέλιον’ μεταξύ των Φιλιππινέζων.

ΜΕΛΗ ΦΥΛΩΝ ΑΣΠΑΖΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Αυτό το έργο έχει φθάσει τώρα στα πιο απομακρυσμένα μέρη των νησιών. Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, για να φθάσουν στις πιο απομονωμένες κοινότητες σ’ αυτά τα εδάφη, συχνά πρέπει να περπατούν επί μέρες, ανεβοκατεβαίνοντας διαρκώς στα βουνά. Αλλά οι προσπάθειές τους έχουν αποφέρει καρπόν διότι μέλη ακόμη και των πιο πρωτόγονων φυλών συγκαταριθμούνται τώρα μεταξύ των λάτρεων του Ιεχωβά. Στη βόρεια Λουζόν, υπάρχει η συνήθεια σε ωρισμένες φυλές, όταν μια νεαρή γυναίκα φθάνη σε ηλικία γάμου να κάνη τατουάζ στο χέρι της. Έτσι, σ’ αυτή την περιοχή είναι κάτι το συνηθισμένο να συναντούμε γυναίκες που τώρα είναι Μάρτυρες του Ιεχωβά, αλλά των οποίων τα χέρια σκεπασμένα με το τατουάζ, δείχνουν ότι έχουν μεγαλώσει σύμφωνα με άλλες απόψεις.

Ένα νεαρό μέλος της φυλής Σουμπανόν, από τις γόνιμες περιοχές των νοτίων Φιλιππίνων, υπερνίκησε ένα μεγάλο εμπόδιο όταν ασπάσθηκε την αληθινή Χριστιανοσύνη. Στην τρυφερή ηλικία των εννιά ετών είχε τη θλιβερή πείρα να δη τις δύο αδελφές του να απαγάγωνται από επαναστάτες στα βουνά. Ωρκίσθηκε εκδίκησι και κατατάχθηκε στο στρατό αμέσως μόλις μεγάλωσε αρκετά. Οι γονείς του, οι οποίοι μελετούσαν τότε την Αγία Γραφή με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, προσπάθησαν να τον μεταπείσουν, λέγοντας ότι μόνο η βασιλεία του Θεού θα διορθώση τις αδικίες αυτού του κόσμου. Αλλά η δίψα του για εκδίκησι ήταν τόσο έντονη ώστε δεν εγκατέλειψε το σχέδιό του. Σύντομα βρέθηκε σε μάχη, αντιμετωπίζοντας έναν όμιλο επαναστατών ακριβώς όπως εκείνον που είχε απαγάγει τις αδελφές του πριν από χρόνια. Επί τέλους, να η ευκαιρία για εκδίκησι! Αλλά, προς έκπληξί του, δεν μπόρεσε να πυροβόληση τους επαναστάτες. Τα πράγματα που του είχαν πει οι γονείς του για την καθαρή Χριστιανοσύνη ήσαν τόσο έντονα στην καρδιά του, ώστε σκοπίμως πυροβολούσε στον αέρα. Μόλις μπόρεσε, παραιτήθηκε από το στρατό και άρχισε να μετέχη στο έργο ‘κηρύγματος ειρήνης’ στους γείτονες του.—Ησ. 52:7.

Ένας άλλος νεαρός, ο γιος ενός ντατού, φυλάρχου, έγινε επίσης Μάρτυς. Όταν ήταν εννιά ετών, έφυγε από τον βίαιο θετό πατέρα του (που είχε 10 γυναίκες) και τελικά τον περιμάζεψε ένας ταγματάρχης της Αστυνομίας των Φιλιππίνων. Όταν ήταν στο σχολείο, ο μικρός είχε την ευκαιρία να μελετήση μαγεία με κάποιον που είχε μάθει την τέχνη στην Ινδία. Έγινε πολύ ικανός στην άσκησι μαγικών τεχνασμάτων. Αργότερα, κατατάχθηκε στο στρατό, και γινόταν συνεχώς όλο και πιο διάσημος σαν μάγος. Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, πανδρεύθηκε μια Καθολική κοπέλλα και προσχώρησε σ’ αυτή τη θρησκεία, μολονότι εξακολουθούσε να ασκή τις μαγικές του πράξεις. Τελικά μελέτησε με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Όταν διάβασε ότι ο Θεός καταδικάζει όλες τις μυστηριώδεις πράξεις, εγκατέλειψε τις μαγικές του τέχνες για να επιδοθή στην καθαρή και αμόλυντη λατρεία του Ιεχωβά.—Δευτ. 18:10-12.

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ

Όπως συμβαίνει σε πολλές χώρες σήμερα, οι Φιλιππίνες έχουν πολλούς ακτιβιστές (δραστήριους) επαναστάτες. Επίσης, στις ερημικές περιοχές οι ληστές κάνουν δύσκολη τη ζωή για τους ανθρώπους. Ως επί το πλείστον, αυτές οι δραστηριότητες κρατούνται κάτω από έλεγχο από την κυβέρνησι. Παρ’ όλα αυτά, στις ζούγκλες και στις απομακρυσμένες περιοχές όπου υπάρχουν πάρα πολλές κρυψώνες, είναι δύσκολο να εξαλειφθούν τελείως.

Μερικές θρησκείες έχουν αποχτήσει κακό όνομα με το να υποστηρίζουν δραστήρια τα επαναστατικά κινήματα στο όνομα της «κοινωνικής δικαιοσύνης.» Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, όμως, έχουν τηρήσει ουδέτερη στάσι και αυτό έχει οδηγήσει σε θαυμάσια μαρτυρία. (Ιωάν. 15:19) Μερικοί επαναστάτες έχουν μάλιστα παύσει να μάχωνται κι έχουν θέσει την εμπιστοσύνη τους στη βασιλεία του Ιεχωβά, τη μόνη λύσι για τα δύσκολα κοινωνικά προβλήματα του ανθρωπίνου γένους.

Μια νεαρή γυναίκα από το Μιντανάο, το δεύτερο σε μέγεθος νησί στο αρχιπέλαγος των Φιλιππίνων, μεγάλωσε σαν Καθολική. Φοίτησε σε ιερατική σχολή σαν «δόκιμη» αλλά γρήγορα δοκίμασε απογοήτευσι και έγινε δασκάλα. Τελικά πήγε στη Μανίλα να μελετήση για κάποιο δίπλωμα. Όταν άκουσε έναν Ιησουίτη εφημέριο να λέη εσφαλμένα ότι οι απόστολοι και οι πρώτοι Χριστιανοί ήσαν οι πρώτοι κομμουνιστές, άρχισε να ασχολήται πολύ με Κομμουνιστικές οργανώσεις και συμμετείχε σε διαδηλώσεις σπουδαστών, συχνά βαδίζοντας πλάι-πλάι με καλόγριες και ιερείς.

Όταν επέστρεψε στον τόπο της, άρχισε να διδάσκη στους μαθητές της τις καινούργιες ιδέες της. Αυτό ωδήγησε σε συγκρούσεις με τους ανωτέρους της και σε μια σύντομη ποινή φυλακίσεως. Όταν ελευθερώθηκε από τη φυλακή, αναγκάσθηκε να εγκαταλείψη τη θέσι της σαν δασκάλα. Έτσι, πήγε στους λόφους και έζησε με μια ομάδα επαναστατών επί επτά μήνες. Ύστερα από προδοσία συνελήφθη και έμεινε φυλακισμένη 10 μήνες, πράγμα που της έδωσε την ευκαιρία να εξετάση πιο λεπτομερώς την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Το συμπέρασμά της: πρόκειται για μια αποστατημένη θρησκεία.

Τελικά, αυτή η νεαρή γυναίκα πήρε το φυλλάδιο Έχει η θρησκεία Απογοητεύσει Θεό και Άνθρωπο; εκδόσεως Μαρτύρων του Ιεχωβά. Το άγγελμα φαινόταν αληθινό, ιδιαίτερα στο φως όλων των εμπειριών της. Έτσι ήλθε σ’ επαφή με τους Μάρτυρες, τους έθεσε πολλά ερωτήματα, και έλαβε ικανοποιητικές απαντήσεις. Τελικά, το 1974 εγκατέλειψε τις Κομμουνιστικές της πεποιθήσεις και βαπτίσθηκε σαν μάρτυς του Ιεχωβά. Αργότερα, είχε την ευκαιρία να κηρύξη σε μερικούς από τους πρώην «συντρόφους»—προς μεγάλη τους κατάπληξι.

Σε μια άλλη περίπτωσι, ένας νεαρός στο Μιντανάο μεγάλωσε σε Προτεσταντική οικογένεια. Απογοητευμένος από τη θρησκεία, έγινε μέλος μιας ομάδας ανταρτών οι οποίοι ισχυρίζονταν ότι γίνονταν αλεξίσφαιροι όταν απήγγελλαν ωρισμένες Λατινικές προσευχές. Με τον καιρό, η κυβέρνησις διαπραγματεύθηκε με τον αρχηγό τους και τους χρησιμοποίησε για να πολεμήσουν μερικούς επαναστάτες. Έτσι, ο νεαρός αποχώρησε και έγινε μέλος μιας ομάδας «τακτικών» ληστών. Αυτοί δεν είχαν πολιτικές πεποιθήσεις, αλλά κέρδιζαν την ζωή τους ληστεύοντας αθώους ανθρώπους. Ειδικότης τους ήταν να ενεδρεύουν και να ληστεύουν επιβάτες λεωφορείων.

Σε μια περίπτωσι, αυτός ο νεαρός πήγε στο σπίτι του πατέρα του μ’ ένα μεγάλο χρηματικό ποσόν. Ο πατέρας του αρνήθηκε τα χρήματα και άρχισε να του κηρύττη. Ναι, ο πατέρας του ήταν τώρα ένας Μάρτυς του Ιεχωβά. Έδωσε στο γιο του το βιβλίο Η Αλήθεια που Οδηγεί στην Αιώνιο Ζωή, και ο νεαρός το έφερε στο κρησφύγετο της σπείρας. Μολονότι ο αρχηγός έδειξε πολύ ενδιαφέρον, δεν μπόρεσε να εγκαταλείψη τα εύκολα χρήματα που προέρχονταν από τις ληστείες. Ωστόσο, ο νεαρός κατάλαβε ότι εδώ, επί τέλους, βρισκόταν η αλήθεια. Σταμάτησε να κρύβεται, έλαβε κυβερνητική αμνηστία και βαπτίσθηκε το 1978. Σύντομα μετά απ’ αυτό, έγινε ολοχρόνιος κήρυκας, ή «σκαπανεύς».

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΩΝ

Οι Φιλιππίνες είναι πασίγνωστες σαν πατρίδα των λεγομένων θεραπευτών δια πίστεως. Αυτοί ισχυρίζονται ότι εκτελούν χειρουργικές επεμβάσεις χωρίς αναισθητικά ή σύνεργα. Ο ασθενής δεν αισθάνεται κανένα πόνο καθώς ο «θεραπευτής υποτίθεται ότι μπαίνει μέσα στο σώμα του με μόνο τα χέρια του (χωρίς να κάνη καμμιά τομή στο δέρμα) και κάνει εγχείρησι στα εσωτερικά όργανα. Άνθρωποι από την Ευρώπη και την Αμερική έρχονται για να «εγχειρισθούν» μ’ αυτό τον τρόπο.

Μια νεαρή γυναίκα στη βόρεια Λουζόν είχε μια θεία που ισχυριζόταν ότι είχε τέτοιες δυνάμεις και αισθανόταν ικανή να κάνη ενέσεις στο σώμα χρησιμοποιώντας απλώς τα δάχτυλα της, Η νεαρή γυναίκα εντυπωσιάσθηκε και ήθελε πολύ να αποκτήση τις ίδιες δυνάμεις, πιστεύοντας ότι αυτό θα την έκανε να μοιάση στους πρώτους αποστόλους. Προσευχήθηκε θερμά, αλλά δεν έλαβε καμμιά δύναμι.

Πιστεύοντας ότι ίσως υστερούσε σε πίστι, ζήτησε βοήθεια από μια Μάρτυρα του Ιεχωβά. Η Μάρτυς της έδωσε το βιβλίο Η Αλήθεια που Οδηγεί στην Αιώνιο Ζωή. Επειδή δεν μπόρεσε να το καταλάβη, η νεαρή γυναίκα πλησίασε άλλους Μάρτυρες, οι οποίοι μελέτησαν την Αγία Γραφή μαζί της. Διαπίστωσε ότι η βιβλική της γνώσις συνεχώς ηύξανε. Παρ’ όλα αυτά, ήθελε τόσο πολύ το χάρισμα της θεραπείας, ώστε εξακολούθησε να συναναστρέφεται τη θεία της. Επίσης, προσευχόταν στον Ιεχωβά να της δώση αυτό το χάρισμα.

Μια νύχτα, ξεκαθαρίσθηκε το όλο ζήτημα γι’ αυτήν. Ενώ η θεία της έκανε κάποια θεραπεία, η νεαρή γυναίκα βγήκε έξω να προσευχηθή στον Ιεχωβά. Τότε, ακούσθηκε μια φωνή μέσα από το σπίτι να λέη ότι υπήρχε κάποια ισχυρή δύναμις έξω που εμπόδιζε τις θεραπείες τους. Η νεαρή γυναίκα κατάλαβε ότι η θεία της επικαλείτο τη βοήθεια των πνευμάτων και ότι ο Ιεχωβά ήταν πολύ ισχυρότερος απ’ αυτά. Έτσι, διέκοψε εντελώς τις σχέσεις της με τους «θεραπευτές δια πίστεως» και άρχισε να υπηρετή τον Ιεχωβά, όχι με το χάρισμα της θεραπείας, αλλά διαδίδοντας τη γνώσι για την πολύ πιο πολύτιμη πνευματική θεραπευτική δύναμι του λόγου του Θεού.—Παρ. 4:20-22.

Μια άλλη γυναίκα στο Μιντανάο, βρισκόταν πάρα πολύ κάτω από τον έλεγχο των δαιμόνων. Πίστευε ότι ενώ κοιμόταν τη νύχτα, είχε τη δύναμι να αφήση το σώμα της και να πετάξη στον αέρα σαν μάγισσα. Σ’ αυτά τα «ταξίδια» πίστευε ότι συναναστρεφόταν με άλλες μάγισσες και έτρωγε μάλιστα ανθρώπινη σάρκα.

Αυτά τα όνειρα την τρόμαζαν, αλλά δεν μπορούσε να κάνη τίποτε για να τα εμποδίση. Σκεπτόταν μάλιστα και την αυτοκτονία. Κάποτε, ένας Αντβεντιστής τής συνέστησε να διαβάση την Αγία Γραφή. Ωστόσο, επειδή δεν καταλάβαινε τι διάβαζε, ούτε και αυτό τη βοήθησε. Τελικά, μίλησε μ’ έναν από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Ο Μάρτυς της εξήγησε ότι ο Ιεχωβά είναι πιο ισχυρός από τους δαίμονες. Άρχισαν μια δωρεάν οικιακή Γραφική μελέτη και διδάχθηκε να προσεύχεται στον Ιεχωβά για βοήθεια. Τι θαυμάσια ανακούφισι! Οι δαιμονικές επιθέσεις σταμάτησαν.

Κάποια φορά, αυτή η γυναίκα σκέφθηκε ότι θα μπορούσε να δοκιμάση τον Ιεχωβά. Εκείνη τη νύχτα παραμέλησε τη συνηθισμένη Γραφική της μελέτη και δεν προσευχήθηκε προτού κοιμηθή. Φυσικά, τα ζωντανά, ανυπόφορα όνειρα επανήλθαν. Προσευχήθηκε στον Ιεχωβά να τη συγχωρήση που τον έθεσε σ’ αυτό το εσφαλμένο είδος δοκιμής. Από τότε, δεν έχει καμιά αμφιβολία σχετικά με το ότι η δύναμις του Ιεχωβά Θεού την ελευθέρωσε από τις δαιμονικές ενοχλήσεις.

Ο ΘΕΡΙΣΜΟΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΑΚΟΜΗ!

Με τις πλούσιες ευλογίες του Ιεχωβά, έχει γίνει ένα μεγάλο έργο πνευματικού θερισμού σ’ αυτή την τροπική δημοκρατία στη διάρκεια του περασμένου μισού αιώνα. Σε μερικά μέρη, μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού είναι τώρα Μάρτυρες του Ιεχωβά.

Ο λαός του Ιεχωβά εδώ είναι αποφασισμένος να χρησιμοποιήση το χρόνο που θα επιτρέψη ο Θεός μέχρι την ‘μεγάλη θλίψι’ για να βοηθήση άλλους να απολαύσουν το θαυμάσιο προνόμιο να υπηρετούν το Δημιουργό τους. Πράγματι, οι δούλοι του Θεού εξακολουθούν να «χαίρουσιν κατά την χαράν του θερισμού» στις Φιλιππίνες.—Ησ. 9:3· Ματθ. 24:21.