Αντιμετωπίζοντας την Πρόκλησι στην Κολομβία

ΤΙ πρόκλησι; Της διακηρύξεως των «αγαθών νέων» σε μια χώρα όπου το κλίμα, η γεωγραφία και το πολιτιστικό παρελθόν παρουσιάζουν τρομερές αντιθέσεις. Μιλούμε για την Κολομβία, που βρίσκεται στη βορειοδυτική άκρη της Νότιας Αμερικής. Η πρωτεύουσά της, η Μπογκοτά, και πολλές άλλες πόλεις παρέχουν θαυμάσιο έδαφος για την επέκτασι των «αγαθών νέων.» Αλλά το άγγελμα της Βασιλείας κηρύσσεται επίσης και στις απέραντες αγροτικές περιοχές, όπου οι χωματόδρομοι, τα σμήνη των εντόμων και οι περιοδικές καταρρακτώδεις βροχές αποτελούν μια συνεχή πρόκλησι.

Εδώ στην Κολομβία, η θερμοκρασία μπορεί να πέση από 28 βαθμούς Κελσίου (82° Φαρενάιτ) στις θερμές ζούγκλες, σε 12 βαθμούς Κελσίου (54° Φαρενάιτ) στα υψίπεδα βουνών. Ωστόσο, οι ενδιάμεσες περιοχές προσφέρουν μια διαρκή ανοιξιάτικη θερμοκρασία. Οι μεγάλες οροσειρές, όπως λένε, περιέχουν ανεξάντλητα αποθέματα ορυκτού άλατος. Και το ορυχείο Ζιπακιρά όχι μόνο προσφέρει στους Κολομβιανούς το περισσότερο από το αλάτι τους, αλλά έχει μετατραπεί επίσης και σ’ ένα από τα μεγαλύτερα έργα της υπόγειας αρχιτεκτονικής. Ο φημισμένος Αλάτινος Καθεδρικός ναός, που είναι διεθνώς γνωστός, έχει σκαλισθή βαθιά στο ορυχείο.

ΔΙΑΔΙΔΟΝΤΑΣ ΤΑ «ΑΓΑΘΑ ΝΕΑ»

Η Κολομβία είναι πλούσια σε ορυκτά αποθέματα. Αλλά πολύ πιο πολύτιμοι είναι οι Θεοφοβούμενοι άνθρωποι που βρίσκονται εδώ. Το 1922, ο Ελιοντόρο Χερνάντες, που ζούσε κοντά στις πόλεις Παζ ντε Ρίο και Τάσκο, άρχισε να διαβάζη τη Σκοπιά και απέκτησε πνευματική σοφία, κάτι που έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από το χρυσάφι. (Παρ. 3:13, 14) Άρχισε να μοιράζεται, αυτή τη σοφία που μόλις είχε αποκτήσει με τους συγχωριανούς του, και το 1942 ο Χουάν Μπ. Εστουπινιάν ενώθηκε μαζί του στο κήρυγμα των «αγαθών νέων.»

Από το 1922, οι κήρυκες της Βασιλείας στην Κολομβία έχουν υπερνικήσει πολλά εμπόδια, και η πιστή εγκαρτέρησίς τους έχει ανταμειφθή με σταθερή αύξησι. Το 1978, ο αριθμός τους αυξήθηκε σε 14.856. Φυσικά, πρέπει να γίνουν πολλά ακόμη. Παραδείγματος χάρι, η Μπογκοτά υπολογίζεται ότι έχει πληθυσμό περίπου 5.000.000, αλλά υπάρχουν μόνο 3.000 ευαγγελιζόμενοι συνταυτισμένοι με τις 36 εκκλησίες της.

Χαίρεται κανείς όταν παρατηρή πολυάριθμα άτομα να κάνουν μεγάλες αλλαγές για να εναρμονίσουν τη ζωή τους με τις Γραφικές αρχές, και αυτό ενθαρρύνει και άλλους να παραμένουν σταθεροί στο έργο μαρτυρίας. Παραδείγματος χάρι, το 1975 ένας νεαρός που προετοιμαζόταν να γίνη ιερέας, γνώρισε την αλήθεια. Η οικογένειά του τον απείλησε ότι θα του έκοβε κάθε οικονομική βοήθεια και του είπε ότι θα έπρεπε να φύγη από το σπίτι αν εξακολουθούσε να μελετά με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Στην αρχή, ζήτησε να διακόψη την προσωπική του Γραφική μελέτη. Αλλά όταν στοχάσθηκε πάνω στη Γραφική γνώσι που είχε αποκτήσει, ζήτησε να κάνη δυο μελέτες την εβδομάδα. Επειδή δίδασκε σ’ ένα θρησκευτικό σχολείο, εγκατέλειψε την εργασία του. Αναγκάσθηκε επίσης να φύγη και από το σπίτι. Μόνο ένας μήνας μελέτης και στοχασμοί πάνω στις Άγιες Γραφές, παρήγαγαν αξιόλογες αλλαγές στη ζωή αυτού του νεαρού. Σταμάτησε να καπνίζη, έκοψε κατάλληλα τα μαλλιά του και άλλαξε τον τρόπο της ενδυμασίας του. Μάλιστα, η αλλαγή ήταν τόσο αξιόλογη ώστε όταν έφθασε στην Αίθουσα Βασιλείας κανείς δεν τον αναγνώρισε. Κάποιος μάλιστα τον ρώτησε αν ήταν ο επισκέπτης δημόσιος ομιλητής. Επειδή ο νεαρός δεν είχε άλλες ευθύνες, άρχισε το έργο μαρτυρίας κάθε μέρα. Γρήγορα βαπτίσθηκε, και έγινε αργότερα τακτικός σκαπανέας (ολοχρόνιος κήρυκας της Βασιλείας). Τώρα υπηρετεί σαν μέλος της οικογένειας Μπέθελ στο γραφείο τμήματος της Εταιρίας Σκοπιά στην Κολομβία.

Σκεφθήτε, επίσης, την αλλαγή προσωπικότητας που έκανε κάποιος που ζούσε στην πόλι Κάλι. Υπήρξε ναυτικός, μουσικός, εγγαστρίμυθος και αστυνομικός, επειδή ήταν πολύ επιθετικός και πάντα έτοιμος για να δώση γροθιές ή να χρησιμοποιήση το όπλο του, οι γείτονές του τον φοβούντο. Το Σαββατοκύριακο πάντοτε έπινε υπερβολικά και οι λάμπες φωτισμού των γειτόνων εξυπηρετούσαν σαν στόχοι καθώς εξασκείτο στη σκοποβολή.

Το 1971, αυτό το άτομο άκουσε απρόθυμα ένα σκαπανέα που επισκέφθηκε το σπίτι του, και τελικά άρχισε μαζί του μια Γραφική μελέτη. Σύντομα, όμως, διέκοψε τη μελέτη του και συνδέθηκε με την Πεντηκοστιανή Εκκλησία. Αλλά αργότερα τον επισκέφθηκε ο σκαπανέας και τον προσκάλεσε να εξετάση την Αγία Γραφή για να δη τι βρισκόταν πίσω από τα δήθεν θαύματα που έκανε αυτή η θρησκευτική οργάνωσις. Ο άνθρωπος αυτός έγραψε όλα τα εδάφια που εξετάσθηκαν και αποφάσισε να συνεχίση τη μελέτη με τους Μάρτυρες. Εκείνη την ίδια νύχτα πήγε να δη τον Πεντηκοστιανό λειτουργό για να τον ρωτήση για τα εδάφια που είχε διαβάσει. Όταν ο πάστορας δεν μπόρεσε να δώση ικανοποιητικές Γραφικές απαντήσεις, όχι μόνο αυτός ο άνθρωπος εγκατέλειψε την εκκλησία αλλά και 15 άλλα άτομα έφυγαν μαζί του.

Μετά από λίγο διάστημα, η μητέρα αυτού του ατόμου πέθανε και αυτός διευθέτησε να γίνη μια ομιλία κηδείας στην οποία θα εδίδοντο εξηγήσεις για την ελπίδα της αναστάσεως. (Ιωάν. 5:28, 29) Αυτό αποδείχθηκε δοκιμασία για την πίστι του, διότι ολόκληρη η οικογένεια εναντιώθηκε στην απόφασί του, σε βαθμό που ένας από τους αδελφούς του τον χτύπησε με το δοξάρι ενός βιολιού. Ωστόσο, η Γραφική γνώσις που μόλις είχε αποκτήσει το άτομο αυτό, τον βοήθησε να διατηρήση τον αυτοέλεγχό του, και ήρεμα τους εξήγησε την αιτία της θέσεώς του. Η οικογένεια εξεπλάγη τόσο πολύ από την πραότητά του ώστε συγκατατέθηκε να γίνη η βασισμένη στην Αγία Γραφή ομιλία κηδείας. Αργότερα άρχισε να μελετά την Αγία Γραφή όχι μόνο η οικογένειά του αλλά και οι γείτονές του εντυπωσιάσθηκαν τόσο πολύ από την αλλαγή της προσωπικότητάς του ώστε οκτώ οικογένειες από το τετράγωνο του σπιτιού του άρχισαν να μελετούν την Αγία Γραφή με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Αυτός ο άνθρωπος προσέφερε το σπίτι του για μια εκκλησιαστική μελέτη βιβλίου, και αργότερα μεγάλωσε το σπίτι του έτσι ώστε να μπορή να συναθροίζεται εκεί μια νέα εκκλησία, και τελικά βοήθησε στην ανέγερσι μιας Αίθουσας Βασιλείας. Σήμερα, αυτό το άτομο υπηρετεί σαν διωρισμένος Χριστιανός πρεσβύτερος σε μια από τις εκκλησίες της πόλεως.

ΦΘΑΝΟΝΤΑΣ ΣΕ ΝΕΑ ΕΔΑΦΗ

Παρά τη θαυμάσια αύξησι που δοκίμασε η Κολομβία στη διάρκεια των ετών, παραμένει ακόμη η πρόκλησις της μεταφοράς του αγγέλματος της Βασιλείας στις απομακρυσμένες περιοχές που αποτελούνται κυρίως από θερμές, υγρές, σαν ζούγκλα περιοχές και αγροτικούς τομείς. Η μεταφορά αυτών των «αγαθών νέων» σ’ αυτά τα τμήματα της χώρας αποτελεί μια πρόκλησι, όχι μόνο λόγω των φυσικών δυσκολιών που πρέπει να αντιμετωπισθούν εκεί, αλλά επίσης και λόγω της διαφοράς μορφώσεως, εθίμων και χαρακτηριστικών των κατοίκων. Το να φθάση κανείς να καταλάβη τους διαφορετικούς πολιτισμούς της Κολομβίας και να προσαρμοσθή σ’ αυτούς, συμβάλλει πολύ στο να φθάση στην καρδιά αυτών των ατόμων με το άγγελμα της Βασιλείας.

Μολονότι οι περισσότεροι Κολομβιανοί είναι Ρωμαιοκαθολικοί οι τελετουργίες τους διαφέρουν πάρα πολύ από τη μια περιοχή στην άλλη. Επειδή οι θρησκευτικοί ηγέτες τους και τα έντυπα αποτυγχάνουν να δώσουν ακριβή Γραφική καθοδηγία, οι άνθρωποι έχουν την τάσι να συγχέουν τα θρησκευτικά ζητήματα με τα μαγικά φαινόμενα. Η λαογραφία τους αποδίδει ενσυνείδητη ζωή σε άψυχα αντικείμενα, και οι άνθρωποι λένε ότι οι νεκροί μπορούν να θεραπεύσουν τους ασθενείς και να βοηθήσουν τους ζωντανούς με άλλους τρόπους. Επίσης, είναι αρκετά συνηθισμένο να διαπιστώνη κανείς ότι οι άνθρωποι που ζουν σε αγροτικές περιοχές έχουν ένα ρεπερτόριο προσευχών για να καλύπτουν τα καθημερινά τους προβλήματα. Παραδείγματος χάρι, έχουν προσευχές για να θεραπεύουν τις αγελάδες τους από τα σκουλήκια, να φέρνουν ευημερία, να ελευθερώνονται από τους εχθρούς τους, να επουλώνουν δήγματα από φίδια και να προστατεύουν τις κόττες και τα βοοειδή τους.

Στις πόλεις της Κολομβίας, οι επικήδειες λειτουργίες μοιάζουν μ’ εκείνες που γίνονται στις περισσότερες Καθολικές χώρες. Αλλά στις αγροτικές περιοχές τα πράγματα διαφέρουν. Για παράδειγμα: Στην περιοχή Τζεκουιτά, επί εννέα νύχτες μετά από ένα θάνατο, ο τοπικός απαγγελτής προσευχών οδηγεί τους πενθούντες σε παρακλήσεις για το νεκρό. Μετά από μια ώρα περίπου απαγγελίας, διατάζει την «ψυχή» του νεκρού να φύγη από το σπίτι. Εκείνο το βράδυ αφήνουν δίπλα στο φέρετρο ένα ποτήρι νερό, μ’ ένα μικρό κομμάτι βαμβάκι μέσα σ’ αυτό. Γιατί; Υποτίθεται, ότι το πνεύμα του νεκρού ατόμου μπορεί έτσι να σβήση τη δίψα του. Έτσι μολονότι η «ψυχή» του νεκρού ατόμου διατάσσεται να βγη έξω από το σπίτι την πρώτη νύχτα, οι πενθούντες εξακολουθούν να προσεύχονται επί οκτώ ακόμη νύχτες για να βεβαιωθούν ότι δεν θα γυρίση πίσω να τους ενοχλήση. Όταν θάπτουν το σώμα τη δέκατη μέρα, ο πιο στενός συγγενής δεν επιτρέπεται να κοιτάξη στο φέρετρο, καθώς το κατεβάζουν μέσα στη γη επειδή η παράδοσις λέει ότι αν το κάνη αυτό, θα είναι το επόμενο μέλος της οικογένειας που θα πεθάνη. Παρεμπιπτόντως εκείνοι που μετέχουν στην ολονυχτία πάνω από το νεκρό, πρέπει να έχουν τροφή, ποτό και καπνό. Έτσι, πολλοί χρεώνονται για να προσφέρουν τροφή και να περιποιηθούν εκείνους που μετέχουν στις προσευχές επί εννέα νύχτες.

Κάποτε, ο Αλμπέρτο Μεντίνα ήταν ο απαγγελτής προσευχών στην περιοχή Ζαρντέν της Πολιτείας Κόρντομπα. Αλλά μελετώντας την Αγία Γραφή έμαθε ότι η ψυχή πεθαίνει, ότι οι νεκροί δεν έχουν καμμιά συναίσθησι και ότι μόνη τους ελπίδα είναι η ανάστασις. (Εκκλ. 9:5, 10· Ιεζ. 18:4, 20· Πράξ. 24:15) Φυσικά, όταν πήρε μια στάσι υπέρ της Γραφικής αλήθειας, ο Μεντίνα χρειάσθηκε ν’ αντιμετωπίση την πρόκλησι των πιέσεων από άπιστους συγγενείς και εναντίωσι από γείτονες που δεν ήθελαν να εγκαταλείψουν οι άλλοι τις παλιές παραδόσεις της κοινότητας. Παρ’ όλα αυτά, μπόρεσε να βοηθήση μέλη της οικογενείας του και πολλούς άλλους ν’ αποκτήσουν επίγνωσι του Λόγου του Θεού και των σκοπών του.

ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΙ ΤΗΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΩΣ

Πράγματι, η αποδοχή του αγγέλματος της Βασιλείας παρουσιάζει μια πρόκλησι. Το ίδιο ισχύει και για τη διακήρυξι των «αγαθών νέων,» ιδιαίτερα σε απομακρυσμένες περιοχές. Εδώ στην Κολομβία, αυτό μερικές φορές απαιτεί να ταξιδεύη κανείς με άλογα, να κωπηλατή με κανώ και να υπομένη σμήνη εντόμων. Στη διάρκεια της εποχής των βροχών, υπάρχουν πολλά μέρη σ’ αυτή τη χώρα όπου ένας κήρυκας της Βασιλείας πρέπει να σέρνεται ως τον αστράγαλο μέσα στη λάσπη. Αλλά αυτές οι προσπάθειες έχουν ανταμειφθή, διότι τώρα υπάρχουν εκκλησίες σε μερικές απ’ αυτές τις περιοχές.

Εκείνοι που εκτιμούν το Χριστιανικό τους προνόμιο να κηρύττουν τα «αγαθά νέα» είναι ευτυχείς να αντιμετωπίζουν αυτές τις προκλήσεις. Και, ασφαλώς, καμμιά πείρα δεν φέρνει τόση χαρά όσο το να βρίσκη κανείς άτομα που πεινούν για την αλήθεια, άσχετα με το που ζουν. Στην Ανάμνησι του Δείπνου του Κυρίου το 1979 παρευρέθησαν συνολικά σ’ όλη τη χώρα 59.383. Πράγματι, τα ‘χωράφια είναι λευκά προς θερισμόν’ και υπάρχουν ακόμη πολλά που πρέπει να γίνουν για την προώθησι της αληθινής λατρείας.—Ιωάν. 4:35.

Επομένως, αν είσθε ένας αφιερωμένος μάρτυς του Ιεχωβά, γιατί να μην κάνετε μια σοβαρή εκτίμησι των περιστάσεών σας για ν’ αποφασίσετε αν μπορείτε ν’ αυξήσετε τις προσπάθειές σας ή την αποτελεσματικότητά σας στην προώθησι του αγγέλματος της Βασιλείας; Ίσως μπορείτε να υπηρετήσετε εκεί όπου η ανάγκη είναι μεγάλη, είτε στην Κολομβία είτε στη δική σας χώρα. (1 Κορ. 16:9) Οποιεσδήποτε κι αν είναι οι περιστάσεις σας, όμως, με προσευχή ζητήστε τη βοήθεια του Θεού για ν’ αντιμετωπίσετε την πρόκλησι της Χριστιανικής ζωής και της υπηρεσίας στον Ιεχωβά.