Μια Όασις Αληθείας σε μια Έρημη Χώρα

Ο ΤΟΠΟΣ της γεννήσεώς μου είναι το Χαρτούμ το οποίο, στην Αραβική γλώσσα, σημαίνει «Προβοσκίδα Ελέφαντα.» Αλλά γιατί ονομάζεται έτσι η γενέτειρά μου; Αυτό συμβαίνει λόγω του σχήματος που έχει αυτή η στενή λωρίδα γης που διαιρεί τον Λευκό Νείλο και τον Κυανούν Νείλο λίγο πιο πάνω από το σημείο της συμβολής τους. Απ’ αυτό το σημείο κι έπειτα ενώνονται κι έτσι σχηματίζεται ο ισχυρός Ποταμός Νείλος που ρέει στην έρημο Σαχάρα. Οι εξερευνηταί και άλλα άτομα έχουν κάνει σχόλια που δεν είναι καθόλου κολακευτικά για το Χαρτούμ, αλλά για μένα είναι η «πατρίδα μου.»

Υπάρχει φυσικά η καταπιεστική ζέστη από τον καυτερό τροπικό ήλιο. Η χώρα εδώ έχει ύψος μόνο 1.200 πόδια (360 μ.) πάνω από το επίπεδο της θαλάσσης και η έντονη ζέστη δημιουργεί μια έρημο από άμμο, μόνο ένα χιλιόμετρο ή δύο περίπου από τις όχθες του ποταμού. Υπάρχει επίσης και ο διαρκής αγών εναντίον των μυγών. Και η άμμος της ερήμου, όταν φυσά, εισέρχεται παντού και μέσα στο κάθε τι. Μερικές φορές κάνει την ημέρα να φαίνεται νύκτα. Πολύ συχνά όταν εμείς, σαν οικογένεια, μετακινούσαμε τα κρεββάτια μας έξω για να δώσωμε την ευκαιρία στα σώματά μας που ζεσταίνονται ν’ απολαύσουν και το παραμικρό αεράκι, ερχόταν ξαφνικά επάνω μας η βίαια θύελλα χαμπούμπ! Το πρωί σκουπίζαμε την άμμο από τα μάτια μας και σηκωνόμαστε για να δούμε το περίγραμμα που άφησαν τα σώματά μας επάνω στο στρώμα που ήταν γεμάτο από λεπτή άμμο.

Αυτά τα γεγονότα αποτελούν πραγματικότητες στη ζωή στο Χαρτούμ. Και εδώ, σαν πιστή θυγατέρα της Ορθοδόξου Κοπτικής Εκκλησίας, παντρεύθηκα και ανέθρεψα την οικογένειά μου που αποτελείται από τρεις γυιους και δύο θυγατέρες.

Η ΕΡΕΥΝΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΟ

Πάντοτε αναζητούσα τον Θεό. Δεν ήμουν μόνη μου σ’ αυτό, διότι κάθε μέρα μού γινόταν μια υπενθύμισις. Προτού ανατείλη ο ήλιος, άκουγα τις συρτές μονότονες ψαλμωδίες του μουεζίνη από τους μιναρέδες των πολλών τζαμιών που ήσαν διασκορπισμένα σ’ ολόκληρη την πόλι—μια συνήθεια που επαναλαμβάνετο πέντε φορές στη διάρκεια της ημέρας καθώς ο ήλιος έφθανε στο μεσουράνημα. Η τριπλή πόλις του Χαρτούμ, του βορείου Χαρτούμ, και της Ομντουρμάν είναι κυρίως Μωαμεθανική κοινότης και, γι’ αυτό, όσοι από μας ισχυριζόμεθα ότι είμεθα Χριστιανοί ως μέλη της Κοπτικής Εκκλησίας αποτελούσαμε μια μειονότητα.

Η επιθυμία μου να υπηρετήσω τον Θεό ήταν τόσο ισχυρή ώστε, όταν ήμουν νέα, απεφάσισα ν’ αφιερώσω τη ζωή μου ως καλόγρια στην εκκλησία μου. Αλλά είχα αναστατωθή από τις αμφιβολίες που είχα από τη δική μου πίστι και τις παραδοσιακές τελετές της Κοπτικής Εκκλησίας. Πώς μπορούσα να συνδυάσω τις φανταχτερές και τις πλούσιες διακοσμήσεις των εκκλησιαστικών εορτών με την απλή ζωή του Ιησού Χριστού; Επίσης, δαπάνησα πολλές νύχτες άυπνη, σκεπτόμενη τον τρόμο της «κολάσεως» και τις ανεξήγητες περίπλοκες ιδέες της Τριάδος, πράγματα που στην πραγματικότητα ποτέ δεν είχα δεχθή ως μέρος της Χριστιανικής πίστεως. Μετά τον γάμο μας, ο σύζυγός μου έδειξε λίγο ενδιαφέρον για τα θρησκευτικά ζητήματα, αλλά εγώ τακτικά πήγαινα στην εκκλησία, παίρνοντας μαζί τα παιδιά μου. Λόγω αυτού, γίναμε «δεκτοί» από τους γείτονες και τους συγγενείς καθώς μέναμε σ’ ένα μικρό σπίτι φτιαγμένο από ψημένη λάσπη του Νείλου, το οποίο βρισκόταν στη σκιά της κομψής Κοπτικής εκκλησίας, και ίσα που κατωρθώναμε να ζούμε.

Μέσα στη ζέστη μιας Αυγουστιάτικης ημέρας του 1958, ήμουν στο σπίτι κι έρραβα. Είχα κάνει μια προσευχή και είχα ζητήσει από τον Θεό να με βοηθήση να βρω την αλήθεια ώστε να μπορέσω να τον λατρεύσω. Και τότε—μια επισκέπτρια εμφανίσθηκε στην πόρτα μου! Αυτή η επισκέπτρια φαίνεται ότι παρετήρησε τους σταυρούς και τις θρησκευτικές εικόνες που διακοσμούσαν τους τοίχους και αντιλήφθηκε τις θρησκευτικές μου πεποιθήσεις. Αυτή η κυρία είχε έλθει για να συζητήση την Αγία Γραφή μαζί μου. Εντυπωσιάσθηκα αμέσως από την ευκολία με την οποία εύρισκε Γραφικά εδάφια για να δείξη ότι αυτά τα θρησκευτικά αντικείμενα δεν αποτελούσαν εκφράσεις της αληθινής Χριστιανοσύνης.

Γρήγορα υπερνίκησε τις αντιρρήσεις που είχα σχετικά με την Αγία Γραφή της επειδή εγώ πίστευα ότι ήταν διαφορετική από τη δική μου Αραβική μετάφρασι, με το να μου προτείνη να φέρω τη δική μου Γραφή για να βρίσκω τα εδάφια. Έτσι, έφερα την παλιά μου, όχι τόσο καθαρή Αραβική Βίβλο, και η αδεξιότης μου στο να βρίσκω εδάφια φάνηκε σύντομα. Οι ιερείς ποτέ δεν με είχαν ενθαρρύνει να εξετάσω τα περιεχόμενά της μ’ αυτόν τον τρόπο. Αλλά πόση εσωτερική χαρά δοκίμασα καθώς αυτή η κυρία μού εξηγούσε τις Βιβλικές αλήθειες σχετικά με τον Ιησού Χριστό, την ελπίδα για τους νεκρούς και άλλα θέματα που μου ήσαν προσφιλή. Στο τέλος της συζητήσεώς μας, δέχθηκα πρόθυμα δύο βιβλία που ήσαν βοηθήματα Γραφικής μελέτης.

Καθώς έκλεισα την πόρτα πίσω από την επισκέπτριά μου, άρχισα κατά γράμμα να χορεύω από χαρά όταν κατάλαβα ότι οι προσευχές μου είχαν λάβει απάντησι. Είχα αναζωογονηθή από τα ύδατα της αληθείας σ’ αυτή την έρημη γη.

ΖΩΝΤΑΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΙΣ ΓΡΑΦΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

Η ζωή στη γειτονιά μας, η οποία ωνομαζόταν Ελ Μαζαλαμά, στην Ομντουρμάν, δεν ανήκει στην πραγματικότητα σ’ αυτόν που τη ζη. Η ασυνήθης επισκέπτρια που ήλθε στο ταπεινό μας σπίτι με την επίπεδη στέγη, που ήταν φτιαγμένο με τούβλα από λάσπη, γρήγορα έγινε το ενδιαφέρον όλης της γειτονιάς. Το σπίτι μας ήταν πολύ πρωτόγονο, ακόμη κι αν συγκρινόταν με το επίπεδο των άλλων σπιτιών της πόλεως και ο νεώτερος γυιος μου θυμάται ακόμη τον καιρό που ένας άνεμος γεμάτος άμμο, πέταξε τα παράθυρα και η πυκνή βροχή έπεφτε στο σπίτι από την οροφή. Εν τούτοις, πάντοτε προσπαθούσα να βρω ευτυχία στην αναζήτησι που έκαμα για τον Θεό και οι εβδομαδιαίες Γραφικές μου μελέτες μού έδιναν μεγάλη χαρά και ευχαρίστησι. Αλλά αυτή τη χαρά δεν επρόκειτο να τη μοιρασθώ με τους συγγενείς μου και τους πρώην φίλους μου, οι οποίοι τώρα άρχισαν να κατακρίνουν ακόμη πιο αυστηρά τη φιλοξενούμενή μου που διεξήγε τη Γραφική μελέτη.

Σύντομα στις συζητήσεις μας ηγέρθη το θέμα του σταυρού. Πάντοτε εδίδασκα τα παιδιά μου να κάνουν το σημείο του σταυρού όσο πιο μεγάλο μπορούσαν και με πιο εμφανή τρόπο, επειδή πίστευα ότι αυτό θα ήταν μια προστασία γι’ αυτά. Όλα μου τα παιδιά φορούσαν τον σταυρό στο λαιμό τους και αυτό το σύμβολο έπαιζε ένα μεγάλο μέρος στη θρησκευτική μας ζωή. Έτσι δεν ήμουν πρόθυμη ν’ απομακρύνω αυτούς τους σταυρούς, μολονότι η επισκέπτριά μου μού έδωσε πειστική απόδειξι ότι η χρήσις του σταυρού δεν ήταν χριστιανική. Αυτή η πληροφορία επηρέασε και άλλα μέλη της οικογενείας. Ο σύζυγός μου μού έκαμε αυστηρές παρατηρήσεις γι’ αυτή την επισκέπτρια και μου υπέδειξε να την δέχωμαι μόνο σαν φίλη. Κατόπιν, ο μεγαλύτερος γυιος μου άρχισε να λέγη στην Κατηχήτριά του γι’ αυτή την «κήρυκα» που ερχόταν στο σπίτι μας και η κατηχήτρια τον πληροφόρησε μ’ ένα πολύ εμφατικό τρόπο ότι εμείς δεν θα έπρεπε να έχωμε καμμιά σχέσι μ’ αυτή διότι ‘δεν ήταν καλή.’ Εν τούτοις, η επιθυμία μου να ευαρεστήσω τον Θεό ήταν ισχυρή και μετά από μελέτη δύο μηνών απεμάκρυνα όλα τα ανθρωποποίητα θρησκευτικά σύμβολα.

Η αναζωογονητική χαρά της εκμαθήσεως νέων αληθειών για τον Ιεχωβά και τους σκοπούς του, με υποκινούσε να μιλώ στους συγγενείς μου, στους φίλους και στους γείτονες σε πολλές ευκαιρίες. Οι γείτονες ανταποκρίθηκαν με το να πετούν πέτρες στην αυλή και στο σπίτι μας στη διάρκεια των Γραφικών μας μελετών. Οι ιερείς από την εκκλησία και οι συγγενείς συχνά προσπάθησαν να σταματήσουν τη μελέτη μας.

Κάθε χρόνο, η οικογένειά μας συνήθιζε να εορτάζη την Εορτή της Μαρίας. Εγώ έφτιαχνα ένα ειδικό γλύκισμα και με τους συγγενείς μας γιορτάζαμε αυτή την ειδική ευκαιρία. Αλλά τώρα είχα διαπιστώσει από την Αγία Γραφή ότι η Μαρία είχε και άλλα παιδιά μετά τη γέννησι του Χριστού και αυτό μού είχε κάνει μεγάλη εντύπωσι. Όταν εδήλωσα την πρόθεσί μου να σταματήσω να εορτάζω την Εορτή της Μαρίας, η μεγαλύτερη κόρη μου με παρεκάλεσε να σταματήσω τη μελέτη μου μ’ αυτή την επισκέπτρια. Άρχισα να σκέπτωμαι: «Γιατί να σταματήσω να εορτάζω την Εορτή της Μαρίας;» Κατόπιν συνεπέρανα: «Όταν θα έλθη η κυρία την επομένη φορά, θα της πω ότι είναι ευπρόσδεκτη σαν επισκέπτρια, αλλά όχι για να συζητούμε θρησκευτικά θέματα.»

Τόσο μεγάλη ήταν η ανησυχία μου γι’ αυτό το ζήτημα ώστε όταν έπεσα στο πάτωμα στην κουζίνα μου μια μέρα πριν από την επόμενη Γραφική μελέτη, το εξήγησα αυτό σαν μια τιμωρία από τον Θεό για όσα είχα κάνει. Αλλά, να! Είχε έλθει τώρα η επισκέπτριά μου. Ήλθε μια μέρα ενωρίτερα και τώρα μ’ εύρισκε γεμάτη λάσπη από το πέσιμό μου. Καθώς με βοηθούσε, της είπα τι σκεπτόμουν και προς έκπληξί μου με αγκάλιασε με στοργή και με φίλησε. Αφού συζητήσαμε το ζήτημα, προσευχηθήκαμε μαζί για ενίσχυσι ώστε να παραμείνω σταθερή στην αλήθεια του Λόγου του Θεού. Αυτό έθεσε ένα τέλος στις παραδοσιακές εορτές!

ΜΕΓΑΛΗ ΕΝΑΝΤΙΩΣΙΣ

Η ανάμιξις των γειτόνων στο ζήτημα αυτό άρχισε ν’ αυξάνη και όταν αυτοί έφθασαν στο σπίτι μου, ωπλισμένοι με ράβδους, με σκοπό να χτυπήσουν την καινούργια μου φίλη, τότε τους προσκάλεσα μαζί με τους ιερείς να εξετάσουν το ζήτημα μαζί μ’ αυτή τη σπουδάστρια της Βίβλου στο σπίτι μου. Το βράδυ που είχαμε προσδιορίσει, όταν η ζέστη της ημέρας είχε παύσει, φαινόταν ότι όλοι οι κάτοικοι του Ελ Μαζαλαμά, αντί να πάνε στη σουκς ή αγορά είχαν έλθει στο σπίτι μου. Μέσα, το σπίτι ήταν γεμάτο και άλλοι, πολλοί απ’ αυτούς φορώντας τα παραδοσιακά Σουδανέζικα μακρυά ενδύματα και το τυρμπάνι, συνωστίζοντο έξω στην περιφραγμένη αυλή. Οι ίδιοι οι ιερείς δεν είχαν έλθει, αλλά έλαβαν τη θέσι τους στο τέλος της οδού και στη διάρκεια της συζητήσεως οι διάκονοι και οι εκπρόσωποί τους έτρεχαν σ’ αυτούς κατά καιρούς για να τους συμβουλευθούν σχετικά μ’ αυτές τις θρησκευτικές συζητήσεις.

Μέσα στην αναστάτωσι αυτής της βραδυάς, πολλά πράγματα συζητήθηκαν, αλλά θυμάμαι ότι ένας εκπρόσωπος της εκκλησίας είπε στο πλήθος, «Κάνετε ησυχία, εγώ ωφελούμαι απ’ αυτό.» Εν τούτοις, στο τέλος αυτός μου είπε, «Μην αφήσης τη θρησκεία της εκκλησίας σου!» Εκείνη η νύκτα ήταν πραγματικά αξέχαστη. Η αλήθεια διεκδικήθηκε όσον αφορά το άτομό μου, κι εγώ συνέχισα ν’ αναζωογονούμαι πνευματικώς σαν να έπαιρνα δυνάμεις από μια όασι μέσα στην έρημο.

Εν τούτοις, οι γείτονες και η εκκλησία δεν ήσαν ικανοποιημένοι. Η ανάμιξίς των στο ζήτημα αυτό εξακολούθησε. Συνέχισαν να πετούν πέτρες, ακόμη και μεγάλες ποσότητες από ακάθαρτα νερά μέσα στην αυλή μας προσπαθώντας να μας υποβιβάσουν σαν οικογένεια. Το αποκορύφωμα της εναντιώσεως ήλθε όταν μερικοί γείτονες με κατηγόρησαν στην αστυνομία ότι μπήκα στα σπίτια τους χωρίς άδεια, δηλαδή έκανα παράνομη είσοδο. Μου απήγγειλαν κατηγορία και προσεκλήθην να εμφανισθώ ενώπιον του δικαστού στο πολιτικό δικαστήριο, όπου αντιμετώπισα δύο δικηγόρους που υπετίθετο ότι ήσαν οι καλύτεροι στην Ομντουρμάν. Η ποινή θα ήταν τρεις μήνες φυλακή και ένα πρόστιμο από πενήντα Σουδανέζικες λίρες (150 δολλάρια Η.Π.), αλλά ο ένας από τους δικηγόρους άρχισε να ξεφεύγη εντελώς από το θέμα, λέγοντας ότι η δραστηριότητά μου ήταν «η αρχή του Σιωνισμού στο Σουδάν.»

Εκδίδοντας την απόφασί του, ο δικαστής ρώτησε, «Γιατί όλοι σας συνηγορείτε εναντίον αυτής της γυναίκας;» Κατόπιν είπε ότι εγώ ήμουν ελεύθερη να κάνω γνωστή τη θρησκεία μου σ’ όλο το Σουδάν, αν ήθελα. Ευγνώμων στον Ιεχωβά για το αποτέλεσμα αυτής της υποθέσεως, δεν μπόρεσα να καταλάβω εκείνο τον καιρό πόσο θαυμάσιο καθήκον θα ήταν να φέρω μαρτυρία για την αλήθεια σε όλη αυτή τη μεγάλη χώρα της Αφρικής. Αλλά οπωσδήποτε είχα την επιθυμία να γίνω ολοχρόνια κήρυξ των αγαθών νέων σαν απόδειξι της εκτιμήσεώς μου για όσα είχε κάμει ο Ιεχωβά για μένα.

ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ

Τώρα, κάθε μέρα η ζωή μου άρχιζε με τη μελέτη του Λόγου του Θεού και με το κήρυγμα της βασιλείας του Θεού στους άλλους. Σηκωνόμουν νωρίς και τελείωνα όλες τις δουλειές του σπιτιού μέχρι τις 9 π.μ.· κατόπιν, μετά από ένα φαγητό με φουλ, δηλαδή εκείνο που θα μπορούσατε να ονομάσετε πρόγευμα από φασόλια και ψωμί, συμμετείχα στη μαρτυρία της Βασιλείας μέχρις ότου τα παιδιά μου επέστρεφαν από το σχολείο, στις 1:30 μ.μ. Στο Σουδάν, οι μέρες μας κυβερνώνται από τη ζέστη του ηλίου, κι έχομε το ραχάτ ελ ζουχρ, δηλαδή μια περίοδο αναπαύσεως το μεσημέρι από τις 2 έως τις 5 μ.μ. Αλλά με το να κάνω καλή χρήσι των πρωινών, μπορούσα να δαπανώ ενενήντα ώρες στη δραστηριότητα του κηρύγματος κάθε μήνα. Η μεγαλύτερη κόρη μου με συνώδευε σε πολλές περιπτώσεις και μερικές συναθροίσεις για μελέτη της Αγίας Γραφής εγίνοντο στο σπίτι μας. Η ομάδα ήταν ακόμη μικρή, αλλά με την προσθήκη της οικογενείας μου ξαφνικά διπλασιάσθηκε. Ο μικρότερος γυιος μου, που ήταν τότε περίπου επτά ετών, θυμάται το τσάι και το κέηκ που προσφέραμε μετά απ’ αυτές τις συναθροίσεις. Πόσο επιθυμούσε να έλθη το τέλος της συναθροίσεως για να δοκιμάση αυτά τα ασυνήθιστα καλά πράγματα για το σπίτι μας!

Τον Μάιο του 1959 ο σύζυγός μου, εγώ και τα δυο μεγαλύτερα παιδιά μας βαπτισθήκαμε στα νερά του Λευκού Νείλου για να συμβολίσωμε την αφιέρωσί μας στον Ιεχωβά. Λίγες μέρες αργότερα, απολαύσαμε μια επίσκεψι από τον πρόεδρο της Εταιρίας Σκοπιά, τον Αδελφό Νορρ, ο οποίος περνούσε από το Σουδάν σε μια περιοδεία υπηρεσίας στην Αφρική.

Εκείνες οι μέρες ήσαν πολύ γεμάτες από άποψι δραστηριότητος. Ήμουν τώρα μια «τακτική σκαπανεύς,» διαγγελεύς των αγαθών νέων. Σχεδόν κάθε μέρα μ’ εύρισκαν να τρέχω ανάμεσα στον λαβύρινθο από τους γεμάτους με άμμο δρόμους της Ομντουρμάν—τη μια στιγμή να διασχίζω το μονοπάτι ενός γαλατά που καθόταν με τα πόδια του περασμένα γύρω στον λαιμό του όνου του, ενώ οι κανάτες με το γάλα κρέμονταν από κάθε πλευρά, και κατόπιν να κοντοστέκωμαι καθώς μια καμήλα διέσχιζε το μονοπάτι μου μ’ ένα φορτίο πηγαίνοντας στην αγορά. Σαν μια προμήθεια των Μουσουλμάνων για τον διψασμένο ταξιδιώτη, βρίσκονται μεγάλα κανάτια με νερό τοποθετημένα στη σκιά των δένδρων σε κάθε σχεδόν δρόμο της Ομντουρμάν. Αλλά εγώ τώρα δεν τα πρόσεχα και πολύ. Είχα αναζωογονηθή από τα ύδατα της αληθείας και ήμουν αποφασισμένη να βρω κι άλλους οι οποίοι θα ήθελαν να αναζωογονηθούν κι αυτοί.

Μελετούσα με κάθε ένα από τα παιδιά μου χωριστά σε διαφορετικές μέρες της εβδομάδος, δίδοντάς τους προσωπική προσοχή. Ο μικρότερος γυιος μου έμαθε να διαβάζη Αραβικά από το βιβλίο Από τον Απολεσθέντα Παράδεισο στον Αποκαταστημένο Παράδεισο, προτού ακόμη πάη σχολείο.

Ο ΙΕΧΩΒΑ ΠΡΟΜΗΘΕΥΕΙ ΣΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΔΥΣΚΟΛΩΝ ΚΑΙΡΩΝ

Κατόπιν ήλθε ξαφνικά ένας καιρός κρίσεως σε μας. Ο σύζυγός μου έχασε την εργασία του και δεν είχαμε κανένα εισόδημα. Τι μπορούσαμε να κάνωμε; Επώλησα μερικά χρυσά κοσμήματα, τρία χαλιά και άλλα είδη. Κατόπιν στραφήκαμε στα περιστέρια μας και, στη διάρκεια εκείνου του καιρού, τα περιστέρια πολλαπλασιάζοντο σχεδόν θαυματουργικά. Ο μικρότερος γυιος μου πήγαινε δύο ή τρία ζεύγη περιστεριών στην αγορά κάθε μέρα και τα πωλούσε προς 15 πιάστερς (45 σεντς) ή 16 δραχμές περίπου το ζευγάρι. Είχαμε μάλιστα αρκετά περιστέρια που αποτελούσαν μέρος της καθημερινής μας τροφής. Ο Ιεχωβά μάς προμήθευσε τα αναγκαία για ένα περίπου έτος κάτω απ’ αυτές τις περιστάσεις. Μια μέρα, καθώς ετοιμαζόμουν να πάω στην υπηρεσία του αγρού, διεπίστωσα ότι δεν υπήρχε ούτε ένα πιάστερ. Τι θα έκανα τώρα; Τότε η κόρη μου ανεκάλυψε ένα παλιό τενεκεδένιο κουτί, το οποίο χρησιμοποιούσαμε προηγουμένως για να φυλάμε μερικά πιάστερς και το οποίο είχαμε ξεχάσει. Υπήρχαν εκεί μερικά χρήματα! Ήταν αρκετά για να πάω στον τομέα μου για υπηρεσία και ν’ αγοράσω το φαγητό της ημέρας.

Τον μήνα Μάρτιο του 1962 προσεκλήθην να ενωθώ με τις τάξεις των «ειδικών σκαπανέων,» οι οποίοι αφιερώνουν 140 ή περισσότερες ώρες κάθε μήνα για να εξηγούν τη βασιλεία του Θεού στους ανθρώπους. Απολαμβάνω αυτό το προνόμιο από τότε.

ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΕΣ ΕΥΛΟΓΙΕΣ

Ένας επισκέπτης αδελφός ήλθε στο σπίτι μας στις αρχές του 1963 και μου είπε για μια Χριστιανική συνέλευσι που θα γινόταν αργότερα εκείνο το έτος στο Μόναχο της Γερμανίας. Ήθελα πολύ να πάω εκεί και να παρευρεθώ μαζί με πολλούς Χριστιανούς αδελφούς μου στη συνέλευσι, αλλά, φυσικά, αυτό φαινόταν αδύνατον! Κατόπιν, μετά από έξη μέρες, η μεγαλύτερη κόρη μου βρήκε εργασία σαν αεροσυνοδός σε μια υπερατλαντική αεροπορική εταιρία. Έτσι, μπόρεσα να προμηθευθώ ένα εισιτήριο μετ’ επιστροφής στο όνομά μου δωρεάν κι έτσι ήμουν υπερβολικά χαρούμενη που βρισκόμουν μαζί με τόσα άλλα άτομα της ιδίας πίστεως μ’ εμένα στο Μόναχο.

Ο δεύτερος γυιος μου και η μικρότερη κόρη μου βαπτίσθηκαν το 1962 και ο μικρότερος γυιος μου το 1965. Είμαι ευτυχής που βλέπω το ζήλο τους για τον Ιεχωβά. Αυτή η κόρη μου εξεδήλωσε την επιθυμία να υπηρετήση τον Ιεχωβά ολοχρονίως κι έγινε μια «τακτική σκαπανεύς» Μάρτυς το 1968. Το 1971 ενώθηκε μαζί μου στις τάξεις των «ειδικών σκαπανέων» και συνεχίζει αυτό το προνόμιο και στην έγγαμη ζωή της ως σύζυγος ενός διακονικού υπηρέτου στην εκκλησία μας. Ο μικρότερος από τους τρεις γυιους μου έχει τώρα μια εργασία που εξασφαλίζει τα προς το ζην για τον εαυτό του και τη σύζυγό του και απολαμβάνει το προνόμιο να υπηρετή ως ένας διακονικός υπηρέτης στην εκκλησία.

Ένα θαυμάσιο πράγμα για μένα είναι ο τρόπος με τον οποίο το επίπεδο της ζωής μας βελτιώθηκε στη διάρκεια του καιρού που έχομε θέσει τα συμφέροντα της βασιλείας του Θεού πρώτα. Προσπαθούμε πάντοτε να θέτωμε τα πνευματικά ζητήματα πρώτα από τα υλικά και, κάνοντάς το αυτό, ευλογηθήκαμε σαν οικογένεια βοηθώντας περισσοτέρους από τριάντα ανθρώπους, ν’ αφιερώσουν τη ζωή τους στον Ιεχωβά και να βαπτισθούν. Αλλά έχομε επίσης ευημερία και με άλλους τρόπους. Από τότε που παρακολούθησα τη συνέλευσι στο Μόναχο, μέλη της οικογενείας μου κι εγώ η ίδια παρακολουθήσαμε άλλες διεθνείς Χριστιανικές συνελεύσεις στην Ευρώπη και σε διάφορα μέρη της Αφρικής. Αφού περάσαμε την οικονομική μας κρίσι, μετακομίσαμε από την Ομντουρμάν στο Χαρτούμ και τώρα έχομε ένα σπίτι αρκετά μεγάλο για να στεγάση τις συναθροίσεις μιας αρκετά μεγάλης εκκλησίας.

Ο δεύτερος γυιος μου απεφάσισε ν’ ακολουθήση εξαιρετική εκπαιδευτική σταδιοδρομία στο σχολείο λαμβάνοντας πανεπιστημιακή εκπαίδευσι στην Αίγυπτο. Αλλά μετά από ένα μόνο έτος, επέστρεψε στο σπίτι μας για να συμμετέχη πλήρως με την οικογένεια στην προώθησι της αληθινής λατρείας στο Σουδάν. Είναι τώρα ένας πρεσβύτερος και οι ικανότητες και η αφοσίωσίς του χρησιμοποιούνται στο πλήρες και εκτιμώνται από την εκκλησία.

Το τι σημαίνει να συναντήση κανείς μια όασι μέσα στην έρημο όταν είναι υπερβολικά διψασμένος, μπορεί να εκτιμηθή από εκείνον του οποίου η δίψα ικανοποιείται. Και η ευτυχία του να βλέπη κανείς άλλους ν’ αναζωογονούνται είναι ακόμη πιο ευχάριστη. Έτσι, τα ύδατα της αληθείας αποτελούν ευλογία για μένα και την οικογένειά μου και γι’ αυτό πραγματικά ευχαριστούμε την Πηγή της Αληθείας, τον Ιεχωβά τον Θεό μας.

[Χάρτες στη σελίδα 314]

(Για το πλήρως μορφοποιημένο κείμενο, βλέπε έντυπο)

ΣΟΥΔΑΝ

Χαρτούμ

Νείλος Ποταμός