Μια Ματιά στις Ειδήσεις

Μια Χριστιανική Μέθοδος;

● Η εφημερίς «Νάσιοναλ Κάθολικ Ρηπόρτερ» της 22ας Οκτωβρίου 1976, σε μια έκθεσι από το Ανατολικό Ανόβερο της Νέας Υερσέης, Η.Π.Α., εδήλωσε: «Τα παιδιά της σχολικής ηλικίας θ’ αποβάλλωνται από το Δημοτικό Σχολείο Σαίντ Ρόουζ της Λίμα αν οι γονείς των δεν προσφέρωνται να βοηθήσουν στο τυχερό παιγνίδι μπίνγκο. Οι γονείς που δεν θα υποστηρίξουν το παιγνίδι μπίνγκο που θα ορίζεται σ’ αυτούς, θα πληρώνουν πρόστιμο 10 δολλαρίων.» Αυτή η εφημερίς εδημοσίευε επίσης μια επιστολή προς τους ενορίτες, στην οποία ο πάστωρ Αλφόνς Τουόζο, έλεγε: «Χωρίς αυτά τα παιγνίδια, θα βρισκόμασταν σε οικτρή οικονομική κατάστασι.» Στην επιστολή του εδήλωνε επίσης τα εξής: «Αν το πρόστιμο δεν πληρωθή εντός μιας εβδομάδος, δεν θα επιτραπή στο παιδί (ή στα παιδιά) να επιστρέψουν στο σχολείο.»

Οι οικονομικές ανάγκες ή η επιθυμία για περισσότερα χρήματα μπορεί για μερικούς να δικαιολογή μια τέτοια πίεσι εν ονόματι της θρησκείας. Αλλ’ αυτή δεν είναι με κανένα τρόπο Χριστιανική μέθοδος. Ο απόστολος Παύλος εδήλωσε, «Έκαστος κατά την προαίρεσιν της καρδίας αυτού, ουχί με λύπην ή εξ ανάγκης διότι τον ιλαρόν δότην αγαπά ο Θεός.» (2 Κορ. 9:7) Αλλά και η απληστία αυτή που προωθείται από τα τυχερά παιγνίδια δεν είναι Χριστιανική, διότι ο Παύλος είπε ότι οι «πλεονέκται» δεν θα κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού.—1 Κορ. 6:9, 10.

«Λυκάνθρωποι»—Δεν είναι Μύθος

● Η έκδοσις «Οικογενειακή Υγεία» του Οκτωβρίου 1976 λέγει: «Δύο πρόσφατες περιπτώσεις από τα Απαλάχια [μια περιοχή των Ηνωμένων Πολιτειών] που ανέφεραν γιατροί του Πανεπιστημίου του Κεντάκυ, δείχνουν ότι η λυκανθρωπία—η αυταπάτη ότι ένας άνθρωπος γίνεται λύκος—δεν αποτελεί ένα αρχαίο μύθο, αλλά μια ψυχολογική διαταραχή που παρουσιάζεται και στις ημέρες μας.» Ένα από τα θύματα αυτής της ψυχασθενείας ήταν ένας μεσόκοπος άνδρας ο οποίος «συχνά κοιμόταν σε νεκροταφεία και ούρλιαζε σαν λύκος τα μεσάνυκτα.» Ο άλλος, ένας νεαρός, «αισθανόταν μια ακατανίκητη ανάγκη να κυνηγά κουνέλια και να τα τρώγη ζωντανά.»

Μολονότι μερικοί αναγνώσται μπορεί να θεωρούν αυτές τις εκθέσεις σαν κάτι απλώς ενδιαφέρον, άλλοι μπορεί να τις βλέπουν σαν μια πρόσθετη υποστήριξι της Βιβλικής αφηγήσεως σχετικά με την παραφροσύνη του Βασιλέως Ναβουχοδονόσορ. Σε εκπλήρωσι ενός προφητικού ενυπνίου που εξήγησε ο προφήτης Δανιήλ, εκείνος ο Βαβυλώνιος μονάρχης προσεβλήθη από παραφροσύνη επί επτά έτη «και χόρτον ως οι βόες έτρωγε.» Σχετικά μ’ αυτόν τον ψυχικό κλονισμό του Ναβουχοδονόσορ, έχουν γραφή τα εξής: «Το είδος της παραφροσύνης από το οποίο υπέφερε όταν η υπερηφάνεια ανέτρεψε τη λογική του, ήταν αυτό που τώρα ονομάζεται λυκανθρωπία, όπου ο ασθενής φαντάζεται τον εαυτό του σαν ένα από τα κατώτερα ζώα κι ενεργεί σαν ζώο.» (Λεξικόν της Αγίας Γραφής—The Westminster Dictionary of the Bible, σ. 422) Μετά από επτά έτη, ο Θεός απεκατέστησε την υγεία του Ναβουχοδονόσορ.

Η Εξέλιξις ‘Παρεμποδίζει τη Σκέψι’

● Ένας εκπαιδευτικός της Νέας Υόρκης έγραψε πρόσφατα στο περιοδικό «Σάιενς Νιους» ότι είναι απογοητευμένος επειδή οι απόφοιτοι της ζωολογίας δεν σκέπτονται τα «γιατί» της εξελίξεως. «Μολονότι δαπάνησα σχεδόν μια ώρα προσπαθώντας με διαφόρους τρόπους να τους κάνω να σκεφθούν τη σημασία της ερωτήσεως,» γράφει, «αρνήθηκαν ομοφώνως ν’ απαντήσουν, λέγοντας ότι η λέξις ‘γιατί’ εδημιούργησε την τελεολογία [τη μελέτη των ενδείξεων που φανερώνουν την ύπαρξι σχεδίου στη φύσι (εννοείται εκ μέρους του Θεού)].»

Μολονότι αυτός ο εκπαιδευτής πιστεύει στην εξέλιξι, εν τούτοις, παραπονείται: «Η λέξις ‘γιατί’ έχει απλώς επικαλεσθή την αντίληψι της τελεολογίας μ’ ένα τρόπο ο οποίος παρεμπόδισε κάθε άλλη σκέψι σχετικά μ’ αυτό το ζήτημα. Αμφισβητώ την αξία της επιστημονικής εκπαιδεύσεως που δημιουργεί τέτοιους άκαμπτους συσχετισμούς μεταξύ των όρων και των αντιλήψεων. Είναι αυτό πράγματι κάτι αναγκαίο; Δεν είναι πιθανώτερο να προξενηθή βλάβη παρά ωφέλεια όταν αποκλείωμε τη χρήσι της δημιουργικής σκέψεως σ’ αυτά τα επιστημονικά προβλήματα;»

Έτσι, οι φοιτηταί συχνά διδάσκονται να σφραγίζουν ερμητικά τις διάνοιές των όταν πρόκειται για τέτοια θεμελιώδη ζητήματα. Οι σκέψεις τους γίνονται κενές, χωρίς αξία, όπως οι σκέψεις εκείνων των αρχαίων ειδωλολατρών που περιγράφονται στην Αγία Γραφή: «Τα αόρατα αυτού βλέπονται φανερώς από κτίσεως κόσμου νοούμενα διά των ποιημάτων . . . ώστε αυτοί είναι αναπολόγητοι . . . εματαιώθησαν εν τοις διαλογισμοίς αυτών και εσκοτίσθη η ασύνετος αυτών καρδία.»—Ρωμ. 1:20, 21.