Συμβουλές στους Κολοσσαείς για την Αλήθεια και τη Διαγωγή

ΜΕΤΑΞΥ των θεοπνεύστων επιστολών που έγραψε ο απόστολος Παύλος όταν ήταν φυλακισμένος στη Ρώμη είναι μια που απευθύνεται στους Χριστιανούς των Κολοσσών. Μολονότι είναι πιθανόν να μην επεσκέφθη ποτέ ο Παύλος τις Κολοσσές, εν τούτοις, έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για την πνευματική ευημερία της εκκλησίας που υπήρχε εκεί.

Είναι πολύ πιο πιθανό ο Επαφράς, ένας συνεργάτης του Παύλου, να ίδρυσε ή να βοήθησε ώστε να ιδρυθή αυτή η εκκλησία και προφανώς η έκθεσις που έφερε ο Επαφράς υπεκίνησε τον Παύλο να γράψη προς τους Κολοσσαείς. Από την επιστολή φαίνεται ότι η εκκλησία ευημερούσε. Αλλά, ταυτοχρόνως, ευρίσκετο εκτεθειμένη σε μερικές ψευδείς διδασκαλίες, από τις οποίες ο Παύλος ήθελε να προφυλάξη τους Χριστιανούς αδελφούς του.

Η επιστολή προς Κολοσσαείς ομοιάζει πολύ με την επιστολή του Παύλου προς Εφεσίους. Στην πραγματικότητα, αυτές είναι οι δύο μοναδικές επιστολές του Παύλου που έχουν τόση ομοιότητα μεταξύ των. Εκτός από το ότι 78 περίπου από τα 155 εδάφια της προς Εφεσίους επιστολής ομοιάζουν πολύ ή είναι σχεδόν πανομοιότυπα με τα εδάφια της προς Κολοσσαείς επιστολής, και η διαρρύθμισις της ύλης είναι επίσης όμοια. Χαρακτηριστική είναι η συμβουλή του Παύλου να ψάλλουν ύμνους· είναι κάτι το χαρακτηριστικό σ’ αυτές τις επιστολές και δεν βρίσκεται σε καμμιά άλλη επιστολή του. (Εφεσ. 5:19· Κολ. 3:16) Ομοίως, μόνο στο εδάφιο Εφεσίους 4:25 και Κολοσσαείς 3:9 ο Παύλος ομιλεί τόσο ισχυρά εναντίον του ψεύδους μέσα στην εκκλησία.

Ο Παύλος αρχίζει στοργικά την επιστολή του προς τους Κολοσσαείς, όπως κάνει σε πολλές επιστολές του, με το να τους επαινέση. Ομιλεί για την πίστι τους την ελπίδα και την αγάπη τους, πράγμα που υπενθυμίζει το εδάφιο 1 Κορινθίους 13:13 όπου αυτές οι τρεις ιδιότητες αναφέρονται μαζί. Ο Παύλος και ο Τιμόθεος ‘δεν παύουν προσευχόμενοι δι’ αυτούς και δεόμενοι να εμπλησθούν από της επιγνώσεως του θελήματος αυτού μετά πάσης σοφίας και πνευματικής συνέσεως, δια να περιπατήσουν αξίως του Ιεχωβά ευαρεστούντες κατά πάντα.’ Ο Παύλος επίσης εκφράζει τη χαρά του για τη σταθερότητα και την πίστι των.—Κολ. 1:3-12, 23.

Η ΠΡΩΤΙΣΤΗ ΘΕΣΙΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Το να έχη κανείς μια θέσι πρωτίστης σπουδαιότητος σημαίνει να έρχεται πρώτος, και ο Παύλος συνεχίζει για να δείξη ότι αυτό βεβαίως αληθεύει όσον αφορά τον Ιησού Χριστό. Σχετικά με την ύπαρξί του, αυτός είναι ο πρωτότοκος πάσης κτίσεως. Σχετικά με την προσωπικότητά του, είναι η ακριβής εικών του αοράτου Θεού. Αυτός ήταν το μόνο άμεσο δημιούργημα του Θεού· διότι όλα τα άλλα πράγματα, είτε ορατά είτε αόρατα, ήλθαν σε ύπαρξι μέσω αυτού.—Κολ. 1:15-18.

Επίσης, ο Χριστός είναι εκείνος ο οποίος έχει ελευθερώσει τους Χριστιανούς από τον σκοτεινό κόσμο του Σατανά και τους έφερε στο πνευματικό βασίλειο του Χριστού. Επί ποιας βάσεως; Βάσει της απολυτρωτικής θυσίας του Χριστού η οποία δίνει στους Χριστιανούς συγχώρησι αμαρτιών. (Κολ. 1:13, 14) Δύο ακόμη φορές ο Παύλος τονίζει πόσο σπουδαίος είναι ο ρόλος του Χριστού σχετικά μ’ αυτό. Ο Θεός έκρινε καλό να χρησιμοποιήση τον Χριστό για να «συνδιαλλάξη τα πάντα προς εαυτόν, ειρηνοποιήσας δια του αίματος του σταυρού αυτού, δι’ αυτού, είτε τα επί της γης είτε τα εν τοις ουρανοίς.» Και πάλι, «και σας, οίτινες ήσθε ποτέ απηλλοτριωμένοι και εχθροί κατά την διάνοιαν με τα έργα τα πονηρά, τώρα όμως διήλλαξε προς εαυτόν δια του σώματος της σαρκός αυτού δια του θανάτου.»—Κολ. 1:19-22.

Η εξέχουσα θέσις του Ιησού φαίνεται επίσης και από το γεγονός ότι αυτός είναι η κεφαλή της εκκλησίας του Θεού, όπως επίσης και ότι είναι ο πρωτότοκος εκ των νεκρών· ναι, ο Χριστός είναι πρώτος σ’ όλα τα πράγματα. Κάθε ‘πλήρωμα’ λέγεται ότι κατοικεί σ’ αυτόν επειδή ο Χριστός προμηθεύει όλα όσα είναι αναγκαία· δεν είναι ανάγκη να πάη σε κάποιον άλλον για κατεύθυνσι και βοήθεια. Λόγω αυτού που είναι και λόγω αυτών που έχει κάμει, όλα τα πράγματα, είτε στον ουρανό είτε στη γη μπορούν να συνδιαλλαγούν με τον Θεό. Λόγω της θυσίας του, το μυστήριο που επί πολύν καιρό ήταν αποκεκρυμμένο έχει αποκαλυφθή τώρα, και αυτό το μυστήριο περιλαμβάνει την ελπίδα για τους Εθνικούς να συμμετάσχουν στην ουράνια δόξα με τον Χριστό. Επίσης, στον Χριστό περιλαμβάνονται όλοι οι θησαυροί της σοφίας και της γνώσεως.—Κολ. 1:24 έως 2:5.

ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΨΕΥΔΗ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΙ

Μολονότι πολλά εδάφια της προς Κολοσσαείς επιστολής ομοιάζουν με εδάφια που βρίσκονται στην επιστολή του Παύλου προς τους Εφεσίους, εν τούτοις, υπάρχουν χτυπητές διαφορές οι οποίες δείχνουν ότι σε κάθε περίπτωσι ο Παύλος είχε υπ’ όψιν του ένα συγκεκριμένο σύνολο περιστάσεων ή γεγονότων. Η μια επιστολή δεν αντιγράφει απλώς την άλλη. Στους Εφεσίους ο Παύλος παραθέτει απ’ ευθείας από τις Εβραϊκές Γραφές, αλλά δεν το κάμει αυτό στην προς Κολοσσαείς επιστολής ούτε στην προς Φιλιππησίους επιστολή του. Εξ άλλου, στην επιστολή του προς τους Κολοσσαείς, ο Παύλος αποκαλύπτει ωρισμένες ψευδείς δοξασίες τις οποίες δεν θεωρεί αναγκαίο να πη στις επιστολές που έγραψε από τη φυλακή στις δύο άλλες εκκλησίες.

Στις αρχαίες Κολοσσές φαίνεται ότι υπήρχαν Έλληνες φιλόσοφοι με κοσμική σοφία, που ακολουθούσαν τον Ιουδαϊσμό και ήσαν φανατικοί από θρησκευτική άποψι. Ο Παύλος προειδοποιεί και τις τρεις αυτές εκκλησίες εναντίον αυτών των ανθρώπων. Κατ’ αρχήν, εφόσον ‘εν τω Χριστώ είναι κεκρυμμένοι πάντες οι θησαυροί της σοφίας και της γνώσεως,’ γιατί να δίνουν προσοχή σ’ αυτούς τους Έλληνες φιλοσόφους με την κοσμική σοφία; Τους συμβουλεύει, «βλέπετε μη σας εξαπατήση τις δια της φιλοσοφίας και της ματαίας απάτης, κατά την παράδοσιν των ανθρώπων, κατά τα στοιχεία του κόσμου και ουχί κατά Χριστόν.»—Κολ. 2:3, 8.

Κατόπιν, καθώς τους προειδοποιεί εναντίον των Ιουδαϊζόντων, ο Παύλος εξηγεί ότι βάσει της θυσίας του Χριστού, ο Θεός εξάλειψε τον γραπτό νόμο του Μωυσέως. Γι’ αυτό, λέγει, «Ας μη σας κρίνη λοιπόν μηδείς.» Για ποιο πράγμα; «Δια φαγητόν ή δια ποτόν ή δια λόγον εορτής ή νεομηνίας ή σαββάτων, τα οποία είναι σκιά των μελλόντων, το σώμα όμως είναι του Χριστού.»—Κολ. 2:13-17.

Τελικά, μαχόμενος εναντίον του πνευματιστικού φανατισμού των αρχαίων Φρυγίων, ο Παύλος προειδοποιεί εναντίον εκείνων οι οποίοι χαίρονται να επιδεικνύουν μια ανειλικρινή ταπεινοφροσύνη και να λατρεύουν τους αγγέλους—είτε ισχυριζόμενοι ότι λατρεύουν όπως οι άγγελοι, είτε στην πραγματικότητα λατρεύοντας τους ίδιους τους αγγέλους. Αυτή η υποκριτική ταπεινοφροσύνη δημιουργεί αυστηρούς κανονισμούς σχετικά με τα υλικά πράγματα: «Μη πιάσης, μη γευθής, μη εγγίσης.» Όλα αυτά περιλαμβάνουν μια αυστηρή μεταχείρισι της σαρκός, αλλά «εις ουδεμίαν τιμήν έχοντα την ευχαρίστησιν της σαρκός.» (Κολ. 2:18-23) Το πόσο αληθινό είναι αυτό μπορούμε να το παρατηρήσωμε από την επικράτησι της ομοφυλοφιλίας σε θρησκευτικά ιδρύματα. Τα μέλη τους ασκητεύουν αλλά είναι ηθικώς ακάθαρτα, πράγμα που μας υπενθυμίζει τα λόγια του Ιησού για κείνους που θα ‘διύλιζαν τον κώνωπα και θα κατάπιναν την κάμηλον.’—Ματθ. 23:24.

ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΓΩΓΗ

Έτσι, ο Παύλος ασχολείται κατ’ αρχήν μ’ αυτά τα δογματικά θέματα· μ’ αυτά τον τρόπο εφοδίασε τους Χριστιανούς της εποχής εκείνης, όπως εφοδιάζει επίσης και μας σήμερα με τα μέσα που είναι αναγκαία για ν’ ασχοληθούμε ή ν’ αντισταθούμε στα σφάλματα. Κατόπιν συμβουλεύει εκείνους όσο και μας σχετικά με την καρδιά μας και τη διαγωγή μας. Για να έχωμε ορθή διαγωγή, πρέπει να στρέψωμε το ενδιαφέρον μας στα πνευματικά πράγματα, στα πράγματα του Χριστού, και να νεκρώσωμε τις τάσεις της εκπεσμένης σαρκός μας απέναντι στην πορνεία, στην ηθική ακαθαρσία, στις αχαλίνωτες σεξουαλικές ορέξεις και στις επιβλαβείς επιθυμίες, που αποτελούν πραγματικά μορφή ειδωλολατρίας, επειδή παρεμβαίνουν στη σχέσι ενός Χριστιανού με τον Θεό του. Η επανειλημμένη μνεία που κάνει ο Παύλος για τη σεξουαλική ανηθικότητα φαίνεται να δείχνη ότι οι Κολοσσές της εποχής εκείνης ήταν τόσο διεφθαρμένη πόλις όσο και ο σημερινός κόσμος.—Κολ. 3:1-5.

Η Χριστιανική διαγωγή επίσης απαιτεί από εμάς ν’ απαλλαγούμε από τον θυμό, την απρεπή ομιλία και τα αισχρά λόγια. Και, φυσικά, ως Χριστιανοί δεν μπορούμε να λέμε ψέματα ο ένας στον άλλο. Με το να εργαζώμεθα για να βελτιώσωμε τη διαγωγή μας θ’ απεκδυθούμε την παλιά προσωπικότητα και θα ενδυθούμε τη νέα προσωπικότητα η οποία γίνεται νέα μέσω της ακριβούς γνώσεως του θελήματος και του σκοπού του Θεού, σύμφωνα με την εικόνα του Θεού και του Χριστού.—Κολ. 3:6-11.

Η Χριστιανική διαγωγή έχει επίσης και τη θετική της πλευρά. Σημαίνει να ενδυθούμε στοργή, συμπάθεια, ταπεινοφροσύνη, υπομονή και πραότητα, να είμεθα έτοιμοι να συγχωρούμε ο ένας τον άλλον πρόθυμα, όπως και ο Θεός μάς συνεχώρησε πρόθυμα. Πρέπει να ενδυθούμε την αγάπη, γιατί είναι ένας τέλειος σύνδεσμος της ενότητος, και ν’ αφήνωμε την ειρήνη να κυριαρχή στην καρδιά μας πάντοτε αποδίδοντες ευχαριστίες στον Θεό.—Κολ. 3:12-17.

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ

Κατόπιν ο Παύλος αναφέρει τις υποχρεώσεις των μελών της οικογενείας. Οι γυναίκες πρέπει να υποτάσσωνται στους συζύγους των. Με τη σειρά των, οι σύζυγοι πρέπει ν’ αγαπούν τις συζύγους των και να μην είναι «πικροί προς αυτάς.» Τα παιδιά πρέπει να υπακούουν στους γονείς των «κατά πάντα.» Ταυτοχρόνως στους πατέρες δίδεται η εξής συμβουλή: «Οι πατέρες, μη ερεθίζετε τα τέκνα σας, δια να μη μικροψυχώσιν.»—Κολ. 3:18-21.

Σχετικά με δούλους ή υπαλλήλους, λέγεται ότι αυτοί πρέπει να υπακούουν στους κυρίους των ή στους προϊσταμένους των σαν να προσπαθούν να ευαρεστούν τον Ιεχωβά. Και «παν ό,τι αν πράττητε, εκ ψυχής εργάζεσθε, ως εις τον Κύριον και ουχί εις ανθρώπους.» Γιατί; Διότι στον κατάλληλο καιρό ο Ιεχωβά Θεός θ’ ανταμείψη την ειλικρινή υπηρεσία των. Εξ άλλου, οι κύριοι ή οι προϊστάμενοι πρέπει να μεταχειρίζονται τους δούλους των ή τους υπαλλήλους των με δικαιοσύνη, διότι και αυτοί επίσης θ’ αποδώσουν λόγο στον Κύριο, στον Χριστό στους ουρανούς.—Κολ. 3:22 έως 4:1.

Κατόπιν, καθώς ο Παύλος προχωρεί για να τελειώση την επιστολή του, μας συμβουλεύει να εμμένωμε στην προσευχή, «αγρυπνούντες εις αυτήν μετά ευχαριστίας.» Και παρακαλεί τους Κολοσσαείς να τον ενθυμούνται στις προσευχές των, ώστε ο Θεός να του δίδη την ευκαιρία να κάμη γνωστόν το μυστήριον αυτού, όπως οφείλει να κάμη.—Κολ. 4:2-4.

Όπως και στην επιστολή του προς τους Εφεσίους, ο Παύλος συμβουλεύει: «Περιπατείτε εν φρονήσει προς τους έξω, εξαγοραζόμενοι τον καιρόν. Ο λόγος σας ας ήναι πάντοτε με χάριν, ηρτυμένος με άλας, δια να εξεύρητε πώς πρέπει να αποκρίνησθε προς ένα έκαστον.»—Κολ. 4:5, 6.

Μετά από όλες αυτές τις παραινέσεις και οδηγίες, ο Παύλος στρέφεται σε καθαρώς προσωπικά τον ζητήματα, αναφέροντας ονομαστικά αρκετούς Χριστιανούς. Ο Τυχικός και ο Ονήσιμος θα φέρουν στην εκκλησία αυτή την επιστολή και θα τους πουν τι κάνει ο Παύλος. Αρκετοί απ’ αυτούς μαζί με τον Παύλο στέλνουν επίσης τους χαιρετισμούς των. Ιδιαιτέρως ο Επαφράς προσεύχεται γι’ αυτούς ώστε ‘να σταθούν τέλειοι και πλήρεις εις παν θέλημα του Θεού.’ Βεβαίως, όλοι μας πρέπει να ενθυμούμεθα να προσευχώμεθα μ’ ένα όμοιο τρόπο ο ένας για τον άλλον.—Κολ. 4:7-17.

Τι θαυμάσιες συμβουλές και οδηγίες περιλαμβάνονται στην επιστολή του Παύλου προς τους Κολοσσαείς! Μολονότι από πολλές απόψεις οι επιστολές προς Κολοσσαείς και Εφεσίους μπορεί να είναι πολύ όμοιες, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η κάθε μια είναι ξεχωριστή από την άλλη και απευθύνεται σε μια ωρισμένη εκκλησία με τις δικές της περιστάσεις και τα προβλήματα. Μολονότι μερικοί Βιβλικοί σχολιασταί θέλουν να πιθανολογούν σχετικά με το ποια από αυτές τις επιστολές έγραψε ο Παύλος πρώτη, αυτό έχει πολύ λίγη σημασία. Αυτό που έχει σπουδαιότητα είναι ότι ο Ιεχωβά Θεός ενέπνευσε τον Παύλο να γράψη και τις δύο επιστολές. Ας δείξωμε λοιπόν την εκτίμησί μας με το να τις γνωρίσωμε και κατόπιν να ενεργήσωμε σύμφωνα με τις θαυμαστές συμβουλές που περιέχουν.