Βρήκαν το Πιο Πολύτιμο Απόκτημα
ΕΝΑΣ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΑ μεγάλος αριθμός ανδρών και γυναικών διαπιστώνουν όχι υπάρχει ένα απόκτημα τόσο πολύτιμο ώστε επισκιάζει κάθε άλλο απόκτημα υλικής αξίας. Όταν το αποκτούν, αυτό έχει μια υγιή επίδρασι στη ζωή τους και τους δίνει μια χαρά και μια ικανοποίησι που τα χρήματα δεν μπορούν να εξαγοράσουν. Ποιο είναι αυτό το απόκτημα;
Είναι μια θαυμαστή σχέσις με τον Δημιουργό που βασίζεται στο ν’ αποκτήση κανείς μια ακριβή γνώσι του θελήματός του και να ζη σε αρμονία μ’ αυτό. Εκείνοι που έχουν αποκτήσει αυτή τη σχέσι είναι τόσο ευτυχείς γι’ αυτήν ώστε πρόθυμα μεταδίδουν και σε άλλους τη γνώσι που απέκτησαν οι ίδιοι.
Μερικοί έχουν ακόμη εγκαταλείψει υλικά αποκτήματα για να εξοικονομήσουν περισσότερο χρόνο ώστε να κάμουν γνωστό στους συνανθρώπους των τι ήταν αυτό που διεπίστωσαν ότι είναι το πιο πολύτιμο απόκτημα. Αυτό ακριβώς έκαμε ένας ηλεκτρολόγος μηχανικός που εργαζόταν στη βιομηχανική Εταιρία Χιτάτσι στην Ιαπωνία. Αναφέρει πώς συνέβη αυτό:
«Λόγω της εργασίας μου έκανα ταξίδια σ’ όλη την Ιαπωνία, και πολλές φορές στο εξωτερικό, όπως στο Ιράν και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Σ’ ένα ταξίδι μου με συνώδευσε η σύζυγός μου και παραμείναμε σ’ ένα διαμέρισμα στο Πλάσερβιλ, κοντά στο Σακραμέντο της Καλιφόρνιας. Τότε ακριβώς μας επισκέφθηκε ένας μάρτυς του Ιεχωβά και πήραμε αντίτυπα της Σκοπιάς και του Ξύπνα! Επειδή τα Αγγλικά μας ήσαν περιωρισμένα δεν τα διαβάσαμε πολύ.
«Λίγον καιρό αργότερα επιστρέψαμε για να μείνωμε σ’ ένα διαμέρισμα της Εταιρίας στην πόλι Χιτάτσι της Ιαπωνίας. Μόλις είχαμε φθάσει στο σπίτι μια Μάρτυς επισκέφθηκε τη σύζυγό μου και της έδειξε τα ίδια δύο περιοδικά—δηλαδή είχαν τα ίδια εξώφυλλα αλλά οι τίτλοι ήσαν γραμμένοι στην Ιαπωνική γλώσσα. Το γεγονός ότι η δραστηριότης των μαρτύρων του Ιεχωβά ήταν διεθνής εντυπωσίασε αμέσως τη σύζυγό μου. Πήρε ευχαρίστως τα περιοδικά. Η Ιάπων Μάρτυς έκαμε επανειλημμένες επισκέψεις και σύντομα η σύζυγός μου άρχισε να μελετά την Αγία Γραφή τακτικά μαζί της.»
Με τον καιρό άρχισε και ο σύζυγος να μελετά και έδειξε τον ίδιο ζήλο όπως και η σύζυγός του. Και οι δύο συνέχισαν να προοδεύουν ώσπου τελικά βαπτίσθηκαν σε μια συνέλευσι περιοχής των μαρτύρων του Ιεχωβά στο Αντάτσι του Τόκυο.
Επειδή εξετίμησαν πόσο πολύ τους είχε ωφελήσει η ακριβής γνώσις της Βίβλου, τόσο αυτός όσο και η σύζυγός του θέλησαν ν’ αφιερώσουν όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο για να βοηθήσουν άλλους ν’ αποκτήσουν την ίδια γνώσι. Ήθελαν να γίνουν «σκαπανείς,» δηλαδή να δαπανούν τουλάχιστον εκατό ώρες κάθε μήνα για να κηρύττουν και να διδάσκουν τις αλήθειες της Γραφής στους άλλους και επί πλέον να φροντίζουν για το μικρό τους αγόρι. Ο σύζυγος, όμως, αντελήφθη ότι όσον καιρό εξακολουθούσε να εργάζεται, όλη την ημέρα στη Βιομηχανική Εταιρία Χιτάτσι, δεν μπορούσε να γίνη «σκαπανεύς.» Έτσι τι έκαμε; Συνεχίζει:
«Παραιτήθηκα από την Εταιρία που εργαζόμουν. Η σύζυγός μου κι εγώ συνεχίσαμε ως ιδιωτικοί καθηγηταί, διδάσκοντας πέντε ή έξη αποφοίτους του γυμνασίου τα περισσότερα βράδυα της εβδομάδος. Αντί να πηγαίνωμε εμείς στα σπίτια των, οι γονείς άρχισαν να μας επισκέπτωνται και να ζητούν να δίνωμε ιδιαίτερα μαθήματα στα παιδιά τους. Σύντομα διδάσκαμε περισσότερα από είκοσι παιδιά. Τον Ιούλιο του 1972 εγώ έγινα ένας τακτικός σκαπανεύς και η σύζυγός μου ανέλαβε το ίδιο έργο τον Μάιο του 1978. Μολονότι χρειάσθηκε να εγκαταλείψωμε το διαμέρισμα της Εταιρίας Χιτάτσι, μπορέσαμε να νοικιάσωμε μέσα στην Πόλι Χιτάτσι ένα πολύ ωραίο διαμέρισμα με δύο κρεββατοκάμαρες και όλες τις άλλες ανέσεις μόνο με 11 δολλάρια το μήνα. Με το να ζούμε μετρημένη ζωή και να τρώμε υγιεινές τροφές δεν έχομε αντιμετωπίσει δυσκολίες στο να συνεχίζουμε την ολοχρόνια υπηρεσία μας στον Ιεχωβά.»
Σχετικά με την επίδρασι που έχει αυτή η δραστηριότης στον γιο τους, ο σύζυγος λέγει: «Το τετραετές αγόρι μας ο Σίνια (που σημαίνει, ‘Είναι Αλήθεια’) αγαπά την υπηρεσία περισσότερο κι από τους δυο μας. Ακόμη και τα πρωινά που πέφτει πολλή βροχή ο Σίνια φωνάζει ‘Ικιτάι! Ικιτάι!’ (Θέλω να πάω! θέλω να πάω!) Κι αυτό πράγματι κάνομε. Κατόπιν κάθε απόγευμα, για να εξοικονομούμε χρόνο και βενζίνη διεξάγομε Γραφικές μελέτες και κάνωμε επανεπισκέψεις σε ενδιαφερόμενα άτομα μιας μόνο περιοχής και συναντώμεθα αργότερα στο αυτοκίνητο όταν είναι ώρα να φύγωμε. Ο Σίνια συνήθως έρχεται μαζί μου και αυτό μου επιτρέπει να κάνω επισκέψεις σε γυναίκες οι οποίες διαφορετικά δεν θα με εδέχοντο αν ήμουν μόνος.»
Αυτός ο πρώην ηλεκτρολόγος μηχανικός και η σύζυγός του είναι χαρούμενοι για τα όσα απολαμβάνουν τώρα και λέγει: «Διεπίστωσα ότι μια από τις μεγαλύτερες χαρές μου είναι ότι έχω απαλλαγή από την έντασι που είχα όταν συναναστρεφόμουν όλη την ημέρα με ανθρώπους των οποίων οι σκέψεις ήσαν μόνο κοσμικές. Τώρα οι περισσότεροι από τη συντροφιά μας είναι Χριστιανοί αδελφοί μας που ενδιαφέρονται να βοηθήσουν άλλους ν’ αποκτήσουν Βιβλική γνώσι, και άνθρωποι που έχουν τα ορθά ελατήρια και οι οποίοι μελετούν την Αγία Γραφή μαζί μας. ‘Το έργο του σκαπανέως’ έφερε πραγματική χαρά στην οικογένειά μας!»