Παράλυτος—Αλλά Ζω μια Πλήρη Ζωή
Αφήγησις του Ροδόλφου Μπαρίν από τις Φιλιππίνες
ΕΧΟΥΝ περάσει επτά χρόνια από τότε που μπορούσα να στέκωμαι και να περπατώ χωρίς βοήθεια. Πριν πέντε χρόνια μπορούσα να γράφω το όνομά μου και να τρώγω μόνος μου, αλλά από πέρυσι είναι αδύνατον να κάμω αυτά τα απλά πράγματα. Όταν διαβάζω, κάποιος πρέπει να μου γυρνά τις σελίδες, και αν σκύψω πολύ εμπρός επάνω στην αναπηρική μου πολυθρόνα το κεφάλι μου θα πέση στο στήθος μου και δεν θα μπορώ να το σηκώσω χωρίς βοήθεια. Υποφέρω από χολώδη παράλυσι η οποία είναι γνωστή ως πολλαπλή σκλήρωσις,
Εφ’ όσον ήμουν ένας καλοφτιαγμένος και ρωμαλέος άνδρας 37 ετών όταν με χτύπησε αυτή η ασθένεια για πρώτη φορά, μπορεί ν’ απορήσετε πώς ήταν δυνατόν να παραμείνω τόσο χαρούμενος και ενεργητικός. Πώς καταπολέμησα την αποθάρρυνσι στη διάρκεια της ενδεκαετούς μάχης μου εναντίον αυτού του ακούραστου εχθρού; Η απάντησις βρίσκεται στο έτος 1957 όταν αφιέρωσα τη ζωή μου για να υπηρετώ τον Δημιουργό μας, τον Ιεχωβά Θεό.
ΕΜΑΘΑ ΚΑ ΕΜΠΙΣΤΕΥΩΜΑΙ ΣΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ
Μολονότι χρειάσθηκα δυο χρόνια μελέτης με τους μάρτυρες του Ιεχωβά προτού πεισθώ πλήρως για την αλήθεια της Αγίας Γραφής, μόλις επείσθηκα, προσπάθησα να κάμω αλλαγές στη ζωή μου. Ήμουν ιδιοκτήτης ενός επικερδούς μπαρ κι ενός νυχτερινού κέντρου. Επίσης ήμουν μέθυσος και κάπνιζα το ένα τσιγάρο μετά το άλλο. Αλλ’ αφού εξήτασα τη Γραφική συμβουλή στη 2 Κορινθίους 7:1 που λέγει να «καθαρίσωμεν εαυτούς από παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος,» έκοψα τις κακές μου συνήθειες. Επώλησα το μπαρ με ζημία και προσπάθησα να πείσω τις κοπέλλες που εργάζονταν εκεί ν’ αλλάξουν τη ζωή τους με το να εφαρμόζουν τη συμβουλή του Θεού. Μερικές ανταποκρίθηκαν και σταμάτησαν να εργάζωνται σε νυχτερινό κέντρο. Αυτή ήταν μια ορθή απόφασις, διότι η κατάστασίς τους ύστερα από χρόνια ήταν πολύ καλύτερη από την κατάστασι των κοριτσιών που παρέμειναν.
Επειδή εφήρμοζα τις Γραφικές αρχές χωρίς συμβιβασμούς, δοκίμασα σύντομα κάθε είδους κακομεταχείρισι από φίλους και γνωστούς. Μολονότι είχα μια υπεύθυνη θέσι σε μια μεγάλη βιομηχανική Εταιρία της Μανίλας, οι φίλοι με εχλεύαζαν επειδή δεν ήθελα να συμμετάσχω σε εμπορικές συνήθειες που παρεβίαζαν τον Λόγο του Θεού. Η στάσις τους με στενοχωρούσε, αλλά βλέποντας προς τα πίσω αντιλαμβάνομαι ότι πλησίαζα περισσότερο τον Ιεχωβά και ενισχυόμουν επειδή είχα εμπιστοσύνη σ’ αυτόν. Αυτή η πνευματική δύναμις ήταν αναγκαία για τις σκοτεινές ημέρες που ευρίσκοντο μπροστά μου.
Αργότερα εγκατέλειψα την κοσμική μου εργασία και δημιούργησα δική μου αντιπροσωπεία διαφημίσεως εμπορευμάτων, η οποία βαθμιαίως επεξετάθη σε εθνική κλίμακα. Τώρα περιλαμβάνει κανονικά προσωπικό 80 ατόμων και μερικές φορές ξεπερνά τον διπλάσιο αριθμό. Το ενενήντα περίπου τοις εκατό των υπαλλήλων μου είναι μάρτυρες του Ιεχωβά.
Μολονότι το γραφείο μου σχετικά είναι μικρό, έχει λάβει τις πιο δύσκολες διαφημιστικές εργασίες από τις Εταιρίες που είναι πελάτες μας. Ευαίσθητες διαφημίσεις που απαιτούν μεγάλα χρηματικά ποσά δίδονται πάντοτε στην Εταιρία μας. Αυτό δεν συμβαίνει επειδή χρεώνομε λιγώτερο, αλλά—είμαι υπερήφανος που το λέω—επειδή το προσωπικό μας, λόγω της θρησκείας του, είναι γνωστό ως εξαιρετικά έντιμο. Έτσι, οι διευθυνταί των Εταιριών που είναι πελάτες μας μάς ζητούν πάντοτε ν’ αναθέτωμε την εργασία τους σε πρόσωπα που είναι μάρτυρες του Ιεχωβά.
Αλλά όπως έπρεπε ν’ αναμένεται, η προσκόλλησίς μας στους νόμους του Ιεχωβά και στις αρχές του μας έφερε συχνά δοκιμασίες. Όταν αρνήθηκα κάποτε να διαφημίσω την πώλησι ενός προϊόντος σάπωνος που προσέφερε ως βραβεία θρησκευτικά αντικείμενα, όπως σταυρούς και εικόνες, αυτό εξώργισε έναν από τους αντιπροσώπους της Εταιρίας ο οποίος ρώτησε: «Γιατί αρνείσαι να χρησιμοποιήσης θρησκευτικά αντικείμενα που είναι τόσο ελκυστικά στους πελάτες;»
«Διότι,» είπα «ο Θεός μισεί τη χρήσι των εικόνων γι’ αυτό και δεν θα τις εγγίσωμε.»
Όταν αυτός θυμωμένα υπέδειξε ότι ανήκαμε σε διαφορετική θρησκεία, εγώ απήντησα: «Ακόμη και αν ήμουν στη δική σας θρησκεία, θα είχα πιο πολλούς λόγους για ν’ αρνηθώ. Ασφαλώς δεν θα υπεβίβαζα τον Θεό μου τόσο πολύ με το ν’ ανταλλάσσω την εικόνα του με λίγα περιτυλίγματα σαπουνιού.» Μετά απ’ αυτή τη συζήτησι δεν μας ενόχλησαν περισσότερο.
Αλλά είχαμε και άλλες όμοιες πείρες. Κάποτε, χωρίς να το γνωρίζω, κάποια είδη περιείχαν λαχεία ως βραβεία. Όταν αργότερα το έμαθα, αμέσως αντέδρασα, αλλ’ η αντίρρησίς μου απειλήθηκε με ακύρωσι του συμβολαίου και με μια πιθανή δίκη εναντίον μου. Εν τούτοις, παρέμεινα σταθερός, λέγοντάς τους ότι ήμουν έτοιμος ν’ αντιμετωπίσω οποιαδήποτε συνέπεια. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Αυτοί υπεχώρησαν και απέσυραν τα λαχεία.
Σε μια άλλη περίστασι, στο μέσον μιας διαφημιστικής εκστρατείας στις νότιες Φιλιππίνες, οι υπάλληλοί μου οι οποίοι ήσαν Μάρτυρες ζήτησαν άδεια για να παρακολουθήσουν μια τετραήμερη συνέλευσι περιφερείας. Εγώ συμφώνησα χωρίς κανένα δισταγμό. Όταν η Εταιρία που ήταν πελάτης μας το έμαθε, αγανάκτησε λέγοντας ότι δεν θα μπορούσε ν’ ανεχθή τέτοιες παρεκκλίσεις στο μέλλον. Έλαβα την ευκαιρία να τους πω ότι, ακόμη και αν ήθελα να χάσουν οι υπάλληλοί μου τις συνελεύσεις τους, αυτοί δεν θα έχαναν αυτές τις συγκεντρώσεις. Τους υπενθύμισα επίσης ότι η Εταιρία προτιμά τους ανθρώπους μας επειδή είναι έντιμοι, πολύ εργατικοί και περιποιημένοι. Ετόνισα ότι, εφ’ όσον σ’ αυτές τις συνελεύσεις οι εργάτες μας απορροφούν τη γνώσι και το πνεύμα που τους κάνει να είναι όπως είναι, θα ήταν εναντίον των καλών συμφερόντων της Εταιρίας το να τους απαγορεύση να πάνε. Και πάλι η δύναμις της θέσεώς μας επεκράτησε.
ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΕΥΛΟΓΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΧΩΒΑ
Αλλά δεν ήταν μόνον αυτές οι δοκιμασίες της πίστεώς μου που με ενίσχυσαν. Σαν να επρόκειτο να προετοιμασθώ ν’ αντιμετωπίσω την εξασθενητική μου νόσο, ο Ιεχωβά Θεός με ευλόγησε με πολλά προνόμια στον λαό του. Μόνο ένα έτος από την αφιέρωσι και το βάπτισμά μου, διωρίσθηκα ως επίσκοπος στην νεοϊδρυθείσα εκκλησία Ρούσβελτ στην Πόλι Κεζόν, η οποία βρίσκεται πολύ κοντά στο τμήμα της Εταιρίας Σκοπιά στις Φιλιππίνες. Μολονότι αισθανόμουν ότι δεν είχα τις ικανότητες γι’ αυτό το προνόμιο, ενθαρρύνθηκα στοργικά από τους Χριστιανούς αδελφούς μου και από τον επίσκοπο του τμήματος, ο οποίος ήταν τότε συνταυτισμένος μ’ αυτή την εκκλησία. Πόσο ικανοποιητικό ήταν να δω την εκκλησία ν’ αυξάνη στη διάρκεια των επομένων λίγων ετών! Το 1964 ήταν δυνατόν να ιδρυθή μια καινούργια εκκλησία σ’ ένα μακρυνό προάστιο της Πόλεως Κεζόν για να φροντίζη για δώδεκα άτομα, που είχαν δυσκολίες να παρακολουθούν τις συναθροίσεις. Διωρίσθηκα επίσκοπος σ’ εκείνη τη νέα Εκκλησία στην περιοχή Νοβαλίχες.
Επειδή η κατοικία μου ήταν περίπου είκοσι πέντε χιλιόμετρα μακρυά, απεφάσισα να μετοικήσω μονίμως στη Νοβαλίχες ώστε να είμαι κοντά στην καινούργια εκκλησία. Καθώς αυτή μεγάλωνε στη διάρκεια των ετών από τον αρχικό αριθμό των δώδεκα στον τωρινό αριθμό των 200 ευαγγελιζομένων, ήταν προνόμιό μου να βοηθήσω στην κατασκευή μιας μεγάλης Αιθούσης Βασιλείας σ’ ένα οικόπεδο ακριβώς δίπλα στο σπίτι μου.
Τρεις περίπου μήνες μετά τον σχηματισμό αυτής της νέας εκκλησίας αισθάνθηκα για πρώτη φορά τα συμπτώματα της ασθενείας μου, τον Ιούνιο του 1964.
ΜΙΑ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ
Το πρώτο σύμπτωμα ήταν ότι άρχισα να τα βλέπω όλα διπλά και να έχω σπασμούς στα μάτια μου, σαν να είχαν εξασθενήσει οι μυς των ματιών. Η άμεση επίδρασις ήταν να αισθανθώ τρομερή ζάλη. Αφού υπέφερα μια ολόκληρη μέρα στο γραφείο αναγκάσθηκα να καλέσω ένα γιατρό ο οποίος μου έδωσε μια συνταγή. Οι μέρες περνούσαν χωρίς καμμιά αξιοσημείωτη αλλαγή. Άρχισε να με καταλαμβάνη αποθάρρυνσις. Η σκέψις ότι αυτή η ασθένεια θα μου στερούσε τη Χριστιανική μου δραστηριότητα ήταν πάρα πολύ σκληρή για να τη βαστάξω.
Για να μειώσω τις ζαλάδες που προέκυπταν από τη διπλή όρασι, εκάλυπτα πότε το ένα μάτι και πότε το άλλο. Μ’ αυτόν τον τρόπο μπορούσα να εκπληρώνω τις εκκλησιαστικές μου και τις οικογενειακές μου υποχρεώσεις, μολονότι με μεγάλη δυσκολία. Μετά από δύο μήνες επανέκτησα την κανονική μου όρασι, και είμαι ευγνώμων που μέχρι τώρα βλέπω καλά. Εν τούτοις το πρόβλημα με τα μάτια μου ήταν μόνο ένα προοίμιο για το επόμενο στάδιο της ασθενείας. Σύντομα άρχισα να παρατηρώ μια εξασθένησι στο αριστερό μου πόδι μαζί μ’ ένα μούδιασμα. Αυτό μ’ έκαμε να κλονίζωμαι και να παραπατώ στο βάδισμα, πράγμα που στην αρχή διώρθωσα χρησιμοποιώντας ένα μπαστούνι.
Συμβουλεύθηκα διαφόρους γιατρούς, αλλ’ ο καθένας έκανε και μια διαφορετική διάγνωσι. Καθώς περνούσαν οι μήνες και η ασθένειά μου παρέμενε απροσδιόριστη, εγώ με επιμονή απέβλεπα πέρα από τον εαυτόν μου στο μεγάλο Θεραπευτή και Δοτήρα της ζωής, τον Ιεχωβά Θεό. Απεφάσισα σταθερά να μην αφήσω ποτέ τον φόβο να βρη θέσι στην καρδιά μου, και βρήκα μεγάλη παρηγοριά στα θεόπνευστα λόγια του Ψαλμού 55:22, ΜΝΚ: «Επίρριψον επί τον Ιεχωβά το φορτίον σου, και αυτός θέλει σε ανακουφίσει.»
Το 1966 η ασθένεια είχε προχωρήσει τόσο πολύ ώστε το δεξί μου πόδι άρχισε να μη κινήται, ενώ ταυτοχρόνως ένοιωθα μια δυσκαμψία των κάτω άκρων. Το 1968 δεν μπορούσα πια να περπατώ ακόμη και με τη βοήθεια του μπαστουνιού, και αναγκάσθηκα να χρησιμοποιώ αναπηρική πολυθρόνα. Τώρα ήμουν ουσιαστικά παράλυτος και το χτύπημα ήταν ανυπόφορο.
Πριν αρρωστήσω ήμουν τόσο δυνατός και δραστήριος ώστε μου φαινόταν σχεδόν αδύνατον ότι θα μπορούσε αυτό να συμβή σ’ εμένα. Με λαχτάρα σκέπτομαι τώρα πόσο ευχάριστο και ικανοποιητικό έργο ήταν για μένα το από θύρα σε θύρα κήρυγμα των αγαθών νέων. Πόσο συχνά σκέπτομαι την ευτυχία που αισθανόμουν όταν εύρισκα ανθρώπους με δίκαιη διάθεσι και ανανέωνα την πίστι τους στον μόνο Θεό που υπόσχεται ένα εντελώς νέο σύστημα πραγμάτων!
ΒΟΗΘΕΙΑ ΓΙΑ Ν’ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΩ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΙ ΠΟΥ ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΥΕ
Αργότερα ένας διακεκριμένος γιατρός διέγνωσε ότι η ασθένειά μου ήταν πολλαπλή σκλήρωσις. Η αιτία αυτής της ασθενείας είναι άγνωστη και η πορεία που μπορεί ν’ ακολουθήση είναι τόσο αδύνατον να προσδιορισθή όσο και η αιτία της. Μολονότι υπήρχαν περίοδοι χαλαρώσεως και κάποιας βελτιώσεως, εντούτοις το κρύο ή η μόλυνσις ή ακόμη και η συναισθηματική έντασις μπορούσε να κάμη την κατάστασι ακόμη χειρότερη. Αυτή η αβεβαιότης σχετικά με την επόμενη στροφή της ασθενείας μου ήταν αρκετή να με κάμη να χάσω το ηθικό μου. Αλλ’ έθεσα την εμπιστοσύνη μου στον Ιεχωβά και με συνεχή προσευχή έχω γεφυρώσει τα πολλά συναισθηματικά κενά που προξένησε η σωματική μου ανικανότης. Στους Ψαλμούς 46:1, 2, βρίσκω τα παρηγορητικά λόγια: «Ο Θεός είναι καταφυγή ημών και δύναμις, βοήθεια ετοιμότατη εν ταις θλίψεσι. Δια τούτο δεν θέλομεν φοβηθή.» Αυτά τα λόγια ήσαν και είναι πάντοτε ενθαρρυντικά στην προσπάθειά μου να υπερνικήσω την αποθάρρυνσι και την απογοήτευσι.
Εν τω μεταξύ η σωματική μου κατάστασις χειροτέρευε. Το 1970 τα χέρια μου είχαν τόσο εξασθενήσει ώστε δεν μπορούσα πια να σπρώχνω μόνος μου την αναπηρική πολυθρόνα. Το 1974 τα δάχτυλά μου δεν μπορούσαν να κινηθούν, έτσι δεν μπορούσα πια να γράφω, να διαβάζω ή να τρώγω μόνος μου. Αν ένα κουνούπι με δαγκώση μπορώ να το αισθανθώ, αλλά δεν μπορώ να κάμω τίποτα για να το διώξω. Τώρα η ασθένεια έχει αρχίσει να επηρεάζη τα νεύρα του λαιμού μου έτσι ώστε, αν ήμουν μόνος και το κεφάλι μου έπεφτε προς τα εμπρός, δεν θα μπορούσα να κρατηθώ ώστε να μην πέσω από την αναπηρική πολυθρόνα.
Εν τούτοις, έχω πολλά πράγματα για τα οποία είμαι ευγνώμων. Κατ’ αρχήν, είμαι ευγνώμων διότι παρά τη χειροτέρευσι των μυών του σώματός μου, η διάνοιά μου έχει παραμείνει οξεία και ενεργητική. Δεύτερον, επειδή τα μάτια μου δεν έχουν επηρεασθή από τότε που για πρώτη φορά πριν ένδεκα χρόνια τα έβλεπα όλα διπλά. Έτσι, μπορώ να διαβάζω αν κάποιος μου γυρνά τις σελίδες. Επίσης η φωνή μου, μολονότι έχει εξασθενήσει, είναι ακόμη καθαρή. Αυτό μου επιτρέπει να εξακολουθήσω να υπηρετώ σαν πρεσβύτερος σε μια Χριστιανική εκκλησία, δίνοντας δημόσιες Γραφικές διαλέξεις σε Αίθουσες Βασιλείας και σε συνελεύσεις των μαρτύρων του Ιεχωβά. Έτσι, μπορώ ακόμη να διδάσκω τους άλλους για τους σκοπούς του Θεού.
Είμαι επίσης σε θέσι να δέχωμαι επιπρόσθετα προνόμια στη Χριστιανική οργάνωσι, όπως το να είμαι επίσκοπος συνελεύσεων στην τοπική περιοχή των μαρτύρων του Ιεχωβά. Υπηρετώ επίσης ως επίσκοπος υπηρεσίας τροφίμων σε μεγαλύτερες συνελεύσεις περιφερείας που γίνονται στην πόλι. Με γεμίζει χαρά το γεγονός ότι χρησιμοποιούμαι με αυτόν τον τρόπο παρά τη φυσική μου ανικανότητα.
Η σύζυγός μου και τα τέσσερα παιδιά μου έχουν γίνει μια θαυμάσια πηγή δυνάμεως, ενθαρρύνσεως και συμπαθείας στη διάρκεια όλου αυτού του δύσκολου καιρού. Δεν έχω αισθανθή ποτέ μόνος. Ο μεγαλύτερος γυιος μου έχει γίνει ένα καλό υποκατάστατο για τα χέρια μου και τα πόδια μου, καθώς με προθυμία κάνει πολλά πράγματα που έκαναν τα ίδια, όπως επίσης φροντίζει για τις διάφορες ανάγκες τους και τη συντήρησί τους. Τα μέλη της οικογενείας μου έχουν καταγράψει αυτή την ιστορία καθώς τους την υπαγόρευα.
Έχομε ένα οικογενειακό επιβατικό αυτοκίνητο που έχει ένα ειδικό αερόψυκτο κάθισμα και αυτό μου επιτρέπει να κάνω μερικούς γύρους μέσα στην πόλι. Οι γυιοι μου με σηκώνουν από την αναπηρική πολυθρόνα και με τοποθετούν στο αυτοκίνητο και κατόπιν τοποθετούν την πτυσσόμενη πολυθρόνα στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου. Τα ταξίδια είναι η αγαπημένη μου αναψυχή, και συχνά ταξιδεύομε εκατοντάδες μίλια ή και περισσότερο για να επισκεφθούμε άλλους Μάρτυρες στις επαρχίες.
ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΣ—Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ
Μου αρέσει να τηρώ ένα πλήρες πρόγραμμα δραστηριότητος. Η ημέρα μου αρχίζει στις 4.30΄ π.μ. όταν, καθώς ξυπνώ, μου κάνουν μια εντριβή. Είναι ανάγκη να γίνεται αυτή η εντριβή προτού κοιμηθώ και όταν ξυπνώ για ν’ αποφύγω τη σκλήρωσι των μυών των ποδιών και των χεριών. Στις 6 π.μ. συνοδεύω τα δύο μικρότερα παιδιά μου στο σχολείο τους και κατόπιν με πηγαίνουν στο γραφείο μου. Εργάζομαι εκεί μέχρι το μεσημέρι. Το απόγευμα κάθε δεύτερης μέρας διεξάγω Γραφικές μελέτες με τους υπαλλήλους του γραφείου μου. Επτά απ’ αυτούς μελετούν τώρα όλοι μαζί την Αγία Γραφή μαζί μου. Κατόπιν πηγαίνω στο σπίτι, που απέχει περίπου μια ώρα από το γραφείο μου.
Κάθε Τρίτη βράδυ διεξάγω μια μελέτη βιβλίου εκκλησίας. Τα βράδυα της Τετάρτης έχομε στο σπίτι μια Γραφική συζήτησι με μια οικογένεια με τέσσερα άτομα. Την Πέμπτη το βράδυ διεξάγω μια Γραφική μελέτη με έναν όμιλο τριών οικογενειών που μένουν δέκα επτά χιλιόμετρα μακρυά από το σπίτι μου. Αυτός ο όμιλος διεξάγει τώρα τακτικές συναθροίσεις εκκλησίας και σύντομα θα είναι κατάλληλος να οργανωθή σε μια εκκλησία του λαού του Θεού. Τα βράδυα της Παρασκευής έχομε τις τακτικές μας συναθροίσεις της εκκλησίας που ονομάζονται Θεοκρατική Σχολή και Συνάθροισις Υπηρεσίας.
Το πρωί του Σαββάτου πηγαίνω με τους Χριστιανούς αδελφούς μου με το αυτοκίνητό μου για να συμμετάσχω στο δημόσιο έργο κηρύγματος. Μολονότι δεν είναι δυνατόν να πηγαίνω από σπίτι σε σπίτι με την αναπηρική μου πολυθρόνα, λόγω του ανωμάλου εδάφους και των στενών δρόμων που έχουν τα χωριά, συχνά οι αδελφοί με βάζουν σ’ ένα μέρος όπου υπάρχουν πολλοί άνθρωποι και μπορώ ν’ αρχίσω μια συζήτησι μαζί τους. Ή κάθομαι στο αυτοκίνητο και καθώς περνούν οι άνθρωποι τους φωνάζω και συζητώ μαζί τους για την ελπίδα που έχομε από την Αγία Γραφή. Τα απογεύματα του Σαββάτου προετοιμάζομαι για τις συναθροίσεις των εκκλησιών και τις Γραφικές διαλέξεις. Τα πρωινά της Κυριακής συνήθως εργάζομαι μαζί με τους αδελφούς στο έργο του κηρύγματος και το απόγευμα έχομε την τακτική δημόσια Γραφική διάλεξι και τη Γραφική μελέτη χρησιμοποιώντας τη Σκοπιά.
Μερικές φορές με πλησιάζουν καλοπροαίρετα άτομα και υποδεικνύουν ότι επιβαρύνω πάρα πολύ τον εαυτό μου μ’ ένα τόσο πολυάσχολο πρόγραμμα. Πάντοτε απαντώ ότι δεν θ’ αφήσω κανένα από τα Χριστιανικά μου προνόμια όσον καιρό μπορώ να τα διεξάγω. Ακριβώς λόγω αυτών των προνομίων και των ευθυνών είμαι σε θέσι ν’ αποφεύγω μια αρνητική και αποθαρρυντική στάσι. Αυτά έχουν κρατήσει τη διάνοιά μου μακρυά από την ασθένειά μου και αυτό έχει αποδειχθή η καλύτερη θεραπεία που έκαμα ποτέ.
Η ΣΚΛΗΡΟΤΕΡΗ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ
Η μεγαλύτερη ίσως δοκιμασία για μένα ήταν όταν μια ημέρα του 1972 αισθάνθηκα ένα υπερβολικό πόνο στους μυς του προσώπου μου. Όταν προσπάθησα να μιλήσω δεν μπορούσα να προφέρω ούτε μια λέξι. Η νευραλγία με είχε χτυπήσει. Την πρώτη εκείνη φορά έχασα τη δύναμι της ομιλίας μου για δυο μέρες. Ήταν εξαιρετικά οδυνηρό ακόμη και ν’ ανοίξω το στόμα μου λίγο. Η θλίψις που μου προξένησε αυτό ήταν πάρα πολύ μεγάλη για να μπορέσω να την περιγράψω. Τίποτε δεν θα μπορούσε να με αποκαρδιώση περισσότερο από το να δω την κατάστασί μου να χειροτερεύη μέχρι του βαθμού να χάσω το δώρο της ομιλίας. Η αποθάρρυνσις άρχισε να με καταλαμβάνη· για λίγον καιρό η κατάστασις με τσάκισε.
Σιωπηλά προσευχόμουν παρακαλώντας τον Ιεχωβά ν’ αποκαταστήση την ομιλία μου για να μπορώ να συνεχίσω να τον αινώ. Ήμουν ευγνώμων που ύστερα από λίγον καιρό επανέκτησα την ομιλία μου, μολονότι ο πόνος στα νεύρα εξακολουθούσε κατά διαλείμματα. Όλο και περισσότερο ένοιωθα την παρουσία του Ιεχωβά και αυτή η τελευταία ασθένεια με έφερε ακόμη περισσότερο κοντά του.
ΑΝΤΑΜΟΙΒΕΣ ΠΟΥ ΕΧΩ ΗΔΗ ΛΑΒΕΙ
Τώρα είμαι βέβαιος ότι καταλάβατε τι με βοήθησε να υπερνικήσω την αποθάρρυνσι και τη σωματική αδυναμία. Ήταν η στενή σχέσις με τον Ιεχωβά Θεό και η σταθερή μου ελπίδα στο δίκαιο νέο σύστημα πραγμάτων μαζί με την αγάπη και την υποστήριξι της οικογενείας μου και των Χριστιανών αδελφών μου. Το γεγονός ότι έχω πολλά πράγματα να κάμω στο έργο του Κυρίου με βοήθησε να αισθάνωμαι ότι είμαι ακόμη χρήσιμος και ότι μπορώ να βοηθώ τους άλλους. Όσες φορές αισθάνομαι κάποια αποθάρρυνσι, το μόνο πράγμα που μπορώ να κάμω για να επαναφέρω την καλή μου διάθεσι είναι να επισκεφθώ τους φίλους μου και τους αδελφούς μου και να συζητήσω μαζί τους τον Λόγο του Θεού.
Δεν υπάρχει καμμιά χαρά στη γη που μπορεί να συγκριθή με το προνόμιο που είχα να βοηθώ άλλους ανθρώπους να αγαπήσουν τον Ιεχωβά και να τον υπηρετούν. Τελευταία, μια οικογένεια από έξη άτομα, την οποία είχα βοηθήσει, αφιέρωσαν τη ζωή τους στον Ιεχωβά και όλοι βαπτίσθηκαν την ίδια μέρα! Πολλοί, τους οποίους εβοήθησα, ήσαν απλώς περίεργοι στην αρχή βλέποντας την αδύνατη κατάστασι στην οποία βρισκόμουν. Αλλ’ αργότερα απορροφήθηκαν από τα νέα και θαυμάσια πράγματα που μάθαιναν από τον Λόγο του Θεού και ξεχνούσαν την κατάστασί μου. Μου έλεγαν αργότερα ότι ο ζήλος μου και η εμπιστοσύνη μου καθώς συζητούσα μαζί τους είχε εγείρει το ενδιαφέρον τους. Όταν το άκουγα αυτό, ευχαριστούσα σιωπηλά τον Ιεχωβά, επειδή με αντήμειψε και με ενεθάρρυνε μ’ αυτόν τον τρόπο.
Πραγματικά, οι χαρές της υπηρεσίας του Θεού αντισταθμίζουν πάρα πολύ τη σωματική αδυναμία που αισθάνομαι. Όταν σκέπτωμαι όλα όσα είχα το προνόμιο να επιτύχω με τη βοήθεια του Ιεχωβά, αυτό με βοηθεί να φράττω τα κενά που θα μπορούσαν ν’ αποθαρρύνουν ένα παραλυτικό και να τον κάμουν να μη θέλη να ζη. Λόγω αυτής της βοηθείας από τον Ιεχωβά κανένας πόνος, καμμιά παράλυσις και καμμιά νευραλγία δεν μπορεί να με εμποδίση ποτέ από το να αινώ το μεγάλο και ένδοξο όνομά του.