Μια Ματιά στις Ειδήσεις

Διανοητική Υγεία και Σχολεία

● Ο ψυχολόγος Δρ. Κέννεθ Όλσον από τον Φοίνικα της Αριζόνας λέγει ότι ‘το σχολείο μπορεί ν’ αποδειχθή ολέθριο για τη διανοητική υγεία των παιδιών.’ Γιατί; Διότι, καθώς ετόνισε, ‘εκτός από το αρνητικό διανοητικό περιβάλλον,’ τα σχολεία έχουν γίνει απειλητικά και με άλλους τρόπους. Στα πρόσφατα χρόνια τα σχολεία έχουν δει ν’ αυξάνεται η χρήσις των ναρκωτικών, η ανηθικότης, η βία, η υπερπληθώρα στις τάξεις, η αδιαφορία των καθηγητών, και οι αντιλήψεις που συγκρούονται με τις αντιλήψεις των γονέων.

Οι μαθηταί διαπιστώνουν, επίσης ότι πολλά πράγματα δεν έχουν πρακτική χρήσι για τη ζωή, όπως λέγει ο Όλσον: «Προτού ένα παιδί πάη στο σχολείο, έχει μάθει μια γλώσσα που αποτελείται από φράσεις και σύμβολα χωρίς να έχη λάβει μια [τυπική] εκπαίδευσι. Είναι σαν μια μηχανή που μαθαίνει.» Αλλά ένα μεγάλο μέρος αυτού του δυναμικού χάνεται στο σχολείο.

Στον αρχαίο Ισραήλ, που ήταν επί αιώνες ένα κυρίαρχο έθνος όσο σχεδόν κανένα άλλο έθνος, τα παιδιά καθώς εμεγάλωναν εκπαιδεύοντο για να γίνουν επιδέξιοι στις τέχνες, στα διάφορα επαγγέλματα, και στη γεωργία, κι επίσης εδιδάσκοντο τους νόμους του Θεού που τα καθωδηγούσαν για την καθημερινή ζωή. Κι όλα αυτά εγίνοντο χωρίς κάποιο τυπικό σύστημα δημοσίας σχολικής εκπαιδεύσεως. Ο νόμος του Θεού επεφόρτιζε τους γονείς με την κυρία ευθύνη της εκπαιδεύσεως των τέκνων των. (Δευτ. 6:6, 7) Δεν εβασίζοντο σε κάποιο σχολικό σύστημα για εκπαίδευσι.

Μολονότι οι περιστάσεις μπορεί να είναι διαφορετικές σήμερα, πολλά μπορούν να γίνουν για ν’ αναπληρώσουν ένα ελλειπές σχολικό περιβάλλον. Αυτός είναι ο λόγος που οι μάρτυρες του Ιεχωβά διδάσκουν στα τέκνα των εκ νηπιότητος τους νόμους του Θεού που είναι χρήσιμοι για την καθημερινή ζωή και πολλές φορές τα μαθαίνουν να διαβάζουν πριν πάνε σχολείο. Αυτή η προσωπική φροντίδα εξακολουθεί να δίδεται στα παιδιά μέχρις ότου ενηλικιωθούν. Επίσης τα παιδιά ενθαρρύνονται να μαθαίνουν πρακτικά επαγγέλματα και μπορούν ν’ αποβλέπουν στο δίκαιο νέο σύστημα του Θεού, όπου δεν θα υπάρχη κανένα βλαβερό περιβάλλον και όπου όλοι θα διδάσκωνται αυτά που είναι πραγματικά χρήσιμα.

«Η Εκκλησία Νοσεί»

● Το περιοδικό «Η Χριστιανοσύνη Σήμερα» γράφει: «Η Εκκλησία σήμερα νοσεί διότι οι πνευματικοί ηγέτες απέτυχαν να εκπαιδεύσουν ένα σώμα πιστών για να κάνουν το ίδιο έργο που κάνουν αυτοί.» Παρατηρεί ότι ο Ιησούς «δεν εδίδασκε απλώς για να μεταδώση στους μαθητάς του μια επιφανειακή Γραφική γνώσι. Εδίδασκε με τον σκοπό να ‘αυξήση τη διακονία του.’ Εξεπαίδευε εκείνους που με τη σειρά τους θα εξεπαίδευαν άλλους.» Αλλά, το περιοδικό παραδέχεται ότι σήμερα δεν υπάρχει τέτοια εκπαίδευσις μεταξύ των εκκλησιαζομένων.

Επίσης, στη Μπογκοτά της Κολομβίας, η έκδοσις «Ελ Κατολισίσμο» ανέφερε ότι οι θρησκευτικοί ηγέται στην Ισπανία έκαμαν ένα συνέδριο, στο οποίο συνεζήτησαν την αδυναμία των εκκλησιών, σε αντίθεσι με τις «επιτυχίες» των μαρτύρων του Ιεχωβά. Ανεγνώρισαν ότι οι εκκλησίες έχουν εμπλακή υπερβολικά στα κοσμικά ζητήματα και δεν μεταδίδουν την αλήθεια στους άλλους. Το συνέδριο ανεγνώρισε ότι: «Ίσως είναι [οι εκκλησίες] εξαιρετικά αμελείς όσον αφορά αυτό που είναι η κυρία απασχόλησις των Μαρτύρων—δηλαδή οι επισκέψεις στα σπίτια, που αποτελούν χαρακτηριστικό της μεθόδου που χρησιμοποιούσαν οι απόστολοι τον πρώτο αιώνα. Ενώ οι εκκλησίες, όχι σε λίγες περιπτώσεις, αρκούνται στο να κτίζουν τους ναούς των, να κτυπούν τις καμπάνες για να ελκύσουν τους ανθρώπους και να διδάσκουν μόνο μέσα στους τόπους της λατρείας των, [οι Μάρτυρες] ακολουθούν την αποστολική μέθοδο να πηγαίνουν από σπίτι σε σπίτι και να επωφελούνται από κάθε ευκαιρία για να κηρύττουν.»

Οι μάρτυρες του Ιεχωβά όχι μόνο χρησιμοποιούν την ίδια μέθοδο που χρησιμοποιούσαν ο Ιησούς και οι απόστολοι, δηλαδή να επισκέπτωνται τους ανθρώπους στα σπίτια των, αλλ’ επίσης μιμούνται την αποστολική μέθοδο να εκπαιδεύουν άλλους να γίνουν διδάσκαλοι της Αγίας Γραφής. Ο Ιησούς είχε πει στους ακολούθους του: «Πορευθέντες λοιπόν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη.» Ένας μαθητής κάνει το ίδιο έργο που έκανε και ο διδάσκαλος του.—Ματθ. 28:19, 20

Κόσμος Χωρίς Πόλεμο;

● Στο τέλος του Βιετναμικού Πολέμου η εφημερίς «Χέραλντ Εξάμινερ» του Λος Άντζελες έγραψε ένα άρθρο με τίτλο «Ένας Κόσμος Χωρίς Πόλεμο» λέγοντας: «Ο κόσμος για πρώτη φορά σε σαράντα πέντε περίπου χρόνια βρίσκεται χωρίς καμμιά διαμάχη που θα μπορούσε να φθάση σε βαθμό πολέμου.» «Αλλά» πρόσθεσε ότι η «πραγματική ειρήνη παραμένει απατηλή και οι απειλές εναντίον της είναι πολλές.»

Οι απειλές εναντίον της ειρήνης είναι πράγματι πολλαπλές. Λίγο περισσότερο από μια κατάστασι ανεσταλμένης πολεμικότητος επικρατεί στη Μέση Ανατολή, περιλαμβανομένης και της Κύπρου, και το ίδιο βασικά συμβαίνει και στην Κορέα. Ανταρτική δράσις παρενοχλεί την Ταϋλάνδη. Οι Φιλιππίνες αντιμετωπίζουν ακόμη μια υποβόσκουσα Μουσουλμανική εξέγερσι. Ανταρτικοί πόλεμοι στην Αφρική επέτυχαν την ανεξαρτησία πολλών χωρών, αλλά οι μαχηταί για την απελευθέρωσι συχνά άρχισαν μεταξύ των αγώνες για την εξουσία. Η Λατινική Αμερική σπάνια βλέπει να περάση μια εβδομάδα χωρίς αιματοχυσία σε δράσι ανταρτών.

Ίσως η χώρα που παριστάνει πιο γραφικά την έλλειψι αληθινής ειρήνης είναι η Ιρλανδία. Σπάνια ένα οικοδομικό τετράγωνο της πρωτεύουσας Μπέλφαστ να μη έπαθε ζημιές από βομβαρδισμούς στην εξαετή διαμάχη μεταξύ Καθολικών και Προτεσταντών. Δίπλα στο Δημαρχείο, η εκκλησία των Μεθοδιστών έχει μια μεγάλη επιγραφή που είναι κοινώς γνωστή ως «Πίναξ ενδείξεων.» Εκεί αναγράφονται τώρα πάνω από χίλιοι διακόσιοι νεκροί από το έτος 1969. Άλλοι εννέα χιλιάδες τραυματίσθηκαν ή ακρωτηριάσθηκαν και οι καταστροφές ιδιοκτησίας ανέρχονται σε εκατομμύρια δολλάρια.

Καθώς προχωρεί το έτος 1975 γίνεται φανερό ότι η ανθρωπότης χρειάζεται διακυβέρνησι από τον «Άρχοντα της Ειρήνης» περισσότερο από ποτέ άλλοτε.—Ησ. 9:6, 7.