Ψευδείς Ποιμένες Απολύονται από την Υπηρεσία του Θεού — ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ της Σκοπιάς

Ψευδείς Ποιμένες Απολύονται από την Υπηρεσία του Θεού

ΌΤΑΝ ο Θεός ίδρυσε τη Χριστιανική εκκλησία, εφρόντισε μέσω του Χριστού να την εφοδιάση με ποιμένας και διδασκάλους. (Εφεσ. 4:11) Ο απόστολος Πέτρος που ήταν ο ίδιος ένας Χριστιανός ποιμήν, συνεβούλευσε με έμφασι: «Ποιμάνατε το μεταξύ σας ποίμνιον του Θεού, επισκοπούντες μη αναγκαστικώς αλλ’ εκουσίως, μηδέ αισχροκερδώς αλλά προθύμως, μηδέ ως κατακυριεύοντες την κληρονομίαν του Θεού, αλλά τύποι γινόμενοι του ποιμνίου.»—1 Πέτρ. 5:2, 3.

Οι ποιμένες της Χριστιανικής εκκλησίας δεν είναι ηγέται. Εν τούτοις, στα έθνη που προφασίζονται ότι είναι Χριστιανικά, υπάρχουν ηγέται τόσο θρησκευτικοί, όσο και πολιτικοί οι οποίοι ισχυρίζονται ότι φροντίζουν για τους ανθρώπους ως ποιμένες. Και στην Αγία Γραφή αναφέρονται ως ποιμένες. Είτε αυτοί βρίσκονται στη θέσι των με τον διορισμό του Θεού είτε όχι, ο Θεός θεωρεί εκείνους που παρουσιάζονται ως ποιμένες εξαιρετικά υπεύθυνους απέναντι του, διότι επηρεάζεται η ζωή και η ευημερία των ανθρώπων. Αν αυτοί οι υπεύθυνοι άνθρωποι αποδειχθούν ψευδείς, θα λάβουν βαρειά καταδίκη. (Ιακ. 3:1) Για το δικό μας όφελος και για να προειδοποιήση εκείνους που έχουν τέτοιες θέσεις, ο Θεός έκαμε τον προφήτη του Ζαχαρία να παίξη ένα δράμα που προεσκίαζε πράγματα που επρόκειτο να έλθουν.

ΕΝΑ ΠΡΟΦΗΤΙΚΟ ΔΡΑΜΑ

Εκείνο τον καιρό ο Ιεχωβά Θεός είχε ένα «ποίμνιο,» δηλαδή τον λαό Ισραήλ με τον οποίον είχε κάμει διαθήκη. Διώρισε απ’ ευθείας τον Ζαχαρία ως ποιμένα, λέγοντας: «Ποίμαινε το ποίμνιον της σφαγής, το οποίον οι αγοράσαντες αυτό σφάζουσιν ατιμωρήτως· οι δε πωλούντες αυτό λέγουσιν, Ευλογητός ο Ιεχωβά, διότι επλούτησα, και αυτοί οι ποιμένες αυτού δεν φείδονται αυτού.»—Ζαχ. 11:4, 5.

Το ποίμνιο του Θεού είχε οδηγηθή από τους ποιμένες του σε μια πολύ κακή κατάστασι, διότι αυτοί δεν είχαν κανένα ενδιαφέρον για την ευημερία του ποιμνίου, ούτε πονούσαν για τη θλιβερή του κατάστασι. Τον καιρό που διωρίσθηκε ο Ζαχαρίας, διέκρινε μερικούς τέτοιους ποιμένες. Μάς λέγει: «Και εξωλόθρευσα τρεις ποιμένες εν ενί μηνί· και η ψυχή μου εβαρύνθη αυτούς και η ψυχή δε αυτών απεστράφη εμέ.» (Ζαχ. 11:8) Δεν μάς λέγει όμως ποιοι ήσαν αυτοί οι τρεις ποιμένες. Αλλ’ επειδή ο Ζαχαρίας είχε διορισθή από τον Ύψιστο Θεό, είχε μεγαλύτερη εξουσία από τους άλλους, γι’ αυτό μπορούσε να απολύση τους τρεις άνδρες.

Ο Ζαχαρίας εκτελούσε το ποιμαντικό του έργο στο «τεταλαιπωρημένον ποίμνιον.» (Ζαχ. 11:7) Αγαπούσε το ποίμνιο του Θεού. Έτσι, όταν έχασε την υπομονή του, δεν την έχασε λόγω του ταλαιπωρημένου ποιμνίου, αλλά λόγω των τριών διεφθαρμένων ποιμένων. Αυτοί «απεστρέφοντο» τον Ζαχαρία επειδή ήταν πιστός και σπλαχνιζόταν το ποίμνιο. Από δικής του πλευράς, ο Ζαχαρίας απεδοκίμαζε τις οδούς των και τις ραδιουργίες των.

Με τον διορισμό του ως ποιμένος, ο Ζαχαρίας προεσκίαζε τον «καλόν ποιμένα,» τον Κύριο Ιησού Χριστό. Όταν ο Ιησούς εστάλη από τον Πατέρα του για να ποιμάνη τον Ισραήλ, που ήταν το ποίμνιο του Θεού, οι άρχοντές των, ιδιαίτερα οι θρησκευτικοί των ηγέται, κακομεταχειρίζοντο άσχημα τον λαό. Ποια κατάστασι βρήκε ο Ιησούς; Διαβάζομε: «Ιδών δε τους όχλους, εσπλαγχνίσθη δι’ αυτούς, διότι ήσαν εκλελυμένοι ως πρόβατα μη έχοντα ποιμένα.»—Ματθ. 9:36.

Ποιοι ήσαν εκείνη την εποχή, οι «τρεις ποιμένες» που εξωλόθρευσε, απέκοψε ή απέλυσε από τις θέσεις των ο Ιησούς Χριστός; Η αφήγησις της ζωής του Ιησού δεν δείχνει ότι υπήρχαν τρεις μεμονωμένοι άνδρες που εξεπλήρωσαν το προφητικό πρότυπο. Προφανώς οι τρεις ποιμένες τους οποίους απέλυσε ο προφήτης Ζαχαρίας εξεικόνιζαν τρεις τάξεις ανθρώπων που ζούσαν στην εποχή του Ιησού. Πραγματικά εμφανίζονται τρεις τάξεις στις αφηγήσεις των ευαγγελίων, οι οποίες είχαν κυβερνητική και θρησκευτική εξουσία στον Ισραήλ. Αυτές ήσαν (1) οι Φαρισαίοι και (2) οι Σαδδουκαίοι, που αντιπροσωπεύοντο και οι δύο στο Ιουδαϊκό Σάνχεδριν, δηλαδή το συνέδριο, στην Ιερουσαλήμ. Αυτό το δικαστικό σώμα είχε κυβερνητικά καθήκοντα μέχρι ενός βαθμού κάτω από την εποπτεία του Ρωμαίου κυβερνήτου, καθώς και θρησκευτικά καθήκοντα. Έτσι, κάποιος Νικόδημος, Φαρισαίος και μέλος του Σάνχεδριν, ήταν «άρχων των Ιουδαίων.» (Ιωάννης 3:1, 2· 7:50-52) Το Σάνχεδριν ήταν διηρημένο στους Φαρισαίους και στους Σαδδουκαίους. (Πράξ. 23:1-9) Εκτός απ’ αυτούς τους Ιουδαίους αιρετικούς, υπήρχαν επίσης (3) οι Ηρωδιανοί.—Μάρκος 12:13.

Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΠΟΛΥΕΙ «ΤΡΕΙΣ ΠΟΙΜΕΝΕΣ»

Όπως οι «τρεις ποιμένες» απεστρέφοντο τον Ζαχαρία ως ποιμένα, έτσι κι αυτές οι τρεις ομάδες «απεστράφησαν» ευθύς εξ αρχής τον Ιησού Χριστό ως τον Μεσσιανικό ποιμένα. Συνωμοτούσαν ή συνεργάζοντο εναντίον του Ιησού για να τον υποτιμήσουν στα μάτια του ποιμνίου του Ισραήλ. (Ματθ. 22:15, 16, 23· Μάρκ. 3:6) Από την αρχή ακόμη της επιγείου διακονίας του, ο Ιησούς αρνήθηκε να έχη οποιαδήποτε σχέσι ή ανάμιξι μ’ αυτές τις ιδιοτελείς κυβερνητικές ομάδες. Τελικά, προς το τέλος της διακονίας του, η ψυχή του πράγματι τους «εβαρύνθη.» Σε δημόσιες ευκαιρίες απεστόμωνε και τις τρεις αυτές τάξεις ως προς την εξουσία και την διδαχή. Ο συμβολικός ‘ένας μήνας,’ στον οποίο ο Ιησούς απέλυσε αυτές τις ομάδες, συμβολίζει στην πραγματικότητα μια σύντομη περίοδο χρόνου στο τέλος της διακονίας του.

Η ‘απόλυσις’ απεκορυφώθη στις 11 του μηνός Νισάν του 33 μ.Χ., λίγες ημέρες μόνο προτού επιτύχουν τον θάνατο του Ιησού από τα χέρια των Ρωμαίων. Ο απόστολος Ματθαίος (22:15-46) περιγράφει την επιδεξιότητα με την οποία ο Ιησούς αντέκρουε, εξέθετε και απεστόμωνε την κάθε μια απ’ αυτές τις τρεις τάξεις, με την σειρά, ως αναρμόδιες και ακατάλληλες να ποιμαίνουν το ποίμνιο. Ο Ματθαίος γράφει σχετικά με τους Φαρισαίους και τους Ηρωδιανούς:

«Τότε υπήγον οι Φαρισαίοι και συνεβουλεύθησαν πώς να παγιδεύσωσιν αυτόν εν λόγω. Και αποστέλλουσι προς αυτόν τους μαθητάς αυτών μετά των Ηρωδιανών, λέγοντες· Διδάσκαλε, εξεύρομεν ότι αληθής είσαι και την οδόν του Θεού εν αλήθεια διδάσκεις και δεν σε μέλει περί ουδενός· διότι δεν βλέπεις εις πρόσωπον ανθρώπων· ειπέ λοιπόν προς ημάς, Τι σοι φαίνεται; είναι συγκεχωρημένον να δώσωμεν δασμόν εις τον Καίσαρα ή ουχί; Γνωρίσας δε ο Ιησούς την πονηρίαν αυτών, είπε· Τι με πειράζετε, υποκριταί; δείξατέ μοι το νόμισμα του δασμού. Οι δε έφεραν προς αυτόν δηνάριον. Και λέγει προς αυτούς· Τίνος είναι η εικών αύτη και η επιγραφή; Λέγουσι προς αυτόν· Του Καίσαρος. Τότε λέγει προς αυτούς· Απόδοτε λοιπόν τα του Καίσαρος εις τον Καίσαρα και τα του Θεού εις τον Θεόν. Και ακούσαντες εθαύμασαν, και αφήσαντες αυτόν ανεχώρησαν.»

Αργότερα ήλθαν οι Σαδδουκαίοι για να λάβουν κι εκείνοι την απόλυσί τους:

«Εν εκείνη τη ημέρα προσήλθον προς αυτόν Σαδδουκαίοι, οι λέγοντες ότι δεν είναι ανάστασις, και ηρώτησαν αυτόν, λέγοντες. Διδάσκαλε, ο Μωυσής είπεν, Εάν τις αποθάνη μη έχων τέκνα, θέλει νυμφευθή ο αδελφός αυτού την γυναίκα αυτού και θέλει αναστήσει σπέρμα εις τον αδελφόν αυτού. Ήσαν δε παρ’ ημίν επτά αδελφοί· και ο πρώτος αφού ενυμφεύθη ετελεύτησε, και μη έχων τέκνον, αφήκε την γυναίκα αυτού εις τον αδελφόν αυτού· ομοίως και ο δεύτερος, και ο τρίτος, έως των επτά. Ύστερον δε πάντων απέθανε και η γυνή. Εν τη αναστάσει λοιπόν τίνος των επτά θέλει είσθαι γυνή; διότι πάντες έλαβον αυτήν. Αποκριθείς δε ο Ιησούς, είπε προς αυτούς· Πλανάσθε μη γνωρίζοντες τας Γραφάς μηδέ την δύναμιν του Θεού. Διότι εν τη αναστάσει ούτε νυμφεύονται ούτε νυμφεύουσιν, αλλ’ είναι ως άγγελοι του Θεού εν ουρανώ. Περί δε της αναστάσεως των νεκρών δεν ανεγνώσατε το ρηθέν προς εσάς υπό του Θεού, λέγοντος· Εγώ είμαι ο Θεός του Αβραάμ και ο Θεός του Ισαάκ και ο Θεός του Ιακώβ; δεν είναι ο Θεός Θεός νεκρών, αλλά ζώντων. Και ακούσαντες οι όχλοι, εξεπλήττοντο διά την διδαχήν αυτού.»

Τελικά, ο Ιησούς συνεπλήρωσε την απόλυσι των «τριών ποιμένων» αποκαλύπτοντας το λάθος των Φαρισαίων που δεν επίστευαν αυτόν ως Υιόν του Θεού:

«Και ενώ ήσαν συνηγμένοι οι Φαρισαίοι, ηρώτησεν αυτούς ο Ιησούς, λέγων· Τι σας φαίνεται περί του Χριστού; τίνος υιός είναι; Λέγουσι προς αυτόν· Του Δαβίδ. Λέγει προς αυτούς· Πώς λοιπόν ο Δαβίδ διά Πνεύματος ονομάζει αυτόν Κύριον, λέγων, Είπεν ο Κύριος προς τον Κύριόν μου, Κάθου εκ δεξιών μου Εωσού θέσω τους εχθρούς σου υποπόδιον των ποδών σου; Εάν λοιπόν ο Δαβίδ ονομάζη αυτόν Κύριον, πώς είναι υιός αυτού; Και ουδείς ηδύνατο να αποκριθή προς αυτόν λόγον ουδ’ ετόλμησε τις απ’ εκείνης της ημέρας να ερωτήση πλέον αυτόν.»

Εδώ ο άμεσος αντιπρόσωπος του Θεού, ο Καλός Ποιμήν, ο Ιησούς Χριστός, εξέθεσε δημοσίως αυτές τις τάξεις ως ποιμένας χωρίς αξία, ως αποδοκιμασμένος από τον Ιεχωβά Θεό. Λίγο αργότερα απήγγειλε μια καυστική καταδίκη εναντίον τους.—Ματθ. κεφ. 23.

ΟΛΟΙ ΟΙ ΨΕΥΔΕΙΣ ΠΟΙΜΕΝΕΣ ΘΑ ΕΞΑΛΕΙΦΘΟΥΝ ΣΥΝΤΟΜΑ

Όπως ο Ιεχωβά ενήργησε εναντίον των ψευδοποιμένων που υπήρχαν στην εποχή του Ζαχαρία και αργότερα στον καιρό που ο Ιησούς ήταν στη γη, μπορούμε να είμεθα βέβαιοι ότι και πάλι ο Ιεχωβά θα ενεργήση εναντίον των ψευδοποιμένων της συγχρόνου εποχής. Ο Ζαχαρίας ενεπνεύσθη να προφητεύση γι’ αυτήν τη δίκαιη κρίσι που θα έλθη στους «ματαίους ποιμένας»: «Δεν θέλει επισκέπτεσθαι τα απολωλότα, δεν θέλει ζητεί το διεσκορπισμένον και δεν θέλει ιατρεύει το συντετριμμένον ουδέ θέλει ποιμαίνει το υγιές· αλλά θέλει τρώγει την σάρκα του παχέος και κατακόπτει τους όνυχας αυτών. Ουαί εις τον μάταιον ποιμένα, τον εγκαταλείποντα το ποίμνιον ρομφαία θέλει έλθει επί τον βραχίονα αυτού και επί τον δεξιόν οφθαλμόν αυτού· ο βραχίων αυτού θέλει ολοτελώς ξηρανθή και ο δεξιός οφθαλμός αυτού ολοκλήρως αμαυρωθή.»—Ζαχ. 11:15-17.

Ποια είναι σήμερα η κατάστασις μεταξύ των ανθρώπων; Δεν είναι ως πρόβατα «απολωλότα» ή διεσκορπισμένα, συντετριμμένα κι αθεράπευτα, που τροφοδοτούνται από διεφθαρμένους, δωροδοκουμένους ποιμένας, οι οποίοι τα κατατρώγουν μέχρις «ονύχων»; Ο Ιεχωβά λέγει ότι, αφού αυτοί δεν τον αντιπροσωπεύουν πραγματικά και δεν έχουν την ευλογία του, ο «βραχίων» της εξουσίας των και της ικανότητός των θα ξηρανθή, και ο «δεξιός οφθαλμός» των που είναι πολύ κατάλληλος για την ανεύρεσι λύσεων και για κυβερνητική εξουσία, θα εξασθενή όλο και περισσότερο. Μπορούμε να διακρίνωμε ότι και τώρα ακόμη οι άνθρωποι που βρίσκονται σε «ποιμαντικές» θέσεις έχουν μεγάλη σύγχυσι και πολλά προβλήματα. Στην ερχόμενη «μεγάλη θλίψι» σ’ αυτόν τον κόσμο, ο Ιεχωβά θα καταστρέψη τελείως αυτή την τάξι των ματαίων ποιμένων.» Η καταστροφή των ψευδών ποιμένων θα σημάνη την απελευθέρωσι από την καταπίεσι εκείνων οι οποίοι αποβλέπουν στον Ιησού Χριστό ως τον «καλόν ποιμένα.» (Ιωάν. 10:11) Ο Θεός λέγει τα εξής, μέσω του προφήτου του Ησαΐα: «Θέλουσι βοσκηθή πλησίον των οδών, και αι βοσκαί αυτών θέλουσιν είσθαι εν πάσι τοις υψηλοίς τόποις. Δεν θέλουσι πεινάσει ουδέ διψήσει· δεν θέλει προσβάλλει αυτούς ούτε καύσων ούτε ήλιος· διότι ο ελεών αυτούς θέλει οδηγήσει αυτούς και διά πηγών υδάτων θέλει φέρει αυτούς.» (Ησ. 49:9, 10· παράβαλε με Αποκάλυψι 7:9-17) Είθε όλοι εκείνοι που επιθυμούν ζωή με ειρήνη κι ευτυχία να ερευνήσουν την Αγία Γραφή, να διακρίνουν την ηγεσία του «καλού ποιμένος» του Θεού και να τον ακολουθήσουν στην οδό της ζωής, στην οποία οδηγεί.