Μια Ματιά στις Ειδήσεις
Το Υψηλό Κόστος της Αγιότητος
● Στις 14 Σεπτεμβρίου 1975, στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη, η Ελισσάβετ Σίτον ανεκηρύχθηκε επισήμως ως η πρώτη «αγία» που γεννήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η οδός προς την αγιότητα υπήρξε μακρά και δαπανηρή.
Στο 1882, ο Καρδινάλιος Γκίμπονς της Βαλτιμόρης άρχισε να προωθή την υποψηφιότητα της κ. Σίτον. Από τότε, αναμίχθηκαν χιλιάδες εργάτες, περιλαμβανομένων και 12.000 καλογραιών. Όπως αναφέρει η «Γουώλ Στρητ Τζώρναλ,» αυτοί συνέλεξαν χρήματα και εργάσθηκαν πάνω σ’ ένα σχέδιο που «υπήρξε πολύ πιο δυσχερές από οποιαδήποτε πολιτική εκστρατεία και ασφαλώς δαπανηρό όσο οι περισσότερες.» Ο ιερεύς Φράνσις Χ. Μάρφυ, αυθεντία στα ζητήματα της Καθολικής αγιότητος, «πιστεύει ότι δαπανήθηκαν εκατομμύρια δολλάρια για την υπόθεσι της Μητρός Σίτον.» Γιατί όλη αυτή η δαπάνη;
Εκείνοι που υπεστήριζαν την υποψηφιότητα της κ. Σίτον, έπρεπε να πληρώσουν για να μεταφρασθούν στα Ιταλικά όλα τα προσωπικά έγγραφα της κ. Σίτον, ώστε οι θεολόγοι του Βατικανού να τα μελετήσουν και να διαπιστώσουν αν η υποψηφία είχε κανένα ‘σοβαρό προσωπικό μειονέκτημα.’ Οι ισχυρισμοί για θαύματα που αποδίδονταν σ’ αυτήν αναθεωρήθηκαν από Εκκλησιαστικούς ερευνητάς και κατόπιν από γιατρούς. Όλα αυτά έπρεπε να πληρωθούν. Για την τελετή της «οσιοποιήσεως» (ενδιάμεσο βήμα για να κάμουν άγιο έναν Καθολικό) χρειάσθηκαν 10.000 δολλάρια για να μισθώσουν και να χρησιμοποιήσουν τη Βασιλική του Αγίου Πέτρου. Εξέθαψαν το σώμα της υποψηφίου και πήραν τα οστά (ένα έστειλαν στον Πάπα και τεμάχια άλλων οστών τα έβαλαν σε κουτιά και τα έστειλαν σ’ εκείνους που κοπίασαν περισσότερο για την αγιότητα της υποψηφίου). Και αυτό επίσης εστοίχισε χρήματα. Η πραγματική τελετουργία της αγιοποιήσεως στη Ρώμη περιελάμβανε μια «καταπληκτικά δαπανηρή πομπή.» Ο λογαριασμός κατεβλήθη από τους υποστηρικτάς της νέας αγίας. Αυτοί είχαν συγκεντρώσει 100.000 δολλάρια γι’ αυτόν το σκοπό.
Αλλά απαιτούνται περισσότερα από το χρήμα για να γίνη κανείς άγιος. Παρ’ όλες τις προσπάθειες, η υποψηφιότης μπορεί ν’ αποτύχη αν δεν «ταιριάζη με την παγκόσμια πολιτική κατάστασι,» σύμφωνα με τον ιερέα Φράνσις Λιτς, ο οποίος εργάζεται για την αγιότητα δύο άλλων Αμερικανών υποψηφίων. Η εγγύτης της αγιοποιήσεως της κ. Σίτον στη 200ή επέτειο των Ηνωμένων Πολιτειών το 1976 φαίνεται περισσότερο από συμπτωματική σε πολλούς παρατηρητάς. Ο Τζόελ Γουέλς, εκδότης ενός τριμηνιαίου Καθολικού περιοδικού, λέγει ότι η εκλογή της Μητρός Σίτον από το Βατικανό προορίζεται «να εξυψώση το πεσμένο ηθικό της εκκλησίας των Ηνωμένων Πολιτειών,» αλλ’ αυτός αμφιβάλλει γι’ αυτό.
«Υγρή Ρωσική Ρουλέττα»
● Η Πώλησις αίματος με χρήματα αποτελεί μέσον βιοπορισμού πολλών χιλιάδων ανθρώπων σήμερα. Στο Καράτσι του Πακιστάν, ο Δόκτωρ Φαούζια Κρούρεσι του Νοσοκομείου Ζίνα λέγει ότι 90 τοις εκατό των εκεί αιμοδοτών είναι επαγγελματίαι—άνεργοι, ανάπηροι, συχνά τοξικομανείς, γενικά μη υγιείς. Οι Ιαπωνικές φαρμακευτικές εταιρίες βασίζονται σε αγορασμένο αίμα για το ήμισυ των προμηθειών τους, και η εφημερίς «Νταίηλυ Γιομιούρι» του Τόκιο λέγει ότι «αυτό μπορεί κάλλιστα να εξηγήση το γεγονός ότι η νόσος της οροηπατίτιδος είναι ακόμη στο ίδιο επίπεδο» που ήταν και πριν από δέκα χρόνια.
Η κατάστασις στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι όμοια. Ένα άρθρο του περιοδικού «Νέα Υόρκη» ομιλεί για επαγγελματίες αιμοδότες που πωλούν μισό λίτρο του αίματός των 444 φορές σε χρονικό διάστημα μόνον τεσσάρων ετών. Αλλά είτε αγορασθή αυτό είτε όχι, το αίμα είναι μάλλον επικίνδυνο. «Υπολογίζομε ότι 5.000 ασθενείς κατ’ έτος πεθαίνουν από επιπλοκές που σχετίζονται με μεταγγίσεις αίματος,» αναφέρεται ότι είπε ο Δόκτωρ Κλάιβ Ο. Καλέντερ, διευθυντής μεταμοσχεύσεων του Ιατρικού Κολλεγίου του Πανεπιστημίου του Χόουερντ. «Η πιο θανάσιμη επιπλοκή είναι η ηπατίτις. Πιστεύομε ότι 1.500-3.000 ασθενείς πεθαίνουν κάθε χρόνο από ηπατίτιδα που προέρχεται από μεταγγίσεις αίματος.» (Εφημερίς «Εθνικός Ερευνητής,» 6 Μαΐου 1975) Επί μακρόν διάστημα ενόμιζαν ότι ο ορός που έμενε στην κατάψυξι επί ένα χρόνο μπορούσε να φονεύση τον ιό της ηπατίτιδος. Κατόπιν, πέρυσι, ένας εργαστηριακός τεχνικός του Στρατιωτικού Νοσοκομείου του Γουώλτερ Ρηντ ξεπάγωσε δείγμα αίματος που είχε ληφθή στο έτος 1941. Διεπίστωσε ότι αυτό περιείχε μεγάλες ποσότητες ιού ηπατίτιδος—που ζούσε ακόμη μετά από τριάντα τρία χρόνια. Ας μη φαίνεται παράδοξο, λοιπόν, ότι το άρθρο του περιοδικού «Νέα Υόρκη» που αναγράφει τα ανωτέρω αποκαλεί τις μεταγγίσεις αίματος «υγρή Ρωσική ρουλέττα.»