Ο Ιεχωβά Ενθυμείται ότι Είμεθα Χώμα
ΠΟΣΟ εκτιμούμε όλοι μας κάποιον που δείχνει κατανόησι, είναι διακριτικός και σπλαχνικός! Απ’ αυτή την άποψι ο Ιεχωβά Θεός πραγματικά υπερέχει. Παρά τις αδυναμίες και τις αποτυχίες εκείνων που ζητούν να κάνουν το θέλημά του, εκείνος δεν τους εγκαταλείπει. Ακόμη και όταν οι δούλοι του γίνωνται ένοχοι σοβαρών παραβάσεων, δεν τους στερεί την ευκαιρία να επιστρέψουν σ’ αυτόν με μετάνοια.
Ο ψαλμωδός Δαβίδ είπε για τον τρόπο με τον οποίον ο Θεός συμπεριφέρθηκε στον αρχαίο Ισραήλ: «Οικτίρμων και ελεήμων είναι ο Ιεχωβά, μακρόθυμος και πολυέλεος. Δεν θέλει δικολογεί διαπαντός ουδέ θέλει φυλάττει την οργήν αυτού εις τον αιώνα. Δεν έκαμεν εις ημάς κατά τας αμαρτίας ημών.» (Ψαλμ. 103:8-10, ΜΝΚ) Ούτε η φύσις ούτε η έκτασις του αμαρτήματος, αλλά κυρίως το έλεος του Θεού και ο σκοπός του καθώριζαν τον τρόπο με τον οποίον ο Ιεχωβά μετεχειρίζετο τους δύστροπους Ισραηλίτες. Το πνεύμα που επικρατούσε απέναντί τους δεν ήταν πνεύμα συνεχούς θυμού.—Ψαλμ. 30:5.
Όσες φορές ο Ιεχωβά εκφράζει τον θυμό του σ’ αυτούς που παραβιάζουν τις εντολές του, το κάνει έχοντας υπ’ όψιν τα καλύτερα συμφέροντά τους. Σκοπός του είναι να τους φέρη σε μετάνοια ώστε να μπορούν να κερδίσουν πάλι μια επιδοκιμασμένη στάσι απέναντί του. Η τιμωρία που επιβάλλεται είναι γι’ αυτόν ακριβώς τον σκοπό. Αυτό το βλέπομε στα εδάφια Ησαΐας 28:24-29, ΜΝΚ. Εκεί η αροτρίασις, το βωλοκόπημα, η σπορά και το αλώνισμα ενός γεωργού συγκρίνονται με τις σκόπιμες ενέργειες του Θεού. Διαβάζομε: «Ο αροτριών μήπως όλην την ημέραν αροτριά διά να σπείρη, διανοίγων και βωλοκοπών τον αγρόν αυτού; Αφού εξομαλύνη το πρόσωπον αυτού, δεν διασκορπίζει τον άρακον και διασπείρει το κύμινον και βάλλει τον σίτον εις το καλήτερον μέρος και την κριθήν εις τον διωρισμένον αυτής τόπον και την βρίζαν εις το μέρος αυτού το ανήκον; Διότι ο Θεός αυτού μανθάνει αυτόν να διακρίνη, και διδάσκει αυτόν. Διότι δεν αλωνίζεται ο άρακος διά αλωνιστικού οργάνου, ουδέ αμάξης τροχός περιστρέφεται επί το κύμινον· αλλά διά ράβδου κτυπάται ο άρακος και διά βακτηρίας το κύμινον. Ο δε σίτος του άρτου κατασυντρίβεται· αλλά δεν θέλει διά πάντα αλωνίζει αυτόν, ουδέ θέλει συντρίψει αυτόν διά του τροχού της αμάξης αυτού, ουδέ θέλει λεπτύνει αυτόν διά των ονύχων των ίππων αυτού. Και τούτο εξήλθε παρά του Ιεχωβά των δυνάμεων, του θαυμαστού εν βουλή, του μεγάλου εν συνέσει.»—ΜΝΚ.
Είναι φανερό ότι οι ενέργειες του γεωργού είναι μεθοδικές και σκόπιμες. Το αροτρίασμα και το βωλοκόπημα είναι περιωρισμένα και γίνονται για να απαλύνουν το έδαφος και να το προετοιμάσουν για να δεχθή τον σπόρο. Ομοίως, ο Ιεχωβά Θεός δεν ήλεγχε ούτε τιμωρούσε διαρκώς τον απειθή λαό του. Τους τιμωρούσε για ένα διάστημα και με σκοπό να τους κάμη να δέχωνται την συμβουλή και την καθοδήγησι. Όπως το είδος του σπόρου καθορίζει τα εργαλεία που χρησιμοποιούνται για αλώνισμα, έτσι ο τρόπος με τον οποίον ο Θεός μεταχειρίζεται τα άτομα διαφέρει σύμφωνα με ό,τι ταιριάζει καλύτερα στην περίπτωσί τους, για να τους καθαρίση.
Από την άποψι ατόμων, ο Ιουδαίος Βασιλεύς Μανασσής είναι μια περίπτωσις επί του σημείου. Εστράφη στην ειδωλολατρία σε ευρεία κλίμακα και έχυσε πολύ αθώο αίμα. (2 Βασ. 21:1-6, 16) Η ποινή που του άξιζε ήταν θάνατος. Εν τούτοις, ο Ιεχωβά Θεός δεν έφερε επάνω στον Μανασσή μια κρίσι ανάλογη με το αμάρτημά του. Η τιμωρία του Μανασσή ήταν να φερθή αιχμάλωτος στη Βαβυλώνα από τους Ασσυρίους. Ήταν σκόπιμη αυτή η τιμωρία; Ναι. Ο Μανασσής μετενόησε και ταπεινά προσευχήθηκε στον Ιεχωβά να του δείξη εύνοια. Ο Ιεχωβά Θεός δεν άργησε να προσέξη τις δεήσεις του και τον αποκατέστησε στη βασιλεία του. Το ότι ο Μανασσής άλλαξε πραγματικά λόγω της τιμωρίας που έλαβε είναι φανερό από ό,τι έκαμε κατόπιν. Άρχισε μια εκστρατεία εναντίον της ειδωλολατρίας, ετοίμασε το θυσιαστήριο του Ιεχωβά και άρχισε να θυσιάζη σ’ αυτό. Ο Μανασσής, επίσης, ενεθάρρυνε τους υπηκόους του να υπηρετούν τον Ιεχωβά.—2 Χρον. 33:12-17.
Αυτό το παράδειγμα καθιστά σαφές ότι ο Ιεχωβά Θεός θα συμπεριφερθή σαν ένας ελεήμων πατέρας σ’ εκείνους που μετανοούν και αρχίζουν να τον φοβούνται μ’ ένα υγιή τρόπο. Άσχετα, λοιπόν, με τι αμαρτήματα μπορεί να διαπράξη ένα άτομο, μπορεί να κερδίση πάλι την εύνοια του Θεού αν μετανοήση αληθινά. Ο Ιεχωβά θεός, αναγνωρίζοντας την ηθική κατάπτωσι και την παροδικότητα του αδικοπραγούντος θα φερθή σπλαγχνικά απέναντί του. Σχετικά με τους Ισραηλίτες ο ψαλμωδός είπε: «Καθώς σπλαγχνίζεται ο πατήρ τα τέκνα, ούτως ο Ιεχωβά σπλαγχνίζεται τους φοβούμενους αυτόν. Διότι αυτός γνωρίζει την πλάσιν ημών, ενθυμείται ότι είμεθα χώμα.»—Ψαλμ. 103:13, 14, ΜΝΚ.
ΕΤΟΙΜΟΣ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΗ
Λόγω της πατρικής ευσπλαγχνίας του Ιεχωβά και της κατανοήσεως που δείχνει για τις αδυναμίες μας, μπορούμε να είμεθα βέβαιοι για την βοήθειά του όσες φορές την ζητήσωμε. Η βοήθειά του δεν περιορίζεται απλώς σε περιστάσεις που ένα άτομο μπορεί ν’ αμαρτήση λόγω κληρονομημένων αδυναμιών και ατελειών. Ο Θεός είναι πρόθυμος και μπορεί να μας βοηθήση σε κάθε τι που μπορεί να μας καταπιέζη. Ο ψαλμωδός έδωσε την εξής ενθάρρυνσι: «Επίρριψον επί τον Ιεχωβά το φορτίον σου, και αυτός θέλει σε ανακουφίσει· δεν θέλει ποτέ συγχωρήσει να σαλευθή ο δίκαιος.» (Ψαλμ. 55:22, ΜΝΚ) Σαν ένας σπλαγχνικός Πατέρας, δεν θα επιτρέψη να υποκύψωμε κάτω από το βάρος μεγάλων προβλημάτων ή δοκιμασιών, χωρίς κάποια διέξοδο. Αν τον επικαλούμεθα για βοήθεια, θα μας δώση τη σοφία που χρειαζόμεθα για ν’ αγωνισθούμε, με τα προβλήματα ή τις δοκιμασίες μας. (1 Κορ. 10:13· Ιακ. 1:2-5) Επίσης, αν υπάρξη ανάγκη, μπορεί να υποκινήση άλλους να έλθουν σε βοήθειά μας.—Ιερεμ. 38:8-13.
Ο απόστολος Παύλος ήταν ένα άτομο που συχνά δοκίμασε τη βοήθεια του Ιεχωβά. Στη δευτέρα επιστολή του προς τους Κορινθίους έγραψε: «Κατά πάντα θλιβόμενοι, αλλ’ ουχί στενοχωρούμενοι, απορούμενοι αλλ’ ουχί απελπιζόμενοι, διωκόμενοι αλλ’ ουχί εγκαταλειπόμενοι, καταβαλλόμενοι αλλ’ ουχί απολλύμενοι.» (2 Κορ. 4:8, 9) Όταν φαινόταν στον Παύλο και στους συντρόφους του ότι δεν ήξεραν τι να κάμουν και κάθε βοήθεια φαινόταν αδύνατη, η ανακούφισις ερχόταν με τρόπο που δεν τον περίμεναν. Απ’ ό,τι είχε δοκιμάσει, ο Παύλος μπορούσε να λέγη στους Φιλιππησίους: «Τα πάντα δύναμαι διά του ενδυναμούντός με.» (Φιλιππ. 4:13) Ενώ φαινόταν ανθρωπίνως αδύνατο ν’ αντιμετωπίση επιτυχώς ωρισμένες δύσκολες καταστάσεις, ο απόστολος Παύλος το επέτυχε επειδή έλαβε υποστήριξι από τον Ιεχωβά Θεό.
Πόσο ενθαρρυντικό θα είναι για μας να γνωρίζωμε ότι, αν δεν εγκαταλείψωμε τον Ιεχωβά, θα μας φερθή με πατρική συμπάθεια. Γνωρίζει την πλάσι μας—τις αδυναμίες μας και τα ελαττώματά μας—και δεν θα επιτρέψη να ταλαντευώμεθα κάτω από δυσβάστακτα φορτία. Μολονότι οι περιστάσεις μπορεί να είναι δύσκολες, θα μας δώση τη δύναμι να υπομείνωμε και θα συγχωρήση με έλεος τις παραβάσεις μας. Είθε, λοιπόν, να συνεχίσωμε ν’ ανταποκρινώμεθα στην αγάπη και στην κατανόησί του με το να ζητούμε να τον υπηρετούμε με τέλεια καρδιά.