Μην Αφήνετε την Πίστι σας να Ναυαγήση από Αποθάρρυνσι ή Πρόσωπα
«Να στρατεύης κατ’ αυτάς την καλήν στρατείαν, έχων πίστιν και αγαθήν συνείδησιν, την οποίαν τινές αποβαλόντες εναυάγησαν εις την πίστιν.»—1 Τιμ. 1:18, 19.
1. Πώς οι Χριστιανοί είναι σαν τα πλοία μέσα στη θάλασσα;
ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ μέσα στον άδικο αυτόν κόσμο της ανθρωπότητος είναι σαν πλοία στην ανοιχτή θάλασσα. Αντιμετωπίζουν συνεχείς κινδύνους. Οι θύελλες που αναταράσσουν τη θάλασσα με ορμητικότητα μπορούν να κόψουν ένα πλοίο στα δύο. Οι ύφαλοι και τα παγόβουνα μπορούν ν’ ανοίξουν τρύπες και να βυθίσουν το πλοίο στον πυθμένα του ωκεανού. Η έλλειψις ορατότητος ή η απώλεια ενεργείας ή κυβερνήσεως μπορούν να προξενήσουν συγκρούσεις με άλλα πλοία, ή προσαράξεις. Ομοίως, οι Χριστιανοί μπορούν να υποστούν ναυάγιο της πίστεως των αν δεν είναι πάντοτε άγρυπνοι στους κινδύνους αυτού του κόσμου. Τα εκατομμύρια των ανθρώπων αυτού του κόσμου που δεν γνωρίζουν Θεό είναι σαν μια ταραγμένη θάλασσα και οι Χριστιανοί είναι σαν να πλέουν σ’ αυτή τη θάλασσα της ανθρωπότητος. (Ησ. 57:20, 21) Ο Ιησούς ανεγνώριζε ότι οι μαθηταί του θα έμεναν ακόμη ένα χρονικό διάστημα σ’ αυτόν τον κόσμο, αλλά δεν θ’ αποτελούσαν μέρος αυτού. (Ιωάν. 17:11, 14-16) Αυτοί μπορεί να είναι στη θάλασσα σαν ένα πλοίο, αλλ’ όταν η θάλασσα αρχίση να εισχωρή μέσα στο πλοίο, τότε υπάρχει αιτία αμέσου συναγερμού.
2. Ενώ οι Χριστιανοί μπορούν να είναι έτσι στη θάλασσα της ανθρωπότητος, ποιος κίνδυνος υπάρχει σχετικά με τις νοοτροπίες και τις συνήθειες αυτού του κόσμου;
2 Οι Χριστιανοί λοιπόν πρέπει να είναι πάντοτε άγρυπνοι ώστε οι τρόποι σκέψεως και οι συνήθειες που είναι κοινές σ’ αυτό το σύστημα, να μη περνούν μέσα στη Χριστιανική εκκλησία ούτε να προξενούν ναυάγιο της ατομικής των πίστεως. Δύο κοινές νοοτροπίες και συνήθειες που προβάλλουν απειλητικά είναι η αποθάρρυνσις και το ν’ αφήνη κανείς διάφορα πρόσωπα να τον αποσπούν ή να τον απομακρύνουν από την πορεία του και γι’ αυτά τα ζητήματα θα ασχοληθούμε σ’ αυτό το άρθρο.
ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΙΣ ΤΗΣ ΑΠΟΘΑΡΡΥΝΣΕΩΣ
3, 4. (α) Πώς ο Σατανάς χρησιμοποίησε αποθαρρυντικές περιστάσεις για να υποδουλώση την ανθρωπότητα; (β) Ποια πράγματα συχνά προξενούν αποθάρρυνσι;
3 Τα αποτελέσματα της αποθαρρύνσεως μπορούν να παρατηρηθούν βαθειά χαραγμένα στα κατηφή πρόσωπα των μαζών της ανθρωπότητος. Ο Σατανάς χρησιμοποίησε αποθαρρυντικές περιστάσεις επί αιώνες για να υποδουλώση τους ανθρώπους σ’ αυτόν και στο σύστημά του, και ιδιαίτερα ευχαριστείται να βλέπη τους Χριστιανούς, λόγω αποθαρρύνσεως, να χαλαρώνουν ή ν’ απομακρύνωνται από την απόφασί τους να υπηρετούν τον Ιεχωβά. Γι’ αυτό είναι ανάγκη οι Χριστιανοί να είναι πάντοτε άγρυπνοι για να μη συντριβούν από τα κύματα της αποθαρρύνσεως.
4 Πολλά πράγματα προξενούν αποθάρρυνσι. Μια πολύ κοινή αιτία είναι η υγεία. Όταν ένας δεν αισθάνεται καλά, ιδιαίτερα ένα μακρό χρονικό διάστημα, έχει μια φυσική τάσι να αποτραβιέται και να λυπάται τον εαυτό του. Δεν υπάρχει η δύναμις ή η παρόρμησις να κάμη κανείς εκείνο που θα ήθελε να κάμη. Ή, μπορεί κανείς να καταπολεμή μια ιδιαίτερη αδυναμία ή να προσπαθή ν’ αντιμετωπίση μια οχληρή ατέλεια της σαρκός. Μια χρονία νόσος ενός μέλους της οικογενείας ή ένας θάνατος μέσα στην οικογένεια προξενεί λύπη και θλίψι. Όταν σε μια οικογένεια δεν είναι όλοι Χριστιανοί, μπορεί να υποστή κανείς σκληρή εναντίωσι από τον γαμήλιο σύντροφό του ή να γελοιοποιηθή από τα παιδιά του. Δύσκολες συνθήκες ζωής υπάρχουν σε πολλά μέρη του κόσμου, και η φτώχεια, το έγκλημα και ο φόβος αποτελούν μεγάλες αιτίες αποθαρρύνσεως.
5. Τι είναι το πιο σπουδαίο για την επιτυχή καταπολέμησι της αποθαρρύνσεως;
5 Για την επιτυχή καταπολέμησι της αποθαρρύνσεως, το πιο σπουδαίο είναι να κρατούν οι Χριστιανοί προσηλωμένη τη διάνοιά τους στις σχέσεις των με τον Ιεχωβά και να έχουν απεριόριστη εμπιστοσύνη ότι αυτός δεν θα παραλείψη να δώση παρηγοριά και βοήθεια στον λαό του σε κάθε καιρό ανάγκης. Μολονότι ο Θεός επιτρέπει να δοκιμασθή η ακεραιότης των δούλων του κάτω από σκληρή δοκιμασία κατά καιρούς, βοηθεί εκείνους που είναι αφωσιωμένοι σ’ αυτόν να υπομείνουν, και θα δώση ανακούφισι και απελευθέρωσι στον καιρό του. (Ιακ. 1:5-8) Ο Δαβίδ, που αντιμετώπισε πολλές δύσκολες καταστάσεις, έγραψε κάτω από έμπνευσι για την ενθάρρυνσί μας: «Ανδρίζεσθε και ας κραταιωθή η καρδία σας, πάντες οι ελπίζοντες επί τον Ιεχωβά.»—Ψαλμ. 31:24, ΜΝΚ.
6. Γιατί μπορούν οι Χριστιανοί ν’ αντιμετωπίσουν ασθένειες και θάνατο χωρίς ν’ αφήσουν την αποθάρρυνσι να τους συντρίψη;
6 Η βέβαιη ελπίδα της αναστάσεως αφαιρεί το κεντρί της νόσου και τον φόβο του θανάτου. Αν αναζωογονούμε τη διάνοιά μας με τις μεγαλειώδεις επαγγελίες του Ιεχωβά, ενισχύομε το πνεύμα μας και έχομε τη χαρά και την παρηγορία που μόνον ο Ιεχωβά μπορεί να δώση. «Διά τούτο δεν αποκάμνομεν, αλλ’ εάν και ο εξωτερικός ημών άνθρωπος φθείρηται, ο εσωτερικός όμως ανανεούται καθ’ εκάστην ημέραν. Διότι η προσωρινή ελαφρά θλίψις ημών εργάζεται εις ημάς καθ’ υπερβολήν εις υπερβολήν αιώνιον βάρος δόξης· επειδή ημείς δεν ατενίζομεν εις τα βλεπόμενα, αλλ’ εις τα μη βλεπόμενα· διότι τα βλεπόμενα είναι πρόσκαιρα, τα δε μη βλεπόμενα αιώνια.»—2 Κορ. 4:16-18.
7. Τι χρησιμεύει σαν άγκυρα για να παράσχη σταθερότητα τώρα και στους επικειμένους θυελλώδεις καιρούς;
7 Ο Παύλος, εξετάζοντας τις βέβαιες επαγγελίες του Θεού, έγραψε τα εξής στους Εβραίους Χριστιανούς: «Την οποίαν [ελπίδα] έχομεν ως άγκυραν της ψυχής ασφαλή τε και βεβαίαν και εισερχομένην εις το εσωτερικόν του καταπετάσματος [δηλαδή, στον ίδιο τον ουρανό], όπου ο Ιησούς εισήλθεν υπέρ ημών πρόδρομος.» (Εβρ. 6:19, 20) Έτσι, η καλά θεμελιωμένη και σαν άγκυρα ελπίδα στον Ιεχωβά και στις εγγυημένες ευλογίες του νέου του συστήματος, δίνει σταθερότητα και παρηγοριά στους Χριστιανούς παρά τις σαρκικές των θλίψεις και τις θυελλώδεις συνθήκες που τους περιβάλλουν σ’ αυτόν τον κόσμο. «Ο Θεός είναι καταφυγή ημών και δύναμις, βοήθεια ετοιμότατη εν ταις θλίψεσι. Διά τούτο δεν θέλομεν φοβηθή, και αν σαλευθή η γη και μετατοπισθώσι τα όρη εις το μέσον των θαλασσών και αν ηχώσι και ταράττωνται τα ύδατα αυτών και σείωνται τα όρη διά το έπαρμα αυτών.»—Ψαλμ. 46:1-3.
8. Γιατί δεν πρέπει να αποθαρρύνεται κανείς αν δεν μπορή λόγω ασθενείας να κάνη τόσα όσα θα ήθελε στην υπηρεσία του Ιεχωβά;
8 Αν ασθένεια ή άλλες περιστάσεις σάς εμποδίζουν να κάμετε όλα όσα θα θέλατε να κάμετε στην υπηρεσία του Ιεχωβά, μπορείτε και πάλι να χαίρεσθε για όσα μπορείτε να κάμετε με το να θυμάστε τα ενθαρρυντικά και παρηγορητικά λόγια του Παύλου: «Δεν είναι άδικος ο Θεός, ώστε να λησμονήση το έργον σας και τον κόπον της αγάπης, την οποίαν εδείξατε εις το όνομα αυτού, υπηρετήσαντες τους αγίους και υπηρετούντες.» (Εβρ. 6:10) Και μη ξεχνάτε ότι ένα καλό παράδειγμα ακεραιότητος και εγκαρτερήσεως είναι ενθαρρυντικό στους άλλους, ακόμη κι αν κάποια σωματική αναπηρία ελάττωσε κάπως τη δραστηριότητά σας.—Παράβαλε με 2 Κορ. 12:7-10.
9. Γιατί η προσευχή και η συναναστροφή με τους Χριστιανούς αδελφούς των είναι ζωτική στην καταπολέμησι της αποθαρρύνσεως;
9 Οι Χριστιανοί, για να τηρήσουν ισχυρή την πίστι τους και να αποκρούσουν κάθε αίσθημα απελπισίας και ανησυχίας, γνωρίζουν την αξία που έχει το να σχεδιάζουν την πορεία τους σύμφωνα με τον Λόγον του Θεού και να ελέγχουν συνεχώς τη θέσι τους για να εξακριβώνουν που χρειάζονται προσαρμογές. Είναι ανάγκη να διατηρούν στενή επικοινωνία με τον ουράνιο Πατέρα τους. «Μη μεριμνάτε περί μηδενός, αλλ’ εν παντί πράγματι ας γνωρίζονται τα ζητήματά σας προς τον Θεόν μετ’ ευχαριστίας διά της προσευχής και της δεήσεως. Και η ειρήνη του Θεού η υπερέχουσα πάντα νουν θέλει διαφυλάξει τας καρδίας σας και τα διανοήματά σας διά του Ιησού Χριστού.» (Φιλιππ. 4:6, 7) Η συναναστροφή με τους Χριστιανούς αδελφούς των είναι επίσης ουσιώδης. Ο Παύλος έγραψε τα εξής στους Χριστιανούς της Ρώμης: «Επιποθώ να σας ιδώ, διά να σας μεταδώσω χάρισμα τι πνευματικόν προς στήριξιν υμών τούτο δε είναι, το να συμπαρηγορηθώ μεταξύ σας διά της κοινής πίστεως ημών τε και εμού.»—Ρωμ. 1:11, 12.
10. Αν αισθάνεσθε ότι δεν έχετε Χριστιανική συναναστροφή, τι θα μπορούσε να γίνη;
10 Αν επιθυμήτε τη συναναστροφή κι’ εν τούτοις αισθάνεσθε ότι κάτι λείπει, το να δείχνετε περισσότερη φιλικότητα μπορεί να σας βοηθήση να έχετε πιο φιλική συναναστροφή και να καλλιεργήτε μια διαρκή σχέσι με τους άλλους. Μολονότι οι Χριστιανοί έχουν υποχρέωσι να είναι φιλικοί σε όλους, και ιδιαίτερα να κάνουν το καλό «προς τους οικείους της πίστεως,» είναι πιο ελκυστικό για τους άλλους να μας συναναστρέφωνται αν είμεθα ευχάριστοι, εποικοδομητικοί και θετικοί. (Γαλ. 6:10) Με το να μιλούμε για τα παθήματά μας μπορεί να κερδίσωμε τη συμπάθεια των άλλων αλλ’ όχι πραγματικό σεβασμό πάντοτε.
11. Με ποιον τρόπο υπάρχουν αμοιβαία οφέλη όταν αναζητούμε ευκαιρίες να βοηθήσωμε τους άλλους;
11 Ρωτήστε τον εαυτό σας επίσης τι μπορείτε να κάμετε για να βοηθήσετε τους άλλους αντί να συγκεντρώνετε την προσοχή σας στον εαυτόν σας. Στις Πράξεις 20:35 ο Παύλος εφιστά την προσοχή μας σε μια αρχή που εξετέθη από τον Ιησού: «Μακάριον είναι να δίδη τις μάλλον παρά να λαμβάνη.» Η ευτυχία αυξάνει πολύ όταν δαπανούμε τις δυνάμεις μας χάριν των άλλων. «Ώστε, αδελφοί μου αγαπητοί, γίνεσθε στερεοί, αμετακίνητοι, περισσεύοντες πάντοτε εις το έργον του Κυρίου, γινώσκοντες ότι ο κόπος σας δεν είναι μάταιος εν Κυρίω.» (1 Κορ. 15:58) Ο Πέτρος συμβουλεύει: «Προ πάντων δε έχετε ένθερμον την εις αλλήλους αγάπην, διότι η αγάπη θέλει καλύψει πλήθος αμαρτιών. Γίνεσθε φιλόξενοι εις αλλήλους χωρίς γογγυσμών. Έκαστος κατά το χάρισμα, το οποίον έλαβεν, υπηρετείτε κατά τούτο εις αλλήλους ως καλοί οικονόμοι της πολυειδούς χάριτος του Θεού.» (1 Πέτρ. 4:8-10) Η ευτυχία μας αυξάνεται έτσι με το να χρησιμοποιούμε όλες τις ευκαιρίες μας για να ενθαρρύνωμε τους άλλους.—Λουκ. 6:38.
12. Πώς μας βοηθούν οι πείρες των αδελφών μας για να κατανικήσωμε την αποθάρρυνσι;
12 Η πνευματική ευημερία της οργανώσεως του Ιεχωβά δίνει στους Χριστιανούς τον λόγο για να ενθαρρύνωνται. Όταν διαβάζωμε ή ακούμε πείρες των αδελφών μας απ’ όλον τον κόσμο, βλέπομε πώς ο Ιεχωβά αυξάνει την ευλογία του καθώς ενισχύει τον λαό του να κατανικήση τον διωγμό, τις δυσκολίες και την αποθάρρυνσι. «Μακάριον το έθνος, του οποίου Θεός είναι ο Ιεχωβά ο λαός, τον οποίον εξέλεξε διά κληρονομίαν αυτού.» (Ψαλμ. 33:12, ΜΝΚ) Ο Παύλος και ο Βαρνάβας στα ταξίδια τους διηγούνταν στους άλλους «την επιστροφήν των εθνών.» Και το αποτέλεσμα; «Επροξένουν χαράν μεγάλην εις πάντας τους αδελφούς.» (Πράξ. 15:3) Μην παραλείπετε να λέτε στους άλλους τις πείρες που έχετε στην υπηρεσία του Ιεχωβά διότι αυτό τους ενθαρρύνει και ζητείτε επίσης κι’ εσείς να σας λέγουν οι άλλοι τις πείρες των και μη χάνετε ευκαιρία να διαβάζετε τις πείρες των άλλων.—Ψαλμ. 122:1-9.
13. Τι πρόβλεψι έκαμε ο Ιεχωβά για την ενθάρρυνσι του λαού του παρά τις αποθαρρυντικές συνθήκες που τον περιβάλλουν;
13 Επομένως, για ν’ αποφύγωμε ναυάγιο της πίστεώς μας με την αποθάρρυνσι είναι ανάγκη να ενθαρρύνωμε τους άλλους και να ενθαρρυνώμεθα από τους άλλους. «Διά τούτο παρηγορείτε αλλήλους και οικοδομείτε ο εις τον άλλον, καθώς και κάμνετε. . . . Σας παρακαλούμεν δε, αδελφοί, νουθετείτε τους ατάκτους, παρηγορείτε τους ολιγοψύχους, περιθάλπετε τους ασθενείς, μακροθυμείτε προς πάντας.» (1 Θεσσ. 5:11, 14) Μολονότι υπάρχει αναταραχή ολόγυρά μας και οι συνθήκες απειλούν να κάμουν την πίστι μας να ναυαγήση, μπορούμε με εμπιστοσύνη ν’ αποβλέπωμε στον Ιεχωβά να μας βοηθήση ν’ αντισταθούμε στη θύελλα και να μη γίνωμε θύματα της αποθαρρύνσεως. «Εξάγει αυτούς από των αναγκών αυτών. Κατασιγάζει την ανεμοζάλην, και σιωπώσι τα κύματα αυτής. Και ευφραίνονται, διότι ησύχασαν· και οδηγεί αυτούς εις τον επιθυμητόν λιμένα αυτών. Ας υμνολογώσιν εις τον Ιεχωβά τα ελέη αυτού και τα θαυμάσια αυτού τα προς τους υιούς των ανθρώπων.»—Ψαλμ. 107:28-31.
ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΤΑΠΟΝΤΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΠΙΣΤΙ ΣΑΣ
14. Πώς μπορούν τα πρόσωπα να προξενήσουν ναυάγιο της πίστεως ενός Χριστιανού;
14 Οι Χριστιανοί αντιμετωπίζουν επίσης τον κίνδυνο να συγκρουσθούν με Χριστιανούς αδελφούς των με τέτοιον τρόπον ώστε να επέλθη ναυάγιον της πίστεώς των και της πίστεως των άλλων. Επίσης οι Γραφές προειδοποιούν ότι μερικοί ανάμεσα στη Χριστιανική εκκλησία θα παρεξέκλιναν από την πίστι και θα προσπαθούσαν να επηρεάσουν άλλους να τους ακολουθήσουν. Εξ άλλου, οι Χριστιανοί εμπιστεύονται και σέβονται τους δοκιμασμένους και πιστούς αδελφούς και αδελφές και εκτιμούν την ηγεσία και το παράδειγμα των πιστών ποιμένων τους, αλλά δεν πρέπει ν’ αφήνουν οτιδήποτε κάνουν οι άλλοι άνθρωποι να τους κάμη να ‘ναυαγήσουν εις την πίστιν.’ Οι δούλοι του Θεού, λοιπόν, ενώ χαράσσουν την πορεία τους πρέπει ν’ αποφεύγουν ν’ αφήνουν διάφορα πρόσωπα να τους επηρεάζουν άσκοπα.—1 Τιμ. 1:18, 19.
15. Πώς περιγράφει ο Ιούδας μερικούς που υπάρχουν σαν μια απειλή στην εκκλησία προτού αποβληθούν;
15 Ο Ιούδας αναφέρεται σε μερικούς οι οποίοι είχαν εισχωρήσει λαθραίως στη Χριστιανική εκκλησία και ζητούσαν να μεταστρέψουν «την χάριν του Θεού ημών εις ασέλγειαν,» και τους περιγράφει ως «κηλίδες [σπιλάδες, Κείμενον, δηλ. βράχοι κάτω από τα νερά] εις τας αγάπας σας.» «Ούτοι είναι γογγυσταί, μεμψίμοιροι, περιπατούντες κατά τας επιθυμίας αυτών, και το στόμα αυτών λαλεί υπερήφανα, και κολακεύουσι πρόσωπα χάριν ωφελείας.» (Ιούδ. 3, 4, 12, 16· παράβαλε με 2 Πέτρ. κεφάλαιον 2.) Αυτά τα άτομα, όταν αποκαλύπτονται, αποβάλλονται ή αποκόπτονται ως μη άξια να μένουν μέσα στην εκκλησία. Αλλ’ αν κάποιος απορρίψη την αλήθεια του Λόγου του Θεού και αποδειχθή ότι είναι ένας χρόνιος γογγυστής ενώ ζητεί να καλύψη την αποστασία του και να πλανήση άλλους με το να θαυμάζουν πρόσωπα, μήπως πρέπει ν’ ακολουθήσωμε αυτό το άτομο που βγήκε από την αλήθεια και οδηγείται στην καταστροφή; Πόσο ασύνετο θα ήταν αυτό! Φροντίστε επιμελώς να μη ναυαγήση η πίστις σας με το να προσκρούσετε σε μια απ’ αυτές τις ‘σπιλάδες’!
16. (α) Όταν ένας πρεσβύτερος μάς βοηθή να εφαρμόσωμε τον Λόγο του Θεού, ποια πρέπει να είναι η στάσις σας; (β) Ποιες αντίθετες στάσεις έδειξαν μερικοί από τους μαθητάς του Ιησού;
16 Αντιθέτως, όταν οι ποιμένες και οι διδάσκαλοι της εκκλησίας προσπαθούν να μας βοηθήσουν να προοδεύσωμε στην αλήθεια του Λόγου του Θεού, μήπως προσκόπτομε σε πρόσωπα; Πολλοί που έγιναν μαθηταί του Ιησού αγαπούσαν μερικές από τις διδασκαλίες του, και ήσαν ενθουσιασμένοι όταν τους έθρεψε με θαυματουργική τροφή και θεράπευε τις ασθένειες των, αλλ’ όταν τους είπε ότι έπρεπε να φάγουν την σάρκα του Υιού του ανθρώπου και να πιουν το αίμα του,’ αυτό τους συνεκλόνισε και το αποτέλεσμα ήταν ότι «πολλοί των μαθητών αυτού εστράφησαν εις τα οπίσω και δεν περιεπάτουν πλέον μετ’ αυτού.» Δεν παρέμειναν αρκετόν χρόνον για να λάβουν κατανόησι της ζωτικής αυτής διδασκαλίας.—Ιωάν. 6:48-69.
17, 18. (α) Πώς οι απόστολοι έδειξαν την ορθή στάσι σχετικά με τη διδασκαλία που ήταν δύσκολο να τη δεχθούν τότε; (β) Γιατί η απιστία του Ιούδα του Ισκαριώτου δεν κατέστρεψε την πίστι των άλλων αποστόλων; Τι μπορούμε να μάθωμε απ’ αυτό;
17 Όταν η οργάνωσις του «πιστού και φρονίμου δούλου» του Ιεχωβά παρέχη κάποια νέα κατανόησι βασισμένη στον Λόγο του Θεού, μπορεί μερικές φορές να μας είναι δύσκολο να συλλάβωμε πλήρως το νόημα αυτού που δημοσιεύεται. Αλλά τι πρέπει να γίνη; Μήπως πρέπει να γίνωμε επικριταί και ίσως να συμπεράνουμε ότι έτσι απλώς το βλέπουν λίγοι άνθρωποι των κεντρικών γραφείων; Ή θα τηρήσωμε την ίδια στάσι που ετήρησαν και οι απόστολοι όταν ο Ιησούς τούς ρώτησε στην ίδια αυτή περίπτωσι όταν πολλοί μαθηταί απομακρύνθηκαν: «Κύριε, προς τίνα θέλομεν υπάγει; Λόγους ζωής αιωνίου έχεις. Και ημείς επιστεύσαμεν και εγνωρίσαμεν ότι συ είσαι ο Χριστός ο Υιός του Θεού του ζώντος.»
18 Οι απόστολοι ήσαν πεπεισμένοι από τη συμπαραβολή που έκαμαν των διδασκαλιών του Ιησού και της πορείας της ζωής του με τις Εβραϊκές Γραφές ότι αυτός ήταν αληθινά ο Μεσσίας, και δεν επρόκειτο ν’ απομακρυνθούν από το να τον ακολουθούν επειδή εισήγαγε κάποια νέα διδασκαλία που ήταν δύσκολο να τη δεχθούν τότε. Φυσικά, ένας απομακρύνθηκε αργότερα, και αυτός ήταν ο Ιούδας ο Ισκαριώτης. Η απληστία μετέστρεψε τη διάνοιά του και την καρδιά του. Αλλά μήπως η απιστία ενός από τους εκλεκτούς αποστόλους κατέστρεψε την πίστι των άλλων ένδεκα; Όχι, μολονότι η πίστις των ταλαντεύθηκε κάπως με τη σύλληψι και τον θάνατο του Ιησού στο ξύλο του μαρτυρίου. Αυτοί συνήλθαν πνευματικώς και ο Ιεχωβά με το άγιο πνεύμα του τούς ενίσχυσε από την Πεντηκοστή του έτους 33 μ.Χ. και έπειτα.
19. (α) Σχετικά με την ηγεσία μέσα στη Χριστιανική εκκλησία, ποιο σπουδαίο πράγμα δεν πρέπει να λησμονούμε ποτέ; (β) Ποια ευθύνη έχουν οι πρεσβύτεροι, και σχετικά με τα πρόσωπα τι δεν πρέπει να επιτρέπωμε να γίνεται;
19 Ας μη λησμονούμε ποτέ ότι κι εμείς, όπως και οι απόστολοι, ακολουθούμε τον Ιησού Χριστό και όχι κανένα άνθρωπο ή ομάδα ανθρώπων ως ηγέτας στη γη. Ατελείς άνθρωποι χρησιμοποιούνται για να μας βοηθήσουν, από το κυβερνών σώμα ως τους πρεσβυτέρους των εκκλησιών μας, αλλ’ αυτοί έχουν τη βαρεία ευθύνη να διδάξουν ακριβώς σύμφωνα με τον Λόγο του Θεού. Πρέπει να μιμούνται τον απόστολο Παύλο, ο οποίος είπε στους πρεσβυτέρους της Εφέσου: «Δεν υπέκρυψα ουδέν των συμφερόντων, ώστε να μη αναγγείλω αυτό προς εσάς και να σας διδάξω δημοσία και κατ’ οίκους.» (Πράξ. 20:20) Ο Παύλος με πλήρη συνείδησι συνέστησε στον Τιμόθεο ως πρεσβύτερο να ‘κηρύττη τον Λόγον’ του Θεού για να οικοδομή την πίστι και να προετοιμάζη την εκκλησία για την περίοδο οπότε δεν ‘θα υπέφεραν την υγιαίνουσαν διδασκαλίαν, αλλά θα επεσώρευαν εις εαυτούς διδασκάλους κατά τας ιδίας αυτών επιθυμίας, γαργαλιζόμενοι την ακοήν.’ (2 Τιμ. 4:1-4) Τι ζητούμε; Μήπως κάποιον ο οποίος να γαργαλίζη τ’ αυτιά μας και να μας λέγη ότι όλα είναι εν τάξει, ενώ μπορεί να μη είναι εν τάξει, ή κάποιον ο οποίος να μας μιλή ειλικρινά και με καλωσύνη, και να μας βοηθή να βαδίζωμε σ’ ένα δρόμο που θα ευαρεστή τον Θεό; (Εφεσ. 4:11-15) Μην αφήνετε πρόσωπα να παρεμβαίνουν ανάμεσα σ’ εσάς και στον ουράνιο Πατέρα σας, τον Ιεχωβά, και την Κεφαλή της Χριστιανικής εκκλησίας, τον Χριστό Ιησού!
ΑΣ ΠΡΟΧΩΡΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΜΕ ΑΓΑΠΗ
20, 21. (α) Ποια πράγματα δείχνουν την ανάγκη να δείχνωμε υπομονή και να είμεθα ανεκτικοί μεταξύ μας; (β) Τι συμβουλή δίνει ο Παύλος, προς Κολοσσαείς 3:13, 14, για να διατηρήσωμε την ειρήνη και τον δεσμό της αγάπης στην εκκλησία;
20 Όλοι εμείς γεννημένοι στην αμαρτία και την ατέλεια έχομε ανάγκη, όταν μαθαίνωμε την αλήθεια του Λόγου του Θεού, ν’ αφήνωμε κατά μέρος τον παλαιό άνθρωπο και να εργαζώμεθα επιμελώς να ‘ενδυθούμε τον νέον άνθρωπον.’ (Εφεσ. 4:23, 24) Ο Ιεχωβά θα εξακολουθήση να μας διαπλάττη ενόσω υποτασσώμεθα στο θέλημά του. Εν τούτοις, τα ανεπιθύμητα χαρακτηριστικά της προσωπικότητος βρίσκουν ένα τρόπο να διατηρούνται παρά τις προσπάθειές μας να τα υπερνικήσουμε, και μπορεί να αγωνιζώμεθα ακόμη πάνω σ’ ένα απ’ αυτά τα χαρακτηριστικά πολλά χρόνια μετά τον συμβολισμό της αφιερώσεώς μας να πράξωμε το θέλημα του Ιεχωβά. Είναι ανάγκη λοιπόν να είμεθα ανεκτικοί μεταξύ μας. Εξ άλλου, τα διαφορετικά χαρακτηριστικά των ατόμων μπορεί κατ’ ανάγκην να μη αντανακλούν αδυναμία, αλλά απλώς την ποικιλία που επέτρεψε ο Ιεχωβά για τα ανθρώπινα πλάσματα.
21 Η αγάπη και η ανεκτικότης θα μας βοηθήσουν ν’ αποφεύγωμε να είμεθα πολύ εύθικτοι. Λόγω επειγόντων προβλημάτων, ένας αδελφός μπορεί να περάση χωρίς να πη τίποτε ή να μιλήση απότομα κάποτε. Ή μια συνήθεια ή ένα χαρακτηριστικό ενός άλλου μπορεί να προξενή ενόχλησι. Οποιαδήποτε και αν είναι η κατάστασις, η Γραφή συμβουλεύει: «Υποφέροντες αλλήλους και συγχωρούντες εις αλλήλους, εάν τις έχη παράπονον κατά τινος· καθώς και ο Χριστός [ο Ιεχωβά, ΜΝΚ] συνεχώρησεν εις εσάς, ούτω και σεις. Και εν πάσι τούτοις ενδυθήτε την αγάπην, ήτις είναι σύνδεσμος της τελειότητος [τέλειος σύνδεσμος ενότητος, ΜΝΚ].»—Κολ. 3:13, 14.
22. (α) Τι θα μπορούσε να κάμη κάποιος αν αναστατωθή για τις ατέλειες ενός αδελφού; (β) Για να συγχωρηθούν οι παραβάσεις μας από τον Θεό, τι πρέπει πρώτα να γίνη;
22 Γι’ αυτό, μην αφήνετε τις διαφορές που έχει ο καθένας ως άνθρωπος να κάμουν την πίστι σας να ναυαγήση. Να κατευθύνετε την πορεία σας με τέτοιον τρόπο ώστε ν’ αποφεύγετε συγκρούσεις με τον αδελφό σας. Αν ο Διάβολος μπορέση να σας αναστατώση για τις ατέλειες του αδελφού σας ώστε να παραλείπετε τις συναθροίσεις ή να απέχετε να κηρύττετε το ευαγγέλιο της Βασιλείας, αυτό θα τον ευχαριστήση πολύ. Θέλετε να ευχαριστήσετε τον Αντίδικο λόγω κάποιου ερεθισμού ή από πνεύμα υπερηφάνειας; Έχει τόσο μικρή σημασία η σχέσις σας με τον Ιεχωβά ώστε να εγκαταλείψετε την υπηρεσία του ή να χαλαρώσετε επειδή ένας αδελφός έκαμε κάποιο σφάλμα; Μη λησμονήτε ότι αν ο Ιεχωβά απαιτούσε τελειότητα από τον αδελφό σας τώρα, θα την απαιτούσε και από σας επίσης. Αν θέλετε να συγχωρήση ο Θεός τα σφάλματά σας, πρέπει και σεις να είσθε πρόθυμοι να συγχωρήσετε τα σφάλματα του αδελφού σας. Ο Ιησούς εβεβαίωσε ότι θα συγχωρήση ο Θεός τις αμαρτίες μας αν κι εμείς είμεθα πρόθυμοι να συγχωρούμε τους άλλους.—Ματθ. 6:12, 14, 15.
ΜΗ ΚΑΝΕΤΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΝΑ ΠΡΟΣΚΟΠΤΟΥΝ
23, 24. (α) Πώς παρομοιάζεται κατάλληλα η γλώσσα με το πηδάλιο ενός πλοίου; (6) Τι συμβουλή δίνει η Γραφή για να λέμε την αλήθεια και ό,τι είναι εποικοδομητικό;
23 Η γλώσσα μπορεί να κάμη πολλή ζημιά αν δεν ελέγχεται κατάλληλα. Ο Ιάκωβος την παρομοιάζει ως εξής: «Ιδού και τα πλοία, όντα τόσον μεγάλα και υπό σφοδρών ανέμων ελαυνόμενα, μεταφέρονται υπό ελαχίστου πηδαλίου, όπου αν θέλη η επιθυμία του κυβερνώντος. Ούτω και η γλώσσα είναι μικρόν μέλος, όμως μεγαλαυχεί.» Γιατί ν’ αφήνωμε τη γλώσσα μας να ξεφεύγη σαν ένα πηδάλιο που δεν το χειρίζονται καλά και να μας κάνη να ξεσπούμε σ’ έναν αδελφό μας που αινεί κι’ αυτός τον Ιεχωβά; «Εκ του αυτού στόματος εξέρχεται ευλογία και κατάρα. Δεν πρέπει, αδελφοί μου, ταύτα να γίνωνται ούτω. Μήπως η πηγή από της αυτής τρύπης αναβρύει το γλυκύ και το πικρόν;»—Ιακ. 3:4, 5, 10, 11.
24 Όταν υπάρχη τάσις να μιλήσετε άσχημα από θυμό ή ν’ αρχίσετε να σπερμολογήτε ή να συκοφαντήτε, μη ξεχνάτε ότι ο πλοίαρχος είναι εκείνος που κανονίζει την πορεία του πλοίου με το πηδάλιο. Αν εμείς κατά βάθος δεν σκεπτώμεθα κακό για τους αδελφούς μας, τότε δεν θα υποκινηθούμε να πούμε με τη γλώσσα λόγια που θα βλάψουν. «Απορρίψαντες το ψεύδος, λαλείτε αλήθειαν έκαστος μετά του πλησίον αυτού.» «Μηδείς λόγος σαπρός ας μη εξέρχηται εκ του στόματος σας, αλλ’ όστις είναι καλός προς οικοδομήν της χρείας, διά να δώση χάριν εις τους ακούοντας.—Εφεσ. 4:25, 29,
25. Ποια συμβουλή δίδεται για τη διευθέτησι προσωπικών διαφορών;
25 Να διευθετήτε γρήγορα τις διαφορές. Συχνά μπορούν να παραβλέπωνται τα μικροπράγματα χωρίς να δημιουργούμε ζήτημα γι’ αυτά. Αν το πρόβλημα εξακολουθή, πηγαίνετε στον αδελφό σας που έσφαλε και συζητήστε μαζί του το ζήτημα κατ’ ιδίαν με ένα στοργικό και φιλάγαθο τρόπο. Και αν ένας αδελφός έρχεται σ’ εσάς για να συζητήση κάποιο παράπονο που έχει, συγκρατηθήτε και ακούστε πρώτα αυτό που θέλει να πη ώστε να καταλάβετε την κατάστασι και μη σπεύσετε αμέσως να υπερασπίσετε τον εαυτό σας ή να καταφύγετε σε λογομαχίες.—Εφεσ. 4:26, 32.
26. Πώς βεβαιούμενα από τον Λόγο του Θεού ότι μπορούμε να περατώσωμε επιτυχώς το ταξίδι μας μέσα από θυελλώδεις καιρούς που επίκεινται και να εισέλθωμε στο νέο σύστημα πραγμάτων του Ιεχωβά;
26 Ο αντίδικος του Θεού, Σατανάς ο Διάβολος, γνωρίζοντας ότι λίγος είναι ο καιρός του, κάνει τη θάλασσα της ανθρωπότητος να γίνεται βιαιότερη από μέρα σε μέρα. (Δαν. 7:2, 3· Αποκάλ. 13:1) Αυτός ο μεγάλος εχθρός του Θεού θα ήθελε να κάμη την πίστι μας να ναυαγήση με το να μας γεμίζη με αποθάρρυνσι ή να ερχώμεθα σε προστριβές με άλλα πρόσωπα. Αλλ’ αν τηρήσωμε την πίστι μας ισχυρή ώστε να αντέχη στη θάλασσα και προσέχωμε επιμελώς να πορευώμεθα σύμφωνα με τον ασφαλή Λόγο του Θεού, με τη βοήθεια και τη χάρι του Ιεχωβά θα περατώσωμε το ταξίδι μας μέσα απ’ αυτούς τους θυελλώδεις καιρούς και μέσα από τη μεγάλη θλίψι και θα εισέλθωμε στο νέο σύστημα του Ιεχωβά, όπου ‘η θάλασσα δεν θα υπάρχη πλέον.’ (Αποκάλ. 21:1) Πόσο ευγνώμονες θα είμεθα στον Ιεχωβά τότε, που δεν αφήσαμε κανένα από τα θέλγητρα του κόσμου ή τις δυσχέρειες που συναντήσαμε να κάμουν την πίστι μας να ναυαγήση και να χάσωμε τις μεγαλειώδεις ευλογίες που θα απολαύσουν αιώνια εκείνοι που αγαπούν τον Θεό με πλήρη αφοσίωσι! «Ημείς όμως δεν είμεθα εκ των συρομένων οπίσω προς απώλειαν, αλλ’ εκ των πιστευόντων προς σωτηρίαν της ψυχής.»—Εβρ. 10:39.