Οικοδόμησις Μαθητών που Έχουν την Ιδιότητα της Εγκαρτερήσεως
«Καυχώμεθα εις τας θλίψεις· γινώσκοντες ότι η θλίψις εργάζεται υπομονήν, η δε υπομονή δοκιμήν, η δε δοκιμή ελπίδα, η δε ελπίς δεν καταισχύνει.»—Ρωμ. 5:3-5.
1. Γιατί τα γιγαντιαία δένδρα σεκουόγια της Καλιφορνίας ενδιαφέρουν τους Χριστιανούς;
ΕΝΑ από τα πιο φημισμένα πράγματα που προκαλούν θαυμασμό στο σύγχρονο κόσμο είναι η αντοχή των γιγαντιαίων δένδρων σεκουόγια της Καλιφορνίας. Ουσιαστικώς είναι απηλλαγμένα από ασθένεια και προικισμένα με μια σχεδόν ατελεύτητη ζωή, μερικά δε έχουν υπολογισθή από τους ετησίους δακτυλίους των ότι αριθμούν χιλιάδων ετών ζωή. Το παλαιότερο δένδρο που είναι γνωστό ότι έχει κοπή ποτέ για ξυλεία αναφέρεται ότι έχει ζήσει 3.148 έτη. Πράγματι ένας πρωταθλητής αντοχής! Αυτά τα δένδρα σεκουόγια τα έχει δημιουργήσει ο Ιεχωβά, Αυτός ο ίδιος ο οποίος μπορεί να προικίση τον άνθρωπο με την ιδιότητα της αντοχής ή εγκαρτερήσεως για το αιώνιο όφελός του.
2. Γιατί υπάρχει επείγουσα ανάγκη αυτόν τον καιρό για ιδιότητες επιβιώσεως, και ποια είναι μια από αυτές;
2 Εφόσον το ανθρώπινο γένος εισέρχεται σε μια πάρα πολύ κρίσιμη περίοδο της ιστορίας, υπάρχει πολύ επείγουσα ανάγκη ιδιοτήτων για επιβίωσι. Ευρισκόμεθα πενήντα πέντε έτη εντός του εσχάτου καιρού αυτού του συστήματος πραγμάτων που έχει προλεχθή από τη Βίβλο, και ο κόσμος βρίσκεται ακριβώς στο κατώφλι μιας μεγάλης θλίψεως, που θα φθάση στο αποκορύφωμά της στον Αρμαγεδδώνα, «τον πόλεμον της ημέρας εκείνης της μεγάλης του Θεού του Παντοκράτορος.» (Αποκάλ. 16:14, 16· 19:11-21) Θ’ απαιτηθή εγκαρτέρησις για να επιζήση ένα άτομο απ’ αυτό το σύστημα πραγμάτων και από τον πόλεμο του Αρμαγεδδώνος.
3. Τι άλλο πρέπει να λάβη υπ’ όψιν του ο Χριστιανός, και γιατί;
3 Ένας άλλος παράγων που πρέπει να εξετάσουν οι Χριστιανοί είναι η αποστολή των. Ο αναστημένος Ιησούς Χριστός διέταξε «πορευθέντες λοιπόν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, . . . διδάσκοντες αυτούς να φυλάττωσι πάντα όσα παρήγγειλα εις εσάς.» (Ματθ. 28:19, 20) Αυτό σημαίνει ότι οι Χριστιανοί οφείλουν να διδάσκουν πλήρως τον μαθητή. Πρέπει να λεχθή σ’ αυτόν τι πρέπει ν’ αναμένη, όταν θα γίνη ένας μάρτυς του αληθινού Θεού Ιεχωβά· ότι η οδός της σωτηρίας είναι στενή, στενόχωρη και δύσκολη, ότι όσο πλησιάζομε περισσότερο στη μεγάλη θλίψι μπορούμε ν’ αναμένωμε μεγαλύτερη εναντίωσι και διωγμό από τον Σατανά και την πονηρή του οργάνωσι, (Ματθ. 24:21, 22) Το να εγκαρτερήσωμε ενώπιον της αυξανομένης εναντιώσεως δεν θα είναι εύκολο. Αλλά το να είμεθα προειδοποιημένοι σημαίνει να είμεθα ωπλισμένοι από πριν. Οι Άγιες Γραφές προειδοποιούν: «Μη φοβού μηδέν εκ των όσα μέλλεις να πάθης· ιδού, ο διάβολος μέλλει να βάλη τινάς εξ υμών εις φυλακήν, δια να δοκιμασθήτε . . . Γίνου πιστός μέχρι θανάτου, και θέλω σοι δώσει τον στέφανον της ζωής.» (Αποκάλ. 2:10) Ο στέφανος της ζωής είναι για τον πιστό που εγκαρτερεί.
4. Ποιο άλλο ελατήριο κινεί τον Χριστιανό ν’ αποκτήση την ιδιότητα της εγκαρτερήσεως, και με ποιο αποτέλεσμα υπ’ όψιν;
4 Ο δούλος του Θεού βλέπει, επίσης, αυτό το ζήτημα της αποκτήσεως της ιδιότητος της εγκαρτερήσεως και από μια άλλη άποψι. Είναι η επιθυμία του Χριστιανού να είναι όμοιος με τον Χριστό, δηλαδή, να έχη την ευαρέσκεια του Θεού. Στον Χριστό, ο Ιεχωβά είπε: «Εις σε ευηρεστήθην.» (Λουκ. 3:22) Ο μαθητής επιθυμεί να έχη αυτή την ιδία σφραγίδα της επιδοκιμασίας. Ο απόστολος Παύλος συμβουλεύει ότι «η θλίψις εργάζεται υπομονήν, η δε υπομονή δοκιμήν [κατάστασιν επιδοκιμασίας, ΜΝΚ].» (Ρωμ. 5:3, 4) Ο μαθητής Ιάκωβος έγραψε με όμοιο τρόπο: «Μακάριος ο άνθρωπος όστις υπομένει πειρασμόν διότι αφού δοκιμασθή, θέλει λάβει τον στέφανον της ζωής, τον οποίον υπεσχέθη ο Ιεχωβά εις τους αγαπώντας αυτόν.» (Ιάκ. 1:12, ΜΝΚ) Η εγκαρτέρησις είναι, επομένως, απόδειξις της αγάπης του μαθητού για τον Θεό, η οποία αγάπη οδηγεί στην επιδοκιμασία του Θεού και σε αιώνια ζωή.—Ρωμ. 5:5.
ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ
5. (α) Όταν κάνωμε μαθητάς, ποια είναι μερικά πράγματα που πρέπει να έχωμε υπ’ όψιν; (β) Ποια ερωτήματα πρέπει να θέτωμε στον εαυτό μας, και γιατί;
5 Για να οικοδομήσωμε σπουδαστάς της Γραφής ώστε να γίνουν αφιερωμένοι, βαπτισμένοι μαθηταί του Χριστού που να εκδηλώνουν εγκαρτέρησι, οφείλομε όχι μόνο να έχωμε τα κατάλληλα οικοδομικά υλικά, αλλά επίσης να χρησιμοποιούμε πάσαν . . . διδαχήν. (2 Τιμ. 4:2) Εφόσον τα μέλη της Χριστιανικής εκκλησίας είναι ‘συνεργοί του Θεού’ κι εκείνοι με τους οποίους μελετούν τη Γραφή είναι πιθανόν να γίνουν σύντομα «του Θεού οικοδομή,» είναι ανάγκη να οικοδομούν με σοφία, να εκδηλώνουν ενδιαφέρον για το είδος των Χριστιανών που κατασκευάζουν, αν οικοδομούν ανθρώπους που θα έχουν εγκαρτέρησι. Αυτό σημαίνει ότι ο οικοδόμος πρέπει να θέτη στον εαυτό του από καιρό σε καιρό διερευνητικές ερωτήσεις, όπως, τι είδους μαθητάς κάνω; Οικοδομώ πράγματι Χριστιανικές προσωπικότητες, οι οποίες θα δείξουν εγκαρτέρησι; Πώς διεξάγεται το οικοδομικό μου πρόγραμμα; Χρησιμοποιώ την τέχνη της διδασκαλίας; Επισκέπτομαι ανθρώπους με Χριστιανικές αλήθειες; Πιστεύουν και δέχονται αυτά που διδάσκονται; Εκδηλώνουν πίστι; Εγγίζω την καρδιά των; Οικοδομώ σ’ αυτούς, όχι μόνο εκτίμησι για την ορθή διδασκαλία και τις Βιβλικές αρχές, αλλά και βαθιά αφοσίωσι σ’ αυτές; Αναπτύσσω σ’ αυτούς, όχι μόνο επαγρύπνησι όσον αφορά την σπουδαιότητα της ακεραιότητος, αλλά και βαθιά εκτίμησι γι’ αυτήν; Ενσταλάζω μέσα των αγάπη για τον Θεό και τους σκοπούς του, κι εκτίμησι όσον αφορά το τι σημαίνει να είναι ένα άτομο δούλος του Θεού; Κάθε Χριστιανική ιδιότης πρέπει να διδάσκεται με τέτοιο τρόπο, ώστε ο μαθητής να βλέπη την ανάγκη και τη λειτουργία της στην καθημερινή ζωή. Οικοδομείτε μ’ αυτό τον τρόπο;—1 Κορ. 3:9.
ΕΥΣΕΒΕΙΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ ΟΥΡΑΝΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ
6. Ποιες ιδιότητες είναι απαραίτητες σ’ ένα μαθητή του Χριστού, και πώς μπορούμε να βοηθήσωμε τον σπουδαστή της Γραφής να είναι ενήμερος αυτών; Δώστε ένα παράδειγμα.
6 Υπάρχουν πολλές ιδιότητες που πρέπει ν’ απορροφηθούν από τον μαθητή, κι επί κεφαλής του καταλόγου είναι οι ευσεβείς ιδιότητες της ουρανίας σοφίας. Υπάρχουν οκτώ διαφορετικές μορφές που πρέπει να καλλιεργηθούν προτού μπορέση ένα άτομο να εκτιμήση πραγματικά τι σημαίνει να είναι μαθητής του Χριστού. Αυτές αναγράφονται στην επιστολή Ιακώβου 3:17: «Η άνωθεν. . . σοφία, πρώτον μεν είναι καθαρά, έπειτα ειρηνική, επιεικής, [λογική, ΜΝΚ], ευπειθής, πλήρης ελέους και καλών καρπών, αμερόληπτος και ανυπόκριτος.» Βοηθήστε τον μαθητή να γνωρίση τι είναι αυτές οι ευσεβείς ιδιότητες και πώς μπορεί να τις αναγνωρίση στη ζωή του. Παραδείγματος χάριν, μπορείτε να τον ρωτήσετε αν γνωρίζη τι εννοεί η Αγία Γραφή όταν λέγη «καθαρά» [«αγνή,» Κείμενον]. Αγνότης σημαίνει να είναι ένα άτομο ηθικώς και πνευματικώς καθαρό. Εξηγήστε τα αυτά. Αν παραμένωμε ηθικώς και πνευματικώς καθαροί, επειδή γνωρίζομε ότι είναι θέλημα Θεού για μας να το πράττωμε, τότε μπορεί να λεχθή ότι κυβερνώμεθα από τη σοφία του Θεού, από το άγιο πνεύμα του.
7. Πώς μπορεί ο σπουδαστής ν’ αποκτήση άλλες ιδιότητες της ουρανίας σοφίας όπως (α) η ειρηνικότης, (β) η λογικότης και (γ) η υπακοή;
7 Ο μαθητής Ιάκωβος προχωρεί και λέγει ότι η ιδιότης της ουρανίας σοφίας είναι, επίσης, ειρηνική, επιεικής και ευπειθής. Δοκιμάστε τον σπουδαστή της Γραφής μ’ ερωτήσεις για να ιδήτε αν κατανοή τι σημαίνει να είναι «ειρηνικός.» Ένας ειρηνικός άνθρωπος δεν είναι φίλερις, ούτε φιλόνεικος, επικριτής, λογομάχος, εριστικός ή ψιθυριστής. Είναι ειρηνικός. Βοηθήστε τον οικοδεσπότη να ιδή ότι αυτό έχει εφαρμογή στην οικογένεια με τους γυιους και τις θυγατέρες, τους συζύγους και τις συζύγους. Βοηθήστε τους να αισθάνωνται τη δύναμι του Λόγου του Θεού. «Διότι ο λόγος του Θεού είναι ζων, και ενεργός.» (Εβρ. 4:12) Με τη μέθοδό σας μελέτης, πρέπει να διαπιστώσετε αν είναι ένα λογικό άτομο ή όχι, αν είναι μετριοπαθής στις συνήθειες, ευχάριστος, λογικός, όχι πάρα πολύ απαιτητικός, όπως πρέπει να είναι ένα λογικό άτομο. Είναι πρόθυμος να υπακούη στις εντολές του Θεού; Αυτό ισχύει τόσο μέσα στην εκκλησία όσο και εκτός, για μικρούς καθώς και για ενηλίκους.
8. Ποιες άλλες μορφές της ουρανίας σοφίας πρέπει να διδαχθή ο σπουδαστής, και πώς μπορούν να εντυπωθούν στη διάνοια αυτές;
8 Επί πλέον, πληροφορούμεθα ότι η ουρανία σοφία είναι «πλήρης ελέους και καλών καρπών,» «αμερόληπτος και ανυπόκριτος.» Παραμένετε σε σημεία που περιλαμβάνουν την καρδιά. Κάνετε τον σπουδαστή της οικιακής Γραφικής μελέτης να εξετάζη τον εαυτό του για να εξακριβώνη αν είναι πλήρης ελέους και αν έχη να παρουσιάση καλούς καρπούς για την εποχή που έζησε επάνω στη γη. Οι μεροληψίες προξενούν διαιρέσεις, και η υποκρισία είναι αντιπαθής. Αφήνετε τη δύναμι του Θεού να εξετάση την καρδιά και να την ελέγξη αν είναι ανάγκη. Αυτή η δοκιμαστική ενέργεια δίνει την ευκαιρία στο σπουδαστή να ιδή τον εαυτό του όπως τον βλέπει ο Θεός. Εξετάζετε, όμως, ένα σημείο κάθε φορά. Και διαθέτετε χρόνο για να εξακριβώνετε αν κατανοή τι λέγει η Αγία Γραφή. Μ’ αυτό τον τρόπο θα οικοδομούμε στους μαθητάς εκτίμησι για τις ευσεβείς ιδιότητες της ουρανίας σοφίας.—Ρωμ. 2:6, 11.
ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΙΣ ΓΙΑ ΑΝΑΠΤΥΞΙ ΕΓΚΑΡΤΕΡΗΣΕΩΣ
9. (α) Ως κανών γιατί είναι πνευματικώς δύσκολο να εντυπωθή κάτι στη διάνοια; (β) Τι είναι απαραίτητο για την εγκαρτέρησι, και πώς μπορεί αυτό να μεταδοθή σ’ ενδιαφερόμενα άτομα;
9 Η εμφύτευσις πνευματικής διακρίσεως σε άλλους, η υποβοήθησίς των να κατανοούν και η διδασκαλία για να μάθουν να σκέπτωνται μόνοι των δεν είναι καθόλου εύκολο έργο. Αποτελεί κανόνα ότι οι άνθρωποι σήμερα δεν αγαπούν καθόλου την πνευματικότητα. Δεν διακρίνουν τα πράγματα πνευματικώς. Εν τούτοις μια απαίτησις για την ανάπτυξι εγκαρτερήσεως είναι η πνευματική διάκρισις, η κατανόησις και η ικανότης σκέψεως. Κι εδώ, επίσης, πρέπει να φθάση κανείς στην καρδιά του μαθητού με το να τονίζη την διαρκή εκτίμησι που πρέπει να τρέφη ένα άτομο γι’ αυτές τις ιδιότητες και για την αξία των για μας προσωπικώς. Αυτό είναι εκείνο που έκανε ο Ιησούς. Για να προκαλέση και να διατηρήση εκτίμησι γι’ αυτές τις ιδιότητες ο Ιησούς έπινε τακτικά από τον Λόγο του Θεού. Έτσι μπορούσε να κατανοή πλήρως τις αρχές του Ιεχωβά εφόσον είχαν σχέσι μαζί του. Μπορούσε, επίσης, να διακρίνη σαφώς την πορεία που έπρεπε ν’ ακολουθηθή όσον αφορά τον αίνο του Ιεχωβά και για το αιώνιο καλό του ανθρωπίνου γένους.
10. (α) Τι άλλο θα είναι πιθανόν ανάγκη να κάνωμε στο εκπαιδευτικό μας έργο; Δώστε παράδειγμα του πώς μπορεί να γίνη αυτό. (β) Τι επιτυγχάνεται με το να διδάσκωμε μ’ αυτό τον τρόπο;
10 Ίσως παραστή ανάγκη να διδάξωμε αυτούς, με τους οποίους μελετούμε την Αγία Γραφή, πώς να λογικεύωνται επάνω στα Γραφικά εδάφια. Παραδείγματος χάριν, μπορεί ν’ αναγνωσθή το εδάφιο Μάρκος 12:29 (ΜΝΚ): «Άκουε Ισραήλ· Ιεχωβά ο Θεός ημών είναι εις Ιεχωβά.» Ρωτήστε τον σπουδαστή, «Πόσοι Ιεχωβά υπάρχουν;» Αφήστε τον ν’ απαντήση. Η απάντησις είναι βέβαιο ότι θα είναι ότι υπάρχει μόνον ένας Ιεχωβά. Όταν το διακρίνη αυτό, τον έχετε βοηθήσει να καταγράψη στη διάνοιά του ένα σπουδαίο γεγονός που διαφορετικά θα του είχε διαφύγει. Βοηθήστε τον να εκτιμήση περαιτέρω τι σημαίνει αυτό για κείνον. Λογικευθήτε μαζί του, ίσως μ’ αυτό τον τρόπο: «Αν υπάρχη ένας Ιεχωβά, τότε θα μπορούσαν να υπάρχουν τρεις Θεοί, Θεός ο Πατήρ, Θεός ο Υιός και Θεός το Άγιον Πνεύμα, όπως διδάσκουν οι Τριαδισταί;» Και πάλι αφήστε εκείνον ν’ απαντήση. «Όχι, ο Ιεχωβά δεν θα μπορούσε να είναι τρεις Θεοί, διότι η Βίβλος σαφώς λέγει ότι είναι ένας Θεός.» Τώρα, εκάματε τον μαθητή να σκεφθή επάνω σε μια βασική Γραφική αλήθεια και να κατανοήση ότι ο Ιεχωβά δεν είναι παρά εις Θεός. Έχετε, επίσης, εκθέσει μια βασική ψευδή διδασκαλία—τη διδασκαλία της Τριάδος. Σχεδόν με το κάθε τι που διδάσκομε, είναι επωφελές για τον μαθητευόμενο ν’ ακολουθούμε αυτό το υπόδειγμα. Μ’ αυτό τον τρόπο μπορούμε να εξακριβώσωμε αν ο σπουδαστής μαθαίνη, αν διακρίνη την αλήθεια του Λόγου του Θεού, αν κατανοή τα σημεία που έχουν συζητηθή, αν σκέπτεται πνευματικά. Όταν διδάσκωμε μ’ αυτό τον τρόπο, ο σπουδαστής με τον οποίο μελετούμε θα διαπιστώση πως η πνευματική διάκρισις, η κατανόησις και η φρόνησις υπερβαίνουν σε αξία κάθε υλικό θησαυρό, διότι οι αμοιβές των είναι ευχαρίστησις και ζωή.—Παροιμ. 2:4, 5, 9-11· 3:16-18.
Η ΔΟΚΙΜΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ
11. (α) Γιατί η πίστις είναι ουσιώδης; (β) Τι άλλο πρέπει να εκτιμήση ένας σπουδαστής σχετικά με την πίστι; (γ) Ποια ποιότης πίστεως είναι πιο πολύτιμη από χρυσό και άργυρο;
11 Όταν διεξάγετε τις Γραφικές σας μελέτες να έχετε πάντοτε υπ’ όψιν την ιδιότητα της πίστεως, διότι «χωρίς . . . πίστεως αδύνατον είναι να ευαρεστήση τις εις αυτόν [τον Θεόν].» (Εβρ. 11:6) Κι επίσης, ότι ένας Χριστιανός ζη εκ της πίστεως του. (Ρωμ. 1:17) Αλλ’ απαιτούνται περισσότερα από απλώς πίστι. Ο σπουδαστής οφείλει να εκτιμήση την αξία της δοκιμασμένης πίστεως, ότι η πίστις του πρέπει να δοκιμασθή, δηλαδή, να καθαρισθή, όπως ακριβώς καθαρίζεται ο άργυρος και ο χρυσός. Η πίστις πρέπει να ελευθερωθή από κάθε ακαθαρσία, και αυτό επιτυγχάνεται με το να υποτάσσεται το άτομο στις δοκιμασίες της. Αυτή η επεξεργασία του καθαρισμού περιγράφεται καλά για μας από τον απόστολο Πέτρο, ο οποίος είπε: «Τώρα ολίγον. . . λυπηθήτε εν διαφόροις πειρασμοίς, ίνα η δοκιμή της πίστεως σας πολύ τιμιωτέρα ούσα παρά το χρυσίον το φθειρόμενον, δια πυρός δε δοκιμαζόμενον, ευρεθή εις έπαινον και τιμήν και δόξαν, όταν φανερωθή ο Ιησούς Χριστός.» (1 Πέτρ. 1:6, 7) Έτσι η πίστις, η οποία υπολογίζεται, είναι η πίστις, η οποία διέρχεται δοκιμασίες και επιζή. Αυτή η δοκιμασμένη πίστις είναι πολύ τιμιωτέρα από τον χρυσό και τον άργυρο και δεν είναι απλώς πίστις μόνο.
12. Γιατί είναι καλό να προειδοποιούνται οι σπουδασταί σχετικά με τις δοκιμασίες της πίστεως, και τίνος το παράδειγμα πρέπει ν’ ακολουθήσωμε σ’ αυτό το σημείο;
12 Αν ο σπουδαστής γνωρίζη από πριν ότι θα υποστή δοκιμασίες για την πορεία που έχει εκλέξει, τότε οι δοκιμασίες και οι κρίσεις που θα επέλθουν σ’ αυτόν λόγω της πίστεώς του δεν θ’ αποτελούν πια γι’ αυτόν έκπληξι, αλλά θα είναι κάτι που ανεμένετο, που είχε προβλεφθή. Ο Ιησούς προειδοποίησε τους μαθητάς του· γιατί να μη κάνωμε κι εμείς το ίδιο; Στα εδάφια Ματθαίος 10:22, 36-38 ο Ιησούς έδειξε ότι οι Χριστιανοί θα είχαν δοκιμασίες από πολλές κατευθύνσεις, ότι θα ήσαν «μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά [του]»· ότι θ’ αντιμετώπιζαν εναντίωσι από μέλη της οικογένειάς των, «και εχθροί του ανθρώπου θέλουσιν είσθαι οι οικιακοί αυτού,» είπε. Προετοιμάστε τον σπουδαστή γι’ αυτή την αναπόφευκτη πραγματικότητα.—Ιωάν. 15:20· 16:33· Μάρκ. 13:9· Αποκάλ. 2:10· Λουκ. 6:22, 23· 2 Κορ. 11:21-28.
ΑΙΤΙΑ ΓΙΑ ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑ
13. (α) Τι άλλο εκτός από την ακεραιότητα πρέπει να διδαχθή ο σπουδαστής, και γιατί αυτό είναι σπουδαίο; (β) Σε ποια πεποίθησι και απόφασι πρέπει να φθάση ο σπουδαστής;
13 Εν τούτοις, δεν είναι αρκετό να λεχθή στον σπουδαστή ότι ο κόσμος θα τον μισήση και ότι θα υποστή πολλά επειδή είναι Χριστιανός. Οφείλει να γνωρίζη, να κατανοή και να εκτιμά γιατί πρέπει να υποφέρη και γιατί πρέπει να παραμείνη σταθερός. Έτσι οφείλει να διδαχθή όχι απλώς ακεραιότητα όσον αφορά τη δικαιοσύνη, αλλά τον λόγο για τον οποίο πρέπει να διακρατήση ακεραιότητα. Οφείλομε όχι μόνο να του διδάξωμε τι είναι ακεραιότης, αλλά, επίσης, να οικοδομήσωμε εκτίμησι γι’ αυτή. Οφείλομε να βοηθήσωμε εκείνους με τους οποίους μελετούμε την Αγία Γραφή ν’ αντιληφθούν ότι διακράτησις ακεραιότητος δεν σημαίνει απλώς να είναι ένα άτομο καλό παράδειγμα στους άλλους ή να έχουν οι άλλοι καλή ιδέα γι’ αυτόν. Ο κύριος λόγος για διακράτησι ακεραιότητος είναι ότι το όνομα του Θεού περιλαμβάνεται σ’ αυτό που κάνομε και στον τρόπο που ενεργούμε. Είναι, επομένως, πάρα πολύ κατάλληλο να βοηθούμε άλλους να εκτιμήσουν το μεγάλο προνόμιο της συμμετοχής στη διεκδίκησι του ονόματος του Ιεχωβά με το να στέκουν υπέρ της δικαιοσύνης, υπέρ των ευσεβών αρχών, χωρίς να υποχωρούν ποτέ ένεκα φόβου ανθρώπων. (Ματθ. 10:28· Πράξ. 2:31, 32) Όπως ο αρχαίος πατριάρχης Ιώβ, κι’ αυτός οφείλει να προτιμήση να υποστή θάνατο μάλλον παρά να κάνη συμβιβασμούς όσον αφορά την ακεραιότητά του απέναντι στον Θεό. Ο Ιώβ είπε: «Έως να εκπνεύσω, δεν θέλω απομακρύνει την ακεραιότητά μου απ’ εμού.» (Ιώβ 27:5) Σ’ αυτή την απόφασι πρέπει να φθάση ο σπουδαστής.—Ιάκ. 5:11.
ΑΦΟΣΙΩΣΙΣ ΣΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ
14. Δώστε ένα παράδειγμα γιατί πρέπει να διδάσκεται η αφοσίωσις στις Βιβλικές αρχές.
14 Μολονότι είναι σπουδαίο να γνωρίζουν οι σπουδασταί της Αγίας Γραφής τις αρχές που περιέχονται εκεί, εν τούτοις αυτό μόνο του δεν είναι αρκετό. Επιπροσθέτως, οφείλομε να διδάσκουμε αφοσίωσι στις αρχές της Βίβλου. Η αφοσίωσις στις Βιβλικές αρχές είναι εκείνη η οποία συγκρατεί ένα άτομο από το ν’ ακολουθήση μια πορεία σκοπιμότητος. Αυτό εξεικονίζεται καλά στην περίπτωσι του γυιου του Ιακώβ Ιωσήφ. Όταν υπέστη τον πειρασμό από τη σύζυγο του Πετεφρή για να έχη ανήθικες σχέσεις μαζί της, ο Ιωσήφ δεν υπέκυψε στον πειρασμό ώστε να εγκαταλείψη τις δίκαιες αρχές. Αντιθέτως, απήντησε: «Είσαι η γυνή αυτού· και πώς να πράξω τούτο το μέγα κακόν, και να αμαρτήσω εναντίον του Θεού;» (Γεν. 39:9) Εγνώριζε ότι το να έχη σχέσεις με τη σύζυγο ενός άλλου είναι κακό. Σημαίνει ‘ν’ αμαρτήση εναντίον του Θεού’! Αυτή η ηθική εκτίμησις πρέπει να εντυπωθή στη διάνοια των σπουδαστών των Γραφών. Η πιστή προσκόλλησις του Ιωσήφ στις ευσεβείς αρχές στην αρχή κατέληξε σε άδικα παθήματα, αλλά πολύ μεγαλύτερες ήσαν οι ευλογίες που έλαβε από τον Ιεχωβά λόγω του βάθους της αφοσιώσεώς του σ’ εκείνο που ήταν ορθό.
ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ
15. Πώς ο ψαλμωδός δείχνει την κατάλληλη στάσι που πρέπει να εντυπωθή στις διάνοιες απέναντι στους νόμους και τα προστάγματα του Θεού;
15 Δεν μπορούμε να ελπίζωμε να συμβαδίζωμε με το θέλημα και τον σκοπό του Ιεχωβά, αν είμεθα απομακρυσμένοι από τους νόμους και τις απαιτήσεις του για ζωή. Εν τούτοις, πρέπει να διδάσκωνται όχι μόνο νόμοι και απαιτήσεις, αλλά και βαθύς σεβασμός γι’ αυτά. Αυτή η εκτίμησις πρέπει να ωθή τον Χριστιανό στις οδούς της δικαιοσύνης. Ο κατάλληλος σεβασμός αντανακλάται από τον ψαλμωδό ο οποίος είπε: «Δίδαξόν με φρόνησιν και γνώσιν· διότι επίστευσα εις τα προστάγματά σου. Πόσον αγαπώ τον νόμον σου! Όλην την ημέραν είναι μελέτη [το ενδιαφέρον, ΜΝΚ] μου.» (Ψαλμ. 119:66, 97) Αν πρόκειται να βαδίζωμε ορθά, οφείλομε να κάνωμε τους νόμους του Θεού μελέτη μας, ενδιαφέρον μας. Πρέπει να σεβώμεθα αυτό που σημαίνουν για μας. Αυτή η ιδιότης της εκτιμήσεως πρέπει να εντυπωθή στις διάνοιες αν πρόκειται να εγκαρτερήση ο σπουδαστής.
ΠΕΠΕΙΣΜΕΝΟΙ ΟΤΙ Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
16. Σε τι βάθος εκτιμήσεως της Γραφής πρέπει να φθάση ο σπουδαστής, και πώς εξεδηλώθη αυτό από τους Θεσσαλονικείς;
16 Πίστις κι εμπιστοσύνη στον γραπτό Λόγο του Θεού πρέπει να γίνουν μέρος της διδασκαλίας επίσης. Ο σπουδαστής οφείλει να μάθη να χρησιμοποιή τον Λόγο του Θεού ως ασφαλή οδηγό στη ζωή του. Οφείλει να φθάση στο συμπέρασμα του ψαλμωδού, ο οποίος είπε: «Λύχνος εις τους πόδας μου είναι ο λόγος σου, και φως εις τας τρίβους μου.» «Το κεφάλαιον [η ουσία, ΜΝΚ] του λόγου σου είναι η αλήθεια.» (Ψαλμ. 119:105, 160) Είναι δυνατόν να φθάση ένα άτομο σ’ αυτή την πεποίθησι; Ναι. Ο απόστολος Παύλος γράφοντας γι’ αυτό το ζήτημα στους Θεσσαλονικείς, τους είπε ότι ήσαν πηγή αίνου στον Θεό, διότι, όταν ήκουσαν τον λόγο του Θεού να κηρύττεται από τον Παύλο, εδέχθησαν αυτόν ουχί ως λόγον ανθρώπων, αλλά, (καθώς είναι αληθώς), [ως] λόγον Θεού.» (1 Θεσ. 2:13) Σ’ αυτή την πεποίθησι πρέπει να φθάση ο σπουδαστής από τη μελέτη της Αγίας Γραφής αν πρόκειται να εγκαρτερήση.
ΝΟΜΙΜΟΦΡΟΣΥΝΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΡΑΤΗ ΟΡΓΑΝΩΣΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
17. Ποια θέσι πρέπει να έχη στη ζωή του σπουδαστού η νομιμοφροσύνη στην οργάνωσι του Ιεχωβά, και πώς εξεδηλώθη αυτό από τον απόστολο Πέτρο;
17 Ο σπουδαστής πρέπει, επίσης, να φθάση στο σημείο να εκτιμήση τη θεοκρατική οργάνωσι του λαού του Ιεχωβά. Νομιμοφροσύνη προς τη θεοκρατική οργάνωσι θα εμποδίση τον σπουδαστή από το να προσκόψη σε κάποια εξήγησι του Λόγου του Θεού που πιθανόν να φαίνεται δύσκολη σε κατανόησι. Τον πρώτον αιώνα πολλοί έχασαν το μεγάλο προνόμιο ν’ αποτελέσουν μέρος της εκκλησίας του Θεού, επειδή έφυγαν, όταν ο Ιησούς επέσυρε την προσοχή των σε μια δύσκολη δογματική αλήθεια. Αλλά πώς απεκρίθησαν οι καλά εκπαιδευμένοι απόστολοι, όταν ο Ιησούς τους ερώτησε: «Μήπως και σεις θέλετε να υπάγητε;» Ο απόστολος Πέτρος απήντησε: «Κύριε, προς τίνα θέλομεν υπάγει; λόγους ζωής αιωνίου έχεις.» (Ιωάν. 6:67, 68) Πραγματική νομιμοφροσύνη, όπως αυτή που κατείχε ο Πέτρος, είναι εκείνο που επιθυμούμε να οικοδομήσωμε σ’ αυτούς, με τους οποίους μελετούμε τον Λόγο του Θεού, έτσι ώστε να παραμένουν στενά προσκολλημένοι στην οργάνωσι του Θεού πάντοτε, με ευλογίες για τους ιδίους.
ΑΓΑΠΑΤΕ ΣΤΟΡΓΙΚΑ ΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ
18. Τι αγάπη πρέπει να καλλιεργήση ο σπουδαστής στην καρδιά του για τους αδελφούς του, και πώς απεδείχθη αυτό στη ζωή του Ιησού;
18 Στο κεφάλαιο 13 της Πρώτης επιστολής προς Κορινθίους ο απόστολος Παύλος τονίζει ότι χωρίς αγάπη ο Χριστιανός είναι τίποτε, παρά το υπόμνημα έργων που μπορεί να έχη. «Η αγάπη,» λέγει, «ουδέποτε εκπίπτει.» (1 Κορ. 13:8) Εν τούτοις, ο σπουδαστής οφείλει να μάθη περισσότερο από το ν’ αγαπά τους αδελφούς. Οφείλει να μάθη να τους αγαπά θερμά και στοργικά, ο Παύλος έγραψε: «Γίνεσθε προς αλλήλους φιλόστοργοι δια της φιλαδελφίας.» (Ρωμ. 12:10) Ο απόστολος Πέτρος γράφει: «Αγαπήσατε ενθέρμως αλλήλους εκ καθαράς καρδίας;» (1 Πέτρου 1:22) Αυτή η ιδιότης της ενθέρμου αγάπης προς αλλήλους θα είναι μια πραγματική πηγή χαράς για τον σπουδαστή, και θα τον καθιστά ικανό να υπομένη πολλές δοκιμασίες. Θα τον ελκύση κοντά στην οργάνωσι του Ιεχωβά διότι η αγάπη «είναι τέλειος σύνδεσμος της ενότητος.» (Κολ. 3:12-14, ΜΝΚ) Στο ζήτημα της στοργικής και από καθαράς καρδίας αγάπης ο Ιησούς έθεσε ένα τέλειο παράδειγμα για μας. Ας το ακολουθήσωμε. (Ιωάν. 10:11-15· 1 Ιωάν. 3:18) Αυτή την αγάπη πρέπει να καλλιεργήση ο σπουδαστής αν πρόκειται να εγκαρτερήση για σωτηρία.
ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΤΕ ΚΑΙ ΚΗΡΥΤΤΕΤΕ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
19. Ποιους σπουδαίους παράγοντας σχετικά με τη βασιλεία του Θεού πρέπει να μάθη ο σπουδαστής, και πώς αυτό θ’ αποτελή βοήθεια γι’ αυτόν;
19 Είναι ανάγκη να βοηθήσωμε τον σπουδαστή να εκτιμήση το ότι είμεθα ήδη υπήκοοι της εγκαθιδρυμένης βασιλείας του Θεού, κι επομένως οφείλομε να έχωμε ένα αδιάρρηκτο δεσμό μαζί της και μια άφοβη προθυμία να δίνωμε μαρτυρία γι’ αυτήν. (Ματθ. 24:14) Εμείς ως πρέσβεις και απεσταλμένοι της βασιλείας του Θεού δεν αποτελούμε μέρος των πολιτικών κυβερνήσεων αυτού του συστήματος πραγμάτων. (2 Κορ. 5:20) Προάγομε αποκλειστικώς τα συμφέροντα της εγκαθιδρυμένης στους ουρανούς κυβερνήσεως της Βασιλείας του Θεού. Οφείλομε να παραμείνωμε άφοβοι διαγγελείς της εγκαθιδρύσεως της Βασιλείας. Έτσι μιμούμεθα τα θαρραλέα παραδείγματα του Ιησού και των αποστόλων του. (Ιωάν. 18:36· Πράξ. 4:20) Επομένως, δεν είναι δυνατόν να διχασθή η νομιμοφροσύνη μας, Όταν ενσταλαχθή μέσα του αυτή η εκτίμησις για τη Βασιλεία, τότε ο σπουδαστής θα παραμείνη σταθερός ως διαγγελεύς της Βασιλείας. Δεν θα φοβηθή ούτε θ’ αποσυρθή από την ευθύνη του να διακηρύττη τούτο το ευαγγέλιον της Βασιλείας, που εκπροσωπεί.
20. (α) Εν περιλήψει, σύμφωνα με τον Παύλο, ποιους παράγοντας είναι καλό να έχωμε υπ’ όψιν; (β) Πώς μπορούμε να οικοδομούμε με σοφία, κι έτσι με ποιο αντικειμενικό σκοπό;
20 Επομένως, στο έργο μας της μαθητεύσεως είναι καλό να έχωμε υπ’ όψιν τους λόγους του αποστόλου Παύλου, ο οποίος είπε: «Του Θεού είμεθα συνεργοί· σεις είσθε του Θεού αγρός, του Θεού οικοδομή. Εγώ κατά την χάριν του Θεού την δοθείσαν εις εμέ, ως σοφός αρχιτέκτων θεμέλιον έθεσα· άλλος δε εποικοδομεί· έκαστος όμως ας βλέπη πώς οικοδομεί. Διότι θεμέλιον άλλο ουδείς δύναται να θέση παρά το τεθέν, το οποίον είναι ο Ιησούς Χριστός. Εάν δε τις εποικοδομή επί το θεμέλιον τούτο, χρυσόν, άργυρον, λίθους τιμίους [αυτές τις καλές πυρίμαχες ιδιότητες] , ξύλα, χόρτον, καλάμην· εκάστου το έργον θέλει φανερωθή· διότι η ημέρα θέλει φανερώσει αυτό· επειδή δια πυρός ανακαλύπτεται· και το πυρ θέλει δοκιμάσει το έργον εκάστου οποίον είναι.» (1 Κορ. 3:9-13) Γι’ αυτό οικοδομείτε με σοφία. Κάμετε τους σπουδαστάς της Γραφής να βλέπουν και να εκτιμούν τις ευσεβείς ιδιότητες της ουρανίας σοφίας. Βοηθήστε τους ν’ αποκτήσουν διαρκή εκτίμησι της πνευματικής διακρίσεως, της κατανοήσεως και της συνέσεως. Βοηθήστε τους να τρέφουν στοργική αγάπη για τη δοκιμασμένη ιδιότητα της πίστεώς των, την ανάγκη για ακεραιότητα, την αφοσίωσι στις αρχές της Γραφής και τον βαθύ σεβασμό για τους νόμους και τις εντολές του Θεού. Φροντίστε να τρέφουν εκτίμησι για την Αγία Γραφή ως τον Λόγο του Θεού, για την ανάγκη να παραμένουν προσκολλημένοι στενά στην οργάνωσι του Ιεχωβά και για την ανάγκη να καλλιεργούν ένθερμη αγάπη για τους αδελφούς. Κατευθύνετέ τους προς την εκτίμησι της Βασιλείας ως της μόνης ελπίδος του ανθρωπίνου γένους και αναπτύξτε μέσα τους μια αδιάρρηκτη προσκόλλησι σ’ αυτή καθώς και προθυμία να δίνουν μαρτυρία γι’ αυτήν. Αν το πράττετε αυτό, υπάρχει κάθε λόγος να πιστεύετε ότι το έργο σας θα παραμείνη, για τον αίνο και τη δόξα του Θεού, διότι αυτή είναι η υπόσχεσίς του.
[Εικόνα στη σελίδα 400]
Το να διδάσκωμε ένα σπουδαστή να βασίζεται στην καθοδήγηση του Λόγου του Θεού θα τον βοηθήση ν’ αναπτύξη την ιδιότητα της εγκαρτερήσεως