Πώς Να Προσευχώμεθα για ν’ Ακουσθούμε από τον Θεόν

ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ λέγει, για τον Ιεχωβά Θεό: «Ω ακούων προσευχήν, εις σε θέλει έρχεσθαι πάσα σαρξ.» (Ψαλμ. 65:2) Ναι, ο Θεός εισακούει προσευχές. Άνθρωποι σε όλη τη γη που αγαπούν την αλήθεια, που ποθούν να κάνουν το θέλημα το Θεού και οι οποίοι τον πλησιάζουν με τον τρόπο που αυτός επιδοκιμάζει, μπορούν ν’ απολαμβάνουν το πολύτιμο αυτό προνόμιο. (Πράξ. 10:34, 35) Πραγματικά, τι θαυμαστό προνόμιο είναι να μπορήτε να μιλήτε στον ένδοξο Άρχοντα όλου του σύμπαντος και να γνωρίζετε ότι αυτός σας ακούει!​—Ψαλμ. 8:1, 3, 4· Ησ. 45:22.

Με τρόπο ενθαρρυντικό ο γραπτός Λόγος του Θεού υπόσχεται: «Μη μεριμνάτε περί μηδενός· αλλ’ εν παντί πράγματι ας γνωρίζωνται τα ζητήματά σας προς τον Θεόν μετ’ ευχαριστίας δια της προσευχής και της δεήσεως. Και η ειρήνη του Θεού, η υπερέχουσα πάντα νουν, θέλει διαφυλάξει τας καρδίας σας και τα διανοήματά σας δια του Ιησού Χριστού.​—Φιλιππησ. 4:6, 7.

Εν τούτοις, μερικοί μπορεί προσωπικά να μη έχουν σχηματίσει βεβαιότητα σχετικά με το ζήτημα της προσευχής, επειδή πολλές από τις προσευχές των φαίνεται ότι έμειναν αναπάντητες. Γιατί αυτό; Είναι ουσιώδες να το γνωρίζωμε αυτό. Ο Θεός διασαφηνίζει, στον Λόγο του ποιο είναι το θέλημά του σχετικά με την προσευχή.

ΠΩΣ ΝΑ ΠΡΟΣΕΡΧΩΜΕΘΑ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΜΕ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Η Αγία Γραφή μάς λέγει ότι «ο προσερχόμενος εις τον Θεόν, πρέπει να πιστεύση, ότι είναι, και γίνεται, μισθαποδότης εις τους εκζητούντας αυτόν.» (Εβρ. 11:6) Σημειώστε ότι αυτό το εδάφιο λέγει ότι πρέπει να ‘προσερχώμεθα στον Θεό.’

Ο Ιεχωβά, ως ο αληθινός και ζων Θεός, θέλει να προσευχώμεθα σ’ Αυτόν, και όχι σε κάποιον άλλον. Η προσευχή αποτελεί μέρος της λατρείας μας και γι’ αυτόν τον λόγο πρέπει ν’ απευθύνεται μόνο στον Δημιουργό, στον Ιεχωβά. (Ματθ. 4:10) Ο Ιησούς Χριστός εδίδαξε τους ακολούθους του να προσεύχονται στον ‘Πατέρα του τον εν τοις ουρανοίς.’ (Ματθ. 6:9) Ο Ιησούς δεν τους εδίδαξε να προσεύχονται σ’ αυτόν τον ίδιο, ούτε στην ανθρώπινη μητέρα του, τη Μαρία, ούτε σε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο. Ο Ιεχωβά είναι παντοδύναμος, πάνσοφος, τέλειος σε δικαιοσύνη και σε αγάπη. Γιατί, λοιπόν, να πάμε σε οποιοδήποτε κατώτερο πρόσωπο; Επί πλέον, ο θεόπνευστος απόστολος Παύλος μάς διαβεβαιώνει ότι ο Θεός «δεν είναι μακράν από ενός εκάστου ημών,» αν τον εκζητούμε με τον ορθό τρόπο.​—Πράξ. 17:27.

Αλλά μπορεί να πήτε, «Πώς μπορούμε εμείς, ως ατελή πλάσματα με κληρονομημένη αμαρτία, να προσευχώμεθα σ’ ένα Θεό που είναι τέλειος και δίκαιος;» Ο Ιεχωβά το έχει λάβει στοργικά υπ’ όψι αυτό κι επρομήθευσε ένα «παράκλητον» να μιλή υπέρ ημών στον ουρανό. Αυτός ο παράκλητος είναι ο ‘Ιησούς Χριστός ο δίκαιος.’​—1 Ιωάν. 2:1, 2.

Ο Ιησούς έδωσε τη ζωή του ως αντίλυτρο για το ανθρώπινο γένος. Επί, πλέον, ο Ιεχωβά τον δώρισε Αρχιερέα του. Ο Ιεχωβά απαιτεί ν’ αναγνωρίζωμε τη θέσι του Υιού του στον σκοπό Του και ν’ αναπέμπωμε όλες τις προσευχές μας εν τω ονόματί του. Γι’ αυτό είπε ο Ιησούς στους ακολούθους του: «Ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα, ειμή δι’ εμού.» (Ιωάν. 14:6) Ο Ιησούς, επίσης, είπε: «Όσα αν αιτήσητε παρά του Πατρός εν τω ονόματί μου, θέλει σας δώσει.» (Ιωάν. 16:23) Για να είναι, λοιπόν, οι προσευχές μας ευπρόσδεκτες στον Θεό, πρέπει να προσευχώμεθα στον Ιεχωβά Θεό μέσω του Υιού του, δηλαδή, εν τω ονόματι του Ιησού.

ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΥΑΡΕΣΤΕΣ ΣΤΟΝ ΘΕΟ

Στην επιστολή 1 Πέτρου 3:12 (ΜΝΚ) αναγινώσκομε: «Οι οφθαλμοί του Ιεχωβά είναι επί τους δικαίους, και τα ώτα αυτού εις την δέησιν αυτών.» Έτσι, αν πρόκειται οι προσευχές μας να ευαρεστήσουν τον Θεό, πρέπει να είμεθα ειλικρινείς προσπαθώντας να ζούμε σε αρμονία με τις δίκαιες αρχές του Λόγου του Θεού. Αν ένας απορρίπτη τον Λόγον του Θεού και το θέλημά Του, δεν πρέπει ν’ αναμένη από τον Θεό απάντησι στις προσευχές του για βοήθεια σε καιρό ανάγκης. Η Αγία Γραφή σαφώς λέγει: «Του εκκλίνοντος το ωτίον αυτού από του να ακούη τον νόμον, και αυτή η προσευχή αυτού θέλει είσθαι βδέλυγμα.»​—Παροιμ. 28:9· 15:29.

Επίσης, ο Θεός λέγει σ’ εκείνους που δεν σέβονται την ιερότητα της ζωής: «Ναι, όταν πληθύνητε δεήσεις, δεν θέλω εισακούει· αι χείρες σας είναι πλήρεις αιμάτων.» (Ησ. 1:15) Σ’ αυτόν τον «έσχατον καιρόν» οπότε η βία, η ανηθικότης, η ανεντιμότης, η ψευδής λατρεία και οι άλλοι κακοί τρόποι γίνονται ολοένα περισσότερο κοινά, είναι ανάγκη βέβαια να εξετάσουμε σοβαρά τον τρόπο με τον οποίον συμπεριφερόμεθα στην καθημερινή μας ζωή, αν θέλομε να εισακούωνται οι προσευχές μας από τον Θεό.​—1 Ιωάν. 3:21, 22.

Εκείνο για το οποίον προσευχόμεθα συμβάλλει, επίσης, πολύ στο να προσδιορισθή αν θ’ απαντήση ο Θεός στις προσευχές μας. Ο Ιησούς έδωσε στους μαθητάς του ένα υπόδειγμα προσευχής για να τους καθοδηγήση ως προς το είδος της προσευχής που δέχεται ο Θεός. Είπε: «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά σου· ελθέτω η βασιλεία σου· γενηθήτω το θέλημά σου, ως εν ουρανώ, και επί της γης· τον άρτον ημών τον επιούσιον δος εις ημάς σήμερον και συγχώρησον εις ημάς τας αμαρτίας ημών, καθώς και ημείς συγχωρούμεν εις τους αμαρτάνοντας εις ημάς· και μη φέρης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ελευθέρωσον ημάς από του πονηρού.»​—Ματθ. 6:9-13.

Αυτή η προσευχή δείχνει ότι το όνομα και οι σκοποί του Θεού πρέπει να είναι το πρώτο μας μέλημα. Κατόπιν, μπορούμε να ζητήσωμε για τις υλικές μας ανάγκες, για τη συγχώρησι των αμαρτιών μας και για την ελευθέρωσί μας από πειρασμό και από τον πονηρό. Σημειώστε, επίσης, ότι ο Ιησούς μάς διδάσκει να προσευχώμεθα: «Πάτερ ημών,» «τον άρτον ημών . . . δος εις ημάς σήμερον» και «συγχώρησον εις ημάς.» Αυτό δείχνει ότι, όταν ένα άτομο προσεύχεται, πρέπει να σκέπτεται όχι μόνο τον εαυτό του, ή μόνο τα προβλήματά του και τις ανάγκες του. Αντιθέτως, πρέπει ανιδιοτελώς να διευρύνη τις προσευχές του για να περιλάβη και άλλους. Πρέπει να περιλαμβάνωμε, όχι μόνο την οικογένειά μας και τους συγγενείς μας, αλλά και τους άλλους που επιζητούν να ευαρεστήσουν τον Θεό, και ειδικά εκείνους που αντιμετωπίζουν δοκιμασίες και δυσχέρειες στην υπηρεσία τους προς τον Θεό.​—Ιάκ. 5:16· Εφεσ. 6:18-20.

Ο απόστολος Ιωάννης γράφει: «Και αύτη είναι η παρρησία την οποίαν έχομεν προς αυτόν, ότι, εάν ζητώμέν τι κατά το θέλημα αυτού, ακούει ημάς.» (1 Ιωάν. 5:14) Κάθε μέρος της ζωής ενός Χριστιανού είναι, βέβαια, ένα κατάλληλο θέμα για προσευχή. Αλλά το σπουδαίο πράγμα είναι εκείνο που ζητείται πρέπει να είναι σε αρμονία με το θέλημα του Θεού. Αυτός είναι ο πρώτιστος λόγος, για τον οποίον πολλές προσευχές μένουν αναπάντητες. Το άτομο δεν έχει πράγματι εφαρμόσει την συμβουλή της Αγίας Γραφής: «Έλπιζε επί Ιεχωβά εξ όλης σου της καρδίας, και μη επιστηρίζεσαι εις την σύνεσίν σου· εν πάσαις ταις οδοίς σου αυτόν γνώριζε, . . . φοβού τον Ιεχωβά.»​—Παροιμ. 3:5-7. ΜΝΚ.

Ώστε, αντί ν’ αποφασίσουμε το τι εμείς θέλομε να κάμωμε ή να έχωμε, και να προσευχώμεθα στον Θεό γι’ αυτό, δεν είναι, μάλλον, πιο κατάλληλο να εξακριβώνωμε πρώτα τι ο Θεός ζητεί από μας, και κατόπιν να διατυπώνωμε ανάλογα τις προσευχές μας; Ασφαλώς δεν θέλομε να καταταχθούμε μεταξύ εκείνων για τους οποίους είναι γραμμένο: «Ζητείτε, και δεν λαμβάνετε, διότι κακώς ζητείτε, δια να δαπανήσητε εις τας ηδονάς σας.» Θα πρέπει να λαμβάνουμε πάντοτε υπ’ όψιν το θέλημα του Ιεχωβά στις προσευχές μας.​—Ιάκ. 4:3, 13-15.

Με τη μελέτη του Λόγου του Θεού και με την πείρα μας στην υπηρεσία του μαζί με άλλους αληθινούς Χριστιανούς μπορούμε να κατανοούμε ποιο είναι το θέλημα του. (Ρωμ. 12:2) Ο ψαλμωδός προσηύχετο: «Συνέτισόν με, και θέλω φυλάττει τον νόμον σου· ναι, θέλω φυλάττει αυτόν εν όλη καρδία. Οδήγησόν με εις την οδόν των προσταγμάτων σου· διότι ευφραίνομαι εις αυτήν. Κλίνον την καρδίαν μου εις τα μαρτύριά σου, και μη εις πλεονεξίαν.​—Ψαλμ. 119:34-36.

Αν προσευχώμεθα στον Θεό με πίστι, αυτός θα μας δώση γενναιόδωρα τη σοφία που χρειαζόμεθα για ν’ αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα της ζωής. (Ιάκ. 1:5-8) Αυτός θα μας βοηθήση να γνωρίζωμε και να κάνωμε ό,τι θα φέρη τιμή στο μέγα του όνομα, κι αυτό θα καταλήξη, επίσης, και σε δική μας ευτυχία.​—Ψαλμ. 84:11, 12.

Ο ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ;

Μήπως απαιτεί ο Θεός να λαμβάνωμε μια ωρισμένη στάσι όταν προσευχώμεθα ή να πηγαίνωμε σ’ ένα ιδιαίτερο κτίριο για να προσευχώμεθα; Ο Λόγος του λέγει ότι δεν το απαιτεί αυτό. Παραδείγματος χάριν, την εποχή του δούλου του Θεού Έσδρα, οι λάτρεις έπιπταν πρηνείς με το πρόσωπό των στη γη. Ο Δανιήλ προσηύχετο στον κοιτώνα του τρεις φορές την ημέρα γονυπετής. Άλλοι προσηύχοντο όρθιοι. Ο Ιησούς ύψωνε τους οφθαλμούς στον ουρανό.​—Νεεμ. 8:6· Δαν. 6:10· Μάρκ. 11:25· Ιωάν. 11:41.

Ο Ιησούς υπέδειξε ότι καλό είναι να είμεθα μόνοι στην ατομική μας προσευχή, πηγαίνοντας στο δικό μας δωμάτιο για να προσευχηθούμε. (Ματθ. 6:6) Και μολονότι ο ίδιος ο Ιησούς προσηύχετο κατά περιστάσεις σε δημοσίους χώρους, κατέκρινε έντονα το να προσεύχεται ένα άτομο ενώπιον άλλων, απλώς για να το βλέπουν και για να κάνη επίδειξι της «αγιότητός» του. Ετόνισε, επίσης, ότι ο Θεός δεν επιδοκιμάζει τη χρήσι των ιδίων ακριβώς λέξεων κατ’ επανάληψιν στην προσευχή. (Ματθ. 6:5, 7, 8) Γιατί αυτό;

Διότι εκείνο που ενδιαφέρει πραγματικά τον Θεό είναι αυτό που είναι μέσα στην καρδιά μας. «Διότι οι οφθαλμοί του Ιεχωβά περιτρέχουσι δια πάσης της γης, δια να δειχθή δυνατός υπέρ των εχόντων την καρδίαν αυτών τελείαν προς αυτόν.» (2 Χρον. 16:9, ΜΝΚ) Πώς θα μπορούσε η προσευχή μας να εκφράση αυτό που είναι μέσα στην καρδιά μας, αν απλώς αναγινώσκεται από ένα προσευχητάριο; Όταν, λοιπόν, προσευχώμεθα, πρέπει να προσευχώμεθα από την καρδιά μας, με ταπεινότητα. «Ο Θεός εις τους υπερήφανους αντιτάσσεται, εις δε τους ταπεινούς δίδει χάριν.»​—Ιάκ. 4:6.

Στις προσευχές μας δεν έχει αξία το να χρησιμοποιούμε γλώσσα που είναι ασυνήθης ή εξεζητημένη. Μάλλον, πρέπει να μιλούμε στον Θεό όπως θα μιλούσαμε σ’ ένα στενό κι έμπιστο φίλο κι όπως ένας γυιός στον πατέρα του. Η προσευχή μας μπορεί ακόμη να είναι σιωπηρή, μέσα στην καρδιά μας. (1 Σαμ. 1:12, 13) Μερικές φορές μπορεί να μη βρίσκωμε ακριβώς τις ορθές λέξεις για να εκφράσωμε τις σκέψεις μας στον Θεό. Αλλά μπορούμε να έχωμε πεποίθησι ότι ο Θεός γνωρίζει τις ανάγκες μας και θα εννοήση την απλή προσευχή μας.

ΕΚΤΙΜΗΣΙΣ ΤΟΥ ΠΡΟΝΟΜΙΟΥ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

Σε όλους μας έρχονται περιστάσεις στη ζωή μας που δεν υπάρχει ανθρώπινη βοήθεια, ή που η βοήθεια την οποίαν παρέχουν άνθρωποι δεν επαρκεί για τις ανάγκες μας. Τότε στον Θεό και μόνο πρέπει να στραφούμε. Εν τούτοις, αν αγαπούμε τον Ιεχωβά κι εκτιμούμε το προνόμιο της προσευχής, ασφαλώς δεν θ’ αναμένουμε τέτοιες περιστάσεις για να μιλήσωμε σ’ αυτόν. Αντιθέτως, θα τον πλησιάζωμε τακτικά, συχνά, με εκφράσεις ευχαριστίας και αίνου, καθώς και με τα αιτήματά μας και τις παρακλήσεις μας. (Εφεσ. 6:18· 1 Θεσ. 5:17, 18) Μια οικογένεια πολύ ωφελείται από την προσευχή, ακόμη και από την απλή έκφρασι ευχαριστίας στον Θεό στις ώρες των γευμάτων, ακολουθώντας το παράδειγμα του Ιησού.​—Ματθ. 14:19.

Αληθινά, η κατ’ ιδίαν προσευχή, η οικογενειακή προσευχή και η εκκλησιαστική προσευχή φέρνουν όλες θαυμαστά οφέλη. Η προσευχή δείχνει μια ειλικρινή αναγνώρισι της πλήρους εξαρτήσεώς μας από τον Θεό για όλα. Μας φέρνει κοντά στους ομοίους με μας λάτρεις. Μας φέρνει την ειρήνη του στοργικού Δημιουργού. Προάγει τη ροή του αγίου πνεύματος του Θεού στη ζωή μας. Μας βοηθεί να έχωμε εμπιστοσύνη για το μέλλον. Αποτελεί δώρον από τον Θεό και δώρον το οποίον πρέπει να εκτιμούμε και να χρησιμοποιούμε.