Μπορείτε να Κάμετε Χωρίς τον Θεό;

Είναι ο Θεός ζωτικός στην ανθρώπινη ύπαρξι; Είναι δυνατή η ζωή χωρίς αυτόν;

ΠΡΙΝ από διακόσια περίπου χρόνια ο Ναπολέων Βοναπάρτης ερώτησε τον διάσημο Γάλλο αστρονόμο Πιέρ Σιμόν Λαπλάς γιατί δεν έκαμε καθόλου μνεία για τον Θεό στο νέο βιβλίο του περί των αστέρων. Ο Λαπλάς απήντησε: «Δεν είχα ανάγκη αυτής της υποθέσεως.» Μολονότι το να θεωρήται ο Θεός μη αναγκαίος ήταν τότε σε μερικούς κύκλους μια μάλλον προοδευτική σκέψις, εν τούτοις δεν θεωρείται πλέον ως τέτοια στην εποχή μας.

Σήμερα δεν είναι ασύνηθες για πολλούς ανθρώπους να νομίζουν ότι μπορούν να κάμουν χωρίς τον Θεό. Πολλά άτομα, μολονότι λέγουν ότι πιστεύουν στην ύπαρξί του, κάνουν λίγα ή τίποτε για να δείξουν ότι αναγνωρίζουν ότι έχουν την ανάγκη του. Δεν προσεύχονται σ’ αυτόν τακτικά. Δεν ζητούν να μάθουν το θέλημά του. Ούτε και καταβάλλουν προσπάθεια να ζουν τη ζωή των σε αρμονία με τις καλές αρχές που βρίσκονται στον Λόγο Του, την Αγία Γραφή. Μπορεί να επαινούν τις Βιβλικές διδασκαλίες ως καλά ιδεώδη, αλλά δεν τις υιοθετούν για να ζουν σύμφωνα μ’ αυτές.

Μερικά άτομα ακόμη και καυχώνται ότι οτιδήποτε κι αν έχουν, το απέκτησαν με τις ιδικές των προσπάθειες, χωρίς καμμιά βοήθεια από τον Θεό. Είναι ορθό αυτό το συμπέρασμά των; Δεν είμεθα κατά κανένα τρόπο οφειλέται στον Θεό ή εξαρτώμενοι απ’ αυτόν; Μπορούμε πραγματικά να κάμωμε χωρίς Αυτόν;

Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Εν πρώτοις, ποιος μας έδωσε ζωή; Ατομικώς, φυσικά, μας την έδωσαν οι γονείς μας. Αλλά ποιος έδωσε αρχή ή εδημιούργησε την ανθρωπίνη ζωή; Σ’ αυτή την Πηγή είναι προφανές ότι είμεθα οφειλέται. Αλλά μήπως θα μπορούσε να προέλθη η ζωή τυχαίως, και επομένως, να μη προέρχεται από μια νοήμονα πηγή;

Προσφάτως αυτή η ερώτησις είχε διερευνηθή από τον γνωστό Γάλλο φιλόσοφο Κλωντ Τρεσμοντάν, ο οποίος δίνει διαλέξεις σχετικά με την φιλοσοφία της επιστήμης στην διάσημη Σορβόννη στο Παρίσι. Σε μια συνέντευξί του, παρετήρησε: «Μόνον πολύ ολίγοι επιστήμονες σκέπτονται τώρα σοβαρά» ότι η απλή σύμπτωσις μπορεί να «προβληθή ως εξήγησις της εμφανίσεως και του πιο απλού ακόμη ζωντανού οργανισμού.»

Επροχώρησε κατόπιν για να εξηγήση γιατί ένας τυχαίος συνδυασμός στοιχείων δεν μπορεί για να ληφθή σοβαρά υπ’ όψιν ως εξήγησις για την αρχή της ζωής. «Γνωρίζομε τώρα το εξαιρετικά περίπλοκον των μεγάλων μορίων τα οποία περιλαμβάνονται μέσα στη σύνθεσι του ζωντανού κυττάρου,» είπε. «Έχουν γίνει υπολογισμοί για ν’ ανακαλυφθή ποια περίπου θα ήταν η πιθανότης να προκύψη το πιο απλό από αυτά τα μεγάλα μόρια μέσω τυχαίας ενεργείας από την αρχική κατάστασι του πρωτογόνου χάους, και το συμπέρασμα είναι ότι το μήκος του χρόνου και η ποσότης της ύλης που απαιτούνται για την τυχαία δημιουργία ενός μόνον μορίου θα ήταν έξω από κάθε αναλογία σε σύγκρισι με τη γνωστή ηλικία του γαλαξία μας.»

Έτσι ο Τρεσμοντάν παρετήρησε ότι «για να είχε καταστή η ύλη μόνη της ικανή» ν’ ανακαλύψη περίπλοκες μορφές ζωής, «πρέπει να ήταν προικισμένη με μεγάλη σοφία και ασύγκριτη μεγαλοφυία.» Αν ένας αποδίδη στην τύχη εκείνο που ριζικώς αντιφάσκει με τους νόμους των πιθανοτήτων, στην πραγματικότητα γράφει την λέξι τύχη με κεφαλαίο γράμμα και την χρησιμοποιεί ως συνώνυμο της λέξεως Θεός.

Είναι σαφές ότι η Πηγή της ζωής δεν είναι μια χωρίς νοημοσύνη σύμπτωσις αλλά ο Παντοδύναμος Θεός! Μαζί με τους Βιβλικούς ψαλμωδούς το ευλαβές άτομο αναγνωρίζει ότι «ο Ιεχωβά είναι ο Θεός· αυτός έκαμεν ημάς, και ουχί ημείς.» «Διότι μετά σου είναι η πηγή της ζωής.» (Ψαλμ. 100:3, ΜΝΚ· 36:9) Πράγματι, είμεθα οφειλέται στον Θεό διότι μας έδωσε ζωή, και οφείλομε να Τον ευχαριστούμε μ’ ευγνωμοσύνη για το θαυμαστό αυτό δώρον.

ΣΥΝΤΗΡΗΤΗΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΗΣ

Αλλά τώρα που είμεθα ζώντες, έχομε ανάγκη από τον Θεό; Εξαρτώμεθα με οποιονδήποτε τρόπο από αυτόν; Ένα νήπιο απλώς δεν μπορεί να κάμη χωρίς τους επιγείους γονείς του. Έχει ανάγκη από κάποιον να το θρέψη, να το ντύση και να φροντίση για τις άλλες ανάγκες του. Εξαρτώνται άρά γε, και οι άνθρωποι με παρόμοιο τρόπο από τον Θεό, τον ουράνιο των Πατέρα, ή Ζωοδότη;

Πολλοί άνθρωποι δεν σκέπτονται έτσι. Μπορεί να ερωτούν ‘Τι έχει κάμει ο Θεός για μένα;’ Πράγματι, μπορεί να έχουν μοχθήσει σκληρά για να διαθρέψουν και να ενδύσουν τις οικογένειές των, ίσως εργαζόμενοι πολλές ώρες για να σπείρουν σπόρο, και να εκοπίασαν κάτω από ένα θερμό ήλιο για να θερίσουν τον καρπό. Εν τούτοις, ποιος κάνει αυτόν τον σπόρο ν’ αναπτυχθή σε θρεπτική τροφή η οποία μπορεί να δώση δύναμι στα σώματά των και να κάμη τα παιδιά των ν’ αναπτύσσωνται; Πώς συμβαίνει ώστε εκείνος ο σπόρος, μαζί με λίγο νερό και χώμα, να μπορή να παράγη τέτοια θαυματουργά αποτελέσματα; Οφείλεται αυτό σε οποιονδήποτε άνθρωπο;

Όχι, αλλά είναι ενέργεια του Θεού! Πριν από πολύ καιρό ο Χριστιανός απόστολος Παύλος συνεζήτησε αυτό το ζήτημα της αυξήσεως, και είπε: «Εγώ εφύτευσα, ο Απολλώς επότισεν, αλλ’ ο Θεός ηύξησεν. Ώστε ούτε ο φυτεύων είναι τι, ούτε ο ποτίζων, αλλ’ ο Θεός ο αυξάνων.» (1 Κορ. 3:6, 7) Μολονότι ο Παύλος συζητούσε εδώ την πνευματική ανάπτυξι, η αρχή αληθεύει εξίσου όσον αφορά την αύξησι του κατά γράμμα σπόρου. Ο Θεός συντηρεί τον θαυματουργό τρόπο λειτουργίας ο οποίος καθιστά αυτούς τους σπόρους ικανούς να βλαστάνουν και να παράγουν τα πολλά πράγματα που έχει ανάγκη ο άνθρωπος.

Ο Γάλλος αστρονόμος Λαπλάς με υπερηφάνεια συνεπέρανε ότι, επειδή αυτός είχε ανακαλύψει μερικούς από τους νόμους οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για τις εύτακτες και περίπλοκες κινήσεις των ουρανίων σωμάτων, η χειρ του Θεού δεν είχε ανάμιξι. Αλλά ποιος έχει κάμει διευθετήσεις, παραδείγματος χάριν, ώστε η γη να περιστρέφεται γύρω από τον άξονα της ακριβώς με την απαιτούμενη ταχύτητα (1.600 περίπου χιλιόμετρα την ώρα στον Ισημερινό) ώστε η ζωή στη γη να περιβάλλεται από ιδεώδεις περιόδους ηλιακού φωτός και σκότους; Και ποιος καθώρισε την ταχύτητα της τροχιάς της γης γύρω από τον ήλιο σε 107.000 περίπου χιλιόμετρα την ώρα, ταχύτητα η οποία είναι ακριβώς εκείνη που απαιτείται για να κρατήται η γη σε μια πορεία ιδεώδους αποστάσεως από τον ήλιο για να μπορή ν’ αυξάνη και να ευημερή η επίγεια ζωή;

Οι μεγαλειώδεις νόμοι και η τάξις που διέπουν το σύμπαν αποκλείουν την πιθανότητα να έχουν προκύψει τυχαίως αυτές οι ιδεώδεις συνθήκες. Ο Ιεχωβά Θεός είναι ο Δημιουργός και Διαμορφωτής του αστρικού και πλανητικού συστήματος. Καθώς εξηγεί η Γραφή: «Αριθμεί τα πλήθη των άστρων καλεί τα πάντα ονομαστί.» (Ψαλμ. 147:4· Ησ. 40:25, 26) Και οι νόμοι και η τάξις που εξακολουθούν να διέπουν την κίνησι των πλανητών και αστέρων πιστοποιούν ότι ο Θεός εξακολουθεί να υπάρχη και ότι αυτός διατηρεί και επιβάλλει αυτούς τους νόμους. Ναι, ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε να κάμη χωρίς Αυτόν· πραγματικά, η ζωή δεν θα εξακολουθούσε να υπάρχη στη γη.

Όπως ακριβώς ένα νήπιο εξαρτάται από τους γονείς του για τις ανάγκες της ζωής, έτσι όλοι οι άνθρωποι εξαρτώνται ομοίως από τον Ιεχωβά Θεό. Ο απόστολος Παύλος ήταν ακριβής όταν έλεγε στους ανθρώπους ότι ο Θεός δίνει «ουρανόθεν βροχάς και καιρούς καρποφόρους, γεμίζων τροφής και ευφροσύνης τας καρδίας ημών.» (Πράξ. 14:15-17) Οφείλομε, επομένως ν’ αποδίδωμε στον Θεό αυτά τα πράγματα, και ν’ αποδίδωμε σ’ αυτόν εγκάρδιες ευχαριστίες. Διότι, όπως λέγει η Γραφή, «αυτός δίδει εις πάντας ζωήν και πνοήν και τα πάντα,» και «εν αυτώ ζώμεν και κινούμεθα και υπάρχομεν.»​—Πράξ. 17:25, 28.

Έτσι είτε οι άνθρωποι θέλουν να το αναγνωρίσουν είτε όχι, είναι χρεώσται στον Θεό για ζωή κι εξαρτώνται από αυτόν για τις πολλές σωματικές ανάγκες που καθιστούν δυνατή τη ζωή. Αλλά, μήπως ο ουράνιος Πατήρ προμηθεύει μόνο τροφές για την διατροφή του σώματος και καμμιά τροφή για την διατροφή της διανοίας; Μπορούν οι άνθρωποι να κάμουν χωρίς τις πνευματικές προμήθειες του Ιεχωβά Θεού;

ΖΩΗ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΘΕΟ

Μολονότι είναι πιθανόν ότι η μεγίστη πλειονότης του πληθυσμού της γης λέγουν ότι πιστεύουν στην ύπαρξι του Θεού, εν τούτοις οι περισσότεροι από αυτούς προτιμούν να ζουν σε άγνοια των πνευματικών του προμηθειών. Κωφεύουν στις Άγιες Γραφές. Καταβάλλουν μικρή ή καμμιά προσπάθεια να μάθουν για τις προμήθειες του Θεού να θεραπεύση το ανθρώπινο γένος από τα καταστρεπτικά αποτελέσματα της αμαρτίας και να το ευλογήση με τελεία υγεία και ζωή σ’ ένα δίκαιο νέο σύστημα πραγμάτων.

Η περίπτωσις αυτών των ανθρώπων είναι ομοία με την περίπτωσι των αρχαίων Εφεσίων προτού γίνουν Χριστιανοί. Ο απόστολος Παύλος έγραψε σ’ αυτούς: «Ήσθε εν τω καιρώ εκείνω χωρίς Χριστού, απηλλοτριωμένοι από της πολιτείας του Ισραήλ, και ξένοι των διαθηκών της επαγγελίας, ελπίδα μη έχοντες, εν τω κόσμω χωρίς Θεού· τώρα όμως δια του Ιησού Χριστού, σεις οι ποτέ όντες μακράν, εγείνετε πλησίον διά του αίματος του Χριστού.»​—Εφεσ. 2:12, 13.

Προτού αποκτήσουν γνώσι όσον αφορά τους σκοπούς του Θεού εκείνοι οι Εφέσιοι ήσαν «χωρίς Θεού.» Ζούσαν σε άγνοια των πνευματικών του προμηθειών και δεν είχαν γνησία ελπίδα για ζωή με διαρκή ευτυχία. Η προσδοκία των ήταν να ζήσουν ένα βραχύ χρονικό διάστημα και να πεθάνουν. Μόνον όταν ανταπεκρίθησαν στο άγγελμα των Αγίων Γραφών ήλθαν σε μια στενή σχέσι με τον Θεό και απελάμβαναν την βεβαία ελπίδα αιωνίου ζωής. Αυτή η προοπτική κατέστη δυνατή με το να δεχθούν την προμήθεια του Θεού, τον Ιησού Χριστό, μέσω της θυσίας του οποίου είχαν απελευθερωθή από την καταδίκη η οποία ήταν αποτέλεσμα της κληρονομημένης αμαρτίας κι επλησίασαν στον Θεό.​—Εφεσ. 1:7· Ρωμ. 5:12.

Είναι, επομένως, γεγονός ότι μπορεί ένας να ζήση προσωρινώς χωρίς τις πνευματικές προμήθειες του Θεού. Η σωματική τροφή μόνη της θα διατηρήση ένα άτομο επί ένα διάστημα. Αλλά, στον καιρό του, είναι αναπόφευκτο ότι τ’ αποτελέσματα της αμαρτίας θα τον καταλάβουν και θα πεθάνη. Ο άνθρωπος, ακόμη και με τις μεγάλες του προόδους στην ιατρική επιστήμη, είναι ανίκανος να το εμπόδιση αυτό. Πόσο καταφανές είναι, λοιπόν, ότι ο άνθρωπος έχει ανάγκη του Θεού! Δεν μπορεί να ζήση επ’ αόριστον χωρίς να μάθη γι’ Αυτόν και τις προμήθειές του! Ο Ιησούς Χριστός το ετόνισε αυτό το γεγονός όταν ήταν με τους μαθητάς του, λέγοντας: «Αυτή δε είναι η αιώνιος ζωή, το να γνωρίζωσι σε τον μόνον αληθινόν Θεόν, και τον οποίον απέστειλας Ιησούν Χριστόν.»​—Ιωάν. 17:3.

ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΤΕ ΟΤΙ ΕΧΕΤΕ ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Εν τούτοις, προφανώς επειδή βλέπουν τόσο πολλή πονηρία και ανθρώπινες ταλαιπωρίες χωρίς να διακρίνουν κάποια επέμβασι του Θεού, πολλοί άνθρωποι αμφιβάλλουν αν υπάρχη Θεός, και καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι, αν υπάρχη, μπορούν να κάμουν χωρίς αυτόν. Αυτή η σκέψις κάνει ακόμη μερικούς να παραδίδωνται σε μια πορεία πονηρίας, όπως αναφέρεται από ένα Βιβλικό συγγραφέα: «Επειδή η κατά του πονηρού έργου απόφασις δεν εκτελείται ταχέως, δια τούτο η καρδία των υιών των ανθρώπων είναι όλη έκδοτος εις το να πράττη το κακόν.»​—Εκκλησ. 8:11.

Αλλά, επειδή απλώς ο Θεός δεν εγείρεται αμέσως για να εκριζώση την πονηρία, αυτό δεν αποτελεί απόδειξι ότι Αυτός δεν υπάρχει, ή ότι μπορεί ένας να κάμη χωρίς τον Θεόν. Αυτό θα ήταν ένα βεβιασμένο πήδημα σ’ ένα συμπέρασμα, που ίσως το άτομο επιθυμεί ιδιοτελώς να πιστεύη. Ο θεόπνευστος Βιβλικός ψαλμωδός αναφέρει: «Ο ασεβής, δια την αλαζονείαν του προσώπου αυτού, δεν θέλει εκζητήσει τον Κύριον· πάντες οι διαλογισμοί αυτού είναι, ότι δεν υπάρχει Θεός.» (Ψαλμ. 10:4) Ένα τέτοιο άτομο, που αρνείται να ερευνήση με μια ελευθέρα διάνοια τις αποδείξεις, δεν θα φθάση ποτέ στην αλήθεια. Με το να εξακολουθή να παραμένη στην εθελοτυφλούσα και αγνώμονα πορεία του, θα χάση τις μεγάλες ευλογίες που ο Ιεχωβά Θεός έχει εναποθηκευμένες για όλους εκείνους οι οποίοι επωφελούνται από τις προμήθειές του.

Ώστε δείχνετε εκτίμησι κι ευγνωμοσύνη. Αποδίδετε στον Θεό την ζωή που απολαμβάνετε. Κάνετε γνωστή σ’ Αυτόν την ευγνωμοσύνη σας για την τροφή που τρώτε, τον αέρα που αναπνέετε, το ωραίο φυσικό περιβάλλον που τέρπει την όρασί σας, τους μελωδικούς ήχους που ευχαριστούν την ακοή σας, και για τις πολλές άλλες ευλογίες Του. Αρχίστε τώρα. Παραδείγματος χάριν, την προσεχή φορά που θα καθήσετε για γεύμα, γιατί να μη εκφράσετε εγκάρδιες ευχαριστίες στον Ιεχωβά Θεό για την προμήθεια της τροφής; Αυτός την έκαμε ν’ αυξήση.

Εν τούτοις, χρειάζεσθε περισσότερα από τις σωματικές απλώς προμήθειες του Θεού. Η ζωή είναι μόνο προσωρινή και άδεια χωρίς την πνευματική Του τροφή που τρέφει την διάνοια και την καρδιά. (Ματθ. 4:4) Επομένως, δείξτε την εκτίμησί σας γι’ αυτή την προμήθεια με το να θέτετε κατά μέρος χρόνο για την τακτική μελέτη της Γραφής. Μη το αναβάλλετε! Οι μάρτυρες του Ιεχωβά θα είναι ευτυχείς να σας βοηθήσουν ν’ αποκτήσετε αυτή την πολύτιμη γνώσι σχετικά με τον Θεό και τους σκοπούς του. Δεν μπορείτε να κάμετε χωρίς αυτήν. Ενθυμείσθε: Ο Ιησούς είπε ότι αυτό σημαίνει αιώνια ζωή.

Πόσο μεγαλειώδες θα είναι όταν η απολυτρωτική δύναμις της θυσίας του Χριστού θα εφαρμοσθή προς όφελος όλων εκείνων οι οποίοι εκτιμούν τον Μέγαν Δημιουργόν των! Ακόμη και οι προσφιλείς νεκροί θα εξέλθουν από τους τάφους των. Τότε, όχι μόνον ολίγοι, αλλά εκατομμύρια θα αισθανθούν την χαρά που εδοκίμασαν οι γονείς της δωδεκαετούς κόρης την οποίαν ανέστησε ο Ιησούς Χριστός. Το Βιβλικό υπόμνημα λέγει: «Εξεπλάγησαν με έκπληξιν μεγάλην.» (Μάρκ. 5:42) Φαντασθήτε την χαρά στη γη όταν θα εκπληρωθή η βεβαία υπόσχεσις του Ιησού: «Έρχεται ώρα, καθ’ ην πάντες οι εν τοις μνημείοις θέλουσιν ακούσει την φωνήν αυτού· και θέλουσιν εξέλθει»! (Ιωάν. 5:28, 29) Καμμιά ανθρωπίνη δύναμις δεν μπορεί να το κατορθώση αυτό. Μπορεί να επιτευχθή μόνον μέσω της δυνάμεως της αρχικής Πηγής της ζωής, του Ιεχωβά Θεού, ο οποίος θα χρησιμοποιήση τον Ιησού Χριστό για να επιτελέση την ανάστασι. Πόσο καταφανές είναι ότι έχομε ανάγκη του Θεού, ότι δεν μπορούμε να κάμωμε χωρίς Αυτόν.

Αν, τώρα, όμοια με τους Χριστιανούς της Εφέσου του μακρινού παρελθόντος δεχθήτε την προμήθεια του Θεού για την θεραπεία του ανθρωπίνου γένους από την καταδίκη στην αμαρτία και τον θάνατο, θα έχετε την ευτυχισμένη προοπτική να μη μείνετε χωρίς Θεό ποτέ σ’ όλη την αιωνιότητα. Θ’ αποτελέσετε μάλλον προσωπικώς ένα μέρος της ενδόξου σκηνής που περιγράφεται στον Λόγο του Θεού, την Αγία Γραφή:

«Ιδού η σκηνή του Θεού μετά των ανθρώπων, και θέλει σκηνώσει μετ’ αυτών, και αυτοί θέλουσιν είσθαι λαοί αυτού, και αυτός ο Θεός θέλει είσθαι μετ’ αυτών Θεός αυτών. Και θέλει εξαλείψει ο Θεός παν δάκρυον από των οφθαλμών αυτών, και ο θάνατος δεν θέλει υπάρχει πλέον· ούτε πένθος, ούτε κραυγή, ούτε πόνος δεν θέλουσιν υπάρχει πλέον· διότι τα πρώτα παρήλθον.»

Μπορείτε να πιστεύσετε μ’ εμπιστοσύνη ότι αυτή είναι μια αυθεντική υπόσχεσις; Ναι, πράγματι, διότι η Γραφή προχωρεί, για να δώση την βεβαίωσι: «Και είπεν ο καθήμενος επί του θρόνου, Ιδού, κάμνω νέα τα πάντα. Και λέγει προς εμέ, Γράψον· διότι ούτοι οι λόγοι είναι αληθινοί και πιστοί.»​—Αποκ. 21:3-5.