Αποδίδετε Σεβασμό σε Όποιον Οφείλεται

ΣΤΟΝ κανόνα «καθώς θέλετε να πράττωσιν εις εσάς οι άνθρωποι, και σεις πράττετε ομοίως εις αυτούς,» περιλαμβάνεται και η απόδοσις σεβασμού σε όποιον οφείλεται. Το να το πράττη ένας αυτό είναι όχι μόνο ορθό αλλά επίσης και μια σοφή πορεία, διότι συντελεί σε καλές σχέσεις τόσο με τον Πλάστη μας, τον Ιεχωβά Θεό, όσο και με τους συνανθρώπους μας.​—Λουκ. 6:31.

Η απόδοσις σεβασμού σε όποιον οφείλεται απαιτεί σκέψι και καλή κρίσι και γι’ αυτό μπορεί να λεχθή ότι είναι τέχνη. Κι εφόσον είναι μια ορθή και δικαία απαίτησις, μπορεί, επίσης, να ονομασθή αρετή. Καθώς ο θεόπνευστος απόστολος Παύλος, προσέταξε: «Απόδοτε . . . εις πάντας τα οφειλόμενα·. . . εις όντινα [οφείλετε] τον φόβον [τον σεβασμόν, ΑΣΜ] τον φόβον.» (Ρωμ. 13:7) Η σύγχρονη τάσις είναι μακριά από την απόδοσι σεβασμού, ειδικώς από μέρους της νεολαίας. Καθώς είπε ένας αξιωματούχος του νόμου: «Τα παιδιά σήμερα σπανίως λέγουν, ‘Κύριε’.»

Ο σεβασμός ορίζεται ως «υπόληψις, εκτίμησις, ή διακριτικότης, που προκαλούνται από την αντιμετώπισι προσωπικής αξίας, αξιώματος ή εξουσίας· εκείνο το οποίο οφείλεται, όσον αφορά την προσωπική αξία και εξουσία.» Υπονοεί μια λογική κρίσι ή εκτίμησι ενός ατόμου και του μέτρου της αναγνωρίσεως που του οφείλεται.

Εκείνος, ο οποίος υπεράνω όλων των άλλων είναι άξιος του σεβασμού μας, είναι ο Πλάστης μας, διότι αυτός ασφαλώς έχει ‘προσωπική αξία, αξίωμα και εξουσία’ επάνω από όλους τους άλλους. Εν τούτοις ίσως ποτέ προηγουμένως στην ιστορία του ανθρώπου δεν υπήρξε τόσο διαδεδομένη έλλειψις σεβασμού σ’ Αυτόν όσο στην εποχή μας, και αυτό παρατηρείται ακόμη και από κληρικούς του «Χριστιανικού κόσμου,» των οποίων ο ίδιος ο προορισμός, φαίνεται, έπρεπε να τους υποχρεώνη να ενσταλάζουν σεβασμό στον Θεό και στους άλλους. Ασφαλώς όλοι εκείνοι οι οποίοι λέγουν «ο Θεός είναι νεκρός» και οι οποίοι κηρύττουν μια θρησκεία χωρίς ένα ζώντα Θεό αποδίδουν ύβρι στον Θεό με το να αρνούνται ότι υπάρχει.

Εν τούτοις, όλα τα νοήμονα πλάσματα, τα οποία έχουν αληθινή κατανόησι θ’ αποδώσουν στον Δημιουργό τον σεβασμό που οφείλεται σ’ αυτόν. Φυσικά, ένας τρόπος, με τον οποίο μπορούμε να το πράξωμε αυτό, είναι το να μεταχειριζώμεθα πάντοτε το όνομα του Θεού με σεβασμό, αποφεύγοντας κάθε βλασφημία και βεβήλωσι. Αλλά υπάρχει κι ένας άλλος τρόπος. Όπως δείχνει ο απόστολος Πέτρος, με αυτή ακριβώς την πορεία της ενεργείας μας μπορούμε να δείχνωμε «σεβασμόν προς τον Ιεχωβά.» Ναι, όπως λέγει η παροιμία, «οι πράξεις μιλούν πιο εύγλωττα από τα λόγια,» κι έτσι με το να είμεθα προσεκτικοί μήπως δυσαρεστήσωμε τον Θεό με την πορεία της διαγωγής μας, αποδίδομε σ’ αυτόν τον οφειλόμενο σεβασμό.​—2 Πέτρ. 2:11, ΜΝΚ· Έξοδ. 20:7.

Όπως ακριβώς ο Δημιουργός δικαιούται του υψίστου μας σεβασμού εξαιτίας της θέσεως, των ιδιοτήτων και εξουσιών του, έτσι στον βαθμό που άλλοι έχουν ‘προσωπική αξία, αξίωμα και εξουσία’ δικαιούνται ενός μέτρου σεβασμού. Ανάμεσα σ’ αυτούς είναι οι πατέρες, οι οποίοι εξαιτίας του ότι είναι οι ζωοδόται και προμηθευταί των τέκνων των δικαιούνται σεβασμού, όπως δείχνει η Γραφή: «Τους . . . κατά σάρκα πατέρας ημών είχομε παιδευτάς, και εσεβόμεθα αυτούς.» Τα τέκνα μπορούν να δείχνουν σεβασμό στους πατέρες των (και τις μητέρες των) με το ν’ απευθύνωνται σ’ αυτούς πάντοτε μ’ ένα τόνο φωνής και τρόπο που δείχνουν σεβασμό. Ειδικά, μπορούν τα παιδιά να δείχνουν σεβασμό στους γονείς των με το να υπακούουν σ’ αυτούς. Εν τούτοις, σήμερα πολλά παιδιά αποτυγχάνουν να δείχνουν σεβασμό στους γονείς των, και πολλοί γονείς με ανόητο τρόπο ανέχονται την ελλιπή σεβασμού πορεία των τέκνων των.​—Εβρ. 12:9· Παροιμ. 15:5· Εφεσ. 6:1-3.

Οι σύζυγοι, λόγω της ηγετικής ιδιότητος που τους χορηγούν οι Γραφές και της ασφαλείας που παρέχουν στις συζύγους των, είναι άξιοι του σεβασμού των γυναικών των, όπως ακριβώς το προστάσσει η Γραφή: «Η . . . γυνή ας σέβηται τον άνδρα.» Αυτό ασφαλώς αποκλείει, το ν’ αυθεντεύη η σύζυγος επάνω στον σύζυγό της. Δεν λέγει, όπως λέγουν μερικές, «Έστειλα τον άνδρα μου στο κατάστημα να πάρη λίγο γάλα.» Όχι, μπορεί να στείλη τα παιδιά της, αλλά τον σύζυγό της με σεβασμό ερωτά αν θέλη να το κάνη αυτό, εκείνο ή το άλλο. Στις Χριστιανές συζύγους δίδεται η συμβουλή ότι θα μπορούσαν πιθανόν να κερδίσουν τους απίστους συζύγους των με το μέρος της Χριστιανοσύνης με την ‘μετά φόβου [σεβασμού] καθαράν διαγωγήν των.’ Ταυτοχρόνως ο φρόνιμος και στοργικός σύζυγος θα μεταχειρίζεται την σύζυγό του με τον οφειλόμενο σεβασμό, ως το ταπεινό, ενάρετο «γυναικείον γένος . . . σκεύος ασθενέστερον.»​—Εφεσ. 5:33· 1 Πέτρ. 3:2, 7.

Ένα μέτρον σεβασμού πρέπει, επίσης, ν’ αποδίδεται σε άλλους οι οποίοι κατέχουν θέσεις εξουσίας, όπως ένας διδάσκαλος, ένας εργοδηγός στον τόπο της εργασίας ή στο εργαστήριο, ή ένας κυβερνητικός επίσημος. Κι εδώ, επίσης, ο σεβασμός αυτός μπορεί να φανή με τον τόνο της φωνής και με τη συμμόρφωσι στις κατάλληλες εντολές, επιθυμίες και παρακλήσεις. Σε μια περίπτωσι ο απόστολος Παύλος απεκάλεσε κάποιον ο οποίος είχε διατάξει να τον κτυπήσουν ‘τοίχον ασβεστωμένον.’ Αλλά, όταν ο Παύλος επληροφορήθη ότι ο άνθρωπος αυτός ήταν ο αρχιερεύς, εζήτησε συγγνώμη και παρέθεσε το Νόμο: «Άρχοντα του λαού σου δεν θέλεις κακολογήσει.» Ναι, αυτός είναι ένας άλλος τρόπος με τον οποίον μπορεί ν’ αποδοθή σεβασμός σε όσους βρίσκονται σ’ εξουσία, με το να μη τους κακολογούμε. Και, ιδιαιτέρως, όταν αυτοί που είναι σ’ εξουσία απαιτούν από τους Χριστιανούς λόγον περί της πίστεώς των οφείλουν να το πράξουν «μετά πραότητος και φόβου [σεβασμού].»​—Πράξ. 23:3-5· 1 Πέτρ. 3:15· Εφεσ. 6:5.

Κατόπιν, πάλι, στο γυναικείο γένος ως ένα σύνολο πρέπει ν’ αποδίδεται ένα ωρισμένο μέτρον σεβασμού. Κάθε τι που συγγενεύει με μια ακατάλληλη οικειότητα πρέπει ν’ αποφεύγεται. Σοφά ο απόστολος Παύλος συνεβούλευσε τον διάκονο Τιμόθεο να μεταχειρίζεται τις πρεσβύτερες γυναίκες όπως μετεχειρίζετο την ιδική του μητέρα και τις νεώτερες γυναίκες όπως θα μετεχειρίζετο τις κατά σάρκα αδελφές του, όλο δε αυτό σημαίνει με σεβασμό.​—1 Τιμ. 5:2.

Η αρχή της αποδόσεως σεβασμού σε όποιον οφείλεται είναι προφανές ότι εφαρμόζεται, επίσης, μέσα στην Χριστιανική εκκλησία. Ασφαλώς εκείνοι, στους οποίους ανετέθη η επίβλεψις και οι οποίοι οφείλουν ν’ αναλάβουν ηγεσία, πρέπει ν’ απολαμβάνουν σεβασμού, εφόσον εκπροσωπούν τον Ιεχωβά Θεό και τον Υιό του Ιησού Χριστό. Ούτε πρέπει να παραβλεφθή το γεγονός ότι τα νεαρά μέλη της εκκλησίας οφείλουν ν’ αποδίδουν σεβασμό σ’ εκείνους οι οποίοι είναι προχωρημένοι στα χρόνια.​—Λευιτ. 19:32· Παροιμ. 16:31· Εβρ. 13:17.

Η πολύ διαδεδομένη έλλειψις σεβασμού προς τον Δημιουργό, τον Ιεχωβά Θεό, προς τους γονείς και προς άλλους, οι οποίοι κατέχουν θέσι εξουσίας είναι μια από τις αποδείξεις ότι ζούμε στις ‘έσχατες ημέρες.’ Εν τούτοις, όσοι είναι φρόνιμοι και θέλουν να πράττουν το ορθόν δεν θα συμβαδίζουν μ’ αυτή την τάσι αλλά θ’ αποδίδουν σεβασμό σε όποιον οφείλεται.​—2 Τιμ. 3:1-5.