Μια Ώριμη Άποψις της Αφιερώσεως — ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ της Σκοπιάς

Μια Ώριμη Άποψις της Αφιερώσεως

1. Αν η ωριμότης είναι ουσιώδης για όλα, ποιο ζήτημα κατόπιν ζητεί εξέτασι;

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΣ εξεφράσαμε την πρόθεσί μας να εξετάσωμε τα προκαταρκτικά βήματα που είναι ουσιώδη για να θέσωμε τα πόδια μας κατάλληλα στο δρόμο για την απόκτησι της «άνωθεν σοφίας». Και από αυτή την άποψι, επίσης, το πνεύμα του Θεού είναι ουσιώδες για ωριμότητα όσον αφορά μια Γραφική κατανόησι του ζητήματος της αφιερώσεώς μας στον Θεό.

2. Ποιο είναι το πρώτο προκαταρκτικό βήμα, και εφαρμόζεται σε όλες τις περιπτώσεις;

² Το πρώτο αναγκαίο βήμα προς την αφιέρωσι του εαυτού μας είναι ότι πρέπει αυτός που αφιερώνεται να «επιστρέψη προς τον Ιεχωβά». (2 Κορινθίους 3:16, NW) Αυτό εφαρμόζεται στην περίπτωσι ενός που ήταν προηγουμένως μέλος ενός θρησκευτικού συστήματος του «Χριστιανισμού», της σύγχρονης Βαβυλώνος, όπως οι Ιουδαίοι στις ημέρες της πρώτης εκκλησίας, που ήσαν δεσμευμένοι στο δικό τους σύστημα του Ιουδαϊσμού. Εφαρμόζεται επίσης στην περίπτωσι ενός που, όπως οι Αθηναίοι, δεν είχε κάμει ομολογία ότι ανήκε στον υπό διαθήκην λαόν του Θεού. Ο απόστολος Παύλος επολιτεύθη και με τις δύο περιπτώσεις, από αυτό δε μπορούμε πολλά να μάθωμε.

3. Πώς ο Παύλος δείχνει τη ρίζα της θλίψεως των Ιουδαίων, και ποιο σπουδαίο μέρος εκτελεί η πίστις σχετικώς;

³ Σχετικά με τους Ιουδαίους, εξήγησε ότι ήσαν πολύ ευνοημένοι ακούοντας τον λόγον του Ιεχωβά που περιείχετο στα συγγράμματα του Μωυσέως, σ’ εκείνη την «παλαιά διαθήκη» που είχε γίνει μαζί του. Εν τούτοις, ως έθνος δεν έκαναν πρόοδο προς τη σοφία και την κατανόησι. Αντίθετα, όπως λέγει ο Παύλος: «Ετυφλώθησαν αι διάνοιαι αυτών» και «κάλυμμα κείται επί της καρδίας αυτών». Α, αυτή ήταν η ρίζα της θλίψεώς των. Δεν ήταν ότι είχαν έλλειψι διανοητικής ικανότητος, αλλά δεν είχαν την κατάλληλη επιθυμία της καρδιάς, που θα εξεδηλώνετο με πνεύμα πίστεως και ταπεινώσεως. Αλλού, ο ίδιος απόστολος θίγει τη ριζική αιτία της κακής διαθέσεως της καρδιάς, όταν προειδοποιή τους Εβραίους αδελφούς του να μην υπάρχη σε κανένα «πονηρά καρδία απιστίας, ώστε να αποστατήση από Θεού ζώντος.» Δεν μπορούμε, λοιπόν, ν’ αρχίσωμε να προοδεύωμε προς την ορθή κατεύθυνσι εκτός αν στραφούμε στον Ιεχωβά με πίστι. Ο κανών που εκτίθεται από τον απόστολο ισχύει για κάθε άτομο, χωρίς εξαίρεσι: «Χωρίς δε πίστεως αδύνατον είναι να ευαρεστήση τις εις αυτόν· διότι ο προσερχόμενος εις τον Θεόν, πρέπει να πιστεύση, ότι είναι, και γίνεται μισθαποδότης εις τους εκζητούντας αυτόν.»—2 Κορινθίους 3:14-16· Εβραίους 3:12· 11:6.

4. Έχουν προοπτική μεγάλων ευλογιών και προνομίων εκείνοι που στρέφονται ειλικρινώς στον Ιεχωβά;

⁴ Παρατηρήστε τώρα την ένδοξη προοπτική που ανοίγεται σ’ έναν που στρέφεται στον Ιεχωβά με ειλικρίνεια και αλήθεια και, καθώς βλέπομε τη διεύθυνσι που παίρνει ο δρόμος του, θα αναγνωρίσετε τα γνωστά ορόσημα που σημειώνονται σε ό,τι προ ολίγου εμελετήσαμε. Διότι εις 2 Κορινθίους 3:16 έως 4:6 (NW), ο απόστολος προχωρεί για να εξηγήση ότι όταν το κάλυμμα αφαιρήται, ελευθερωνόμεθα από το σκότος και τη δουλεία της πλάνης και ερχόμεθα σ’ εκείνη τη θέσι (την οργάνωσι του Κυρίου, τη Σιών) και σ’ εκείνη τη σχέσι «όπου είναι το πνεύμα του Ιεχωβά», όπου υπάρχει ελευθερία να ερευνήσωμε τα βαθιά πράγματα και να «μεταμορφωθούμε» με την ανακαίνισι της διανοίας μας, ώστε να μπορούμε να αντανακλούμε και ν’ ακτινοβολούμε τη δόξα του Ιεχωβά, όλα δε αυτά γίνονται ‘καθώς από του πνεύματος του Ιεχωβά’. Όλοι εκείνοι που είναι έτσι ευνοημένοι στη Σιών, έχουν μια ένδοξη «διακονία», να κάμουν «να λάμψη φως εκ του σκότους» για να ελευθερωθούν περισσότεροι ακόμη δέσμιοι από τη δουλεία στον «θεόν του αιώνος τούτου» με την «φανέρωσιν της αληθείας . . . προς πάσαν συνείδησιν ανθρώπων».—Ησαΐας 59:21· 60:1.

5. Διαγράφεται μια ίδια πορεία για κείνους που δεν έκαμαν προηγουμένως ομολογία, και υπάρχει ενθάρρυνσις για όλους να ζητούν τον Ιεχωβά;

⁵ Όσον αφορά εκείνους που προηγουμένως δεν είχαν κάμει ομολογία ότι υπηρετούσαν τον Ιεχωβά Θεό, παρατηρήστε ότι ο Παύλος, ουσιαστικώς, διέγραψε την ίδια πορεία για εκείνους τους άνδρας των Αθηνών. Και αυτοί έπρεπε «να ζητώσι τον Κύριον, ίσως δυνηθώσι να ψηλαφήσωσιν αυτόν και να εύρωσιν· αν και [για την ενθάρρυνσί μας] δεν είναι μακράν από ενός εκάστου ημών», και μολονότι «τους καιρούς . . . της αγνοίας παραβλέψας ο Θεός, τώρα παραγγέλλει εις πάντας τους ανθρώπους πανταχού να μετανοώσι». (Πράξεις 17:27, 30) Κατά γράμμα η Ελληνική λέξις «μετανοώ» έχει τη σημασία μιας αλλαγής του νου, μιας ‘επιστροφής προς τον Ιεχωβά.’ Υπάρχει κάθε ενθάρρυνσις στον λόγον του Θεού για όλους—οποιαδήποτε κι αν ήταν η προηγούμενη πορεία τους—να κάμουν το αρχικό αυτό βήμα της μετανοίας και να έλθουν στη δίκαιη διάθεσι της καρδιάς. Εξετάστε, λόγου χάριν, τις ακόλουθες φιλάγαθες εκφράσεις: «Ζητείτε τον Ιεχωβά, ενόσω δύναται να ευρεθή· επικαλείσθε αυτόν, ενόσω είναι πλησίον. Ας εγκαταλίπη ο ασεβής την οδόν αυτού, και ο άδικος τας βουλάς αυτού· και ας επιστρέψη προς τον Ιεχωβά, και θέλει ελεήσει αυτόν· και προς τον Θεόν ημών, διότι αυτός θέλει συγχωρήσει αφθόνως.» Διότι «εις τίνα θέλω επιβλέψει; Εις τον πτωχόν, και συντετριμμένων το πνεύμα, και τρέμοντα τον λόγον μου».—Ησαΐας 55:6, 7· 66:2, AS.

6. Όταν πρωτοέρχεται κανείς σε γνώσι της αληθείας, ποιο δύο σπουδαία πράγματα συνήθως κατανοούνται πρώτα;

⁶ Τι έπεται τώρα; Ας πάρωμε ως παράδειγμα την περίπτωσι ενός που ήλθε προσφάτως μόνο σε επαφή με τους μάρτυρας του Ιεχωβά και ο οποίος, με τη βοήθειά τους, έφθασε να εκτιμήση τη γνώσι της αληθείας του ενδόξου σκοπού του Ιεχωβά και της φιλάγαθης προμηθείας του. Απομακρύνθηκε από την προηγούμενη πορεία του και εστράφη στον Ιεχωβά, διότι κατανοεί ότι φέρθηκε από το σκότος στο φως. Βλέπει τώρα το υπέρτατο ζήτημα της παγκοσμίου κυριαρχίας του Θεού και γνωρίζει σύμφωνα με τον λόγον του Θεού ότι σύντομα θα τακτοποιηθή ενώπιον όλης της κτίσεως, μια για πάντα, στον Αρμαγεδδώνα, «τον πόλεμον της ημέρας εκείνης της μεγάλης του Θεού του Παντοκράτορος.» Γνωρίζει ότι θα είναι ο θρίαμβος της βασιλείας του Θεού με τις δίκαιες στρατιές της που θα πολεμήσουν υπό τον κεχρισμένον «Βασιλέα βασιλέων» του Ιεχωβά, και ότι η προειπωμένη νίκη είναι απολύτως βέβαιη, επειδή από το 1914 μ.Χ. και έπειτα, ο Ιεχωβά ονειδίζει τους εχθρούς του και γελά χλευαστικά εις βάρος τους, λέγοντας: «Αλλ’ εγώ έθεσα τον βασιλέα μου επί Σιών, το όρος το άγιόν μου.» Το άτομο αυτό είναι συγκινημένο με τη διαφωτισμένη αυτή όρασι, και βλέπει επίσης στον λόγον του Θεού ότι σ’ αυτόν τον «καιρόν της συντελείας» πρέπει να εκτελεσθή ένα επείγον έργον μεγάλης σπουδαιότητος· το «παράδοξον έργον» του Θεού, ένα έργον επιδόσεως μαρτυρίας, η διακήρυξις ενός αγγέλματος προειδοποιήσεως, καθώς επίσης ενός αγγέλματος παρηγορίας και διδασκαλίας για όλους όσοι θέλουν να προσέξουν.—Αποκάλυψις 16:14· 19:11-16· Ψαλμός 2, AS.

7. Η εκτίμησις του επιμάχου ζητήματος και του έργον του Κυρίου, σε ποια γραμμή λογικεύσεως και πορεία ενεργείας οδηγεί;

⁷ ‘Ναι’, λέγει το άτομο αυτό στον εαυτό του, ‘βλέπω καθαρά το επίμαχο ζήτημα και εκτιμώ ότι οι μάρτυρες του Ιεχωβά εκτελούν πράγματι το έργον του Κυρίου. Και αποφασίζω, με τη χάρι του Θεού, να ταχθώ στα δεξιά του ζητήματος, για να υποστηρίξω τη δίκαιη υπόθεσι της βασιλείας του Θεού. Περαιτέρω, βλέπω ότι είναι προνόμιό μου και ευθύνη μου να λάβω ενεργόν μέρος στο έργο της μαρτυρίας στην πληρέστατη δυνατή έκτασι, θέτοντάς το πρώτο στη ζωή μου. Έχοντας λάβει τη στάσι μου και έχοντας αφιερώσει τον εαυτό μου τελείως στην υπηρεσία του Θεού όπως διεξάγεται και προοδεύει υπό την διεύθυνσι της θεοκρατικής του οργανώσεως, κατανοώ ότι, σύμφωνα με τις Γραφές, το αμέσως επόμενο πράγμα είναι να υποβληθώ στο εν ύδατι βάπτισμα ως σύμβολο της πλήρους μου αφιερώσεως και της στάσεως που έλαβα.’ Το πράττει αυτό, πιστεύοντας ότι βρίσκεται μπροστά του μια σαφώς χαραγμένη πορεία, που αν παραμείνη σ’ αυτήν, θα οδηγηθή σε διαρκή ζωή και ευτυχία επάνω στη γη υπό την διακυβέρνησι και ευλογία της Βασιλείας του Θεού.

8. Προχωρεί πάντοτε η σαφώς χαραγμένη πορεία όπως σχεδιάσθηκε, ή διάφορες αιτίες ανακύπτουν που κάνουν να φαίνεται αδύνατη η συνέχισίς της;

⁸ Έως εδώ καλά. Ή όχι; Αυτή η σαφώς χαραγμένη πορεία δεν προχωρεί πάντοτε μ’ αυτό τον τρόπο· δεν είναι έτσι; Αναμφιβόλως έχετε ακούσει για περιπτώσεις—ή έχετε έλθει σε προσωπική επαφή μ’ αυτές, ή ακόμη ίσως περνάτε ακριβώς τώρα μια τέτοια πείρα σεις ο ίδιος—που φαίνεται σαν να πρόκειται να είναι αδύνατο να παραμείνετε στην πορεία που έχετε αρχίσει. Μπορεί να είναι αυτή η αιτία, ή μια άλλη. Μπορεί οι δυσκολίες του ίδιου του έργου της μαρτυρίας να φέρνουν πολύ μεγαλύτερη δοκιμασία στην πραγματική πείρα από ό,τι εφαντασθήκατε, βασιζόμενος στην αισιοδοξία και τον ενθουσιασμό των συμμαρτύρων σας. Όχι πολλή πραγματική εναντίωσις, ίσως, αλλά μεγάλη αδιαφορία, στον τομέα που εργάζεσθε, και αισθάνεσθε ότι αυτό σας καταβαρύνει. Ή, ίσως, τίποτε που να συνδέεται άμεσα με το έργο του Κυρίου, αλλά κάποιο σοβαρό οικογενειακό πρόβλημα που ανέκυψε λόγω της στάσεως που έχετε λάβει, επιφέροντας μεγάλη διανοητική έντασι και δυστυχία· φαινομενικά κάτι περισσότερο από ό,τι μπορείτε να υποφέρετε. Ή, ίσως, κάτι εντελώς το αντίστροφο· κάτι, ή κάποιος, ήλθε στη ζωή σας με τόσο ισχυρή έλξι, ώστε αισθάνεσθε ότι δεν μπορείτε να αντισταθήτε σ’ αυτήν. Γνωρίζετε από όλα όσα έχετε ακούσει, εκτός από παραδείγματα της Βίβλου, όπως εις Εβραίους 11, ότι οι πείρες αυτές είναι κοινές σε όλον τον λαόν του Θεού και ότι ο λαός αυτός εμμένει πιστά κάτω από τέτοιες δοκιμασίες και πειρασμούς· αλλά, στην περίπτωσί σας, αισθάνεσθε απλώς ότι έχετε βρεθή ακριβώς έξω από την ισορροπία σας και ότι έχετε αναλάβει περισσότερα από όσα μπορείτε να διαχειρισθήτε. Οι υποσχέσεις του λόγου του Θεού δεν φαίνονται να εφαρμόζωνται στην περίπτωσί σας. Αισθάνεσθε ότι δεν μπορείτε ν’ αντικρύσετε τους αδελφούς σας, και στρέφεσθε σε παλαιές εντρυφήσεις, ή προσφεύγετε σε νέες, σε μια προσπάθεια να καταπνίξετε τις θλίψεις σας.

9. Δοκιμάζομε ενίοτε απογοήτευσι με τους καινούργιους ενδιαφερομένους, και πρέπει γρήγορα να συμπεράνωμε ότι τίποτε δεν μπορεί πια να γίνη για να τους βοηθήσωμε;

⁹ Ίσως, αγαπητέ αναγνώστα, δεν είχατε ποτέ μια τέτοια πείρα, αλλά μπορεί να είχατε τη χαρά να βοηθήσετε μερικούς άλλους να δουν την αλήθεια και τους είδατε να έρχωνται μαζί στο δρόμο που περιγράψαμε, και κατόπιν, όταν ακριβώς νομίζατε ότι ήσαν ασφαλείς μέσα στην ποίμνη, αφού είχαν λάβει τη στάσι τους και είχαν βαπτισθή, άρχισαν να ταλαντεύονται και να προσκόπτουν κάπως καθώς υπαινιχθήκαμε. Πού ήταν το σφάλμα; Θυμάστε πόσο καλή φαινόταν η πρόοδός των όταν είχατε μια οικιακή Γραφική μελέτη μαζί τους. Αλλά τώρα, μολονότι είσθε προθυμότατος να τους βοηθήσετε με οποιονδήποτε δυνατό τρόπο, ζητώντας θεία καθοδηγία στο ζήτημα, δεν θέλουν να σας αφήσουν και ίσως ακόμη αρνούνται να σας ιδούν. Με λύπη συμπεραίνετε ότι δεν μπορεί πια τίποτε να γίνη και ότι θα ήταν καλύτερα να στρέψετε την προσοχή σας αλλού για να προσπαθήσετε να βρήτε και να βοηθήσετε νέους ενδιαφερομένους, παρηγορώντας τον εαυτό σας με τη σκέψι ότι τα πράγματα αυτά προειπώθηκαν στην παραβολή εκείνη που έδωσε ο Ιησούς για τον σπόρο που εσπάρθηκε εκεί όπου δεν υπήρχε βάθος γης, ή όπου γρήγορα τον συνέπνιξαν τ’ αγκάθια. Εν τούτοις, σαφώς υπεδείχθη στη μελέτη της Σκοπιάς πάνω στην παραβολή αυτή (15 Απριλίου 1951) ότι οι συνθήκες αυτές που προκαλούν ακαρπία δεν είναι κατ’ ανάγκην αυτόματες, κάτι που δεν μπορεί να μεταβληθή· αλλά, είτε αυτό είναι ζήτημα υποβοηθήσεως του εαυτού μας, είτε κάποιου άλλου, έχομε μεγάλη ευθύνη. Ας εξετάσωμε, λοιπόν, πάλι την ερώτησι, Πού ήταν το σφάλμα;

ΑΙΤΙΑ ΥΠΟΤΡΟΠΗΣ

10. Πρέπει η αφιέρωσίς μας να θεωρηθή ότι γίνεται κυρίως σ’ ένα έργον, ή σ’ ένα πρόσωπο, και ποια είναι η διαφορά;

¹⁰ Μπορείτε να πήτε ότι η αιτία είναι η έλλειψις ωριμότητος. Ναι, αλλ’ από ποια ιδιαίτερη άποψι; Και εισηγούμεθα ότι μπορεί άριστα να είναι έλλειψις κατανοήσεως ως προς όλο εκείνο που εννοείται με το βήμα της αφιερώσεως. Το σημείο που επιθυμούμε να τονίσωμε είναι ότι το βήμα αυτό δεν είναι ζήτημα απλώς αφιερώσεως του εαυτού μας σ’ ένα έργον με το να δώσωμε σ’ αυτό την πρώτη θέσι στη ζωή μας· αλλά κυρίως σημαίνει αφιέρωσι του εαυτού μας σ’ ένα πρόσωπο, Το Πρόσωπον Ιεχωβά. Και ποια είναι η διαφορά; Η μεγαλύτερη που μπορεί κανείς να φαντασθή! Αυτό μας βοηθεί ν’ αποφύγουμε το λάθος να θεωρήσωμε την αφιέρωσί μας ως ένα στοιχειώδες βήμα που γίνεται με το έργον και κατόπιν προχωρεί με το έργον. Μάλλον, αυτό πρέπει να θεωρηθή ως είσοδος σε μια ζωτική σχέσι που πρέπει πάντοτε να διατηρήται και να φυλάττεται ζηλότυπα.

11. (α) Πού βρίσκομε πληροφορία για την αφιέρωσι του Ιησού; (β) Πώς αυτός απεκάλυψε μια ώριμη κατανόησι του νόμου του Θεού εν σχέσει με την αφιέρωσί του;

¹¹ Για Γραφική καθοδηγία σχετικά μ’ αυτό, δεν θα μπορούσαμε να κάμωμε τίποτε καλύτερο από το να εξετάσωμε τον Αρχηγό μας και Υπόδειγμα, τον Ιησού Χριστό. Για δικό μας όφελος, καθώς και για δικό του, ο Ιεχωβά πολύ φιλάγαθα απεκάλυψε στον λόγο του με ακρίβεια τον συλλογισμό της διανοίας του Ιησού και τη διάθεσι της καρδιάς του που τον ωδήγησε να βαπτισθή με τα χέρια του Ιωάννου. Αυτό ανεγράφη στον Ψαλμό 40, που εγράφη αιώνες προτού έλθη ο Ιησούς στη γη, και μπορούμε να είμεθα θετικά βεβαιωμένοι σχετικά με την εφαρμογή του, επειδή ο απόστολος Παύλος, μιλώντας εις Εβραίους 10:5-10 για τη θυσία του Ιησού του ίδιου, παραθέτει από τον Ψαλμό 40:6-8. Διαβάζοντας αυτά τα εδάφια μαθαίνομε, ότι ο Ιησούς αντελήφθη ότι στη θέσι των θυσιών και προσφορών ζώων που εγίνοντο υπό την παλαιά διαθήκη του Νόμου, ήταν τώρα προνόμιό του να προσφέρη τον εαυτό του ως την «μίαν υπέρ αμαρτιών . . . θυσίαν εις το διηνεκές». (Εβραίους 10:12, Κριτική Έκδοσις Κειμένου) Και έτσι, εκφράζοντας τη διάθεσι της καρδιάς του για την αφιέρωσι του εαυτού του, είπε: «Ιδού, έρχομαι· . . . χαίρω, Θεέ μου, να εκτελώ το θέλημά σου.» Αλλά, θα πήτε, δεν αποδεικνύει πλήρως η τελευταία αυτή έκφρασις ότι πρόκειται για αφιέρωσι σ’ ένα έργον, να πράξη το θέλημα του Θεού; Περιμένετε μια στιγμή! Ωριμότης σημαίνει κατανόησι όχι απλώς κάποιας αληθείας ή ωρισμένου θέματος, αλλά ολόκληρης της αληθείας, απόκτησι στη διάνοια της πλήρους εικόνος, του κάθε μέρους στην κατάλληλη θέσι και αναλογία εν σχέσει με το σύνολον. Ας δώσωμε, λοιπόν, την οφειλομένη βαρύτητα στην επόμενη και τελική έκφρασι της αφιερώσεως του Ιησού: «Ο νόμος σου είναι εν τω μέσω της καρδίας μου.» (Ψαλμός 40:7, 8) Πώς; Με ποια μορφή; Των Δέκα Εντολών; Ο Ιησούς έδειξε μια πολύ ωριμότερη άποψι της ουσίας του νόμου του Θεού στην ανακεφαλαίωσι που έκαμε στον Ιουδαίον γραμματέα, λέγοντας ότι Ιεχωβά ο Θεός μας είναι είς και δεν υπάρχει άλλος (τονίζοντας την υπεροχή του ως το υπέρτατο ζήτημα), κατόπιν ότι πρέπει να τον αγαπούμε με όλη μας την καρδιά, την κατανόησι και τη δύναμι, και επίσης ν’ αγαπούμε τον πλησίον μας σαν τον εαυτό μας. (Μάρκος 12:28-34) Α, εδώ είναι η ρίζα του ζητήματος! Αυτός ήταν ο βαθύτερος λόγος για τον οποίον ο Ιησούς μπορούσε να πη, «Χαίρω να εκτελώ το θέλημά σου,» και εγκαρτέρησε και ενέμεινε σ’ αυτή την πορεία μέσα από τα δριμύτερα παθήματα και δοκιμασίες· όχι απλώς επειδή είδε ότι ήταν ένα καλό έργο από το οποίο εξηρτώντο τόσο πολλά, αλλά λόγω της σχέσεώς του με τον ουράνιο Πατέρα του, αναγνωρίζοντας την υπεροχή του και αγαπώντας τον με αδιάρρηκτη προσκόλλησι και αφοσίωσι.

12. Πώς η σχέσις του γάμου δείχνει την ανάγκη να τίθενται πρώτα τα σπουδαιότερα πράγματα;

¹² Για εξεικόνισι της διαφοράς σπουδαιότητος μεταξύ σχέσεως και έργου, παρατηρήστε τη σχέσι του γάμου. Όταν νυμφεύεται μια γυναίκα, γνωρίζει ότι υπάρχει μπροστά της σπουδαίο έργο και αφθονία έργου για τη φροντίδα του σπιτιού και την ανατροφή των τέκνων, επειδή «η δουλειά μιας γυναίκας ποτέ δεν τελειώνει». Αλλ’ αν είναι μια αληθινή και σοφή γυναίκα, εκτιμά ότι είναι πολύ σπουδαιότερη ακόμη η ανάγκη να εκτελή το μέρος της πιστά και σταθερά διατηρώντας την πολύτιμη εκείνη γαμήλια σχέσι αμοιβαίας αγάπης και στοργής και αφοσιώσεως, προφυλασσόμενη ζηλότυπα από οτιδήποτε που θα έκανε αυτήν και το σύζυγό της ν’ αρχίσουν να χάνουν την εμπιστοσύνη ή το σεβασμό και να αποχωρίζωνται ο ένας από τον άλλον. Σ’ αυτές τις μέρες που η ιδιοτέλεια έφθασε στο απροχώρητο, φαίνεται ότι ο γάμος θεωρείται συχνά σαν ένα βήμα που γίνεται και που περνά, παρά σαν μια σχέσις στην οποία εισέρχεται κανείς και η οποία πρέπει να διατηρηθή και να φρουρηθή. Αυτή, ίσως, είναι η αιτία που τόσο πολλοί γάμοι ναυαγούν τόσο γρήγορα.

13. Μήπως η αληθινή εκτίμησις της αφιερώσεώς μας οδηγεί σε μια ώριμη άποψι της ευθύνης μας για το έργο του Κυρίου;

¹³ Ας φυλάττωμε καλά, με κάθε δαπάνη και σε κάθε καιρό, την πλήρη και ανιδιοτελή αφοσίωσι της καρδιάς μας στον Ιεχωβά, η οποία είναι η ουσία ακριβώς των ευχών της αφιερώσεώς μας. Σαν τον Ιησούν απαντήσαμε στην πρόσκλησι: «Υιέ μου, δος την καρδίαν σου εις εμέ.» (Παροιμίαι 23:26) Από τότε και έπειτα, «μετά πάσης φυλάξεως φύλαττε την καρδίαν σου· διότι εκ ταύτης προέρχονται αι εκβάσεις της ζωής.» (Παροιμίαι 4:23) Μήπως αυτό μειώνει τη σπουδαιότητα του έργου του Κυρίου και του μέρους που έχομε σ’ αυτό; Καθόλου. Μας βοηθεί να λάβωμε μια ώριμη άποψι του έργου, να ασχολούμεθα με ζήλο σ’ αυτό με το ορθό ελατήριο, διότι επιθυμούμε να εξυψώσωμε το όνομα του Ιεχωβά, διότι τον αγαπούμε με κάθε τι που έχομε και διότι αγαπούμε τον πλησίον μας και θέλομε να συμμετάσχη στις ίδιες ευλογίες που εμείς απολαμβάνομε. Η ενασχόλησις στην υπηρεσία του Ιεχωβά είναι η ουσιώδης και διαρκής απόδειξις της διατηρήσεως της αφιερώσεώς μας. (Ιωάννης 14:15· 1 Ιωάννου 5:2, 3) Ασφαλώς μπορούμε τώρα να εκτιμήσουμε πιο βαθιά ότι μια ώριμη κατανόησις με τη βοήθεια του πνεύματος του Θεού οδηγεί σε μια ώριμη λατρεία «εν πνεύματι και αληθεία», η οποία βρίσκει την πλήρη της εκδήλωσι σε ώριμη, ιερή υπηρεσία. Δεν συνέδεσε ο Ιησούς αχώριστα τα δύο αυτά, δηλαδή λατρεία και υπηρεσία, όταν είπε: «Κύριον [Ιεχωβά, NW] τον Θεόν σου θέλεις προσκυνήσει, και αυτόν μόνον θέλεις λατρεύσει [και σ’ αυτόν μόνον θα προσφέρης ιερή υπηρεσία]»;—Ματθαίος 4:10.

14. Πάνω από κάθε άλλο, ποιο είναι ουσιώδες για την εκπλήρωσι των ευχών της αφιερώσεώς μας;

¹⁴ Θα μας βοηθήσουν τα προηγούμενα να υπερνικήσουμε τις φαινομενικώς υπερισχύουσες δυσκολίες που περιγράψαμε πιο πάνω; Ασφαλώς. Η αγάπη για τον Ιεχωβά, που παραδίδει το θέλημά μας πλήρως στο δικό του και έχει συναίσθησι της σχέσεώς μας μ’ αυτόν, είναι το μόνο πράγμα που θα μας βοηθήση ν’ αντιμετωπίσωμε και το δριμύτερο χτύπημα του αντιδίκου από οποιαδήποτε πλευρά· το μόνο πράγμα που θα μας υποστηρίξη και όταν διερχώμεθα την πιο καταπονητική δοκιμασία υπομονής· το μόνο πράγμα που θα αποκαλύψη και θα αντισταθμίση και τον πιο λεπτό και δελεαστικό πειρασμό.

15. (α) Σε ποιο βαθμό επηρεάζεται η ενέργεια του πνεύματος του Ιεχωβά από την αντίληψι που έχομε για το τι σημαίνει αφιέρωσις; (β) Τι θα μας καταστήση ικανούς να συμμερισθούμε την πεποίθησι του αποστόλου που αναγράφεται εις Ρωμαίους 8:38, 39;

¹⁵ Εκτός αυτού, ιδέτε πώς το πνεύμα του Θεού εισέρχεται σ’ αυτό το ζήτημα. Το πνεύμα του Ιεχωβά ενεργεί ελεύθερα μόνο σ’ εκείνους που έχουν πλήρως αφιερωθή σ’ αυτόν με όλη τους την καρδιά. Είναι καλό να κατανοήσουμε τη σπουδαιότητα της δικαίας υποθέσεως και του έργου του Ιεχωβά, αλλ’ αν η αφιέρωσίς μας σταματήση μόνον έως εκεί, δεν έχομε πάει αρκετά μακριά, δεν έχομε φθάσει την πηγή της βοηθείας μας, της οποίας έχομε μεγάλη ανάγκη. Μην κάμετε, λοιπόν, το λάθος να πήτε όταν παρουσιάζωνται οι δυσκολίες, ‘Θα παραμείνω απασχολημένος στο έργο της μαρτυρίας και σε στενή επαφή με τον λαόν του Κυρίου και την οργάνωσί του, και μπορώ να το θεωρήσω ως δεδομένον ότι τα πράγματα αυτά θα με κρατήσουν σε αρμονία με τον Ιεχωβά και θα εξασφαλίσουν την ενέργεια του πνεύματός του προς όφελος μου.’ Μην πάρετε τίποτε ως δεδομένον. Σχετικά με κάθε θεμελιώδη διδασκαλία και κάθε βήμα και σχέσι που επηρεάζει την απόκτησι και διακράτησι από μέρους μας της ευνοίας του Ιεχωβά και την απόκτησι αιωνίου ζωής στη βασιλεία του, «ας φερώμεθα προς την ωριμότητα» της κατανοήσεως με τη διαφώτισι του πνεύματός του, έτσι ώστε ο καθένας να μπορή να πη, όπως είπε ο απόστολος: «Επειδή είμαι πεπεισμένος ότι ούτε θάνατος ούτε ζωή, ούτε άγγελοι ούτε αρχαί ούτε δυνάμεις, ούτε παρόντα ούτε μέλλοντα, ούτε ύψωμα ούτε βάθος, ούτε άλλη τις κτίσις, θέλει δυνηθή να χωρίση ημάς από της αγάπης του Θεού, της εν Χριστού Ιησού του Κυρίου ημών.»—Εβραίους 6:1, NW· Ρωμαίους 8:38, 39.