Πείρες Από Τον Αγρό

ΥΠΕΡΝΙΚΗΣΙΣ ΑΝΑΠΗΡΙΑΣ ΣΤΟ ΑΡΚΑΝΣΑΣ

Η οικογένειά μου κι εγώ έχομε βαθιά ενδιαφερθή για το έργον και τα βιβλία του Συλλόγου επί τέσσερα-πέντε χρόνια, ποτέ όμως άλλοτε δεν ήμεθα σε θέσι να παρακολουθούμε τις τακτικές μελέτες, όπως τους τελευταίους έξη-επτά μήνες. Τώρα βλέπομε κι αισθανόμεθα την ανάγκη να κάνη ο καθένας μας ό,τι μπορεί για να βοηθήση στη διάδοσι του αγγέλματος της Βασιλείας. Εγώ προσωπικώς είμαι φυσικώς ανάπηρος και αναγκάζομαι να χρησιμοποιώ δεκανίκια (είμαι θύμα πολυμυελίτιδος, και αδυνατώ να συμμετέχω σε ομαδική μαρτυρία, από σπίτι σε σπίτι, στο δρόμο, κλπ. Γι’ αυτό προσπαθώ να συμπληρώνω το όριό μου ωρών έργου του αγρού με την αλληλογραφία. Παραθέτω εσωκλείστως περικοπήν από μια επιστολή που έλαβα προσφάτως από ένα φίλο, τον οποίον ποτέ δεν έχω συναντήση προσωπικώς, αλλά ο οποίος φαίνεται να εκτιμά πολύ τις προσπάθειές μου και προχωρεί θαυμάσια στην εκμάθησι της αληθείας. Γράφει τα εξής:

«Εδιάβασα τις θαυμάσιες επιστολές σας. Θα τις κρατώ πάντοτε για ενθύμησι. Εδιάβασα επίσης και τα βιβλία που μου εστείλατε. Τα εκτιμώ. Το δε βιβλίο «Εξηρτισμένοι εις Παν Έργον Αγαθόν» είναι πραγματικός θησαυρός! Ανεκάλυψα ότι μπορώ να προμηθευθώ τη Σκοπιά από τη μικρή αγορά μας. Καλοί άνθρωποι την προσφέρουν στους διαβάτας και είναι καλό να μπορή κανείς να το κάνη αυτό. Οι επιστολές σας αποτελούν έμπνευσι. Σεις και η οικογένειά σας βρήκατε ασφαλώς την οδό της επιτυχημένης ζωής. Όπως σας είπα προηγουμένως, εγώ δεν την είχα εύρει ύστερ’ από εικοσιπέντε χρόνια αφοσιώσεως στο έργο και τη διδασκαλία της εκκλησίας. Φρονώ ότι ό,τι εδίδαξα ήταν το μάθημα που παρεσκευάζετο και μου εδίδετο (ο καθένας θα μπορούσε να το κάνη αυτό). Αλλά το να έχη κανείς μια αληθινή βαθειά πεποίθησι και δράσι που βασίζεται σε ζωντανή γνώσι των Γραφών, είναι εντελώς διάφορο πράγμα. Σεις έχετε περισσότερα από μένα· εν τούτοις, αν η μελέτη και η προσευχή και η σκέψις παρέχουν ωφέλεια, θα επιτύχω. Φαίνεται σαν να διδάσκωνται οι διάκονοι των εκκλησιών να ανησυχούν ότι παροδηγούν και φέρνουν σε σύγχυσι τους ανθρώπους. Λίγη, πράγματι παρηγορία και ενθάρρυνσις υπάρχει στις εκκλησίες, όπου και μόνο ελπίζουν οι άνθρωποι να τα εύρουν αυτά.»

Σκέφθηκα ότι ο Σύλλογος θα ενδιεφέρετο ν’ ακούση κάτι από έναν ο οποίος, αν και ανάπηρος, υποβοηθεί τη διάδοσι των νέων της Βασιλείας, με ένα τουλάχιστον βαθμό επιτυχίας.

ΠΑΙΔΙΚΟΣ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟΣ

Επιθυμώ ν’ αφηγηθώ μια πείρα του εξαετούς μας γυιού. Ενώ έπαιζε μ’ ένα κορίτσι οκτώ χρόνων, του έλεγε όσα ήξερε για την αλήθεια και τον νέο κόσμο. Το κορίτσι άρχισε να κάνη ερωτήσεις για τη Γραφή, στις οποίες ο μικρός δεν μπορούσε ν’ απαντήση. Της είπε ότι είχε ένα βιβλιάριο που απαντούσε στα ερωτήματά της, και ότι θα της το έδινε αν μπορούσε να βάλη τη μητέρα της να το διαβάση. Της εξήγησε ότι τότε η μητέρα της θα μπορούσε ν’ απαντήση στα ερωτήματά της. Η παιδούλα λοιπόν πήρε το βιβλιάριο, έτρεξε σπίτι και παρακάλεσε τη μητέρα της να το διαβάση. Μετά μισή ώρα περίπου το κορίτσι μού έφερε ένα γράμμα από τη μητέρα του, στο οποίο με παρακαλούσε να πάω και να της πω περισσότερα. Την επεσκέφθηκα την άλλη μέρα. Επήρε το βιβλίο «Έστω ο Θεός Αληθής», και κάναμε μια Γραφική μελέτη στην πρώτη εκείνη επίσκεψι. Η μητέρα είπε ότι ποτέ δεν θα είχε διαβάσει το βιβλιάριο αν δεν υπήρχε ο ενθουσιασμός του παιδιού της.—Ευαγγελιζόμενος της Ουάσιγκτον.